Υπενθύμιση

Ωχ καινούριος Blogger. Έκπληξη. Μαζί με τόσες άλλες. Κάθε μέρα μένω μαλάκας με τη δύναμη που έχουμε όλοι. Οι παραλίες είναι γεμάτες. Ο κόσμος προσπαθεί να γελάει. Όπως κι εσύ. Να διώξεις το σκοτάδι μου. Εμείς οι δύο είμαστε ο Dexter. Εγώ είμαι ο dark passenger και εσύ ο φυσιολογικός άνθρωπος. Χα! Τώρα νομίζω πλησίασα πολύ σε αυτά που νιώθω. Αλλά αντέχεις. Και δε ρωτάς πολλά. Δεν με ζαλίζεις ποτέ, και δεν με αναγκάζεις να σου εξηγώ αυτά που δεν μπορώ να πω γιατί γίνονται τεράστια και μετά στέκομαι ανίκανη μπροστά τους. Το φως μου όμως, το όσο έχω, σου ανήκει. Εσένα θα πάρω για να γελάσουμε, εσένα θα πάρω να με κοροιδέψεις, εσένα θα πάρω για να με βρίσεις, εσένα θα πάρω για να ακούσω την αγάπη.

Καμιά φορά σκέφτομαι μέσα στο όλο ψυχαναλυτικό ''ταξίδι'' (έτσι το λέει η Καιτάρα) εγώ το λέω ''γαμήσι'' (συγχώρα τις κακές λέξεις), καμιά φορά που λες, σκέφτομαι ότι είμαστε πολύ μικρά όντα για να αγαπάμε τόσο πολύ και συνεπώς να ανησυχούμε άλλο τόσο. Αν αγαπάς ανησυχείς. Για όλα. Δεν μπορείς να αγαπάς χωρίς να ανησυχείς. Δεν έχουμε αυτή τη δυνατότητα οι άνθρωποι. Ανησυχώ λοιπόν για σένα και για μένα. Αγωνιώ. Κάθε μέρα. Για τις δυσκολίες που περνάμε, μην και έρθουν άλλες τόσες, καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να θέλω να κάνω μία προσευχή κάπου, να πληρώσω ένα ασφαλιστήριο, να ξέρω ότι υπάρχει μία ιδέα ασφάλειας στο ότι θα αγαπιόμαστε έτσι πάντα και θα καταφέρουμε τα πάντα.

Αγκαλιά λοιπόν, με πόδια και με χέρια. Για τα προηγούμενα δύο και για τα επόμενα όσα. Να μη φοβάμαι και να μη σε φοβίζω. Να σε προσέχεις για να με προσέχεις. Να σε αγαπάω χωρίς ανησυχίες.  Να με αγαπάς για να είμαι ασπίδα.