Mehmed I
![]() ![]() | |
Nome orixinal | (ota) مُحمَّد اوَّل ![]() |
---|---|
Biografía | |
Nacemento | 1386 ![]() Bursa ![]() |
Morte | 26 de maio de 1421 (Gregoriano) ![]() Edirne ![]() |
Lugar de sepultura | Yeşil Türbe (en) ![]() ![]() |
![]() | |
5 de xullo de 1413 – 4 de xuño de 1421 ← Bayezid I – Murad II (pt) ![]() ![]() | |
Datos persoais | |
Relixión | Islam ![]() |
Actividade | |
Ocupación | gobernante ![]() |
Lingua | Lingua turca otomá, Lingua árabe e lingua persa ![]() |
Familia![]() | |
Familia | Dinastia Otomana (pt) ![]() ![]() |
Cónxuxe | Emine Hatun Kumru Hatun |
Fillos | Murad II (pt) ![]() ( ![]() Selçuk Hatun ( ![]() Küçük Mustafa (pt) ![]() ( ![]() Sultan Hatun ( ![]() ![]() |
Pais | Bayezid I ![]() ![]() ![]() |
Irmáns | İsa Çelebi (en) ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Mehmed I Çelebi, nado en 1389 e finado en 1421, chamado Kirisci ("o Verdugo"), foi sultán otomán dende 1413 até a súa morte.[1] Era fillo de Bayezid I. Despois do período de guerra civil denominado "o interregno", foi recoñecido sultán de todo o Imperio en 1413.
Tivo tres esposas (Dona Emine, Dona Kumru e Dona Şehzade), dúas fillas, Fatma e Selçuk, e cinco fillos: Mustafa Çelebi, Ikinci Murad, Ahmed, Yusuf e Mahmud.
O interregno
[editar | editar a fonte]Mehmed Çelebi naceu en Edirne (antiga Adrianópolis, hoxe en Turquía). Foi educado no palacio de Brusa, e fixo a súa aprendizaxe como administrador gobernando a Provincia de Amasya.
Logo da derrota de Bayezid I na batalla de Ancara (1402), iniciouse un período de enfrontamentos entre os herdeiros do sultán derrotado, coñecido como Fetret devri. Nel, logo de 10 anos e en boa medida grazas á alianza co Emperador bizantino Manuel II Paleólogo, Mehmed termina impoñéndose ós seus irmáns Isa, Süleyman e Mûsa, proclamándose Sultán en 1413 e trasladando a súa capital a Edirne.
Mentres tanto, enviara ó seu fillo máis vello Mustafa Çelebi, chamado Düzmece Mustafa, a Samarcanda en embaixada ante Tamerlán. Logo da morte deste (1413), Mustafa regresará a Anatolia co proxecto de destronar ó seu pai. Para iso, alíase cos príncipes cristiáns de Valaquia pero, derrotado, debe refuxiarse co emperador de Bizancio. Mehmed paga ó Emperador para que o faga prisioneiro. No curso dos combates entre pai e fillo empregáronse por primeira vez armas de fogo no Imperio Otomán.
En contrapartida pola axuda prestada, Mehmed deberá recoñecer ó Emperador bizantino como "pai e señor" e permanecerlle leal, o que pode considerar como o último triunfo diplomático de Bizancio.
Consolidación
[editar | editar a fonte]Durante o período de interregno, o Imperio perdera certo número de territorios en Anatolia. Mehmed ponse en campaña para recuperalos o máis axiña posible. Anexa Esmirna en 1414, anexa Saruhan e Menteseoglu, vence ós karamanogullari que atacaran Brusa, ós que finalmente perdoa, permitíndolles vivir no territorio do Imperio como súbditos, e conquista parte do emirato Candaroğlu, para finalmente ocupar o reino cristián de Cilicia.
Consolidado o seu poder en Anatolia, parte cara a Rumelia. Conquista parte de Albania e somete Valaquia, impóndolle o pago de tributo. Ó mesmo tempo, reforza a súa frota e teñen lugar os primeiros combates navais.
Morreu en Edirne o 26 de maio de 1421, e foi sepultado no Mausoleo Verde (''Yesil Turbe) de Bursa.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ A data é incierta. En efecto, se o seu fillo Mustafa Çelebi intentou un golpe de palacio contra el en 1405, é altamente improbable que Mehmed tivera só 24 anos nese momento.