Księstwo bełskie
1170–1462 | |||
| |||
Stolica | |||
---|---|---|---|
Data powstania |
1170 | ||
Data likwidacji |
1462 | ||
Władca |
Władysław II (ostatni) | ||
Narody i grupy etniczne | |||
Język urzędowy | |||
Religia dominująca |
prawosławie, katolicyzm (drugorzędna) | ||
![]() |
Księstwo bełskie (ukr. Белзьке князівство) – staroruskie udzielne księstwo ze stolicą w Bełzie powstałe w 1170 roku wskutek feudalnego rozdrobnienia Rusi; lenno Królestwa Polskiego od roku 1366.
Położenie geograficzne
[edytuj | edytuj kod]Księstwo położone było w górnym dorzeczu rzeki Bug, który już przy grodzie Wołyń umożliwiał żeglugę[1].
Terytorium sąsiadowało:
- na zachodzie z księstwem chełmskim i ziemią przemyską,
- na wschodzie z ziemią krzemieniecką,
- na północy z księstwem włodzimierskim,
- na południu z ziemią lwowską.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Teren w przewadze znajdował się na obszarze tzw. Grodów Czerwieńskich. Obszar peryferyjny względem stołecznego dla Rurykowiczów Kijowa i podbity przez nich dopiero u schyłku X wieku, czyli późno w chronologii ich podbojów; z tego powodu teren ten nieustannie był areną styku i mieszania się kultur łacińskiej i greckiej.
Początkowo istniało w wasalnej zależności od księstwa włodzimierskiego. Po klęsce Aleksandra Wsiewołodowicza i zdobyciu księstwa w 1234 przez Daniela Halickiego, w latach 1234–1340 księstwo było zależne od księstwa halicko-wołyńskiego. W 1240 roku zostało zniszczone przez Tatarów. Po śmierci Bolesława Trojdenowicza (w 1340) w latach 1340–1377 przeszło pod Jerzego Narymuntowicza i do zależności od Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1378 podporządkowane Węgrom, przekazane w r. 1387 księciu halickiemu Ściborowi ze Ściborzyc[2], zdobyte przez Jadwigę, ale w 1388 przekazane księstwu mazowieckiemu (Siemowitowi IV przez Jagiełłę). Po śmierci Władysława II płockiego włączone do Polski w 1462 jako województwo bełskie.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jerzy Tadeusz Stecki. Wołyń pod względem statystycznym, historycznym i archeologicznym, Tom 2, s. 16. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1864.
- ↑ Dvořáková, Daniela. Rytier a jeho kráľ. Stibor zo Stiboríc a Žigmund Lucemburský. Budmerice, Vydavatel’stvo Rak 2003, ISBN 978-80-85501-25-4.