Ludovico Scarfiotti
Ludovico Scarfiotti (ur. 18 października 1933 w Turynie, zm. 8 czerwca 1968 w Rossfeld) – włoski kierowca wyścigowy, syn współzałożyciela firmy Fiat[1]. W 1962 zdobył tytuł mistrza Europy w wyścigach górskich, w 1963 wygrał 24h Le Mans, następnie zadebiutował w Formule 1. Wziął udział w 12 Grand Prix, wygrywając jedno z nich. Łącznie zdobył 17 punktów. Zdobył nagrodę dla najlepszego włoskiego kierowcy wyścigowego w latach 1962 oraz 1965[1].
![]() Scarfiotti w 1966 | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | |
Sukcesy | |
Samochody sportowe
edytujW październiku 1962 roku Scarfiotti uczestniczył w wyścigu 1000 km Paryża. Zajął w nim trzecie miejsce, wspólnie z Colinem Davisem. Wyścig wygrali bracia Pedro i Ricardo Rodríguezowie[2]. W czerwcu 1963 roku wspólnie z Lorenzo Bandinim Scarfiotti wygrał wyścig 24h Le Mans (średnia prędkość 189,9 km/h na dystansie 4558 km), dzięki czemu wygrał 20 000 dolarów; było to czwarte zwycięstwo Ferrari w tym wyścigu z rzędu[3].
W 1965 roku wspólnie z Johnem Surteesem wygrał Ferrari 330 P2 Spyder wyścig 1000 km Nürburgring; kierowcy ci osiągnęli czas 6 godzin, 53 minuty i 5 sekund, co dało średnią prędkość 145,58 km/h[4]. Rok później Scarfiotti z Bandinim zajęli w tym wyścigu drugie miejsce ze stratą 90 sekund do zwycięzcy. Wyścig wygrali Phil Hill i Joakim Bonnier na Chaparralu napędzanym silnikiem Chevrolet o pojemności 5,4 litra (Ferrari Scarfiottiego i Bandiniego miało silnik o pojemności 2 litrów). Chaparral posiadał automatyczną skrzynię biegów, co nigdy wcześniej nie zdarzyło się w wyścigach w Europie[5].
Surtees zerwał stosunki z Ferrari po ich decyzji, że w wyścigu 24h Le Mans 1966 zastąpi go Scarfiotti. Włoch został sklasyfikowany w tym wyścigu na 31 pozycji, wycofując się po 123 okrążeniach. W maju 1967 Scarfiotti wspólnie z Mikiem Parkesem ścigał się Ferrari P4 w wyścigu 1000 km Spa. Ukończyli oni ten wyścig okrążenie za zwycięzcami, Jackym Ickxem oraz Richardem Thompsonem[6].
Scarfiotti brał udział również w takich zawodach jak Canadian-American Challenge Cup (1967[7]) czy Targa Florio (1968[8]).
Formuła 1
edytujPod koniec 1962 roku Enzo Ferrari wyznaczył Scarfiottiego jako kierowcę Ferrari na sezon 1963 wraz z Surteesem, Willym Mairessem, Bandinim i Nino Vaccarellą[9].
W Formule 1 Scarfiotti zadebiutował w Grand Prix Holandii 1963, który to wyścig ukończył na szóstej pozycji, 2 okrążenia za zwycięzcą, którym był Jim Clark[10]. W sezonie 1964 wystartował jedynie w Grand Prix Włoch, gdzie był dziewiąty[11]. W sezonie 1965 wystartował jedynie w niezaliczanym do mistrzostw Grand Prix Syrakuz, gdzie był piąty[12].
W 1966 roku wygrał Grand Prix Włoch, stając się pierwszym Włochem od 15 lat, który wygrał ten wyścig (osiągnął wtedy rekordową prędkość 220 km/h)[13]; Scarfiotti został tym samym ostatnim włoskim zwycięzcą Grand Prix Włoch.
W 1967 roku Scarfiotti wystartował w Grand Prix Syrakuz; Ferrari wystawiło wtedy dwa samochody pomimo śmierci Bandiniego w Grand Prix Monako. Tak Scarfiotti, jak i Parkes, startowali Ferrari 312[14]. Wyścig ten zakończył się niecodziennym wynikiem, ponieważ Scarfiotti i Parkes zremisowali (równocześnie wjechali jako liderzy na metę)[15].
W sezonie 1968 Scarfiotti dwukrotnie był czwarty, w Hiszpanii i Monako[16][17].
Śmierć
edytujLudovico Scarfiotti zmarł w 1968 roku podczas wyścigów górskich na Roßfeldhöhenringstraße w pobliżu Berchtesgaden, w niemieckich Alpach. Był tym samym trzecim kierowcą Formuły 1 zmarłym w 1968 roku, po Jimie Clarku i Mike'u Spence'ie. Scarfiotti rozbił swoje Porsche 910 podczas treningów, kiedy samochód nagle zboczył z toru i zleciał dziesięć metrów w dół, lądując na drzewach. Porsche było zawieszone na drzewach, a Scarfiotti został wyrzucony z kabiny. Znaleziono go ponad 45 metrów dalej. Zmarł w karetce wskutek licznych złamań. Huschke von Hanstein, ówczesny kierownik zespołu Porsche, oświadczył, że nigdy wcześniej, odkąd był związany z Porsche (tj. od 18 lat) nie miał do czynienia ze śmiertelnym wypadkiem. Ślady hamowania o długości 55 metrów mogą wskazywać, że Scarfiottiemu zablokowały się hamulce.
Scarfiotti zostawił żonę – Idę Benignetti, i dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa[1].
Wyniki w Formule 1
edytujLegenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie | |
---|---|
Oznaczenie | Wyjaśnienie |
Złoty | Zwycięzca lub mistrzostwo |
Srebrny | 2. miejsce lub wicemistrzostwo |
Brązowy | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
Zielony | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
Niebieski | Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu) |
Czerwony | Nie zakwalifikował się (NZ) |
Nie prekwalifikował się (NPK) | |
Różowy | Nie ukończył (NU) |
Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu) | |
Czarny | Zdyskwalifikowany (DK) |
Wykluczony (WYK/EX) | |
Biały | Nie wystartował (NW) |
Kontuzjowany (K/INJ) | |
Wyścig odwołany (OD/C) | |
Bez koloru | Został wycofany (WYC/WD) |
Nie przybył (NP/DNA) | |
Nie brał udziału w treningach (NT/DNP) | |
Nie został zgłoszony (–) | |
Pogrubienie | Start z pole position |
Kursywa | Najszybsze okrążenie wyścigu |
† | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
* | Sezon w trakcie |
1/2/3 | Punktowana pozycja w sprincie kwalifikacyjnym |
Lista systemów punktacji Formuły 1 |
Rok | Zespół | Samochód | Silnik | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | Msc. | Pkt. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1963 | Ferrari | 156 | Ferrari V6 | MCO | BEL | NLD 6 |
FRA NW |
GBR | DEU | ITA | USA | MEX | ZAF | 16 | 1 | ||
1964 | Ferrari | 156 | Ferrari V6 | MCO | NLD | BEL | FRA | GBR | DEU | AUT | ITA 9 |
USA | MEX | – | 0 | ||
1965 | Ferrari | 1512 | Ferrari V12 | ZAF | MCO | BEL | FRA | GBR | NLD | DEU | ITA | USA | MEX NW |
– | 0 | ||
1966 | Ferrari | Dino 246 | Ferrari V6 | MCO | BEL | FRA | GBR | NLD | DEU NU |
10 | 9 | ||||||
312/66 | Ferrari V12 | ITA 1 |
USA | MEX | |||||||||||||
1967 | Ferrari | 312/67 | Ferrari V12 | ZAF | MCO | NLD 6 |
BEL NS |
FRA | GBR | DEU | CND | 21 | 1 | ||||
Eagle | T1G | Weslake V12 | ITA NU |
USA | MEX | ||||||||||||
1968 | Cooper | T86 | Maserati V12 | ZAF NU |
16 | 6 | |||||||||||
T86B | BRM V12 | ESP 4 |
MCO 4 |
BEL | NLD | FRA | GBR | DEU | ITA | CND | USA | MEX |
Sukcesy
edytuj- 1962 – mistrzostwo Europy w wyścigach górskich
- 1962 – najlepszy włoski kierowca wyścigowy roku
- 1963 – 24h Le Mans
- 1963 – 12h Sebring
- 1965 – 1000 km Nürburgring
- 1965 – najlepszy włoski kierowca wyścigowy roku
Przypisy
edytuj- ↑ a b c Scarfiotti, 34, Killed In Car-Racing Crash. „New York Times”, s. S1, 1968-06-09.
- ↑ Pedro and Ricardo Rodriguez First in France With a Ferrari. „New York Times”, s. 52, 1962-10-22.
- ↑ Italian Ferrari Sets 2 Marks in Winning Le Mans Race. „New York Times”, s. 45, 1963-06-17.
- ↑ Driver Is Killed In German Race. „New York Times”, s. 43, 1965-05-24.
- ↑ Italians Are Next In 2-Liter Ferrari. „New York Times”, s. 57, 1966-06-06.
- ↑ Ickx, Thompson Win Belgian Race. „New York Times”, s. 59, 1967-05-02.
- ↑ Hulme Paces Bridgehampton Trials. „New York Times”, s. 59, 1967-09-17.
- ↑ Vaccarella Will Carry Hopes Of Sicilian Auto Fans Today. „New York Times”, s. S7, 1967-09-17.
- ↑ Ferrari Team Named. „New York Times”, s. 253, 1962-12-02.
- ↑ Grote Prijs van Nederland 1963. Wyprzedź mnie! f1wm.pl. [dostęp 2010-04-09]. (pol.).
- ↑ Gran Premio d’Italia 1964. Wyprzedź mnie! f1wm.pl. [dostęp 2010-04-09]. (pol.).
- ↑ Clark Sets Mark With Lotus-Climax In Sicily Auto Race. „New York Times”, s. 40, 1965-04-05.
- ↑ Italian Wins at Monza; Ginther Hurt in Crash. „Los Angeles Times”, s. B5, 1966-09-05.
- ↑ Two Ferraris Are Entered In Italian Formula One Race. „New York Times”, s. 23, 1967-05-21.
- ↑ Surtees, Driving a Lola, Takes 2-Heat Grand Prix of Limburg (Belgium). „New York Times”, s. 61, 1967-05-22.
- ↑ Graham Hill of Britain Drives Lotus Ford to Victory in Spanish Grand Prix. „New York Times”, s. 60, 1968-05-13.
- ↑ Graham Hill Takes Monaco Grand Prix. „New York Times”, s. 66, 1968-05-27.
Linki zewnętrzne
edytuj- DRIVERS: LUDOVICO SCARFIOTTI (ang.)
- Ludovico Scarfiotti (ang.)