Anjar
Anjar | |
---|---|
![]() O cardo máximo de Anjar | |
Localización do sitio | |
Patrimonio da Humanidade - UNESCO | |
País | ![]() |
Localización | 33°43′33″N 35°55′47″L / 33.72583, -35.92972 |
Tipo | Cultural |
Criterios | III, IV |
Inscrición | 1984 (8ª sesión) |
Rexión da UNESCO | Estados árabes |
Identificador | 293 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Anjar_Street%2C_March_2017.jpg/220px-Anjar_Street%2C_March_2017.jpg)
Anjar (árabe: عنجر / ALA-LC: ‘Anjar; armenio: Անճար francés: Anjar, que significa "irresoluto ou río que corre"), tamén coñecido como Haoush Mousa (árabe: حوش موسى / Ḥawsh Mūsá), situado no val do Bekaa. A poboación é de 2.400 habitantes,[1] composto case por completo de Armenios. A superficie total é de vinte quilómetros cadrados. No verán, a poboación chega a 3.500 habitantes, cando os membros da diáspora armenia regresan de visita.
Historia
[editar | editar a fonte]O establecemento da cidade atribúese normalmente ao califa omeia al-Walid I a comezos do século VIII como palacio-cidade. No entanto, o historiador Jere L. Bacharach afirma que foi o fillo de Al Walid, al-Abbas, o responsable da fundación de Anjar no ano 714 d.C., citando ao cronista bizantino grego Teófanes o Confesor, que rexistrou que al-Abbas construíu a cidade.
Despois de ser abandonada en anos posteriores, Anjar foi reasentado en 1939 con varios miles de refuxiados armenios da área de Musa Dagh. Os seus barrios teñen o nome das seis aldeas de Musa Dagh: Haji Habibli, Kebusiyeh, Vakif, Kheder Bek, Yoghunoluk e Bitias. O Exército de Siria elixiu Anjar como unha das súas principais bases militares no Val de Beqaa e na sede dos seus servizos de intelixencia.
Antigüidades de Anjar
[editar | editar a fonte]Anteriormente coñecida como Gerrha, unha fortaleza construída polo Califa Al-Walid ibn Abdel Malek no século VIII, o sitio foi posteriormente abandonado, deixando unha serie de ruínas ben conservadas. O nome actual deriva do árabe "Ayn Gerrha" ou "fonte de Gerrha". As ruínas exclusivamente omeias recoñecéronse como Patrimonio da Humanidade.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Anjar_vu_du_palais.jpg/300px-Anjar_vu_du_palais.jpg)
As ruínas da cidade abranguen 114.000 metros cadrados e están rodeadas de grandes e fortificados muros de pedra de máis de dous metros de espesor e sete metros de altura. O deseño urbano rectangular de 370 m por 310 m está baseado na planificación e arquitectura da cidade romana con pedras prestadas dos bizantinos. Dúas grandes avenidas, o Cardo maximus, que vai de norte a sur, e o Decumanus Maximus, que vai de leste a oeste, dividen a cidade en catro cuadrantes. As dúas avenidas principais, decoradas con columnas e flanqueadas por preto de 600 tendas, se cruzan baixo un tetrápilo. Os plintos, árbores e capiteis do tetrápilo son spolia reutilizados no período omeia. As rúas máis pequenas subdividen a metade occidental da cidade en barrios de diferente tamaño.[2]
Monumentos principais:
- O Gran Palacio reconstruído parcialmente, 59 m por 70 m, inclúe un muro e está precedido por unha serie de arcadas. O seu patio central está rodeado dun perístilo.
- O Palacio pequeno, case cadrado, de 46 m por 47 m, destaca polos seus numerosos fragmentos ornamentais e pola súa grande entrada central ricamente decorada.
- Unha mesquita, de 45 m por 32 m, situada entre os dous palacios.
- Baños termais, de modelo romano no norte do recinto.
Os numerosos fragmentos de frisos con motivos vexetais, figurativos e xeométricos demostran que houbo ricos edificios decorados.
Galería
[editar | editar a fonte]-
Vista do sitio, Anjar
-
O Gran Palacio
-
O tetrápilo, Anjar
-
Muro externo do Gran Palacio, Anjar.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ ANJAR: Demographics
- ↑ "The archaeological site of Anjar". Arquivado dende o orixinal o 11 de decembro de 2007. Consultado o 11 de decembro de 2007.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Anjar ![]() |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Bacharach, Jere L. (1996). "Marwanid Umayyad Building Activities: Speculations on Patronage". En Necipoğlu, Gülru. Muqarnas: An Annual on the Visual Culture of the Islamic World 13. Leiden: BRILL. pp. 27–44. ISBN 90-04-10633-2.