Georg Ostrogorski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
19 stycznia 1902 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
24 października 1976 |
Zawód, zajęcie |
historyk |
Odznaczenia | |
![]() |
Georgije Ostrogorski (nazwisko często podawane w obcych brzmieniach: ang. George Alexandrovič Ostrogorsky, niem. Georg Ostrogorski, ros. Георгий Александрович Острогорский; ur. 19 stycznia 1902 w Petersburgu, zm. 24 października 1976 w Belgradzie) – serbski historyk urodzony w Rosji, międzynarodowej sławy bizantynolog.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jego ojciec był dyrektorem szkoły średniej w Petersburgu. Podczas rewolucji jego rodzina uciekła do Finlandii. W 1921 ukończył studia na Uniwersytecie w Heidelbergu. W tym samym roku otrzymał niemieckie obywatelstwo. Studia bizantynistyczne kontynuował w latach 1924–1925 w Paryżu. W 1925 w Heidelbergu obronił doktorat. Następnie pracował jako prywatny docent we Wrocławiu. W 1933 przeniósł się do Belgradu, gdzie objął katedrę bizantynistyki na Uniwersytecie Belgradzkim. Pracował tam do przejścia na emeryturę w 1973. Od 1946 był członkiem korespondentem Serbskiej Akademii, a dwa lata później członkiem rzeczywistym. W 1948 stworzył w ramach Akademii Instytut Bizantynistyki, którego został dyrektorem. Odznaczony został orderem Pour le Mérite[1].
Najbardziej znaną pracą Ostrogorskiego są Dzieje Bizancjum, które były tłumaczone na ponad 10 języków. W Polsce miała trzy wydania (1967, 1968, 2008).
Publikacja w języku polskim
[edytuj | edytuj kod]- Dzieje Bizancjum, przekład pod red. Haliny Evert-Kappesowej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1967.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Georg Ostrogorsky. orden-pourlemerite.de. [dostęp 2022-09-03]. (niem.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Waldemar Ceran Ostrogorski Georg [w:] Encyklopedia kultury bizantyńskiej, red. Oktawiusz Jurewicz, Warszawa 2002, s. 383-384.
- Rafał Korczak, Ostrogorski Georg (1902–1976) [w:] Mediewiści, red. Jerzy Strzelczyk, Poznań: Instytut Historii UAM 2011, s. 205-210.
- Tadeusz Wasilewski, Georgije Ostrogorski (1902–1976), „Kwartalnik Historyczny” 84 (1977), z. 2, s. 535–536.
- ISNI: 0000000109069213
- VIAF: 61550369
- LCCN: n98006538
- GND: 122112881
- NDL: 00841586
- LIBRIS: fcrtv74z213k4dr
- BnF: 11918254g
- SUDOC: 027054128
- NLA: 35402739
- NKC: js2008439236
- BNE: XX1387682, XX1056141
- NTA: 069962081
- BIBSYS: 90283061
- CiNii: DA01109468
- Open Library: OL1637554A
- PLWABN: 9810622348405606
- NUKAT: n97019559
- J9U: 987007266249505171
- NSK: 000181488
- CONOR: 8300131
- ΕΒΕ: 147620
- KRNLK: KAC201900728
- LIH: LNB:V*363821;=BJ
- Urodzeni w 1902
- Zmarli w 1976
- Absolwenci Uniwersytetu w Heidelbergu
- Serbscy bizantynolodzy
- Rosyjscy bizantynolodzy
- Serbscy historycy
- Rosyjscy mediewiści
- Serbscy mediewiści
- Członkowie Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk
- Wykładowcy Uniwersytetu Belgradzkiego
- Ludzie urodzeni w Petersburgu
- Odznaczeni cywilnym Orderem Pour le Mérite