konwój
konwój (język polski)
edytuj- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) wojsk. poruszająca się wspólnie grupa pojazdów lub okrętów, sformowana ze względów logistycznych lub z uwagi na bezpieczeństwo; zob. też konwój w Wikipedii
- (1.2) grupa uzbrojonych osób ochraniająca przewożony ładunek lub ludzi
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik konwój konwoje dopełniacz konwoju konwojów celownik konwojowi konwojom biernik konwój konwoje narzędnik konwojem konwojami miejscownik konwoju konwojach wołacz konwoju konwoje
- przykłady:
- (1.2) Wtedy to pierwszy raz uciekłem z konwoju, robiąc gliniarzy w jajo, wtedy stali się dla mnie ludzkim nawozem, który mógłbym bez końca kłuć widłami[1].
- składnia:
- (1.1) konwój + D.
- kolokacje:
- (1.1) konwój morski / humanitarny / wojskowy / honorowy • konwój statków / okrętów / pojazdów • jechać / jeździć / poruszać się w konwoju • jechać / jeździć / poruszać się konwojem • formować / rozformować konwój • dołączyć do konwoju • odłączyć się od konwoju
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. konwojowanie n, konwojent m, konwojentka ż, konwojowiec m, konwojer m
- czas. konwojować ndk.
- przym. konwojowy, konwojencki
- związki frazeologiczne:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) convoy
- baskijski: (1.1) konboi
- białoruski: (1.1) канвой m; (1.2) канвой m
- bułgarski: (1.1) конвой m; (1.2) конвой m
- chiński standardowy: (1.1) 队 (duì)
- esperanto: (1.1) konvojo
- hiszpański: (1.1) convoy m; (1.2) escolta ż
- kataloński: (1.1) comboi m
- niemiecki: (1.1) Konvoi m
- nowogrecki: (1.1) mar. νηοπομπή ż, κομβόι n, εφοδιοπομπή ż; (1.2) συνοδεία ż
- rosyjski: (1.1) конвой m; (1.2) конвой m
- włoski: (1.1) convoglio m
- źródła:
- ↑ Józef Łoziński, Holding i reszta albo Jak zostać bogatym w biednym państwie, 2006, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Hasło „konwój” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.