Πάλι εδώ. Βαρετά και μαύρα. Και με τόση ενοχή να μιλήσω για αυτά. Κοινό μυστικό. Το μέτρο της στεναχώριας έχει χαθεί. Δεν σε προστατεύει καθόλου το ένστικτο αυτοσυντήρησης-ή όπως λέγεται... Μπορείς να κυλιέσαι όλη μέρα στη στεναχώρια σου. Να κλαις και μετά να κάνεις μακροβούτια στις λίμνες σου. Και να γελάς υστερικά μη και σε καταλάβει ο δίπλα και ανησυχήσει. Η ενοχή λοιπόν. Να μην ανησυχώ κανέναν, να μην στεναχωρώ κανέναν, να μπορώ πάντα και τα πάντα μόνη μου. Σε αυτά τα χρόνια κατάφερα το εξής ένα: Να νιώθω χάλια. Να είμαι ένα ηφαίστιο που κανείς δεν ξέρει αν είναι ενεργό ή όχι. Με αγαπώ όσο κανένας, αλλά δεν με ξέρω πιά. Δεν με εμπιστεύομαι. Δεν θα μου συγχωρέσω λάθη. Είμαι ανασφαλής και τώρα η ανασφάλεια μου έχει βρει χώρο και χρόνο να ξεδιπλωθεί να τη δω σε όλο της το μεγαλείο. Παρθένα, χωρίς καμία παρεμβολή από ψυχολόγους και γιόγκα μάστερς. Δεν χρειάζεται να ξέρεις μέχρι που μπορεί να φτάσεις. Και πάλι καταλήγουμε στο ''ας μη μιλάμε για αυτά''.
Και άμα με ρωτήσεις τι θα ήθελα για να είμαι καλύτερα, δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ίσως να πλησιάσω κάπως με το ''να μιλάμε παραπάνω''.
Κι όλο φοβάμαι ότι κάπου έχω χαθεί και κανείς δεν θα με βρει...
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
