Fredrik Eirinssønn Villumstad[3] (ur. 21 marca 1999 w Oslo[2]) – norweski skoczek narciarski. Czterokrotny drużynowy medalista mistrzostw świata juniorów, w tym złoty w konkursie drużyn mieszanych z 2018. Medalista mistrzostw kraju.
W oficjalnych zawodach międzynarodowych rozgrywanych przez FIS zadebiutował w grudniu 2014 w Notodden, dwukrotnie zajmując miejsca w połowie piątej dziesiątki w rozegranych tam konkursach FIS Cupu. Rok później w tym samym miejscu wywalczył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji generalnej tego cyklu, dwukrotnie zajmując lokaty w trzeciej dziesiątce[4].
W styczniu 2017 w Garmisch-Partenkirchen zadebiutował w Pucharze Kontynentalnym, plasując się w piątej dziesiątce obu konkursów. W lutym tego samego roku wystąpił w Mistrzostwach Świata Juniorów 2017 w Park City – indywidualnie był 11., w drużynie męskiej zajął 12. miejsce, a w rywalizacji zespołów mieszanych 4. lokatę[5].
W lutym 2018 w Kanderstegu wziął udział w Mistrzostwach Świata Juniorów 2018. W konkursie indywidualnym ponownie był 11., a w zmaganiach drużynowych stanął na podium – w zawodach męskich zdobywając brąz, a w rywalizacji mikstów złoto. 4 marca 2018 w Renie zajął 25. pozycję w zawodach Pucharu Kontynentalnego, zdobywając pierwsze w karierze punkty tego cyklu[6]. W marcu 2018 na Vikersundbakken zadebiutował na skoczni mamuciej jako przedskoczek – wynikiem 204 metrów, uzyskanym podczas testów obiektu 15 marca, ustanowił swój nowy rekord życiowy[7].
Na przełomie czerwca i lipca 2018 doznał kontuzji pleców, która wykluczyła go z całego sezonu letniego 2018, a do treningów powrócił w grudniu 2018[8]. Po przerwie w zawodach międzynarodowych rangi FIS po raz pierwszy wystąpił pod koniec stycznia 2019 w Lahti, gdzie wystartował w Mistrzostwach Świata Juniorów 2019 – indywidualnie był 15., a w obu konkursach drużynowych (zarówno mężczyzn, jak i zespołów mieszanych) sięgnął po srebrne krążki. Pod koniec lutego 2019 w Brotterode po raz pierwszy zajął lokatę w czołowej dziesiątce Pucharu Kontynentalnego (był 9.), a tydzień później, 3 marca 2019, w Renie pierwszy raz stanął na podium zawodów tego cyklu, plasując się na 2. lokacie. W tym samym miesiącu, w ramach Raw Air 2019, zadebiutował w Pucharze Świata – w Oslo został zdyskwalifikowany w kwalifikacjach, a 12 marca 2019 w Lillehammer po raz pierwszy wystąpił w konkursie głównym, zajmując 46. miejsce. Na zakończenie sezonu raz jeszcze stanął na podium Pucharu Kontynentalnego, zajmując 3. miejsce w Czajkowskim[9].
W lipcu 2019 zadebiutował w Letnim Grand Prix – w zawodach w Hinterzarten był 40. w konkursie indywidualnym i 5. w rywalizacji drużyn mieszanych. W sezonie 2019/2020 najwyżej klasyfikowany w Letnim Pucharze Kontynentalnym był na 10. miejscu, a w zimowej edycji cyklu – na 14. pozycji. W Pucharze Świata 2019/2020 bez powodzenia startował w kwalifikacjach do konkursów Raw Air 2020 w Oslo i Lillehammer. W sezonie 2020/2021 nie występował w cyklach międzynarodowych organizowanych przez FIS[10][11].
W ramach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2021 dwukrotnie stawał na podium: był 2. w Bischofshofen i zwyciężył w Oslo[12]. Cały cykl ukończył na 3. miejscu w klasyfikacji generalnej[13]. 21 listopada 2021 zdobył pierwsze punkty Pucharu Świata, zajmując 21. pozycję w zawodach rozgrywanych w Niżnym Tagile. W dalszej części sezonu zimowego 2021/2022 dwukrotnie stawał na podium Pucharu Kontynentalnego (był 1. i 2. w lutym 2022 w Renie), a w Pucharze Świata jeszcze sześciokrotnie zdobył punkty. Najwyżej klasyfikowany w tym cyklu był w marcu 2022 w Oslo, na 9. miejscu, a w pozostałych punktowanych występach zajmował lokaty w trzeciej dziesiątce[12].
17 września 2022 zdobył pierwsze punkty Letniego Grand Prix, zajmując 10. miejsce w Râșnovie, a dzień później na tej samej skoczni był 3. w konkursie drużyn mieszanych. W sezonie zimowym 2022/2023 raz zdobył punkty Pucharu Świata – w otwierającym cykl konkursie w Wiśle zajął 21. miejsce. Startował głównie w Pucharze Kontynentalnym, gdzie pięciokrotnie stawał na podium, w tym raz – w styczniu 2023 w Planicy – na najwyższym stopniu[14]. Cały sezon 2022/2023 Pucharu Kontynentalnego ukończył na 2. pozycji w klasyfikacji generalnej z 881 punktami[13].
Trzykrotnie kończył konkursy Letniego Grand Prix 2023 w pierwszej dziesiątce. Najwyżej w cyklu sklasyfikowany był na 4. miejscu, które zajął 6 sierpnia w Szczyrku. W październiku 2023 zwyciężył w konkursie Letniego Pucharu Kontynentalnego w Lake Placid. Sezon zimowy 2023/2024 rozpoczął w Pucharze Świata, ale w pierwszych ośmiu konkursach cyklu nie zdobył punktów. W styczniu i lutym 2024 występował w Pucharze Kontynentalnym, dwukrotnie zajmując drugie miejsce. W marcu ponownie startował w Pucharze Świata, w siedmiu występach dwukrotnie punktując: w ramach Raw Air 2024 zajął 23. lokatę w Oslo i 29. w Trondheim[15].
Jest medalistą mistrzostw Norwegii w skokach narciarskich. Indywidualnie zdobył srebrny medal na skoczni dużej we wrześniu 2021[16], zaś w drużynie męskiej, reprezentując okręg Akershus zdobył złoto latem 2016[17], 2020[18], 2022[19] i 2023[20] oraz srebro zimą 2019[21] i latem 2021[22].
Starty F. Villumstada na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo
[edytuj | edytuj kod]
Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwycięzca
|
11.
|
1 lutego
|
2017
|
Park City
|
Utah Olympic Park
|
K-90
|
HS-100
|
indywid.
|
90,5 m
|
89,5 m
|
242,3 pkt
|
20,9 pkt
|
Viktor Polášek
|
12.
|
3 lutego
|
2017
|
Park City
|
Utah Olympic Park
|
K-90
|
HS-100
|
druż.[a]
|
87,0 m
|
–
|
336,0 pkt (114,0 pkt)
|
596,3 pkt
|
Słowenia
|
4.
|
5 lutego
|
2017
|
Park City
|
Utah Olympic Park
|
K-90
|
HS-100
|
druż. miesz.[b]
|
90,0 m
|
91,5 m
|
837,2 pkt (234,1 pkt)
|
88,1 pkt
|
Słowenia
|
11.
|
1 lutego
|
2018
|
Kandersteg
|
Nordic Arena
|
K-95
|
HS-106
|
indywid.
|
99,0 m
|
95,0 m
|
249,3 pkt
|
42,1 pkt
|
Marius Lindvik
|
3.
|
3 lutego
|
2018
|
Kandersteg
|
Nordic Arena
|
K-95
|
HS-106
|
druż.[c]
|
101,0 m
|
102,0 m
|
1037,0 pkt (258,4 pkt)
|
31,5 pkt
|
Niemcy
|
1.
|
4 lutego
|
2018
|
Kandersteg
|
Nordic Arena
|
K-95
|
HS-106
|
druż. miesz.[d]
|
95,0 m
|
98,0 m
|
869,3 pkt (215,6 pkt)
|
–
|
15.
|
24 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
indywid.
|
88,5 m
|
91,0 m
|
222,6 pkt
|
29,5 pkt
|
Thomas Aasen Markeng
|
2.
|
26 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
druż.[e]
|
91,0 m
|
95,5 m
|
976,8 pkt (253,3 pkt)
|
2,9 pkt
|
Niemcy
|
2.
|
28 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
druż. miesz.[f]
|
90,5 m
|
98,0 m
|
979,6 pkt (258,1 pkt)
|
4,8 pkt
|
Rosja
|
stan po zakończeniu sezonu 2023/2024
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie
[edytuj | edytuj kod]
Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
1.
|
14 sierpnia
|
2024
|
Courchevel
|
Tremplin du Praz
|
K-125
|
HS-132
|
121,5 m
|
125,5 m
|
239,8 pkt
|
2.
|
21,7 pkt
|
Stefan Kraft
|
stan na 14 sierpnia 2024
Miejsca na podium w konkursach drużynowych LGP chronologicznie
[edytuj | edytuj kod]
stan po zakończeniu LGP 2023
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
[edytuj | edytuj kod]
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
[edytuj | edytuj kod]
Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
1.
|
3 marca
|
2019
|
Rena
|
Renabakkene
|
K-124
|
HS-139
|
129,5 m
|
122,5 m
|
220,7 pkt
|
2.
|
2,1 pkt
|
Marius Lindvik
|
2.
|
24 marca
|
2019
|
Czajkowskij
|
Snieżynka
|
K-125
|
HS-140
|
139,5 m
|
128,5 m
|
263,6 pkt
|
3.
|
11,0 pkt
|
Aleksander Zniszczoł
|
3.
|
19 lutego
|
2022
|
Rena
|
Renabakkene
|
K-124
|
HS-139
|
133,5 m
|
133,5 m
|
270,8 pkt
|
1.
|
–
|
4.
|
20 lutego
|
2022
|
Rena
|
Renabakkene
|
K-124
|
HS-139
|
137,0 m
|
140,5 m
|
289,2 pkt
|
2.
|
7,9 pkt
|
Žiga Jelar
|
5.
|
27 grudnia
|
2022
|
Engelberg
|
Gross-Titlis-Schanze
|
K-125
|
HS-140
|
135,5 m
|
136,0 m
|
289,5 pkt
|
3.
|
4,8 pkt
|
Benjamin Østvold
|
6.
|
8 stycznia
|
2023
|
Planica
|
Bloudkova velikanka
|
K-125
|
HS-138
|
136,0 m
|
141,0 m
|
285,0 pkt
|
1.
|
–
|
7.
|
15 stycznia
|
2023
|
Sapporo
|
Ōkurayama
|
K-123
|
HS-137
|
131,0 m
|
125,0 m
|
238,8 pkt
|
3.
|
6,7 pkt
|
Philipp Aschenwald
|
8.
|
18 lutego
|
2023
|
Rena
|
Renabakkene
|
K-124
|
HS-139
|
148,5 m
|
137,5 m
|
226,3 pkt
|
2.[i]
|
5,8 pkt
|
Benjamin Østvold
|
9.
|
3 marca
|
2023
|
Iron Mountain
|
Pine Mountain Jump
|
K-119
|
HS-133
|
133,5 m
|
122,5 m
|
256,5 pkt
|
3.
|
7,3 pkt
|
Felix Hoffmann
|
10.
|
4 lutego
|
2024
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-123
|
HS-140
|
132,0 m
|
125,0 m
|
310,5 pkt
|
2.
|
2,9 pkt
|
Maciej Kot
|
11.
|
17 lutego
|
2024
|
Brotterode
|
Inselbergschanze
|
K-105
|
HS-117
|
105,5 m
|
114,5 m
|
245,6 pkt
|
2.
|
1,3 pkt
|
Pål-Håkon Bjørtomt
|
stan po zakończeniu sezonu 2023/2024
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
[edytuj | edytuj kod]
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
[edytuj | edytuj kod]
Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
1.
|
11 września
|
2021
|
Bischofshofen
|
im. Paula Ausserleitnera
|
K-125
|
HS-142
|
132,5 m
|
126,0 m
|
254,9 pkt
|
2.[j]
|
4,6 pkt
|
Manuel Fettner
|
2.
|
19 września
|
2021
|
Oslo
|
Midtstubakken
|
K-95
|
HS-106
|
102,0 m
|
104,5 m
|
237,2 pkt
|
1.
|
–
|
3.
|
7 października
|
2023
|
Lake Placid
|
MacKenzie Intervale
|
K-115
|
HS-128
|
125,5 m
|
–
|
134,4 pkt
|
1.
|
–
|
4.
|
10 sierpnia
|
2024
|
Hinterzarten
|
Rothaus-Schanze
|
K-99
|
HS-109
|
102,0 m
|
100,0 m
|
247,3 pkt
|
3.
|
16,6 pkt
|
Clemens Aigner
|
stan na 11 sierpnia 2024
stan po zakończeniu sezonu 2023/2024
- ↑ a b Skład zespołu: Fredrik Villumstad, Erik Johannessen, Jesper Ødegaard i Marius Lindvik
- ↑ a b Skład zespołu: Silje Opseth, Marius Lindvik, Anna Odine Strøm i Fredrik Villumstad
- ↑ a b Skład zespołu: Fredrik Villumstad, Jesper Ødegaard, Thomas Aasen Markeng i Marius Lindvik
- ↑ a b Skład zespołu: Silje Opseth, Fredrik Villumstad, Anna Odine Strøm i Marius Lindvik
- ↑ a b Skład zespołu: Fredrik Villumstad, Anders Ladehaug, Sander Vossan Eriksen i Thomas Aasen Markeng
- ↑ a b Skład zespołu: Ingebjørg Saglien Bråten, Fredrik Villumstad, Silje Opseth i Thomas Aasen Markeng
- ↑ Skład zespołu: Thea Minyan Bjørseth, Bendik Jakobsen Heggli, Silje Opseth i Fredrik Villumstad
- ↑ Seria konkursowa została odwołana.
- ↑ Ex aequo z Luca Rothem
- ↑ Ex aequo z Danielem Tschofenigiem
- ↑ Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2024-07-21].
- ↑ a b Fredrik VILLUMSTAD - sylwetka. skijumping.pl. [dostęp 2024-07-21].
- ↑ Nordisk juniorlandskamp. skiforbundet.no, 2018-01-31. [dostęp 2018-03-17]. (norw.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; FIS Cup. fis-ski.com. [dostęp 2023-11-02]. (ang.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2023-11-02]. (ang.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2023-11-02]. (ang.).
- ↑ Andrzej Mysiak: Czwartek w Vikersund: Skocznia przetestowana, dziesięć lotów za dwusetny metr. skokinarciarskie.pl, 2018-03-15. [dostęp 2018-03-17].
- ↑ Sparte det beste til slutt: Fløy til to VM-sølv. groruddalen.no, 2019-01-30. [dostęp 2019-10-29]. (norw.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2023-11-02]. (ang.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2023-11-02]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h Adam Kwieciński: VILLUMSTAD Fredrik 1999.03.21 NOR. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2024-07-21].
- ↑ a b VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2023-11-02]. (ang.).
- ↑ a b c d VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Continental Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-17]. (ang.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Season 2023. fis-ski.com. [dostęp 2023-11-02]. (ang.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Season 2024. fis-ski.com. [dostęp 2024-08-12]. (ang.).
- ↑ Dominik Formela: Buskum i Oestvold letnimi mistrzami Norwegii, Fannemel dwukrotnie na podium. skijumping.pl, 2021-09-07. [dostęp 2023-11-02].
- ↑ Dominik Formela: Akershus drużynowym mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2016-10-30. [dostęp 2018-03-17].
- ↑ Dominik Formela: Za nami konkursy drużynowe Mistrzostw Norwegii. skijumping.pl, 2020-10-31. [dostęp 2023-11-02].
- ↑ Adam Bucholz: Mistrzostwa Norwegii w Oslo: Zwycięstwo drużyny Lindvika i Graneruda, Tande ze złotem w mikście. skijumping.pl, 2022-10-30. [dostęp 2023-11-02].
- ↑ Adam Bucholz: Mistrzostwa Norwegii w Oslo: Zespół Graneruda i Lindvika z drużynowym złotem. skijumping.pl, 2023-10-29. [dostęp 2023-11-02].
- ↑ NM Laghopp 2018 Resultatliste 2. omgang Midtstubakken Kollenhopp. skiforbundet.no, 2019-03-30. [dostęp 2019-10-29]. (norw.).
- ↑ Dominik Formela: Skok Tandego na wagę złota. skijumping.pl, 2021-10-31. [dostęp 2023-11-02].
- ↑ a b c VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-04-02]. (ang.).
- ↑ a b c d e f VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information. fis-ski.com. [dostęp 2024-07-21]. (ang.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-10-08]. (ang.).
- ↑ VILLUMSTAD Fredrik - Athlete Information; FIS Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-04-02]. (ang.).
Indywidualnie |
|
---|
Skocznia normalna indywidualnie |
|
---|
Skocznia duża indywidualnie |
|
---|
Drużynowo |
- 1987: Oslo (Johnsen, Nilsen, Hansson, Opaas)
- 1988: Sør-Trøndelag (R. A. Berg, Pedersen, H. Stjernen, Eidhammer)
- 1989: Sør-Trøndelag (Pedersen, Johansen, Trøen, Eidhammer)
- 1990: Buskerud (Meløe, Sørensen, Gruben, Fidjestøl)
- 1991: Oslo (Eirik Bredesen, Johnsen, Johanssen, Espen Bredesen)
- 1992: Akershus (Espen Bredesen, Ø. Berg, Olijnyk, Ottesen)
- 1993: Akershus (Espen Bredesen, Ø. Berg, Ottesen, Müller)
- 1994: Hedmark (Rustad, Mathisen, Solhaug, Kvarstad)
- 1995: Sør-Trøndelag (Myrbakken, Ljøkelsøy, Børset, Vorvik)
- 1996: Buskerud (Bråthen, Håre, Holseter, Halvorsen)
- 1997: Sør-Trøndelag (Ljøkelsøy, Lie, Tuff, Vorvik)
- 1998: Sør-Trøndelag (Vorvik, Lie, Børset, Ljøkelsøy)
- 1999: Sør-Trøndelag (Ljøkelsøy, Meyer, Lie, Ingebrigtsen)
- 2000: Sør-Trøndelag (Ljøkelsøy, Solem, Lie, Ingebrigtsen)
- 2001: Sør-Trøndelag (Ingebrigtsen, Solem, Lie, Ljøkelsøy)
- 2002: Akershus (Evensen, Næss, Stensrud, Romøren)/Buskerud (Andersen, E. Enger, O. C. Enger, Pettersen)
- 2003: Sør-Trøndelag (Lie, P. Tande, Meyer, Solem)
- 2004: Sør-Trøndelag (Solem, Rostad, Ingebrigtsen, Ljøkelsøy)
- 2005: Akershus (Vilberg, Solheim, Hilde, Romøren)
- 2006: Buskerud (Lobben, Egeberg, Jacobsen, Pettersen)
- 2007: Akershus (Stensrud, Sorsell, Romøren, Hilde)
- 2008: Akershus (Stensrud, Sorsell, Romøren, Hilde)
- 2009: Akershus (Romøren, Sorsell, Vilberg, Hilde)
- 2010: Akershus (Swensen, Velta, Hilde, Romøren)
- 2011: Akershus (Sorsell, Halvorsen, Velta, Hilde)
- 2012: Oppland (Bjerkeengen, Hagemoen, Johansson, Gangnes)
- 2013: Akershus (Sorsell, Grimsrud, Halvorsen, Hilde)
- 2014: Nord-Trøndelag (A. Stjernen, Brandt, Ingvaldsen, Bardal)
- 2015: Akershus (Hilde, Granerud, Sorsell, Velta)
- 2016–2018
- 2019: Oppland (Buskum, Myhren, Johansson, Markeng)
|
---|