Σαν κυνηγημένη έφυγε, θυμάται ακόμα τον ήχο του τρεχαλητού της στα σκαλιά. Τρένο. Χωρίς φόβο. Ανέπνεε για πρώτη φορά κανονικά μέσα στο τρένο. Έβρεχε ήδη. Τι ωραία... Σαν να ξημέρωνε δύο φορές την ίδια μέρα. Έτσι ήταν. Μόνο έτσι μπόρεσε να το εκφράσει. Δεν είπε τίποτα. Κάτι μισές κουβέντες μόνο. '' Δεν '', '' Μη '' καθώς το χέρι της γινόταν μικρό και γύρευε να μην κρέμεται πιά απο το δικό της ώμο σαν ανούσια ευθεία. Θέλησε να κάνει καμπύλες, να χαιδέψει, να δώσει. Γέμισε τα πνευμόνια της με τρία βρεγμένα τσιγάρα. Τα μοιράστηκε όπως μπορούσε. Ξανά σκαλιά, τα βήματα βουβά, η αναπνοή άναρχη, σε μία πόλη άδεια. Με ματωμένα χείλη έφυγε μα κανείς δε την είδε καθώς τα δάγκωνε με μανία. Να καταπιεί όλα όσα έμειναν. Να μη φύγουν ξανά ποτέ.

.

.

Νίκος Παπάζογλου - Στιγμές

Σήμερα άκουσα το δέξι μου χέρι να λέει στο αριστερό ότι κάπου στην ένωση τους - Δεκέμβρη μήνα - άνθισε μία αμυγδαλιά. Έτσι στήθηκε ένα μεγάλο διονυσιακό πάρτυ μέσα μου και ένιωθα μεγάλη και τρανή. Ακλόνητη, αγέρωχη, τυχερή, όμορφη, καλή. Μέχρι και το αφεντικό μου αγκάλιασα σε ένδειξη ανακωχής. Τι άλλωστε έχει μεγαλύτερη σημασία απο ένα Κάπα ή ένα Λάμδα? Δύο γραμματάκια που μπορούν υπο συγκεκριμένες συνθήκες να σου πάρουν ή να σε αφήσουν να συνεχίσεις να έχεις αυτό το ελάχιστο που σου αναλογεί απο την ώρα που γεννήθηκες. Τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία.
Πάω να κάνω τσουλήθρα στο μεγάλο χρωματιστό Λάμδα μου. Το καΛό μου Λαμδα.

.

.

Τώρα δυναμώνω αυτό με τα πόδια πάνω στο γραφείο.

.

----Florence and the machine - Kiss with a fist----

.

.

βζιιιιιιν (πνευματικά δικαιώματα πανηγυρικών κραυγών: Χνούδι)

Don't pay attention.

Η εταιρία έχει χτυπηθεί αλύπητα απο μία γρίπη. Στην αρχή είναι χλωμοί, μετά κρυώνουν, μετά ζητούν άδεια και την κάνουν για καμιά βδομάδα. Γωνία Πέτρου Ράλλη και Κηφισού βλέπω έναν κύριο που κουβαλάει ένα παιδάκι πάνω σε ένα παπάκι χωρίς κράνος. Βλαστημάω. Ανάβω άλλο ένα τσιγάρο και θολώνει το πιλοτήριο (χα χα). Σκέφτομαι '' Για κοίτα, αν κάτι μάθαμε καλά σε αυτή την οικογένεια είναι να οδηγούμε...'' και διώχνω αμέσως τη σκέψη θεωρώντας την γρουσουζιά. Δεν θα πάρω ούτε μία μέρα άδεια στις γιορτές γιατί '' έχουν στενέψει τα περιθώρια ''. Ποιός είναι αυτός που με κοιτάει πίσω απο τα γυαλιά του και μου λέει να μη χαραμίζω ούτε λεπτό της ζωής μου? Τι είναι αυτό που με κάνει απόψε να γεμίζω σειρές με λέξεις? Χαιδεύω τους καρπούς μου και πάω πίσω στη Σύμη μέσα στη βάρκα περνώντας τα σύνορα. Τα δικά μου. Ήταν δοκιμασία να μείνω σε ένα βαρκάκι 11 ώρες. Ήταν δοκιμασία να μείνω στο χιόνι με σπασμένα τα φρένα του αυτοκινήτου μέχρι που μαζεύτηκα απο στρατιώτες γιατί κανένα άλλο όχημα δεν μπορούσε να πλησιάσει. Ναι ξέρεις ότι θα σωθείς. Απλά το ξέρεις. Απλά διασκεδάζεις το φόβο σου. Και γελάς τώρα πιά.
Αλλά όλα θα πάνε καλά... Και τώρα και αύριο και σε ένα μήνα και σε 10 χρόνια. Άκουσα? Ναι μωρέ άκουσα.
.
.
Τραγούδι που σχετικά βοήθησε σήμερα : Tori Amos - Cornflake girl

Τώρα προσπαθώ να κοιμηθώ πάνω σε μία θάλασσα που βράζει. Αχνίζει και βρυχάται όσα κενά είχαν εγκατασταθεί στο φιλόξενο κρανίο μου με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Τώρα θέλω να σηκωθώ να τρέξω... σε αυτά που ήθελα πάντα να ανακαλύψω. Να περπατήσω σε μισογκρεμισμένες γέφυρες, να τραντάξω τις πιό κρυφές σου σκέψεις που αμέριμνες ξεκουράζονται στο δικό σου κρανίο. Να πετάξω απο το μπαλκόνι το κρεβάτι μου μαζί με το ταβάνι. Να φυτέψω λουλούδια στο ρετιρέ του κόσμου και να κάθομαι μισή μέσα, μισή έξω. Να κουνάω τα πόδια μου εκατομμύρια χιλιόμετρα πάνω απο τους περαστικούς. Τώρα θέλω να έχω φτερά για να μπορώ να πηδήξω απο δώ. Τώρα θέλω να έχω φτερά για να φεύγω. Ή να έρχομαι.

.

.

.

Και να σου τραγουδώ ότι εδώ η θλίψη δεν κερδίζει ποτέ.

.
.

Κάτι γίνεται...

.

.

dEUS - Nothing really ends

Κάτι θλιμμένες νύχτες σαν και τούτη ψάχνω κάτι σε όσα πέρασαν. Και σε αυτά που θα ήθελα να έρθουν, που μπορεί να μην έρθουν ποτέ, γιατί δεν θα θελήσουν, ίσως...
Εύκολη η τράμπα απο την ύπαρξη στην ανυπαρξία...Εντάξει, να ανοίξω μία μπύρα.
Να σε πάρω ένα τηλέφωνο σήμερα να σου πω ότι φοβάμαι? Να κάνεις ότι δεν σε ενοχλώ, να σου το κλείσω βιαστικά και μετά να σπάσω τον πρώτο καθρέφτη που θα με αντικρύσει σε αυτό το σπίτι. Κι αν σου πω ότι είναι αργά πιά για να πάμε στην Αμερική, σε πρώτο πλυθηντικό, όσο μπορώ να τον χρησιμοποιώ (ψεύτικα και ελαφριά), ελπίζω να μην αντιληφθείς ούτε ένα δράμι απο το βάρος της λέξης που τόλμησα και άρθρωσα. Το βάρος του αργά.
.
.

Moby - Pale horses

Σοφία.

Το 2000 έπαθα την πρώτη κρίση πανικού. Ήμουν σε μία παραλία, ήταν απόγευμα και είχε πολλά παιδάκια που φώναζαν. Το βασικό όμως ήταν ότι ήμουν αρκετά μακριά απο το σπίτι μου. Αρκετά... 3 ώρες απο το σπίτι. Φυσικά και δεν οδηγώ σε αυτή την κατάσταση που νομίζω ότι αποχαιρετώ για πάντα τον κόσμο τούτο. Έμεινα εκεί, καταμεσής της φύσης, χωρίς να μπορώ να μιλήσω για αυτό. Δεν ήξερα τι ήταν, φοβόμουν πολύ. Αν το έχει περάσει κανείς σας, θα ξέρει πως το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι ότι παθαίνει έμφραγμα.
Μετά απο καιρό έμαθα. Με ειδικούς και με δική μου έρευνα ξέρω να σας πω τα πάντα για τις κρίσεις αυτές. Συσσωρευμένο άγχος, στρες, ανασφάλειες. Ήμουν ένα μικρό κουτί που αποθήκευα μεγάλα άσχημα πράγματα.
Μία άλλη φορά απο την πίεση λιποθύμησα σε ένα μπαρ. Ήταν νομίζω κοντά αυτά τα δύο ημερολογιακά. Απο το 2000 άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Το αποτέλεσμα ήταν μία σωρεία φόβων και ''δεν πρέπει'' πραγμάτων. Μόνη λοιπόν, στο σπίτι, με τα ταμπού μου και τους φόβους μου.
Δραματικά δεν νομίζω ότι άλλαξε κάτι όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμα δεν μπαίνω σε αεροπλάνο. Αυτή θα ήταν μία δραματική αλλαγή, να έμπαινα σε ένα αεροπλάνο χωρίς να νομίζω ότι θα σκάσω εκεί μέσα ή ότι θα μας καταρρίψουν πάνω απο μία ζούγκλα με πεινασμένους ιθαγενείς. Κάτι καλό δεν έχω γράψει τόση ώρα... Αν ήξερε ο Φίλιππος για αυτά? Μα φυσικά, κι εκείνος πρέπει να είχε κρίσεις αλλά δεν θα το παραδεχτεί ποτέ. Θεωρεί ότι δεν έχει άγχος πιά, ότι το έχει νικήσει. Η γιαγιά μου θα έλεγε ''κούνια που τον κούναγε'' αλλά δεν είναι για να γράφονται αυτές οι εκφράσεις. Ε? Μάλλον όχι. Το άγχος είναι πολύ κακός σύμβουλος, χαλάει το δερματάκι και αφήνει υπολλείματα στον οργανισμό μας. Αλλά εγώ έχω τόνους να σας δώσω αν ξεμείνετε.
Την εικοστή έκτη Δεκέμβρη καθόμουν σε ένα μπαρ με μία φίλη. Μπορεί να σας έχει συμβεί, να νιώθετε ότι δεν πάει πιό κάτω, ότι ήταν να γίνει έγινε, τώρα μόνο πιό καλά μπορούν να πάνε τα πράγματα... και όλα αυτά που κάποιος υπεραισιόδοξος άνθρωπος θα βρεθεί να πει χωρίς καμία βεβαιότητα ότι θα τα θυμάστε και την επομένη το απόγευμα που θα ξυπνήσετε.
Όμως εγώ ένα πρωί με λιακάδα και πολύ κρύο, θα ξεχνούσα τα πάντα και θα αναρωτιόμουν απο που μου ήρθε. Ο Φίλιππος.

Mία.

Σοφία. Δουλεύω σε μία εταιρία. Εντάξει, δεν είναι αυτό που θέλω αλλά δεν βγαίνει αλλιώς. Δεν μπορώ να διηγηθώ μόνη μου, μου κάνεις ερωτήσεις καλύτερα? Να ξέρω τι σε ενδιαφέρει, μην αναλωνόμαστε σε βλακείες.
- Εντάξει. Θα σου δώσω θέματα. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ.
- Ξυπνάω κατά τις 7, σηκώνομαι κατά τις 7.30 που είναι και η τελευταία προθεσμία πριν τον απαγχονισμό. Πίνω γάλα, καπνίζω 2 τσιγάρα, πλένω δόντια και την κάνω. Ποτέ δεν ντύνομαι κυριλέ στη δουλειά. Βαριέμαι αφόρητα. Καμιά φορά βλέπω κοπέλες από άλλες εταιρίες στο κτίριο που είναι τόσο θυληκά ντυμένες και απο τη μία ζηλεύω απο την άλλη απορώ που τη βρίσκουν την όρεξη αξημέρωτα.
-Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουμε αυτό. Όταν σου είπα να με ανακρίνεις ήμουν νηφάλια σίγουρα?
Αγαπώ το αλκοόλ. Μέχρι να χαλαρώσω, όχι τίποτα τρελά. Μέχρι 3 μπύρες, μέχρι 3 τζίν. Να μπορώ να οδηγήσω και να μην κάνω εμετό μετά απο καμιά ώρα. Ακόμα και όταν χώρισα δεν ήπια. Νομίζω ότι προτιμώ το ποτό όταν είμαι καλά. Ενώ όταν είμαι χάλια τρέφομαι αποκλειστικά με καφείνη, νικοτίνη και λίγη γραψαρχιδίνη. Το έριξα το επίπεδο... Συγνώμη. Τρώω πολλές βλακείες αλλά καμιά φορά με πιάνουν κάτι τύψεις και το ρίχνω στον αέρα κοπανιστό.
Επανέρχομαι. Στη δουλειά βαρετά πολύ. Τόσο που νομίζω ότι το σώμα μου δεν περιέχει τίποτα. Εγώ και ότι με κάνει άνθρωπο έχουμε φύγει προ πολλού. Μόνο το σώμα βρίσκεται κάθε πρωί σε αυτή την καρέκλα. Κάνω καμιά κοπάνα που και που. Όχι συνέχεια γιατί μετά έχω ανασφάλειες. Νομίζω ότι χάνω κάτι σημαντικό και ότι δεν μου αξίζει ξεκούραση.
Τα υπόλοιπα θα τα γράψω μόνη μου όταν θέλω... Για πες τώρα, είπε τίποτα για μένα?

Φίλιππος.

Το 2004 ήταν μία χρονιά που στην Αγγλία πάλι έβρεχε. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που ήθελα να γυρίσω πίσω. Μου αρέσει ο ήλιος και το καλοκαίρι, ίσως και να το έχω συνδέσει με χαλαρές περιόδους της ζωής μου, αυτές που κυλούσαν χωρίς σχολείο, αν και ένα καλοκαίρι η μάνα με έστειλε σε ένα summer school στην Ελβετία. Σας ακούγεται δραματικό αλλά δεν ήταν τόσο. Στην Αγγλία πήγα στα 18 μου, αφού είχε αποφασιστεί χρόνια πριν ότι δεν θα σπούδαζα στην Ελλάδα. Μου άρεσε το Λονδίνο. Έκανα βόλτες, το γνώριζα τις πρώτες εβδομάδες. Τότε περνούσα και μία φάση κάπως μαύρη. Άκουγα κάτι ελληνικούρες έντεχνες, ακόμα και Σιδηρόπουλο νομίζω. Μου έλειπαν όλοι και κάπνιζα πολύ και συνέχεια. Θα γινόμουν κάτι μεγάλο και θα έβγαζα πολλά λεφτά αν τελείωνα με αυτό το ντελίριο σπουδών. Πλάκα πλάκα τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και να έγινα. Αλλά είναι κρίμα να το συνειδητοποιήσω απο τώρα. Άλλωστε έχω ακόμα δρόμο... Πάντως δεν νομίζω ότι θα ήθελα ποτέ να με αποκαλέσουν ''ιερό τέρας''. Είναι κάπως αποκρουστικό, θα ήθελα μία μέρα να σας δείξει την γκριμάτσα που κάνω όταν αηδιάζω με κάτι. Τα χρόνια εκεί ήταν γεμάτα συναυλίες, λιώματα, φανταστικά ρούχα, έντονα συναισθήματα και ανεμελιά. Ναι εντάξει, όλοι οι φοιτητές έτσι είναι. Μόνο που εγώ έπρεπε να κάνω ένα μικρό πέρασμα απο αυτή τη φάση. Τίποτα δεν μου επέτρεπε να το καθυστερήσω. Τις περιόδους εξεταστικής ξεφλούδιζε το πρόσωπο μου και έπινα ένα ροζ σιρόπι για το στομάχι. Το άγχος με νικούσε μέχρι μία ηλικία. Τώρα είμαι τριάντα ετών και το άγχος δεν είναι μέρος της ζωής μου, μάλλον. Όλα μπορούν να λυθούν. Ξεκινάς με ένα πρόβλημα που φαίνεται τεράστιο, δυσκολεύεσαι ιδρώνεις αγκομαχάς, κάποια στιγμή το λύνεις. Έρχεται κι άλλο πρόβλημα, σου παίρνει χρόνο το σκέφτεσαι το λύνεις. Μετά στο τρίτο πρόβλημα βαριέσαι, του λες '' πφφφφφ, πάλι εσύ εδώ?'' κάνεις δύο ταχυδακτυλουργικά... και εξαφανίστηκε. Αυτό μπορείτε να το σκέφτεστε κι εσέις, βοηθάει πραγματικά.



Μισό, χτυπάει τηλέφωνο.

Ένας.

Με λένε Φίλιππο. Ξυπνάω κάθε πρωί στις 6.00. Το κρεββάτι μου είναι διπλό. Το σπίτι μου απλό. Σήμερα θα περιοριστώ στην καθημερινότητα μου, μην μου κάνετε ερωτήσεις για τα παλιά. Θα γνωρίζετε ότι χρειάζομαι χρόνο για να θυμηθώ τι γινόταν τότε. Είμαι ο Φίλιππος λοιπόν, μετά το ξύπνημα κάνω μπάνιο με ζεστό νερό, πλένω τα δόντια μου, βάζω φακούς. Θα σκεφτώ έναν καφέ αλλά δεν θα τον φτιάξω. Θα διαλέξω ένα κουστούμι και ένα πουκάμισο, θα ξεφυσήξω όταν θα τα αποκαλέσω στολή εργασίας, θα ντυθώ γρήγορα και θα ψάξω τα κλειδιά μου. Ανέκαθεν μου ήταν δύσκολο να βρώ τα κλειδιά μου κι ας ζω σε 50 τετραγωνικά. Θα τα βρω, θα κλειδώσω την πόρτα. Βγαίνοντας θα καμαρώσω για ένα δευτερόλεπτο τον ήλιο που έχετε στην Ελλάδα και θα αγοράσω πουράκια, αυτά που όλες μου οι κοπέλες-σχέσεις-γκόμενες λένε ότι βρωμοκοπάνε. Για τις σχέσεις μου με το άλλο φύλο θα μιλήσουμε όταν γίνουμε φίλοι. Τώρα είναι σαν να συμπληρώνω μία αίτηση για δουλειά.
Το αυτοκίνητο μου... είναι ωραίο, ακριβό και συνήθως πολύ βρώμικο και μέσα έχει τα πάντα. Μέχρι και γυάλινο ποτήρι μπορείτε να βρείτε στο πίσω κάθισμα. Αλλά τώρα πρέπει να τρέξω. Θα έχει και κίνηση...
Η Κηφισίας είναι δράμα το πρωί. Μιλαώ με δέκα ανθρώπους στο κινητό μέχρι να φτάσω στο γραφείο. Πολλές φορές ξεχνάω τα γυαλιά ηλίου μου κάπου, όχι απαραιτήτως στο σπίτι και βλαστημάω όταν με χτυπάει ο ήλιος στα μάτια καθώς οδηγώ. Δεν ξέρω ποιόν ενδιαφέρει τι κάνω εγώ, ποιός είμαι, που βρίσκομαι, αν θα βγω απόψε. Για όλα φταίει εκείνη που με βάζει να μιλήσω για αυτά. Εγώ δεν είμαι καλλιτέχνης, καμιά φορά διαβάζω κανένα βιβλίο αλλά όχι πολλά πράγματα. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο.
Για εκείνη και για όλες εκείνες θα μιλήσουμε την επόμενη φορά, τώρα πρέπει να δουλέψω.

Κοίτα, τώρα πατάμε κουμπιά και βγάζουμε λέξεις. Κάποτε μου έκλεψες τέσσερις σελίδες χειρόγραφα την ώρα που κοιμόμουν. Θα είχε πλάκα να μάθω που βρίσκονται τώρα... Αν σε ρωτούσα θα έβρισκες μία απάντηση ''στο τρίτο συρτάρι του γραφείου''. Και ας έχουν ανακυκλωθεί χιλιάδες φορές μέσα σε δύο χρόνια απο την πρώτη τους ρίψη σε ένα high tech κάδο απορριμάτων. Αυτόν που κόβει τα χαρτιά σε λεπτές λωρίδες. Που χωρίζει τις προτάσεις και ανακατεύει τις κτητικές αντωνυμίες. Που χωρίζει τον έρωτα σε πέντε γράμματα μακριά πια το ένα απο το άλλο. Και μετά κόβει σε χιλιάδες κομματάκια και αυτά τα πέντε γράμματα και άλλες ενδιαφέρουσες πεντάδες αιώνιων λέξεων και τις κάνει γραμμές και κουκκίδες και μετά όλα σκόνη, και μετά όλα σκόνη, και μετά όλα σκόνη...
Ίσως να ταξιδεύουν σε υπονόμους και σωλήνες κάτω απο την Αμερική και η βρύση σου να στάζει κάθε βράδυ.

Άνθρωποι φθινόπωρα, με φύλλα απο καστανά μαλλιά που πέφτουν χαλαρά στους ώμους, άνθρωποι που βρέχουν τα μάγουλα τους, που ακουμπούν τα απογεύματα τους ουρανούς και κατεβάζουν τους θεούς για μιά παρτίδα σκάκι, που τους κλέβουν τις βασίλισσες και πίνουν μία ρακή στο όνομα της ήττας. Βολεύονται κατάχαμα και νιώθουν ασφαλείς στην πολυκοσμία, θέλουν να κατακτήσουν τα δύσκολα, φτιάχνουν ανηφόρες και με ένα μεθύσι τις γκρεμίζουν. Κουβαλούν πάντα την καρδιά τους μαζί, τη φορούν στα μάτια και τη χρησιμοποιούν ποικιλοτρόπως. Βλέπουν αγαπούν διώχνουν διαβάζουν μιλούν. Ώσπου κάποτε γίνεται το πιό πολύτιμο vintage κομμάτι της ζωής τους.
.
.

Tom Waits - Invitation to the blues

Φοίβος Δεληβοριάς - Χάλια

Μπήκα στην επεξεργασία αναρτήσεων μήπως βρω φρέσκοκατεψυγμένο φαί. Τίποτα. Κάτι ατελείωτα θέλω-πιστεύω-δεν θέλω-θα'ρθω. Ίσως αυτή τη φορά να μην είναι προσωρινή παύση. Ένα βράδυ που είχα πιεί μόνο γάλα ονειρεύτηκα μία κομμένη γλώσσα. Και μετά τίποτα. Το όνειρο έκανε το γύρο της παρέας μου. Το εξιστορούσα όπου βρισκόμουν, πάντα παραστατικά και πάντα τρομαγμένη. Τα βιβλία δίπλα στο κρεββάτι προχωρούν με κανονικούς ρυθμούς. Ένα τη βδομάδα, όπως παλιά. Άρα μπορώ ακόμα να διαβάζω καταλαβαίνοντας αυτό που διαβάζω. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η μπορεί να έχουν αλλάξει και τα πάντα, μυστικά, υποχθόνια, αθόρυβα. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς εναγκαλισμούς, χωρίς παράσημα.

Νιώθω σα να έχω τεράστια αυτιά και καθόλου στόμα. Αυτό. Αλλά βαρέθηκα ακόμα και το ρήμα ''νιώθω''.

.

.

===Γιάννης Αγγελάκας - Αιρετικό---

Περπατώνας στο δρόμο το βράδυ, βρίσκω βαλίτσες με κλεμμένες καρδιές. Τις μαζεύω και τις τακτοποιώ στις αγγελίες με τη σήμανση ''προσφορά''. Τρεις φορές την εβδομάδα δημοσιεύονται δωρεάν. Νομίζω χτυπούν πιό δυνατά όταν ακούνε το Alcoholic και με ξυπνούν νωρίς το πρωί λέγοντας μου ότι δεν κοιμήθηκαν καθόλου. Σκέφτομαι ότι αυτές οι καρδιές αδυνατούν να κλείσουν τα μάτια. Φοβούνται την άλλη διάσταση, λίγο κουράγιο τους έμεινε να γυρίζουν κάθε μέρα σε αυτή που μπορούν να ελπίζουν ζωή, αγάπη, ανταποκρισή. Τις διασκεδάζω και τις θεωρώ φίλες, αδερφές και μάνες. Εχθές σκεφτόμασταν ότι αν μία κλεμμένη καρδιά ήταν σπόρος και τον φυτεύαμε στην αυλή μου θα άνθιζε πολύ μουσική, σελίδες με ανέκδοτα κείμενα, πίνακες που σου κόβουν την ανάσα, και ως καρποφόρο φυτό θα έδινε ακόμα, πολλά φλύαρα ''σ΄αγαπώ'' και ''αντίο''.

.

.

.
.

-θα με πας σήμερα βόλτα?

-που θες να πάμε?

-κάπου που να καπνίζω πολύ.

-μπύρα δηλαδή?

-ναι, αλλά να μυρίσουμε πολύ καπνό.

-κοντά ή μακριά?

-κάπου που να έχει πολύ κόσμο, να στριμωχτούμε. Το χέρι μου να χωράει μόνο στην τσέπη σου, να πάρω μόνο λεφτά και τσιγάρα. Να βάλω ένα μακό γιατί θέλω να ιδρώσω πολύ. Να δούμε ανθρώπους με μακριά μαλλιά και σκισμένα τζιν.

-Πάμε με τα πόδια?

Το μπαρ ήταν σκοτεινό, μιά παλιά αποθήκη με έναν τύπο με μπαντάνα που έβαζε μπύρες. Ένας φίλος στην κονσόλα, εσύ και άλλοι πεντακόσιοι που κάποτε μπορεί να γίνουν φίλοι μου. Με άφησες να κουνήσω το κεφάλι μου, να τινάξω τα μαλλιά μου, να χοροπηδήξω, να σε ταρακουνήσω, να πιώ, να καπνίσω, να κλείσω τα μάτια, να κάνω πάρτυ μόνο με μένα. Να γιορτάσω για όλα αυτά που κέρδισα μαζί σου. Ελευθερία.

.

.

Editors - Papillon

.

Η πληγή έγινε παρτέρι με τα πιό κόκκινα λουλούδια. Μυρίζουν ναφθαλίνη και φοράνε τα πουκάμισα σου. Γελούν και όταν γδύνονται με αγαπούν. Με ένα τρόπο παιδικό μιλούν για ρεαλισμό και αριθμούς. Ερωτεύονται ξένα σώματα και τρέχουν να πιάσουν το χέρι μου όταν δεν αγαπιούνται. Βρίσκονται στο ίδιο μονό κρεβάτι κάθε βράδυ με ένα άδειο ποτήρι στο πάτωμα. Πονούν.

.
Γέρνουν στο πλάι περιμένοντας έναν ώμο που ποτέ δεν κέρδισαν. Γέρνουν στο πλάι λέγοντας πως αντέχουν τα πάντα. Σχηματίζουν γοητευτικές καμπύλες δείχνοντας πόσο πολύ ευάλωτοι υπήρξαν.
.
Τα ξύλινα σώματα που διαλύονται. Η μουσική που δεν ακούστηκε ποτέ. Τα ποτήρια που δεν έφτασαν ποτέ στα χείλια. Το χέρι μου τραβιέται απο το δικό σου. Σαν να μην υπήρξε ποτέ εκεί μέσα ή σαν να κάνει πως δεν θυμάται κάθε πιθανή τιμή θερμοκρασίας που μπορεί να αναπτυχθεί απο τα πέντε σου δάχτυλα.
.
.
----Devastations - The night I couldn't stop crying----
.
.

Τα δέντρα καίγονται. Δεν τα ακούει κανείς να κλαίνε. Ένα εμβόλιο θα αντιμετωπίσει έναν ιό. Ακάλυπτες επιταγές. Παιδεία γεμάτη αίμα και αθώοι σε κελιά. Θρησκευτικά πρώτη ώρα. Ιστορία δεύτερη. Βία. Τέλη κυκλοφορίας, πονοκέφαλος. Ερώτηση υπολοίπου, πριν απο το κόμμα ένα ψηφίο. Ντοκιμαντέρ, Κούβα των γοητευτικών ηρώων μου. Αφεντικά παντός είδους και εργατοπατέρες. Πληθωρισμός. Ονειρεύομαι αριθμούς, τους κάνω στόχους και πρότυπα. Δεν τα καταφέρνω, χάνω χρόνο. Ανηφόρα, κατηφόρα, πριν το τέλος στροφη. Ταλέντα ανεκμετάλλευτα, θαμμένα σε σκοτεινά δωμάτια. Βιβλία αδιάβαστα για χρόνια. Προφητείες πληρωμένες. Επιτέλους βροχή.

Βγάζεις τα Playmobil σου απο το πατάρι, στήνω το κάστρο μου. Θα παίζουμε όλη νύχτα κλέφτες και αστυνόμους. Και όταν ξημερώσει η μπάλα θα είναι στο τέρμα. Το Scrabble θα μας πει το όνομα του τόπου που επιτρέπεται να ζούμε και η πόρτα θα είναι κιόλας ανοιχτή.

.

(10 χρόνια σκέφτομαι ότι η ευτυχία είναι γερή όταν έχει φτιαχτεί με τα πιό φτηνά υλικά)

.

.

Eddie Vedder - Society

.

Και είναι η ώρα που τα αγρίμια
Σταματούν πιά να θρηνούν
Και τα κάγκελα αρχίζουν να μασάνε.
Kαι είναι η ώρα που οι φωνές μας
μες στους μύες αντηχούν
Και τα όχι τους με μένος προσπερνάνε.

.

.

.
.

Τα κλότσησα όλα. Και τώρα επιστρέφουν. Σχηματίζονται στο τραπεζομάντηλο τα μεσημέρια. Ανοίγουν τις ντουλάπες και μου πετάνε όλα τα ρούχα έξω. Μου κλείνουν το κινητό. Με κοροιδεύουν απο το τζάμι της τηλεόρασης. Υπάρχουν στοιβαγμένα στη χρονιά του θρήνου. Γεννήθηκαν μεσάνυχτα απο δύο σύννεφα που πάντα βρέχουν τις σελίδες μου. Τα έκρυβα στη μέσα θήκη της τσάντας, σε παλιά κουτιά παπουτσιών, πίσω απο ρήματα και εκφράσεις. Μίλαγα σαν να ήταν πεθαμένα. Ποτέ δεν τα αγάπησα πραγματικά, ποτέ δεν τα άφησα ελεύθερα να τριγυρίσουν πάνω στα γόνατα μου. Κάθε καλοκαίρι μόνο, μία μέρα πριν τις διακοπές τα μνημόνευα. Χαμογελούσα με τα κουφάρια τους και ζωγράφιζα φθινόπωρα στα κουτιά τους. Μικρός διασκεδαστής κάτω απο ετοιμόρροπες γέφυρες. Άνθρωποειδές χωρίς θεμέλια. Διαγράφοντας χορευτικές τροχιές γύρω απο ζωές κρυστάλλινες. Παραβιάζοντας οτιδήποτε γεννιόταν στο κεφάλι μου. Εκδίδοντας αντοχές και ισορροπίες. Αποκυήματα φόβων άνευ πατρώνυμου και αριθμού πρωτοκόλλου. Οι μυστικές μου κρύπτες χαθήκαν αυτό το καλοκαίρι. Πέταξαν στο πάτωμα ένα-ένα όσα ήθελα να είμαι και βρόντηξαν της πόρτα πίσω τους. Μικρά κομμάτια παζλ ανάκατεμένα, χαρτοπόλεμος γύρω μου. Και μία κορνίζα, επιτέλους άδεια, πίσω μου.

.

.

.

Clint Mansell - Together we will live forever

.

Πόλη.

.
.
Μέρες τώρα φλερτάρω ξανά με το μπλογκ μου. Το κοιτάω λίγο, διαβάζω τα προηγούμενα, μπαίνω στους φίλους μου, διαβάζω λίγο, το κλείνω. Θέλω να γράψω για την καρδιά που γεμίζει, για τις όμορφες μπλε θάλασσες, για το φθινόπωρο που μου λείπει, για τη δουλειά που δεν θέλω να ξαναπάω, για την βάρκα που αρμενίζει κάθε βράδυ μέσα στο κεφάλι μου, για τα θερινά σινεμά και τις γρανίτες, για τα σανδάλια μου που έλιωσαν, για σένα.
Μα και πάλι όλα τα έχω πει και νιώθω ότι αυτό το καλοκαίρι ήταν το καλύτερο μου. Δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο. Δεν μπορώ καν να τα χωρέσω σε ένα κείμενο. Να τα πετσοκόψω σε λέξεις. Είναι η ζωή μου που αλλάζει κάθε λεπτό. Είναι η πόλη που κάθε βράδυ μου ανήκει.
.
.

φίλοι, σανίδες, αλκοόλ, τσιγάρα

κάπου στις Κυκλάδες

Το καράβι φεύγει μεθαύριο.

-----Καλό καλοκαίρι.-----

Στο κατάστρωμα να περνούν απο πάνω μου του κόσμου οι λιακάδες, να τις χαιδεύω νοητά, να τις φωνάζω, να με προσπερνούν. Θα σε θυμηθώ ένα βράδυ καθισμένη και θα νιώθω πως πέφτω στους γκρεμούς μπρος μου, πίσω μου, παντού μου. Να τους έχω σκάψει με εκατομμύρια καταστροφικά χέρια και να μου χρωστώ απο τον προηγούμενο αιώνα μία συγνώμη. Να κρατώ ένα σου χαμόγελο σφιχτά στη χούφτα μου και να αχρηστεύω το ένα μου χέρι, να τσούζει, να πονάει, να θέλει να με σκοτώσει. Στη θέση σου να ζούν του κόσμου τα ανεκπλήρωτα όνειρα και να μου ζητούν, να μου ζητούν, να μου ζητούν. Να χορεύω κάθε βράδυ με διαφορετικό και μετά την καληνύχτα να αυτοκτονώ στον τρόπο που χαμηλώνεις το βλέμμα. Θα ζούμε σαν μία σπασμένη κλωστή που θλιβερά θα κρέμονται πιά δύο κομμάτια. Τα ξημερώματα θα σε αγκαλιάζει το μισό άδειο στρώμα και θα σου ψυθιρίζει πως δεν είμαι εκεί. Ο πόνος στο στομάχι μετρά όσα δεν προλάβαμε να πούμε. Οι διάλογοι στο μυαλό μας είναι τελείες ενωμένες. Σχεδόν γραμμή. Ευθεία γραμμή. Ευθεία. Τελική ευθεία. Να γίνουμε ένας κοινός παρατατικός. Σχεδόν αόριστος.

Κρυώνω σήμερα.

Need

.

Kαι ό,τι ξεριζώθηκε απο μέσα μου,

να βρει πατρίδα να κατοικήσει

στο πιο τρυφερό κομμάτι των φτερών σου.

.
Και ό,τι μου μένει
και ό,τι μου φτάνει
να είσαι εσύ.
.
.
Explosions in the sky - First breath after coma
.

Παράτολμα. Θορυβώδη και μη σκεπτόμενα. Κουραστικά και μισοπεθαμένα.Οι μέρες μας ζουν, όχι εμείς αυτές. Μας επαναπροσδιορίζουν με το πρώτο φως στις 6.45 πμ.Τι καταλαβαίνεις όταν σου λέω 'φοβάμαι'? Στη δική σου γλώσσα πως το μεταφράζεις?
----
Είμαι δεμένος χειροπόδαρα απο αυτά που επιτάσσει η εποχή. Σήμερα πρέπει να ζω σαν ερημίτης. Αύριο πρέπει να αγοράσω παπούτσια. Μεθαύριο θα ζητιανέψω. Θα κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν θα αγαπήσω ποτέ. Μου αρέσει να λέω 'θέλω να δοκιμάσω τα πάντα'. Και ας είσαι αρκετά έξυπνος για να καταλάβεις ότι ο φόβος με τη δοκιμή έχουν ένα καθοριστικό σύμβολο ανάμεσα τους. Αυτό της ''εκ διαμέτρου αντίθεσης''.
-----
Ποτέ δεν ξεστομίσαμε αυτές τις λέξεις. Και όταν τις λένε τα μάτια εγώ κοιτάζω το πεζοδρόμιο και εσύ ένα κομμάτι ουρανό. Που μοιάζουμε? Να αρέσει σε μας ή στους άλλους γύρω μας? Να κυνηγάμε κατορθώματα? Να βουτάμε στα δύσκολα όταν κανείς δεν μας έσπρωξε? Γιατί? Να περνάμε κάθε διαχωριστική γραμμή?
----
Έχεις δίκιο. Ποτέ δεν με ένοιαξε τι θες. Τι σου αρέσει. Μου αρκεί που είσαι διαχειρίσιμη. Που αλλάζεις χρώματα και θερμοκρασίες όποτε σου πειράζω τα κουμπιά. Είσαι βολική. Απο εδώ και πέρα θα τρώς πρωινό το βράδυ και θα βγαίνεις βόλτα όποτε σου ανοίγω την πόρτα. Δεν θα σε ρωτήσω τι θες. Δεν θα καταπιεστώ. Αυτοί είναι όροι. Όταν νιώσεις ότι δεν μπορείς φώναξε και είσαι ελεύθερη να επιστρέψεις εκεί. Μην μου κλαψουρίζεις.
----
-Τι θες?
-Να μη ζηλεύεις ότι κάνει τους άλλους ευτυχισμένους. Δεν χωρούν όλα τα όνειρα των άλλων μέσα σου. Βολέψου με τα δικά σου. Μην περιμένεις μπράβο. Μη δεχτείς υποδείξεις. Σεβάσου αυτό που θες πραγματικά. Νιώσε άνετα μέσα σου. Απενοχοποίησε τους φόβους σου. Μη φοβάσαι να φοβηθείς.
----
Πάμε άλλη μία. Παράτολμα, γιατί σου αρέσει. Θορυβώδη, για να σε ακούν. Μη σκεπτόμενα, για να κοιμάσαι ελαφριά. Κουραστικά, για να νιώθεις πως θα τα καταφέρεις. Μισοπεθαμένα, γιατί υπάρχουν συνέπειες.
Οι μέρες μας ζουν, οι νύχτες μας ζουν. Εμείς είμαστε αθώοι θεατές ενός σαχλού τηλεοπτικού σποτ, που περιέργως είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση.
.

---Editors - Βlood---

.

.

nine

.
.

20/09/08-20/06/09

.

ΕDITORS - AN END HAS A START
.

Βασανισμένα μάτια συνάντησα στο δρόμο. Σε μία κίτρινη και άσχημη Αθήνα να λιώνεις. Να ονειρεύεσαι άλλους κόσμους. Να σκέφτεσαι ότι οπλοφορείς. Να χλευάζεις με μανία τα κόκκινα φανάρια. Σε νοικιασμένα σεντόνια όλη σου την οργή. Εγώ μπορώ, για σένα μπορώ. Λίγες νύχτες που θα θυμάμαι για πάντα. Καββαδίας πάνω στο στήθος σου. Για ένα ξωτικό απο ένα παραμύθι που διάβαζες στο υπόγειο-υπνοδωμάτιο για 5 άτομα-στα 7 σου χρόνια, μιλάς συνέχεια. Το έκανες τατού στην πλάτη πριν 4 χρόνια. Να το χαιδεύω να μην πονάει σου υπόσχομαι. Ταξίδια μου λες να πάμε και εγώ καθαρίζω ένα ροδάκινο για να σου πασαλείψω τα δάχτυλα. Μου μυρίζεις βενζίνη και μαστουρώνω στη θέα σου. Να κάνουμε κι άλλα χιλιόμετρα πρέπει αλλά κάθε βράδυ να βρισκόμαστε εδώ μέχρι να μας διώξουν. Να μου λες ότι κανείς δεν μπορεί να με πειράξει και ότι είμαι ένα λιοντάρι με λέπια. Σου υπόσχομαι να μην ρωτήσω ποτέ το όνομα σου αρκεί να μου λες πάντα ένα τραγούδι, διαφορετικό κάθε φορά. Αλλώστε δεν θα χρειαστεί ποτέ να σε φωνάξω. Είσαι πάντα εδώ, χωρίς καν να το ξέρεις. Στριμώχνεσαι στους χειμώνες μου για να μου λες να προσέχω. Μου λές ''σε βλέπω'' και απαντάω ''σ΄ακούω'' και μέσα απο βοριάδες ταξιδεύουν οι φωνές μας- 22 χλμ περίπου - και κοροιδεύουν τους περαστικούς που κάτι παραπάνω θέλουν στο πορτοφόλι τους, μα εγώ πετάω ότι εχώ και τρέχω να σε βρώ να φάμε κρέπα στα Εξάρχεια στις 4.45 κατάκοποι και κοιτώντας την πόλη να λέμε πως όλα είναι ωραία τελικά και να με κερνάς μισή κόκα κόλα και 3 τζούρες απο το τελευταίο σου τσιγάρο..

.

FF.C - Η δικιά μου Ιθάκη

Είναι μία λέξη που δε φτάνει ποτέ να αγοράσει την αγάπη πρώτο χέρι. Τίποτα δεν μπορεί να σου προσφέρει, πέρα απο ψευδαισθήσεις. Έχουν γραφτεί τόμοι για αυτή τη λέξη που ακόμα και τώρα αμφισβητώ κάθε πιθανή επιστημονική έννοια που της έχουν κρεμάσει. Αυτά τα ανόητα γράμματα, επτά τον αριθμό, έχουν κάνει ανθρώπους να περιμένουν χρόνια, μισές ζωές, ζωές ολόκληρες, έχουν σταματήσει όνειρα, έχουν δημιουργήσει άβατα, έχουν θάψει ηρωικά φιλότιμα, έχουν κάνει δισεκατομμύρια τσιγάρα να καπνιστούν, έχουν γεννήσει ψεύτικες εικόνες με την απουσία τους, έχουν μπει σε όνειρα, έχουν γίνει ταινίες, έχουν παρασημοφορηθεί με σύμβολα ανδρείας, έχουν γεννηθεί μαζί με τη δειλία μας και της κουνούν κοροιδευτικά το μεσαίο δάχτυλο. Στην άρνηση να δεχτείς το κύρος αυτής της λέξης η τιμωρία είναι βαριά και ταπεινωτική. Οι ρόλοι αυτομάτως αντιστρέφονται, σου αξίζει τιμωρία παραδειγματική, εξορία για την εγκληματική συμπεριφορά, στην ταυτότητα σου αναγράφεται ''κατάπτυστος'' και ζεις για πάντα ανυπότακτος στο καθεστώς της συγνώμης πιστεύοντας σε ένα ουτοπικό μέλλον που η λέξη ευκαιρία δεν θα χρειάζεται να είναι δεύτερη-τρίτη-δέκατη. Μόνο μία, δίκαιη και ειλικρινής.

.
.

Αριθμός δύο (2). Γραμμή μία. Με μία κίνηση σχηματίζεται. Εύκολα, αβίαστα. Σαν να είσαι γεννημένος να γράφεις αυτόν και μόνο τον αριθμό. Μία οξεία και μία καμπύλη. Καμπύλη αρμονική, καμπύλη ερωτεύσιμη. Αυτή που μπορείς να κάνεις τσουλήθρα τα μεσημέρια του Αυγούστου. Οξεία στο κάτω μέρος, παραγκωνισμένη. Ποιος την παρατηρεί στ΄αλήθεια? Το δύο θέλει να πνίγεις ανασφάλειες, να αντικαθιστάς το εγώ με το εμείς. Αν ζωγραφίσεις ένα ανάποδο δύο δίπλα σε ένα κανονικό δύο, φτιάχνεις μία καρδιά και μάλιστα υπογραμμισμένη.

.

Αριθμός ένα (1). Γραμμές δύο. Δημιουργούν μόνο οξείες. Δεν μπορείς να παίξεις εκεί. Τα πάντα είναι αυστηρά τακτοποιημένα. Μόνο ευθείες, από αυτές που δεν αγαπώ. Η μία γραμμή πατάει την άλλη εκεί που πονά. Αυτός ο αριθμός σχηματικά θα έπρεπε να έχει πεθάνει από αιώνες με τόση πίεση που δημιουργεί στην ύπαρξη του. Μία ξαπλωμένη ευθεία που πατιέται στην κοιλιά από ένα απειλητικό και γιγάντιο λοστό. Ο αριθμός ένα όπως και να τον ζωγραφίσεις, όπως και να τον τοποθετήσεις θα είναι πάλι ίδιος. Μονόπλευρος, χωρίς καμία ομορφιά, απόλυτος, ασήκωτος. Σαν τιμωρία.

.

.

Ευχαριστώ έναν αγαπημένο φίλο που μου έστειλε αυτό.

.

Καίγεται ο χάρτης.

Πρέπει να θυμηθώ το σχέδιο απόδρασης.

-τώρα τρέξε να σωθείς.

-προς τα πού?

-προς τα μέσα μου.

-είναι σκοτεινά, φοβάμαι.
.

.

Radiohead - Exit music

.
.

Οι γάτες νιαουρίζουν περίεργα απόψε. Θυμάμαι που μου είπες ότι όταν γεμίζει το φεγγάρι ξεχειλίζουν τα νερά στους ποταμούς. Και τα ψάρια που ζούν σε αυτούς μπορεί να βρεθούν στη στεριά και να πεθάνουν. Ή να τραμπαλίζονται στα ρεύματα απο ένα έως έξι μερόνυχτα. Αυτή ήταν η απάντηση μου. Δεν θυμάμαι αν γέλασες. Προσπαθώ να θυμηθώ με ποιό αστείο γέλαγες. Μα ούτε αυτό δεν μπορώ. Τραμπαλίζομαι και εγώ χάνοντας την ισορροπία μου κάθε δευτερόλεπτο. Υπερπροσπάθεια να κρατηθώ στον υπο ανέγερση κόσμο σου. Ζωγραφίζω ερωτηματικά και κόκκινες τελείες. Τις χρησιμοποιώ τρεις τρεις για να λέγονται αποσιωπητικά. Να με κάνουν να σωπαίνω και να καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Στοιχηματίζω ότι σε χάνω και ότι τρέχουμε ο ένας πάνω στον άλλο με τρελή ταχύτητα. Αυτό που φτιάξαμε ένα χαζό φθινόπωρο και κάθε πρωί το προσκυνάμε, το στήνουμε σήμερα στα δέκα μέτρα και παραγεμίζουμε τα όπλα. Όποιος προλάβει θα σέρνει το κουφάρι μας. Όλες μου οι κεραίες βρωμάνε μελαγχολία και σε τίποτα δε σου μοιάζω. Κρύβομαι στη σκιά σου και κλείνω τα μάτια μου στη λάμψη σου. Θα ήθελα να σου γράψω μία μέρα ότι καλοκαίρι σημαίνει μονή αιώρα για δύο στο μπαλκόνι σου. Αλλά όσο και αν προσπαθήσω σήμερα το μόνο που μπορώ, είναι να σου γνέψω όχι και να ανεβάσω τη ματιά στον ουρανό για να δεις και το λόγο.

.

.

''κάνε σαν να μην υπάρχω''

.

.

Με τη σιωπή μου προσπαθώ.

Με τη σιωπή μου αγαπώ. Και μισώ.

Ξεβολεύομαι. Συνηθισμένη κατάσταση. Δυό ρούχα και μιά οδοντόβουρτσα. Μέχρι να τα τακτοποιήσεις βρίσκονται πάλι στο πορτ μπαγκάζ και ούτε γειά. Βαρέθηκα να σιωπώ.

Με τη σιωπή μου σου φωνάζω ότι θέλω να σε μάθω. Ανοίγεις τα μάτια και δεν ξέρω αν βλέπεις γκρι τον ουρανό.

Κάποτε θα γίνει και δικό μου αυτό για το οποίο θα έχω συμφωνήσει. Θα συμβάλλουμε σε ένα παντοτινό έγκλημα. Θα έρθουν έτσι τα πράγματα που για πάντα θα μας λείπει λίγο αίμα, λίγα δάκρυα. Θα τα έχουμε χαρίσει απλόχερα σε μία συνθήκη που απο μαιευτηρίου μας ακολουθεί. Ιδανική και αναγκαία. Αυτή του ''όποιος αγαπάει πάει παντού''. Του ''όποιος αγαπάει καταλαβαίνει τα πάντα''. Του ''όποιος αγαπάει συγχωρεί''. Καλουπωμένες αναπνοές.

Με τη σιωπή μου πετάω σε ιδανικά μέρη. Σε αυτά που κρύφτηκα για να μη με βρεις ποτέ. Σε αυτά που δεν είχαν τίποτα να κρύψουν. Σε αυτά που η σιωπή ήταν η μόνη αναγκαία συνθήκη. Εύκολο. Καπνίζεις, ανοίγεις μία μπύρα και ξέρεις κιόλας τα πάντα.

Η ελευθερία είναι μέσα μας και αυτό όταν θα σε ξέρω θα στο αποδείξω.

Βαρέθηκα να τα μαζεύω απο παντού και να σέρνω πίσω μου καπνισμένους τοίχους. Για χρόνια, ακόμα θυμάμαι τις στιγμές που έβαζα πρώτη και έφτανα τέσσερις χιλιάδες στροφές.

.

Καληνύχτα φόβοι. Όχι, αυτό κάνε ότι δεν το άκουσες ποτέ.

.

.

The Veils - The leavers dance

..
Μα εγώ δεν θα σ΄αφήσω αν δε γυρίσουμε όλα τα αεροδρόμια του κόσμου, αν δεν δούμε παιδιά με όλα τα χρώματα, αν δεν ντυθούμε ινδιάνοι ένα χειμώνα και σε βαφτίσω κόκκινο-χάραμα, αν δεν μοιραστούμε ένα απαρχαιωμένο τσιγάρο και τον μεγαλύτερο μας φόβο, αν δεν βουτήξουμε σε θάλασσες χωρίς αναπνοή, αν δεν μοιραστούμε το τραγούδι που άκουγες στην εφηβεία, αν δεν φτιάξουμε μουσική με μιά ξεκούρδιστη κιθάρα, αν δεν περάσουμε 4 μερόνυχτα σε θέσεις οδηγού-συνοδηγού περνώντας σύνορα πολλά, αν δεν ανακαλύψουμε τι είναι αυτό που μας πονά όταν δεν είναι εδώ, αν δεν μου πεις ξανά 'παράτα τα όλα να φύγουμε' μετά απο πολλά χρόνια και έξι χώρες πίσω μας. Δεν θα σε αφήσω. Ακόμα κι αν φύγω, Θα σε χωράω.

.

Το.................................δέρμα..

.

.

.

.......................μου

.

...πονάει

...................................όταν......................δεν

.

.

υπάρχει .

.

.. ...................μόνο

.

.

........για..................το............δικό

..

.

.

σου.

Ταλαιπωρώ το χέρι μου γράφοντας για αεροδρόμια και ότι η Αμερική είναι ωραία - το σύμπαν δεν υπάρχει - χαιρετίσματα και ξεχνώ ότι ο μήνας μου είναι σε εξέλιξη. Ο Μάιος. Είναι αυτές οι μέρες που τα μεσημέρια με μισόκλειστα μάτια χαζεύω το κίτρινο φως απο τις γρύλλιες του παραθύρου. Σκέφτομαι ότι το πάπλωμα πρέπει να το κάψω και παραφορτώνω τα ποτήρια με παγάκια. Η ντουλάπα αρχίζει να χρωματίζεται και ο καπνός απο το τσιγάρο κινείται ανάλογα με τον αέρα και δεν έχει πιά μόνο ανηφορική χειμωνιάτικη πορεία. Τα πεζοδρόμια γίνονται πρώτης τάξεως τραπέζια και η ανησυχία είναι για το αν δεν πρέπει να πίνω κάθε μέρα mojito. ' Η θερμοκρασία στους τριάντα βαθμούς ' και το σώμα μου σέρνεται σε ένα λίγο πιό ανθρώπινο χώρο εργασίας. Περπατώντας στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ σπαταλάω χρόνο μπροστά στο ράφι με τα αντηλιακά ανοίγοντας όλα τα μπουκαλάκια να θυμηθώ ποιό είναι αυτό που μοσχοβολάει καρύδα. Στα όνειρα μου φοράω φορέματα χρωματιστά και τα χέρια μου αρχίζουν να γεμίζουν με κάθε λογής χαιμαλιά. Βάζω στοιχήματα για τον αριθμό που θα φέρω στα άκρα μου μέχρι τον Οκτώβρη. Άνοιξη μπορεί να σημαίνει ότι βρίσκω φράουλες στο ψυγείο και μπουκωμένη με αυτές προσπαθώ να γίνω κατανοητή κλείνοντας ραντεβού σε ένα πεζούλι σε 3 ώρες. Άνοιξη μπορεί να σημαίνει και ότι σκέφτηκα απο τώρα που θα σε πάω όταν σταματήσεις να πήζεις.

.

.

Η Αμερική δεν υπάρχει. Το σύμπαν ζεσταίνεται. Και εγώ θα σε πάω σε εκείνο το μπαρ που κατεβαίνεις το χωματόδρομο, κάθεσαι σε κάτι ξύλινες τάβλες που βρίσκονται -ω ναι- πάνω απο τη θάλασσα.

.

.

---- King Harvest - Dancing in the moonlight ----

.
.

Υπάρχει μία χαραμάδα ανάμεσα σε δύο γραμμές που αν ήμουν ζωγραφιά θα μπορούσες να ακουμπήσεις, ασυναρτησίες - λέω πιάνοντας τον αναπτήρα. Κάποτε έγραψα ότι βρίσκεσαι φυλακισμένος στη χαραμάδα του χρόνου και ότι ανάμεσα μας θα βρίσκεται πάντα η θάλασσα. Θα ήθελα να υπάρχει μία πίστα που αν την περνούσα να μπορούσα να σε κέρδιζα. Κοιμάμαι κανονικά το βράδυ μόνο που όταν ξυπνάω δεν είμαι ποτέ στο κρεββάτι μου. Υπεργείως κατευθυνόμενες κλωστές με τραμπαλίζουν σε ένα όμορφο -μα κρύο- αύριο. Χιλιάδες βράδια το έσκασα περνώντας ανάμεσα απο τοίχους, πηδώντας πάνω απο καμινάδες ευτυχισμένων σπιτικών που μύριζε φρεσκοψημένο κέικ, ακούγοντας τα ξύπνια σκυλιά να χαζολογούν και έναν χοντρό κεραμιδί γάτο να με καληνυχτίζει και να μου λέει 'πρόσεχε μην πέσεις'. Ισόποσες χιλιάδες πρωινά γεννήθηκαν βασανιστικά κενά μνήμης. Ενώ ξεσκόνιζα τις πυτζάμες μου απο κάτι μικρές τρίχες ξανθού ζώου. Το μόνο που ήθελα να σου πω είναι όταν κλείνω τα μάτια μου ονειρεύομαι μία άδεια βαλίτσα κάνοντας check in σε φουτουριστικά αεροδρόμια του κόσμου. Και αυτό είναι όλες μου οι αναμνήσεις απο τα χιλιάδες χρόνια που 'μας' ξέρω. Ότι πάντα θα φεύγω έχοντας αφήσει ότι με αποτελεί 'εκεί'.

.

.

Όταν τα πόδια σου στέκονται μουδιασμένα κάτω απο ένα γραφείο δεκατρείς ώρες την ημέρα... Και όλες τις εποχές τις βλέπεις να αλλάζουν μέσα απο ένα βρώμικο τζάμι.

Όταν ο καφές πίνεται πάντα 2 ώρες αφού έχει φτιαχτεί...Και νιώθεις ότι δεν κατεβαίνει γουλιά. Όταν έχεις μόνιμο πονοκέφαλο και στο πρώτο συρτάρι σου βρίσκονται παρακεταμόλες... Όταν είσαι πάντα ο αποδέκτης παραπόνων... Όταν σκέφτεσαι τη μαμά σου τις ώρες εκείνες και τις θυμώνεις με ένα τρόπο δικό σου... Όταν δεν γουστάρεις να πεις καλημέρα σε κανέναν και για κανένα λόγο... Όταν αναγκάζεσαι να την πεις και κάπου εκεί σε σιχαίνεσαι κιόλας... Όταν δεν μπορείς να νιώθεις όμορφη... Όταν δεν προλαβαίνεις να πας ούτε στον γιατρό...

.

Τότε η ευτυχία είναι ένα παλιό χαλασμένο παιχνίδι που σε κάποιο υπόγειο αποσυντίθεται.

.

.

-----Διάφανα κρίνα - Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός-----

.
.

Να αναπνέω τα χέρια σου. Στα τέσσερα. Και μετά να βυθίζονται στο στόμα μου όλα τα μυστικά σου. Να κολλάω το αυτί μου στη γρατζουνιά που έχεις στο μπράτσο και να λέω πως ακούω μία ξεκούρδιστη κιθάρα. Αγκομαχώντας σαν λυσσασμένα σκυλιά να φτάνουμε σε μία κορυφή ξυπόλητοι, ενώ θα ζούμε τη ζωή σε πεντάλεπτα ενωμένα στην κοιλιά μου. Θα μετράμε τις ώρες με δύο στοματικές κοιλότητες που δεν έχουν και πολλά να πουν πέρα απο ένα όνομα και έναν αριθμό τηλεφώνου. Κάθε ξημέρωμα θα σε ρωτάω τι λουλούδι είσαι και απο που αγοράζεις τη λιακάδα σου. Κάπου εκεί ίσως ξεκινήσουν όλα και συνεχίσουμε τις κανονικές, ρυθμισμένες ζωές μας, σε κάτι ξεχασμένα πάρκινγκ που θα μου συστήνεσαι κάθε φορά άλλος, ενώ όλα τα βράδια θα κάνει αρκετό κρύο για να μείνουμε μόνοι.
.
.

-----Tuxedomoon - In a manner of speaking-----

into the m

.
.

Με κάτι άγρια λουλούδια να φυτρώνουν ανάμεσα στα πόδια ντυθήκαμε τη νύχτα της απόλυτης ησυχίας ενώ όλη η πόλη παλλόταν και λυτρωνόταν σε πέντε λεπτά κοφτών αγκομαχητών.

.

.

.

Enjoy the silence by Tori Amos

.

.

''Εγώ σε αισθάνομαι. Χωρίς να υπάρχω σε τίποτα απο αυτά που μπορείς να δεις.

Σου κόβω μία παπαρούνα. Με κοιτάς περίεργα. Βγάζω το καπέλο. Δεν ξέρω αν αγαπώ, ξέρω ότι μόνο με σένα θέλω να βρίσκομαι ξαπλωμένος στα λουλούδια και να σε βλέπω να έχεις λουλούδια πάνω σου, γύρω σου, μπροστά σου. Να λερώνεις τα ρούχα σου με χώματα, να φιλάς τα χέρια μου, να κάνουμε 'ανάποδες' με τον καπνό της πίπας και να παριστάνουμε ότι δε φιλιόμαστε. Και άμα φιληθούμε μετά να σου κόψω κι άλλη μία παπαρούνα και να σου πω 'παράτα τα όλα να φύγουμε'.''

Είπε και έφυγε.

Γέμισα τις τσέπες μου με καραμέλες με γεύση κανέλλα. Σου είχα υποσχεθεί ένα πρωινό να διαβάσουμε μόνο εφημερίδες καθισμένοι δίπλα-δίπλα. Συμφωνήσαμε το σπίτι μας να μην έχει πάρκιν και εγώ να μην οδηγούσα ξανά. Είχες πει ότι θα μου έπαιρνες ένα όμορφο πράσινο ποδήλατο. Θα μπορούσα να τρέχω και με αυτό. Μου πήρες και κράνος γιατί με πρόσεχες. Γέμισα την τσάντα μου με καραμέλες σήμερα. Δεν πονάει πιά. Ξέρω ότι θα πονέσει. Ακόμα είναι ζεστό. Όταν κρυώνουν τα 'χτυπήματα' πονάνε. Αλλά θα τρώω μία καραμέλα την ώρα και θα σκέφτομαι ότι κάθε φορά θα είναι πιό εύκολο.

Και ας είχες ονειρεύτει πως θα με φωτογραφίζεις ακόμα και με άσπρα μαλλιά. Και ας είχα ορκιστεί ότι αν σε ενοχλούσε τόσο θα έκοβα το κάπνισμα. Ξέρω ναι... Εγώ το επέλεξα να μην έχουν καμία σημασία πιά όλα αυτά.

Ξύπνησα ένα πρωί σαν βασανισμένο άγριο ζώο και σε σκότωσα.

Τώρα παλεύω να φτιάξω ένα θρόνο με τις καραμέλες μου. Τώρα δεν θα διαβάσουμε εφημερίδες καθισμένοι δίπλα δίπλα και καπνίζω όσο ποτέ. Τώρα δεν είμαι αυτό που θες. Δεν κρατάω τελευταία εικόνα. Δεν μυρίζω τελευταία αναπνοή. Δεν θέλω τίποτα που να μπορέσω να γράψω γι΄αυτό. Άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου, άναψα ένα τσιγάρο.

Και φεύγοντας άκουσα αυτό.

.

.

Είναι δύσκολο όταν φεύγουν οι άνθρωποι ακόμα και αν έμειναν λίγο.

.
.
Υπάρχει ένας ήχος. Τρομακτικός. Σπάνια τον ακούς. Συνήθως τον νιώθεις.
Υπάρχει ένας ήχος που δεν μετριέται με ντεσιμπέλ.
Ακούγεται τα βράδια που δεν κοιμάσαι. Υπάρχει εκεί μέσα στο μυαλό σου. Δεν δύναται κανείς να τον κάνει μουσική.
Υπάρχει ένας ήχος που αν τον ακολουθήσεις θα καείς.
Μην τον ψάξεις, καλύτερα να μην έρθει να σε βρει. Καλύτερα να μην τον μάθεις ποτέ.
.
Υπάρχει ένας ήχος.
.
.

ΚΡΑΚ...

patchwork

.

.

.

Σε κάθε Ιούνη προσεύχομαι να φέρει πίσω ένα πράσινο φόρεμα να φορέσω, για ένα γνώριμο ήχο στο σεντόνι, για εκείνο τον κέδρο που είχες κλείσει σε μπουκάλι, για τα αθόρυβα βήματα κάτω απο το άγρυπνο βλέμμα του Νταλί, για το Μαγικό Βουνό, για ένα boarding pass χωρίς άλλη αναχώρηση, για ένα όμορφο ήλιο ανάμεσα στο κενό της απόστασης μας, για ένα 'δεν μπορώ χωρίς', για ένα Μάιο που συγκινει.

.

Η μία άκρη είναι εδώ. Η άλλη ταξιδεύει πάνω απο ωκεανούς και δάση, μεταμορφώνεται. Η σκέψεις μου άναρχες, κλείνονται σε φακέλους και ταχυδρομούνται σε τυχαίους παραλήπτες. Ένα παιδί διάβασε αυτή που έλεγα ότι είμαι συμπλεγματικό άτομο. Κάποια μαμά την ώρα που έπλαθε κουλουράκια κλήθηκε να απαντήσει σε δύσκολες ερωτήσεις.

.

Τα λόγια μου κλεισμένα σε μπουκάλι, για αυτούς που κολυμπούν εδώ γύρω.

Δεν είμαι πουθενά και θέλω να είμαι παντού. Άκρη άκρη απο λιμάνι σε λιμάνι.

.

Σας φιλώ. Καλά ταξίδια.

Καλές αναχωρήσεις και καλές επιστροφές.

.
.

*αυτό για μας, και για τα ανθισμένα κάτι μας.

.
.
.
.
Όταν όλες οι ανάσες σταματούν στην θέα ενός κόκκινου πυροτεχνήματος μέσα στην κοιλιά μου. Σε ένα σώμα για ένα άλλο σώμα και 30 δευτερόλεπτα χρόνος. Τρέξε, χόρεψε, κατά μήκος του μπράτσου του.
.
.
.
.

Για το πρώτο τσιγάρο που με κέρασε ένα κορίτσι που το όνομα της ήταν Barbie ακούγοντας Prodigy. Για ένα παιδί με τη θάλασσα στα μάτια ακούγοντας scorpions, καλοκαίρι, στο ημίφως, σε ένα μικρό μπαλκόνι γειτονιάς πνιγμένης στο τσιμέντο. Για το ' είναι η πρώτη μου φορά ' που ξεστόμισα ένα βράδυ κάπου στο Πόρτο Ράφτη ακούγοντας κύματα. Για έναν μικρό έρωτα με έναν μπάρμαν πολυσύχναστου μαγαζιού, πίνοντας-άπειρα-ποτά-κάθε-βράδυ, χαλώντας όλο το μισθό σε αλκοόλ μόνο και μόνο για να τον κοιτάω και να ζήσω λίγα άλλα όμορφα μαζί του. Για 2 μεγάλους έρωτες που θα μπορούσαν να έχουν και αύριο και μεθαύριο και που έχω γράψει τόσα ποστ για αυτούς. Για ένα αγόρι που γνώρισα οδηγώντας στην κίνηση και που περήφανα δηλώνω ότι είναι άδικο τόση ομορφιά να την έχει μόνο μία γυναίκα... και με αυτή την ατάκα τον αποχαιρέτησα και είμαστε πιά φίλοι. Για οτιδήποτε απαγορευμένο που τόσο μου λείπει. Για όλα όσα έκανα την δεκαετία που πέρασε. Για όσα με οδήγησαν να γράφω για έρωτες, είναι όλα μικρά μικρά κομμάτια που ανήκουν σε μένα και σε αυτούς τους εποχιακούς πρωταγωνιστές της ευτυχισμένης μου ζωής. Έμαθα να οδηγώ, να πίνω, να ταξιδεύω, να ρισκάρω, να πέφτω, να θέλω, να κυνηγάω, να τσαλακώνομαι, να δένομαι με τα παρελθόντα και να τα ανακαλώ βρίσκοντας απαντήσεις. Τίποτα δε μου λείπει. Νοσταλγώ ένα βλέμμα του μπάρμαν, μία βόλτα με το αγόρι στην κίνηση, ένα μπαλκόνι για 2 άτομα. Κάτι τέτοια ανοιξιάτικα απογεύματα σκέφτομαι τους ήρωες μου, που τώρα που μεγαλώνουμε όλοι μαζί, τους αγαπώ ακόμα πιο πολύ.
Τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους και όλοι έχουν κάτι απο μένα. Και δεν θα ήθελα να μου το επιστρέψουν ποτέ. Οι στιγμές μας είμαι εγώ. Αυτό το σπασμένο και μοιρασμένο απο'δω και απο'κει είναι το βάζο που με κλείνω και με ξαναβρίσκω.

Πάντα στο τέλος μπορώ να αγαπώ. Για όσο μακριά κι αν φεύγω.

Όχι δάκρυα, όχι. Κλάματα. Με νευρικές κινήσεις. Γεμίζουν ποτήρια, μπουκάλια, βρέχουν μαξιλάρια, κυλούν πάνω σε μπλούζες, λερώνουν τα πατώματα. Τρίβονται με τα χέρια. Τα χέρια μπουνιές. Τα χέρια σπάνε. Ηχηρά, τοίχους, πόρτες, μούτρα. Ξεκοιλιάζουν, γδέρνουν, ανοίγουν, βγάζουν καρδιές σιχαμερές και σε μπουκώνουν μαλάκα. Μέχρι τελευταίας σταγόνας. Έτσι όπως είναι. Ληγμένες.

Και μετά αυτό.

Η ώρα 3. Σηκώθηκα. Περπάτησα αθόρυβα όλο το σπίτι και άναψα όλα τα φώτα. Ένα για κάθε σκοτάδι.
- Είσαι εδώ??
Απάντηση καμία. Επέστρεψα στην ντουλάπα, την άνοιξα διστακτικά και φόρεσα τις καινούριες μου μπότες. Πήρα ένα μαρκαδόρο και σημείωσα μία γραμμή, μία για κάθε μέρα που δεν θα τις δεις. Στον καθρέφτη μπροστά ζωγράφισα με κραγιόν ένα χαμόγελο, απο το ένα αυτί μέχρι το άλλο. Και με μολύβι ένα στόχο στο μέτωπο. Το κουζινομάχαιρο τύλιξε τα μαλλιά μου γύρω του και περνώντας απειλητικά απο το λαιμό μου -αστειευόμενο- στερεώθηκε για να φτιάξει ένα όμορφο κότσο. Κατάπια τις χάντρες απο ένα κολιέ που έφτιαξα το καλοκαίρι.
Και χτύπησα και ένα διπλό σκέτο, αντρίκιο. Μετά κρύωσα και είπα να ντυθώ. Άνοιξα ένα συρτάρι και πήρα τα ηλίθια ρούχα σου. Τα έκανα ένα κουβάρι και το έκοψα σε κομμάτια. Μετά τα έραψα άναρχα και τους άνοιξα τρύπες με το τσιγάρο. Ήταν πολύ αστείο. Γελάσαμε πολύ. Τόσο που ήθελα να κάνω εμετό. Αποφάσισα να μη το βάλω απόψε, άλλωστε δεν θα πήγαινα πουθενά.
Τέλος εφιάλτη.
Ε μετά ξύπνησα, ήταν κανονικά πρωί, έκανε ήλιο και πονοκέφαλο και το σπίτι είχε σκόνη που ταξίδευε απο άκρη σε άκρη. Βρήκα στο μπάνιο ένα κουρέλι, του έδωσα ένα τιμητικό τίτλο. Ξεσκονόπανο. Και πήρα τα πάνω-πάνω.

Η μοναξιά έμελλε να μας χτυπήσει την πόρτα ένα Σάββατο βράδυ σε ένα μέρος που όλοι περνούσαν εξωφρενικά ωραία. Οι άλλοι, οι ξένοι. Εν μέσω φωνών και κατηγοριών αποφασίσαμε ότι δεν θα ξανασυναντηθούμε ποτέ. Κανείς απο τους γύρω μας δεν κατάλαβε. Ούτε άκουσε. Μάλλον φαινόμασταν και εμείς εξωφρενικά καλά. Και ο τόνος της φωνής σου δεν θα διέφερε σε τίποτα αν ήθελες να με ρωτήσεις τι ποτό πίνω και όχι να με αποκαλέσεις άρρωστη που ήθελα απλά να περάσω εξωφρενικά όμορφα ξεχνώντας τις κατηγορίες. Μάλλον ξεχνώντας και εσένα. Πόσο ήθελα να σε ξεχάσω εκείνη τη στιγμή. Και να συστηνόμασταν απο την αρχή. Σαν δύο υποτιθέμενα τέλειοι άνθρωποι που θα κάνουν την τέλεια σχέση. Χόρευα και ήθελα απλά να είμαι σπίτι μου. Σκεφτόμουν ότι ό,τι αγαπώ μου το απομακρύνεις. Τη δουλειά μου, τους φίλους μου, την οικογένεια μου. Πρώτη φορά είδα καθαρά. Μέσα στους καπνούς και στις μουσικές κατάλαβα ότι δεν ακουμπούσαμε πουθενά πιά.

Και τότε ήρθε το βάρος όλου του κόσμου και έκατσε πάνω στους ώμους μου. Έβαλα τα τσιγάρα στην κωλότσεπη, κούμπωσα όλα τα κουμπιά του παλτού μου, σε κοίταξα χωρίς να θέλω. Πόνεσα μόνο όταν το βλέμμα σου ήταν απαξιωτικό. Ποτέ δεν με είχε κοιτάξει κάποιος έτσι. Ποτέ. Ακόμα και όταν φέρθηκα άσχημα, όταν πλήγωσα... αγαπήθηκα. Συγχωρέθηκα κάποιες φορές.

Σύρθηκα μέχρι την έξοδο νιώθοντας αηδία για τα σώματα που έσπρωξα βγαίνοντας. Για πρώτη φορά δεν ήθελα κανέναν και τίποτα. Κανείς δεν ήταν για μένα. Και η τελευταία επιλογή ήταν η χειρότερη. Σαν αυτοτιμωρία. Να πέσω όσο πάει και μετά να σηκωθώ.

Το ταξί ήταν παράδεισος. Έδωσα μόνο μία διεύθυνση και προσευχήθηκα για σιωπή. Και έγινε. Ούτε μία κουβέντα. Δεν είχα καμία σανίδα σωτηρίας. Δεν φοβόμουν την απουσία σου. Δεν φοβόμουν την απουσία κανενός. Ήθελα μόνο το πάπλωμα μου. Να κρυφτώ και να γράψω αυτά που θέλω απο μένα. Να ανοίξω χάρτες, να μετρήσω τον καιρό και να σκεφτώ που θα πήγαινα την επόμενη το πρωί. Τι σημασία έχει αν δεν πήγαινα ποτέ... Θα ήξερα τουλάχιστον που ήθελα να είμαι. Να αγαπήσω ξανά το δέρμα μου και να θυμηθώ πως φανταζόμουν στο δημοτίκο το τέλειο αγόρι.

Σήμερα θα καβαλούσες μόνος τη μηχανή. Θα με σκεφτόσουν. Θα σκεφτόσουν να έρθεις να με βρεις. Θα έσπαγες τα τηλέφωνα. Θα ζήταγες συγνώμη με έναν τρόπο που δεν αναγνωρίζεται. Θα προσπαθούσες να με πείσεις ότι φταίω εγώ και οι απαιτήσεις μου. Θα γκρεμιστεί το σπίτι που ποτέ δεν μείναμε κάπου στα Πετράλωνα. Θα βυθιστεί το νησί που δεν πήγαμε. Θα σαπίσει το φαγητό που δεν φάγαμε. Θα χαίρομαι που δεν θα με ξανακουμπήσεις. Θα είμαι μονη αλλά ελεύθερη, απο κάθε είδους θηλιά. Θα είμαι ελεύθερη να κλάψω για όλα αυτά που δεν πρόλαβα. Δεν πρόλαβα να σταθώ και να συνειδητοποιήσω πόσο τεράστιο είναι το κενό που μου άφησαν άνθρωποι. Έτρεχα. Έτρεχα. Έτρεχα. Και βρέθηκα στον λάθος προορισμό, την λάθος στιγμή. Εκεί που βλέπεις τα χειρότερα και λες ότι θα ήταν καλύτερα να μην είχες ξεκινήσει καν. Να περίμενες υπομονετικά στην εκκίνηση. Να έχτιζες ένα κάστρο με πολλές πόρτες και παράθυρα. Αλλά στο σημείο εκκίνησης. Σε καμία ονειρική τοποθεσία. Εκεί που κάθε μέρα είναι Δευτέρα.

Day 3 (insomnia)

.

.

.

Η ώρα μηδέν έρχεται πάντα νωρίτερα απ' ότι την περιμένεις.

.

.

.

...κανείς δεν γεννήθηκε έτοιμος...

.

.

Day 2 (insomnia)

.

.

.

Όταν και η τελευταία σου κρυψώνα καίγεται τότε δε μένει τίποτα παρά να μικρύνεις τα πάντα.

.

.

.

...Και δεν τα καταφέρνω...

insomnia

.

.

Που είσαι?

.

.

(δείξε μου μία κατεύθυνση, έχω χαθεί)

.

.

...σε αυτά που νόμιζα πως ήταν εύκολα...

.

.

Μετά την τελεία νομίζω ότι ζούμε σε ένα μελλοντικό σύμπαν. Αυτό που είναι αλήθεια και σε εξέλιξη αλλά τα μάτια μου είναι ακόμα πολύ άγουρα για να το βουτήξουν και να το δαγκώσουν. Θρυνόμενα ακόμα μία παλιά νοσταλγική εικόνα. Είναι τώρα που γράφω για σένα σκοντάφτοντας στις λακκούβες της μέσης σου αγναντεύοντας λίγο μπλε ανάμεσα σε τόνους γκρίζο ουρανό. Νάρκισσε. Καθρεφτίζεις τα πείσματα σου στις διεσταλμένες κόρες μου και ψεύδεσαι υποστηρίζοντας ότι εκεί βλέπεις το μπλε. Δεν αγαπώ τίποτα όπως γνωρίζεις, μόνο αρέσκομαι στο να θέλω οργασμικά και για κάποιο καιρό να αμολιέμαι στη φωνή σου και να επαναλαμβάνω επιφωνήματα, αγκομαχητά, τραβηγμένες τριρίδες, αναστεναγμούς, λυγμούς και όλους τους ήχους που φιλοξενούν οι μέρες μας. Η ηχώ της ζωής θέλω να είναι αυτή. Τώρα μην απορείς όταν σου λέω ότι σε θυμίζει ένα τρίξιμο της πόρτας στις 3.45 κάθε ξημέρωμα. Είναι νωρίς για εξηγήσεις.

.

.

.

Novak - Rapunzel

.

.

.

Δεν θέλω να πω τίποτα απολύτως - μικρά μου φαίνονται όλα - κουβαλάω 2 βαλίτσες στο αυτοκίνητο - είμαι ερωτευμένη - είναι η ζωή γεμάτη αποχαιρετσμούς - θα μου λείπεις παππού - αδυνατώ να ακολουθήσω αυτά που νιώθω - είναι μεγάλη η αποστάση της χαράς απο τη λύπη και δεν προφταίνω να την κάνω πάντα - δεν θέλω ούτε να γράψω κάτι άλλο - τίποτα λοιπόν - τίποτα.
.
.
.
.

και
εγώ
που
νόμιζα
πως
αν
σε
αγαπώ
θα
ζω
για
πάντα
.
.
και
δεν
θα
πεθαίνω
κάθε
χρόνο
που
λείπεις -μου-

.
.
.

Έρχομαι σε σένα.

Στο διάολο και η θάλασσα...

.

.

Ενα αφτιασίδωτο χαμόγελο είναι η αιτία για να αλλάξει μία στιγμή, το μάτι ενός ανθρώπου είναι η αιτία για να φυλακιστεί αιώνια σε ένα φιλμ.

Απο τα σπάνια (πια) χαμόγελα που φιλοξενούν οι ζωές μας. Απο τα χαμόγελα που του χρωστάω και όταν καμιά φορά τα βλέπει τρέχει να τα φωτογραφίσει. Αυτά, τα αφτιασίδωτα, τα χωρίς μακιγιάζ και στημένη πόζα. Της απογευματινής βλακείας για να ξεχάσουμε το 8ωρο του θανάτου που προηγήθηκε. Αυτά που δεν χρειάζονται κανένα πρόλογο. Τα αληθινά.

.

.

.

Ευχαριστίες στον Μάνο που κάνει τα θαύματα με τους φακούς του