Alfred von Tirpitz
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Alfred Peter Friedrich von Tirpitz (wym. MAF: [ˈalfʁeːt fɔn ˈtɪʁpɪt͡s], ⓘposłuchaj; ur. 19 marca 1849 w Kostrzynie, zm. 6 marca 1930 w Ebenhausen) – niemiecki grossadmiral, twórca Cesarskiej Marynarki Wojennej, następca sekretarza Urzędu Marynarki Rzeszy (Reichsmarineamt) Friedricha von Hollmanna.
Uchodzi za twórcę niemieckiej floty dalekomorskiej. Jego celem było stworzenie sił morskich, które – nawet gdyby nie dorównywały siłom angielskim – to stanowiłyby dla nich duże zagrożenie w przypadku wybuchu wojny. Doprowadziło to do niemiecko-brytyjskiego wyścigu zbrojeń. Efektem było powstanie floty liniowej Hochseeflotte, którą Brytyjczycy uznali za zagrożenie i brali pod uwagę przy planowaniu działań na początku pierwszej wojny światowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie mieszczańskiej jako syn urzędnika państwowego. 1 kwietnia 1865 wstąpił do wojska, zostając kadetem. 24 czerwca 1869 ukończył szkołę morską w Kilonii i został powołany do pruskiej marynarki wojennej, zdobywając 22 września tego samego roku stopień podporucznika marynarki. Dowodził flotyllą torpedowców, stając się jednocześnie gorliwym rzecznikiem wykorzystywania okrętów podwodnych w operacjach militarnych. Przez następne lata awansował na stopień komandora (24 listopada 1888), kontradmirała (13 maja 1895), wiceadmirała (5 grudnia 1899), admirała (12 czerwca 1903) i wielkiego admirała w dniu 27 listopada 1911. W 1896 został dowódcą eskadry krążowników w Azji Wschodniej, a w 1897 objął tekę ministra marynarki cesarskiej. W 1900 roku został nobilitowany i odtąd nosił nazwisko „von Tirpitz”.
Wysuwał pomysły rozbudowania floty Cesarstwa Niemieckiego na ogromną skalę, w czym spotykał się z aprobatą ze strony cesarza Wilhelma II Hohenzollerna. Ich realizacja zaczęła się w 1898, kiedy wprowadzono w życie ustawę o flocie, według której miała powstać niemiecka marynarka wojenna zdolna do stawienia czoła francuskim i rosyjskim siłom morskim. Kolejna ustawa z 1900 zakładała zbudowanie do 1917 floty, która mogłaby z kolei stanowić poważne zagrożenie dla marynarki Wielkiej Brytanii. Tu starania Tirpitza napotkały na poważne przeszkody: Brytyjczycy posiadający wówczas o 7 okrętów więcej od Niemców odkryli bowiem jego zamiary, co zaowocowało zaprojektowaniem i zwodowaniem w 1905 r. nowoczesnego pancernika „Dreadnought”. Tirpitz doprowadził w ten sposób do rozpętania światowego wyścigu zbrojeń morskich na taką skalę, że przystąpiły do niego nawet Turcja i Chile[1].
I wojna światowa
[edytuj | edytuj kod]Gdy w połowie 1914 wybuchła I wojna światowa, Wielka Brytania dysponowała 49 okrętami wojennymi, zaś Niemcy mieli ich tylko 29, przez co nigdy nie mogły naprawdę zagrozić brytyjskim statkom. Nie będąc w stanie osiągnąć potężnej pozycji na morzu, Tirpitz powziął starania o rozbudowę marynarki podwodnej, mając zamiar nękać w ten sposób flotę brytyjską i osłabić ją na tyle, by bez większych problemów doprowadzić do jej rozgromienia. Jednak zbyt agresywne działania militarne niemieckich okrętów podwodnych – U-bootów – spowodowały zniszczenie cywilnego statku amerykańskiego „Lusitania”, co w dłuższej perspektywie i w połączeniu z innymi przyczynami przyczyniło się do tego, że do I wojny światowej przeciwko Niemcom przystąpiły Stany Zjednoczone.
Alfred von Tirpitz, od 1914 dowódca marynarki niemieckiej, był nazywany Wiecznym Tirpitzem z powodu umiejętności (w odróżnieniu od wielu innych dostojników państwowych) zachowania swego stanowiska w zmieniających się uwarunkowaniach politycznych. Było to spowodowane tak wielkim poparciem ze strony cesarza Wilhelma II, że nawet cesarski brat ustąpił po konflikcie z Tirpitzem wzbudzającym kontrowersje z powodu prowadzenia nieograniczonej wojny podwodnej. W 1916 Tirpitz zdecydował się jednak ustąpić, co ku jego zdumieniu cesarz Wilhelm II przyjął.
Późniejsze życie
[edytuj | edytuj kod]15 marca 1916 przeszedł w stan spoczynku, kończąc swą służbę w wojsku. Wydarzenie to poprzedziła wymiana zdań pomiędzy Tirpitzem a cesarzem Wilhelmem II na temat sposobów wykorzystania floty podczas wojny.
W roku 1917 współzakładał nacjonalistycznie zorientowaną Niemiecką Partię Ojczyźnianą (Deutsche Vaterlandspartei), która postawiła sobie za cel zwalczanie w Niemczech znużenia wojną. Od 1924 do 1928 był członkiem Reichstagu jako deputowany DNVP (Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej), nie osiągając jednakże znaczącej pozycji politycznej z powodu braku wcześniejszego atutu, jakim była jego flota.
Został pochowany na Cmentarzu Leśnym w Monachium.
Imieniem admirała nazwano pancernik „Tirpitz”, siostrzany okręt „Bismarcka” oraz muzeum w Danii.
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Order Świętego Aleksandra Newskiego - sierpień 1902[2]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nigel Cawthorne, Dowódcy i generałowie. Prawdziwe historie, Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa, 2014, s. 142.
- ↑ Latest intelligence - the Imperial meeting at Reval. Londyn: The Times, 1902.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Nigel Cawthorne, Dowódcy i generałowie. Prawdziwe historie, Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa, 2014, s. 142-143
- Alfred von Tirpitz, Wspomnienia, przekład Janina Kumaniecka-Szymańska, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1997, ISBN 83-1108664-8. Tytuł oryginału: Erinnerungen von Alfred von Tirpitz.
- ISNI: 0000000109507826
- VIAF: 5723920
- LCCN: n83019436
- GND: 118622870
- LIBRIS: b8nqtlhv2b4wsrc
- BnF: 14978901g
- SUDOC: 068776551
- NLA: 35959830
- NKC: mzk2004258685
- BNE: XX1453791
- NTA: 069668493
- BIBSYS: 90631384
- CiNii: DA0453837X
- Open Library: OL114688A
- PLWABN: 9810690441005606
- NUKAT: n97085769
- J9U: 987007268937805171
- CONOR: 272618339
- ΕΒΕ: 243892
- LIH: LNB:V*359148;=BQ
- Admirałowie Kaiserliche Marine
- Ludzie urodzeni w Kostrzynie nad Odrą
- Honorowi obywatele Frankfurtu nad Odrą
- Odznaczeni Orderem Hohenzollernów
- Odznaczeni Krzyżem Żelaznym
- Odznaczeni Orderem Korony (Prusy)
- Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego
- Odznaczeni Orderem Orła Czarnego
- Odznaczeni Orderem Zasługi Wojskowej (Bawaria)
- Odznaczeni Orderem Korony Rucianej
- Odznaczeni Orderem Alberta
- Odznaczeni Orderem Ernestyńskim
- Odznaczeni Orderem Sokoła Białego
- Odznaczeni Orderem Lwa Zeryngeńskiego
- Odznaczeni Orderem Wierności (Badenia)
- Odznaczeni Orderem Korony Wirtemberskiej
- Odznaczeni Orderem Fryderyka (Wirtembergia)
- Odznaczeni Orderem Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego
- Odznaczeni Orderem Gryfa
- Odznaczeni Orderem Domowym i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika
- Odznaczeni Krzyżem Hanzeatyckim
- Odznaczeni Orderem Świętego Olafa
- Odznaczeni Orderem Karola III
- Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej (Hiszpania)
- Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra
- Komandorzy Legii Honorowej
- Odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia)
- Odznaczeni Orderem Wazów
- Odznaczeni Orderem Miecza
- Odznaczeni Orderem Leopolda (Austria)
- Odznaczeni Orderem Franciszka Józefa
- Odznaczeni Orderem Świętego Stefana
- Odznaczeni Orderem Danebroga
- Odznaczeni Orderem Zbawiciela
- Odznaczeni Orderem Osmana
- Odznaczeni Orderem Świętych Maurycego i Łazarza
- Odznaczeni Orderem Korony Włoch
- Odznaczeni Królewskim Orderem Wiktoriańskim
- Odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca
- Odznaczeni Orderem Podwójnego Smoka
- Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii
- Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie)
- Odznaczeni Orderem Orła Białego (Imperium Rosyjskie)
- Członkowie pruskiej Izby Panów
- Politycy DVP
- Pochowani na Cmentarzu Leśnym w Monachium
- Urodzeni w 1849
- Zmarli w 1930