.
.
.

Ένα φτηνό στολίδι, να με χαζεύουν τα παιδιά, να αντανακλούν τα φώτα πάνω μου, να με προστατεύει η μαμά.

.
.
.

.
.
.
.
Ταχέως αναβοσβηνόμενων λαμπτήρων υποβασταζόμενοι τρέχουμε στα στενά. Λαλίστατα τέρατα βολτάρουν στα όνειρα μας αφηγώντας αρχαία φονικά. Χάπια χρωματιστά σερβιρισμένα με δημητριακά ολικής αλέσεως για βιταμίνες και παραισθήσεις. 22 λεπτεπίλεπτα δάκρυα επιμελώς σφουγγισμένα με μεταξωτό μαντήλι κάτω απο μάτια φαγωμένα απο γαλανόλευκους κυνόδοντες. Τα τελευταία για καληνύχτα.
.
- το χρονικό του φόβου -
.
ή όχι
.
.
.

Ο άνθρωπος που αγαπώ έχει άσπρες τρίχες ανάμεσα στις καστανές, φοράει άσχημα γυαλιά ηλίου και κασμιρένια σακάκια, κρατάει πάντα ομπρέλα ακόμα και στο ψιλόβροχο. Περπατάει με σιγουριά και καμιά φορά βάζει αδιάφορα τα χέρια στις τσέπες. Ακούει κλασσική μουσική και δεν πηγαίνει ποτέ θέατρο. Του αρέσουν τα ακριβά εστιατόρια και αναζητά ησυχία στα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο. Λατρεύει τα χαμόγελα, έστω και ψεύτικα αλλά κυρίως αυτά που εξυπηρετούν τους σκοπούς του. Γράφει πάντα κάρτες στα δώρα και αφιερώσεις στα βιβλία που χαρίζει. Ζητάει πολλές φορές να μη δει κανέναν λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Στην πρώτη θέση της καρδιάς του βρίσκεται μία πολυεθνική. Πίνει πάντα τζιν τόνικ και αδιαφορεί για τα αλκοτέστ. Μιλάει στη μαμά του όπως μιλάει στους κολλητούς του. Θα σου πει πολλές ιστορίες για τα σχολικά του και τα φοιτητικά του χρόνια σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια αντίστοιχα. Τα πάντα θα τα αφηγηθεί με τον τρόπο ενός πεντάχρονου τραβώντας φωνήεντα και μπερδεύοντας έννοιες. Ταυτίζεται με ανθρώπους και νοιάζεται χωρίς απαραίτητα να το δείχνει. Τα βιβλία που θα σου προτείνει πέραν των κλασσικών δεν έχουν ίχνος φαντασίας και συνήθως θα ασχολούνται με οικονομικά-τεχνολογικά θέματα. Δεν τσακώνεται ποτέ, απαντάει ευγενικά σε όλες τις ερωτήσεις αλλά μπορεί ευχάριστα να σε σφάξει με το γάντι. Όταν κάνει λάθος, απλά κρύβεται. Διαθέτει πεντακάθαρο πρόσωπο και στην προηγούμενη ζωή του θα διαφήμιζε πουκάμισα. Μπορεί να τετραγωνίζει τα πάντα και να δίνει ξεκάθαρες λύσεις που καστίζουν πολλά χαρτονομίσματα. Επίσης μπορεί να διαλέξει γραβάτες για όλες τις περιστάσεις. Υποστηρίζει κατα καιρούς ότι κυνηγάει την ευτυχία μεσά απο τη μονάδα του και μόνο.
Μην θεωρήσετε ελάττωμα μία ουλή στο κέντρο της μέσης. Δημιουργήθηκε κατά τη μεταφορά του απο τον εγκέφαλο στο μυοκάρδιο. Δύσκολος στην προσαρμογή και στη διαχείρηση συναισθημάτων.

Ακούει σε πολλά ονόματα. Μα κυρίως στο Κύριε συνοδευόμενο με το επίθετο του.

(και αυτή είναι μία ανάρτηση χωρίς αποφθεγματικό τέλος)

τι έψαχνα...

τι βρήκα...

είμαι κορίτσι ακόμα, στιγμές μαζεύω

κάνω κύκλους στη ζωή μου

ένας καλός ένας κακός εναλλάσονται

τώρα στέγνωσε πιά το χέρι

έχεις πάρει μία γόμα και σβήνεις, αφήνεις μισοφέγγαρα (όχι άλλα γεμάτα που με ενοχλούν)

ηρέμησε το αγρίμι σου λέω και ξέρω τι εννοώ

σκορπάω το χρόνο σε σένα, απλόχερα

δίνω

δεν προσδοκώ κανένα επίρρημα, μόνο αποψινές κουβέντες

κάθε μέρα.

:)

.
.
.
Κάποιος μου είπε ότι δε θα ξανάρθεις. Ο περιπτεράς της γειτονιάς σου δεν φέρνει πιά τα τσιγάρα σου. Νιώθω αγάπη περπατώντας στο δρόμο του σπιτιού σου. Νιώθω ελπίδα. Είναι σαν μορφίνη που μπαίνει απο την πληγή που έχω στο θώρακα, διαλύεται στις αρτηρίες, μολύνει το μυαλό και βγαίνει απο τους αδένες των ματιών. Ένα ταξίδι σου μέσα μου. Όπως παλιά. Σε άλλη μορφή. Ας είναι και πόνος. Ποτέ δεν είναι το τελευταίο, ποτέ δεν παρακάλεσα γι΄αυτό. Κρατάω τα πόδια μου κολλημένα στο δρόμο, αφήνω το χρόνο να προσπερνά, ίσα που μου χαιδεύει τα μαλλιά, κάνει τις εικόνες να αλλάζουν γρήγορα. Έτσι πιστεύω ότι ούτε μία μέρα δεν πέρασε. Ότι είναι αδύνατο να με ξεχάσεις, αφού εχθές μόλις ήσουν εδώ. Και ας έχει περάσει ένας ημερολογιακός χρόνος. Τι νόημα έχει ο χρόνος... Δε γερνάει αυτό. Αντί να γίνεται ενήλικο και να σοβαρεύει κάθεται και μου κλαίει σα μωρό, με πείσμα να του κάνω ένα ακόμα χατίρι. Απαιτητικός εγωιστής πόθος. Αυτό. Ο πόθος. Καθόλου διπλωμάτης. Ο δήμιος ο πόθος. Και πόσα ακόμα που μόνο το στομάχι καταλαβαίνει...
.
.
.

Pearl Jam - Black (ξανά)

Playground

Ένα κουρασμένο κυριακάτικο απόγευμα κάπου στα δυτικά προάστεια, καβαλήσαμε μία γρήγορη μηχανή και βρεθήκαμε σε ένα μεγάλο λούνα παρκ. Με όλα αυτά τα καθημερινά και την πεποίθηση πως μεγάλωσα, πέρασαν χρόνια χωρίς να πάω. Καμιά φορά τη γιατρειά δεν την βλέπεις. Δεν την ξέρεις. Εκεί κάπου, αφού έχει πάθει τιλτ ο εγκέφαλος ψάχνοντας δεύτερη δουλειά, σπίτι, λεφτά, μετρώντας τέλη κυκλοφορίας, ασφάλειες, λογααριασμούς κινητών, λίστες σούπερμάρκετ γίνεται κάτι μαγικό. Κάποιος σου αγοράζει μαλλί της γριάς και σε αφήνει να γυρνοβολάς κάτω απο τα φωτάκια, ανάμεσα στα πιτσιρίκια. Ετοίμασε το όπλο του, πήρε θέση βολής, και έριξε όλα τα τραπουλόχαρτα.

-Θέλετε ροζ ή γαλάζιο? με ρωτάει το κορίτσι του λούνα παρκ.

-Γαλάζιο, απαντάω με ένα χαμόγελο νίκης και έκπληξης.

Είναι εικόνες που μένουν για πάντα. Η είκονα ενός αγοριού να οδηγάει μηχανή με ένα λούτρινο ζώο μπροστά του.

Και ήταν όμορφη. Πολύ.

:)

Ήθελα να σε φυγαδέψω με τη σιωπή

να σε κρύψω και να φύγω - να λύσω τα φτερά

ήθελα να μην πέσει ούτε ένα φύλλο τούτο το φθινόπωρο

ένα τσιγάρο ρούφηξα μέσα στα μαύρα μάτια

ένα ποτήρι μάζεψα απο το πάτωμα και του έβαλα 3 λουλούδια

πεθαμένα αλλά λουλούδια------απο το διπλανό μαξιλάρι

απο χέρι που έκοψα. όχι τα λουλούδια,το χέρι.

--------------------

Το ροζ εκείνου του πρωινού - κανένα δεν του μοιάζει

και ποτέ δεν θα-

να άκουγα ότι αναπνέεις, να μύριζα το άδειο πακέτο στη γλώσσα σου

Θέλησα.

Και να σε έχω, η μάλλον να σε είμαι...

.

.

---------------------------Sivert Hoyem - Into the sea-------------------------------

Όταν το σώμα πονάει, η καρδιά θυμάται. Βγάζω όλα μου τα επιτραπέζια και στήνω μία παρτίδα. Η τύχη αυτές τις μέρες δεν είναι εδώ. Τελικά ποιός ξεπουλήθηκε πιό εύκολα? Σκέφτομαι και το δωμάτιο γεμίζει φως απο μία σιωπηλή τηλεόραση. 5 νότες ήθελα την ώρα που θα φυσάει ο πιό κρύος βοριάς του κόσμου. Να δανειστώ το αυτί σου στο μάγουλο μου. Δεν έχω τίποτα για αντάλλαγμα. Ούτε καν μία υποψία ασφάλειας. Τα δικά μου πόδια, σπάσαν και αυτά. Τώρα με δεκανίκια γυρνάμε γύρω απο τον εαυτό μας και το άσπρο μας σπίτι. Κλοτσάμε τα αδέσποτα και παραγεμίζουμε τα όπλα. Μήπως κάποτε χρειαστεί να στραφούμε εντός και να αντιμετωπίσουμε το φονιά. Πόσο πιό μαναξιά όταν μας εγκαταλείπει ακόμα και ο χειμώνας... Πόσο πιό χειμώνας όταν με εγκαταλείπεις εσύ. Πονάνε τα κόκκαλα, πονάει η μνήμη, οι ευαίσθητες περιοχές και οι αναίσθητες στιγμές. Οι καθως πρέπει ερωτήσεις, οι πληρωμένες απαντήσεις, οι εκπρόθεσμες εξηγήσεις.

Με μένα παλεύω. Πάντα με μένα πάλευα. 'Η Αμερική είναι ωραία, το σύμπαν δεν υπάρχει, χαιρετίσματα'. Όταν το σώμα πονάει, η καρδιά θυμάται. Η καρδιά γυρνάει απο γωνία σε γωνία, περνάει φανάρια, τρέχει στα στενά, ανεβαίνει σκαλιά...χτυπάει πόρτες. Χτυπάει, χτυπάει, χτυπάει.

Είναι χαζό (?) να σου πω ότι φοβάμαι, αλλά φοβάμαι. Με όλο το θάρρος και με όλη τη δύναμη, φοβάμαι.

Μείνε.

.
.
.

Η χαρά είναι όταν περπατώ η ώρα 3 το ξημέρωμα, απο λίγη ώρα αφημένη σε μένα, και χοροπηδάω κουτσό στα πλακάκια του πεζοδρομίου. Τα είκοσι βήματα απο τη γωνία στο σπίτι, και οι χίλιες ιστορίες που μαρτυρούν τα πουλιά που ξαγρυπνούν μαζί μου. Το μόνο που ήθελα το βρήκες. Να με φιμώσεις και ό,τι έχω να πω να είναι δύο απλές λέξεις. Σε θέλω.
.
.
.

.

΄

΄

Και αν δε με αγαπάω... το ίδιο δεν είσαι?

.

.

ώρα 1.25πμ

Η μουσική χορεύει, το φόρεμα ξυπνά, ανοίγει η πόρτα και για μία φορά ερωτεύεσαι μέχρι τέλους το λάθος.

Μέχρι να πάψει να είναι.

ώρες ατέλειωτες μμ

Μία εικόνα ταξιδεύει μέσα μου.

.

.

.

Τρύπες - Ακούω την αγάπη

Γαμημένη κίνηση,

θα αργήσω,

ένα κιλό σοκολατόπιτα παρακαλώ,

ευχαριστώ,

μία θέση ρε πούστη μου μη το παρατήσω όπως είναι,

γειά σου μωρό μου,

πότε θα μπω από την πόρτα,

είναι αργά για σινεμά?,

αφού είχε κίνηση,

συγνώμη,

έφερα γλυκό,

σιωπή,

χρατς χρατς,

μπορώ να καπνίσω εδώ?,

πολύ αέρα έχεις πάρει,

κάνε κάτι για μένα,

αυτό το μικρό που ζήτησα,

είσαι αχάριστη,

δεν πάω πουθενά,

μη ζητάς,

σιωπή,

γιατί ντύνεσαι?,

άντε γαμήσου,

πάω να καπνίσω,

μη σε κρατάω έτσι,

σιωπή,

δεν νοιώθω,

το παρατραβάς,

φεύγω,

καληνύχτα,

κλειδί στη μίζα,

έλα από δω,

είμαι μακριά,

έλα από δω,

είμαι μακριά,

έλα από δω,

ζαλίζομαι,

φέρε άλλη μία μπύρα,

κορίτσι μου τι σου έκαναν,

φέρε αναπτήρα και κάτσε δίπλα,

πεινάει κανείς,

εξατμίσεις εκκωφαντικές,

καπνοί,

να σου δώσω τα κλειδιά να πας να κοιμηθείς,

αγκάλιασε με,

μείνε,

φωνές,

φωνές

κλείσε δε γουστάρω,

τα λέμε άλλη φορά,

έλα από δω,

αγκάλιασε με,

κορίτσι μου τι σου έκαναν,

αγκάλιασε με,

κορίτσι μου τι συμβαίνει,

πάμε για ύπνο,

τα κλειδιά είναι στην τσάντα,

άνοιξε

δεν έπρεπε να έρθεις έτσι,

δεν έπρεπε να γίνω έτσι,

μη φοβάσαι,

μην τρέμεις,

τι έχεις,

ζαλίζομαι,

κρυώνω,

μη φοβάσαι,

πιάσε το χέρι,

γυρνάει το ταβάνι,

αύριο θα τελειώσει,

αύριο,

ησυχία,

μείνε να σε μυρίζω,

μείνε γιατί φοβάμαι,

εδώ είμαι.

.

.

.

--------------------------------Apocalyptica - I don't care-------------------------------

.
.
.
.
Κάτι διαστημικά ταξίδια μου είχες γράψει ότι θα πάμε, ήταν όταν βύθιζα το μυαλό μου στη μπανιέρα και έψαχνα τρύπα να ξεφύγω στο σύμπαν. Να με πας πάνω είπες και να μην ψάχνω κάτω για εισιτήρια. Μετά ήταν νομίζω που μου έστελνες κάτι εικονομηνύματα ‘το σύμπαν δεν υπάρχει, η Αμερική είναι ωραία, χαιρετίσματα’ και βούλιαζα ξύνοντας το χέρι του καναπέ να φτιάξω μία τρύπα να με μαζέψω εκεί. Ποτέ δεν ήρθες το βράδυ να κλειδώσεις την πόρτα. Ποτέ δεν ήρθες να καπνίσουμε ένα διαολεμένο ατέλειωτο απόγευμα Τετάρτης. Ποτέ δεν ξύπνησα από το παραμιλητό σου.

Και μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια δίστασα να σε ξεχάσω.
.
.
.

The sisters of mercy-Temple of love '92
.
.

(ευχαριστώ τον Μορφέα για το κομμάτι)

Δεν θα σου περιγράψω με λεπτομέρεια τον τρόπο που με ακουμπάς.

Δεν θα προσπαθήσω να είμαι εκεί για σένα.
Κλισέ μαλακίες, κουβέντα να γίνεται.
' Να θυμάσαι εκείνες τις κιθάρες τα μεσάνυχτα '
...

Θα κάνω πως δεν ήξερα πως θα μου γαμήσεις την ψυχή. Θα κάνω σαν να ήταν η πρώτη μου φορά.Δεν θα μοιραστώ ούτε μία λέξη φτιαγμένη για σένα. Θα σε μικρύνω.

...

Θα με ντύνω κλόουν το ξημέρωμα και θα γελάω στους εφιάλτες μου. Θα καρφώσω την καρδιά μου στον τοίχο να ζωγραφίζει κοκκινάδια. Θα περνάω αδιάφορα τον καιρό. Θα βρέχει. Κάθε Δευτέρα δεν θα ξυπνάω. Θα δένω τις φωνητικές χορδές μου στο τιμόνι.

...

Θα ακούω μουσικές, θα καπνίζω με όλα τα δάχτυλα, θα σέρνω τα παντελόνια μου στις λάσπες.

...

Ένα βράδυ θα περάσεις απο μπροστά μου και θα πω πως μπήκε σκουπιδάκι στο μάτι μου. Απο αυτά τα πολύ βρώμικα που φτάνουν μέχρι την καρδιά.Θα γυρίσω την πλάτη μου σε ότι θέλω πιό πολύ αυτή τη στιγμή. Θα τρέξω με τα χέρια, θα με γυρίσω απο την ανάποδη, θα κοιτάω μέσα στο κεφάλι μου, θα χαιδεύω τα σωθικά μου. Δεν θα βρω τίποτα να σου χαρίσω. Θα με κλοτσήσω μακριά.

...

Έξω απο σένα.

...

Έξω.

...

Όλο το βράδυ ήθελα να σου γράψω και βγήκε μόνο αυτό.

Τα υπόλοιπα γδαρμένα στα χέρια.

.

.

----------------------Active member - Άστεγη μπαλάντα---------------------

.
.
.
--------
Η αγάπη χθες το βράδυ ήταν σε ένα σαράβαλο μπροστά μου στο φανάρι.
-----
Πίεση. Πως να σου δώσω να καταλάβεις?
Χαίρομαι που τα είπαμε.
----
Συγνώμη μαμά. Εσύ με γέννησες κορίτσι και εγώ πήγα και έγινα πέτρα.*
---
Η αγάπη σήμερα το πρωί είναι μακριά. Όλο το βράδυ με γεμάτο ντεπόζιτο έτρεχε προς άλλο σύμπαν.
-------
Δεν θα σε ξαναδώ. (πάλευα με τη φράση στο στόμα). Μάλλον είμαι γέρικο σκαρί και εσύ θες να ακονίσεις δόντια. Για φρέσκο αίμα τράβα αλλού.
Πρατήριο υγρών ορμονών. Κλειστό λόγω εξάντλησης αποθεμάτων.
Πιάσε τα τσιγάρα μου.
-------
Κατάλαβες τώρα μαμά? Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Χωρίς μάχη, χωρίς κατάκτηση, χωρίς ήρωες. Μόνο πληρωμένοι κομπάρσοι.
--
Ανοιχτό δρόμo τώρα.
Και αέρα.
.
.
.
28 days later music
.
.
*σχόλιο στο χνούδι.

.
.
.

Χάζευα τα χρώματα τoυ δωματίου όταν συννέφιαζε. Πέφτουν τα φύλλα μου και γεμίζουν τις ώρες του λυκόφωτος. Πήρα και ένα βραχιόλι που γυαλίζει. Για να βρίσκω το στίγμα μου. Να μην χρειάζεται να με φωνάζω πιά. Νομίζω ότι ήρθα σε μένα. Σε μορφή θανατηφόρων σταγόνων, βίαιων αγγιγμάτων, εκρήξεων στα σκοτάδια μου. Αναπαράγομαι σε επικίνδυνες φωλιές, στημένες στο γκρεμό των πιο δραματικών σκέψεων σου. Ξεχώρισε με απο το μαύρο.
Αν τολμάς.
.
.
.



Tindersticks - Rented rooms

time to go

La vita e bella

Fango - Jovanotti

L' ombelico del mondo - Jovanotti

Dare to live - Pausini & Bocelli

.

.

.

.

Χαιρετώ για λίγο. :)

.
.
.

Είμαι ένα παραμύθι. Που εκτοξεύομαι στο διάστημα μέσα σε μία μαγική τσιχλόφουσκα με γεύση κεράσι. Είμαι μόνο μία κόκκινη παιδική φουσκωτή ιστορία που γυμνάζεις πάνω της τα πιο κοφτερά σου δόντια. Αν πονάει? Όχι βέβαια. Απλά γρατσουνάει το μισοφέγγαρο του αριστερού ματιού μου. Και όλα αυτά συμβαίνουν καμιά φορά, όχι πάντα. Έτσι έχω ήδη περάσει τη μαύρη τρύπα και δεν έχεις όνομα εδώ και δεν έχω κάποιον να με μασήσει μετά το φαγητό. Είμαι ένα ωραίο χαρούμενο προβλέψιμο παραμύθι το οποίο αναγκαστικά καταπίνεται αμάσητο με μόνη συνέπεια αυτές τις ενοχλητικές πεταλούδες στη στομαχική κοιλότητα. Διανέμομαι δωρεάν κάθε χιλιοστό του δευτερολέπτου σου σε όλους σου τους μύες. Κεντρική διάθεση: Βάθος αριστερά.

.
.

Λιώνω τα παπούτσια μου στα πεζοδρόμια της πόλης.

Γυρνάω, χαζεύοντας τις αφίσες στις λεωφόρους.

Καπνίζω οδηγώντας, ασταμάτητα. Κι άλλο ένα, ένα ακόμα.

Κάθομαι στο λιμάνι και μετράω πόσα καράβια χωράει.

Τρέχω να μην με προσπεράσουν τα θέλω μου.

Από Δευτέρα σε Κυριακή χωρίς να συνειδητοποιώ.

Πάω-έρχομαι-πάω-έρχομαι-πάω-έρχομαι

Δεν έχει πλάκα να σε περιμένω.

Πιά.
.
.
.
.

Pj Harvey, Thom Yorke – This mess we’re in

Κάτω απο άρρωστο φως μιάς λάμπας της ΔΕΗ βρίσκω για μιά φορά ένα πουγγί μαγικά αστέρια και ανοίγω τρύπα στην άσφαλτο να ξεθάψω τη σκόνη μου, ένα ξένο χέρι ακουμπισμένο νωχελικά στο γόνατο μου καίει τα μάτια και σημαδεύω άλλη μιά φορά τη ζωή μου με όσα έγιναν. Μία ξένη στιγμή, πηδάω απο βράχο σε βράχο περνώντας στην απέναντι μεριά των δεν-υπάρχεις σκέψεων μου, εγκλωβισμένη στη μέση, ψάχνω την ξένη ώθηση να σαλτάρω στις νύχτες σου. Μετά παραπάτησα στο σώμα σου και βρίσκομαι ακόμα-13 ώρες μετά-κρεμασμένη ανάποδα στην προβλήτα, με το κεφάλι μισό μέσα στο νερό χαζεύω τον ουρανό και σου λέω ότι είναι καλύτερα που βλέπω τα πάνω-κατώ. Έξωφρενική ομορφιά φορεμένη σε ένα σώμα, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ. Λίγο πριν φύγεις έπαιζα με κάτι τσουλούφια και φώναζα ότι πάω όπου πάς. Όσο-Όποτε. Και μετά γύρισα με λερωμένα παπούτσια, κομμένα μαλλιά και ένα έγκαυμα στο γόνατο.

.
.

Τα ρέστα σου.

.
.
.
.
The Killers - For reasons unknown

.
.
.
.

Ακραία ψυχικά φαινόμενα

Μπλε όλα... Μόνο ένα πλαφ πλαφ σου ζαλίζει τα αυτιά όλη τη μέρα. Μία θάλασσα, μα θάλασσα μόνο. Κάποτε θα βουτήξεις με απόλυτη προστασία να χαζέψεις υποβρύχιους μικρούς ήρωες.

Κύματα το βράδυ στο σεντόνι. 38 φωνάζουν τα θερμόμετρα. Περιμένεις τον Αίολο να κινήσει τα πανιά καθαρίζοντας το κατάστρωμα. Όμορφο ξύλο, καινούριο.

Τα μεσημέρια παρατείνονται μέχρι να φτάσουν 24ωρη ευτυχία. Χαρούμενα παιδιά σέρνουν θαλασσί μπαλόνια και μπερδεύονται στα μαλλιά σου, τριβελίζουν την άκρη του μυαλού σου και αναπολείς το ροζ μικρό σώμα σου χωμένο στο στήθος της για πάντα μαμάς.

Η καρδιά σου χτυπάει δυνατά διασκεδάζοντας σε το βράδυ, σε ένα τέμπο που κάτι απο επτανησιακή καντάδα θυμίζει καθώς χάνεσαι σε μία αιώρα για να σε ξεχάσει ο γέρος χρόνος. Κλείνεις τα βλέφαρα... Φυσάει, φεύγεις, για ότι πάντα ήθελες, με όσα απο πάντα σου ανήκουν...

Στο όνομα σου χορεύουν οξείες και καμπύλες... Ό,τι μπορεί να χρειαστείς για να γράψεις στο ταβάνι ένα όνειρο, πριν κοιμηθείς να το καλοπιάνεις... Και όταν είσαι μεγάλος και ψηλός να το αρπάξεις και σφιχτά να το κρατήσεις για πάντα στη μέσα τσέπη του αγαπημένου μου εαυτού σου.

Του αγοριού με τα χιλιάδων ντεσιμπέλ εκκωφαντικά φιλιά.

Coldplay-Viva la vida

.

.

Χρόνια πολλά

.

Κενό εισπνοή κενό εκπνοή
Μετράω τα χρόνια με κενά, κάποτε μου είπες ναι
Μα τώρα όχι, δεν ήταν για συντήρηση αυτά ε? Όχι
Η επιστροφή στο σπίτι με σπασμένα πόδια μακρινή
Και νιώθω να ξερνάω σε κάθε γωνία ένα ένα όλα
Πιάνω τα χέρια μου σφιχτά να τα λιώσω με αγκαλιάζω να με σκοτώσω
Να νοιώσω πόνο, μα να νοιώσω. Το κενό να τελειώσω.
Εκτοξεύω ληγμένες ευχές – Μα θα΄ θελα ναι. Όχι πάλι ευχή.
Δεν υπάρχει άλλος χώρος και μου υπόσχομαι ότι απόψε δεν θα κοιμηθώ.
Θα με ψάξω κάπου πίσω από το κάθισμα του οδηγού να δω πόσες μαχαιριές σου έχω τραβήξει σε εκείνες τις ερημιές που πηγαίναμε.
Μία για κάθε τι? Μία για κάθε τίποτα που μου έμπηξες βαθιά στο αριστερό ημισφαίριο.
Κενό εισπνοή κενό εκπνοή.
Σκεπάζομαι τώρα και σε αφήνω. Μην ανάψεις κερί. Δεν θέλω να με δω σήμερα.

.
.
.

Είμαι σε κάτι λιβάδια μαζί με το αγόρι και κυλιέμαι ξυπόλυτη.


Κάποτε θα τριφτώ πάνω στη ζωή μέχρι να βγάλω αίμα.


Αλλά τώρα είμαι σε κάτι λιβάδια, με το αγόρι το πρώτο, με ματωμένα γόνατα και μελανιές στα καλάμια και κυλιόμαστε στα γρασίδια…


.


. The magnetic fields – all my little words
.


(ανοίξτε ηχεία)

Βαριά και δύσκολα σ΄αγαπώ πιά.

Τόσο που πιστεύω ότι είμαι πολύ γριά για να την αντέξω.

Την 'σεπεριμένωακόμα'.

.

Αυτή που κρέμεται απο την αρτηρία στον αριστερό καρπό απο αρχής του κόσμου μου και κάνει πως ζει μαζί μου. Και δεν ζει για σένα τάχα.

.

χαχα

Ασυναρτησίες 1

Πας στοίχημα ότι από μένα θα κλάψεις?

Θα τυλίξεις τις παλάμες σου γύρω από τα βλέφαρα και θα στάξεις όση ψυχή πιστεύω ότι έχεις. Θα φοβηθείς. Θα τρέμεις στην ύπαρξη μου, τα βράδια στο δωμάτιο. Θα σου σπάω μία μία τις αναμνήσεις και θα βγάζω τα ρούχα μου. Μετά θα τα κάνω κουρέλια και θα στα πετάω στη μούρη. Να κλαις κι άλλο. Η μουσική ποτέ δε σταματάει και εγώ θα σκοτώσω και το χρόνο.
Δεν σε θυμάμαι ρε. Μόνο τα γυαλιά σου έχω ακόμα σε ένα ντουλάπι. Για τα γαμημένα μάτια. Αυτά που ξέρουν το πώς, για τα πάντα. Αυτά θα σκοτώσω. Τα πως. Για να μην ξέρεις τι να κάνεις. Να μάθεις πως είναι να μην υπάρχει τρόπος. Να σε αποκλείσω από τις μάταιες ελπίδες σου.

Θα σου δέσω και τα χέρια και θα μείνεις με κάτι ξεδιάντροπα δάκρυα να σου γαργαλάνε βασανιστικά το θώρακα.

Και κάποτε θα γίνεις άσχημος και μισητός.

Μετά θα λέω πως είσαι καλά και μου στέλνεις χαιρετίσματα. Ο τηλεφωνητής πάντα θα αναβοσβήνει το φωτάκι του για να έχω πάντα ένα φωνητικό μήνυμα. Θα μου λες ότι με αγαπάς και θα με σκοτώσεις. Μόνο που εγώ θα έχω προλάβει. Πρώτη. Να σε φάω πισώπλατα και να κρεμάσω το σεντόνι στο μπαλκόνι.

Κλάψε τώρα. Κλάψε να σε ακούσουν όλοι.

Δεν έγινε και τίποτα.

.

.

.

Ένα μεγάλο μαύρο άλογο ζει στο θώρακα μου. Καλπάζει φτάνοντας στη βάση της μύτης. Σβήνει κάθε υποψία αναπνοής. Μου κλείνει και τα μάτια ματώνοντας τα. Μου χαμηλώνει τη φωνή και με κλείνει στο σκοτεινό δωμάτιο να χτυπάω την πλάτη μου στους 4 τοίχους. Μέχρι να κουραστεί και αποκαμωμένο να κουνάει τεμπέλικα την ουρά του στη φτέρνα μου.
Ένα μεγάλο μαύρο άλογο. Θα ήθελα να τον λένε κεραυνό.

Θα ήθελα να μπορούσα να συνηθίσω όλες τις μυρωδιές του κόσμου. Ή έστω του πιο συμπαθητικού αγοριού. Ρουθουνίζω κάθε 2 βήματα. Πουθενά αυτή. Ψάχνω παντού. Μυρίζω τα σημάδια στα ποτήρια, τους διακόπτες των φωτιστικών και όλες τις γωνίες της ντουλάπας. Αδέσποτη όσφρηση, λυμένη ζωή, ισόβια μνήμη.

Είναι σαν να έφυγε για πάντα. Σαν να έφυγε για πάντα. Έφυγε για πάντα. Για πάντα.

Ένα ατίθασο ζώο μέσα μου, μία αγνοούμενη μυρωδιά και ένα εκκεντρικά θανατηφόρο επίρρημα.

Βραχιόλια βαριά κρατούν καρπούς θαμμένους στο χώμα.

GREAT ARTISTS HAVE NO COUNTRY

Το τραγούδι-βίντεο.

Οι στίχοι.

Μπα-μπάς

Έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα νιώθω ότι δεν ξέρω πολλά πράγματα για σένα...

Μαζί μεγαλώσαμε. Έγω να τρέχω και εσύ να με κυνηγάς. Να ματώνω τα γονατά μου και εσύ να με μαζεύεις. Να μην φοβάσαι και να μην φοβάμαι και εγώ.

Να μου μαθαίνεις για μουσική και για βασανισμένες πατρίδες.

Να σε ρωτάω για ονόματα και πάντα να ξέρεις. Ακόμα και τώρα. Ακόμα και τώρα που δεν μιλάμε πολύ ε? Που δεν χρειάζεται πιά.

Αγαπάω τη φωτογραφία σου πρίν 40 χρόνια με ένα σκισμένο τζιν, ξυπόλητος στο φαράγγι της Σαμαριάς. Και καταλαβαίνω τι ερωτεύτηκε εκείνο το κορίτσι.

Αυτό το κορίτσι μου έχει πει πολλά για σένα. Και πάντα μεγαλώνει ο θρύλος.

Μακάρι να σου μοιάζω. Μακάρι να μπορούσα να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω ένα ποίημα. Αλλά έχω μεγαλώσει πιά. Και δεν σου λέω πως σ΄αγαπάω αλλά το ξέρεις.

Μου λείπεις. Μου λείπει η φωνή σου και ο νταλκάς σου. Μου λείπουν τα υπόγεια κουτούκια.

--'Οι φίλοι που 'χω χάσει και δεν κυκλοφορούν

ουρανούς παλιούς θωρούν και στο περιθώριο ζουν

πληρώσαν τα όνειρά τους και πάντα μετρητοίς

τους πληρώσαμε κι εμείς για να μείνουν αφανείς'--

Ευχαριστώ μπαμπά μου. Ευχαριστώ για όσα έκανες για όλους. Ευχαριστώ που με έμαθες να αγαπώ τη θάλασσα και το Χατζηκυριάκειο. Για τον τότε Μίκη. Για τον θείο Δημήτρη που μου έλεγες ότι είναι στον ουρανό. Για τον Μάνο Ελευθερίου. Για τόσες μορφές που τις έκανες αίμα μου.

Και τώρα που στα χέρια σου έχουν πεταχτεί οι φλέβες. Και τώρα που το πρόσωπο σου αυλακώθηκε. Και τώρα που μου γκρινιάζεις ότι γερνάς...

Είμαστε 2 σταγόνες νερό. 2 ψάρια. Μέσα σε μία γυάλα πολύ παλιά.

Και ακόμα μαθαίνω για σένα...

--'Εγώ δεν είχα τύχη να ζήσω μαγικά

με δυο ψίχουλα πικρά ζούσα χρόνια στη σκιά

γυρνούσα διψασμένος και βράδιασε νωρίς

και σταγόνες της βροχής είναι αυτά που θα μου πεις'--

Στίχοι του Μάνου Ελευθερίου

Αφού σας είπα, σήμερα θα τα πω...

Θα τα βγάλω όλα και μετά θα οδηγήσω. Μπορεί να φτάσω και μακριά. Να τα καταφέρω. Το μεσημέρι ( και όλα τα τελευταία μεσημέρια διαβάζω ) αφού δεν μπορώ να σε έχω.

Για λίγο ακόμα ε? Αν δεν αντέξω λίγο ακόμα?

Καμιά φορά βλέπω ένα γιασεμί στο τιμόνι. Και δεν θα το μάθεις ποτέ. Είναι ωραία εικόνα όμως. Αν ήσουν εσύ συνοδηγός θα μπορούσα να σε κάνω να το μυρίσεις.

Έρχεσαι... Είσαι κοντά. Το ξέρω πιά. Ισως να ζούμε σε διαφορετικούς πλανήτες και να απέχουμε 8 χλμ. Συμβαίνει αυτό με μας μωρό μου ε?

Να μην μπορούμε να ακουμπήσουμε.

.................................................................................................................................................

Μια φορά να μπορούσες να καταλάβεις πόσο πολύ σε πίστεψα. Μιά φορά. Πόσο πολύ. Γι' αυτό ήρθα εκεί.

Κρίμα που δεν μπορέσα. Κρίμα. Συγνώμη. Δεν γίνεται. Το ξέρεις. Συγνώμη. Δεν φταίει το ποτό. Ήθελα τόσο να δούμε την ανατολή μαζί... Την μοναδική μας ανατολή. Την πρώτη και τελευταία. Δεν σε ξεχνάω.

(για την ανατολή θα σου γράψω μιά άλλη μέρα) Τώρα δεν μπορώ. Είναι άδειο το στρώμα και δεν με χωρά. Μου λείπεις καμιά φορά. Και θα σου γράψω για την ανατολή. Για αυτή που δεν είδαμε και σου θύμωσα εκείνο το μοναδικό πρωινό.

Δεν έχω κάτι να γράψω για το πρωινό. Την καληνύχτα μου σου στέλνω.

Και κρατάω (αλήθεια) όσα όσα όσα είπες. Ακόμα και τις παύσεις ανάμεσα σε αυτά.

Ακόμα και αυτό τον χαριτωμένο τρόπο να κόβεις τα σύμφωνα και να τραβάς τα φωνήεντα.

Θέε μου πόσο το μισούσα πρίν απο σένα. Πόσο...

Απο αύριο θα το μισώ ξανά. Από αύριο όμως, γιατί τώρα είμαι κουρασμένη και θέλω να το σκεφτώ. Να πλησιάσω στον ήχο του και να κλείσω τα μάτια.

.......................................................................................................................................

Αλλά πρώτα πρέπει να μου κλείσω το στόμα.

0807-0808

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι πέρασε ένας χρόνος. Όχι δεν κάνω γενέθλια. Καιρό ήθελα να κάνω έναν απολογισμό της περίεργης αυτής χρονιάς.

Η αρχή εδω μέσα έγινε με ένα πολύ πεισματάρικο κείμενο. Και καμιά φορά που το ξαναδιαβάζω καταλαβαίνω πόσο πολύ ηρέμησα.

Ο περσινός Αύγουστος έκτός από υπέροχες διακοπές είχε και έναν σημαντικό αποχωρισμό. Όχι χωρισμό. Αποχωρισμό. ' Ευχαριστώ για την εικόνα σου, καθισμένο δίπλα στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Ήσουν εκεί όταν έπρεπε και όλα τα άλλα συγχωρεμένα. '

' Κάποτε θα με πεις μαλάκα, γιατί έτσι είμαι...' είπες.

' Δεν ξεχνάω τι έκανες για μένα τότε, δεν θα σε πω μαλάκα. ' απάντησα. Και ακόμα το πιστεύω. (πέρασε καιρός απο τότε που είχαμε αυτή τη συζήτηση)

Εδώ μέσα...

Εδώ μέσα όλα καλά. Απο εδώ μέσα ξεκίνησαν υπέροχες ιδέες που πραγματοποιήθηκαν εκεί έξω σε ανύποπτο χρόνο. Θυμάμαι βράδια με πολύ καλή παρέα, πολύ αλκοόλ, φαγητό hand-made και taboo. Θυμάμαι να γνωρίζω συνέχεια κόσμο... Και να περνάω καλά μαζί τους. Να μοιράζομαι πράγματα που δεν έχω ξεστομίσει ούτε στους παιδικούς μου φίλους.

Περάσαμε πανσέληνους και χιόνια. Χαρές και λύπες και κλάματα... Θυμάμαι.

(και εσένα θυμάμαι και πρόσφατα ξαναδιάβασα ένα απο τα βιβλία με τα ορνιθοσκαλίσματα σου στην πρώτη σελίδα)

Στους εδώ και στους εκεί ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σε όσους μίλησα, σε όσους αγάπησα, στους βόρειους και τους νότιους. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία στο τέλος του Μάη (πέρασα πανέμορφα, δεν σε ξεχνάω). Ευχαριστώ τα παιδιά που έγραψαν κείμενα ή ποιήματα που λάτρεψα. Κάποτε θα βάλω όοοοολα τα links.

Δεν φεύγω. Εδώ είμαι.

( ' Όπως σε θυμάμαι, ψάρι??...' ' Ναι, στη γυάλα μου... ' )

.

.

.

τραγούδι πολύ αγαπημένο

.
.
.

Καμιά φορά επιστρέφω στη βρεφική μου υπόσταση. Έχω ανάγκη να κοιμάμαι πολύ και να κλαίω για μία μπάλα παγωτό. Δεν έχω σε κάτι άλλο να πιστέψω. Προσπαθώ να περιορίσω τις ανάγκες μου. Σχεδόν τις αρνούμαι.

Κοιμάμαι πάντα σε εμβρυακή στάση, ξέρεις αυτή με τα γόνατα στο σαγόνι. Ανασφάλεια δηλώνει λένε οι ειδικοί. Ναι, μπορεί. Εγώ το μόνο που καταλαβαίνω είναι ότι προστατεύω όλα τα ζωτικά όργανα απ ‘το χτύπημα.

Και ας ξεκαθαρίσουμε κάτι:

Όλες μου οι ουλές είναι μπροστά… Και θα βλέπεις την πλάτη μου το βράδυ, σύμφωνοι?

.
.
.
Θα έρθεις να πάμε βόλτα μια μέρα?

Πάρε με και πες μου ναι.



Έλα...

.
.
.

Ήταν πριν ένα χρόνο που μου έβγαλες φύλλο πορείας.

Πέρασε γαμώτο. Πέρασε.

-Μπορείτε να με απολύσετε παρακαλώ? Η θητεία μου τελείωσε.

Εγώ γιατί κοιμάμαι και ξυπνάω σε γερμανικά ωράρια?

Φακ γιου Φακ γιου Φακ γιου.

-------------------------------------------------------------------

-Και που θα πας διακοπές φέτος??

-Στα χαρακώματα.

'The place to be', θα έλεγες γελώντας.

Το τραγουδάκι για σένα Θείε. (pata-pano)

.

.

Με 60 πυρετό μετράω σε χιλιόμετρα την απόσταση- έτη φωτός να ήταν γαμώτο - απο το μαξιλάρι ως τη ντουλάπα. Ένα συρτάρι χωρίς πάτο ίσως κρύπτη 24 χρόνια τώρα σε θυμάμαι σαν να ήσουν πάντα εδώ ( Μ΄αγαπάς λίγο πιά? Διαφορετικά τώρα αλλά για πάντα ναι) και ψάχνω να βρω τη ζάχαρη να την απλώσω στα σεντόνια και να βυθιστώ ήσυχη. Μα αφού δεν έφυγες ποτέ και μαζί χάσαμε, γιατί έχω πυρετό σε ρωτάω.

Άλλες φορές πιάνω κάτι φωτογραφίες και προσπαθώ να θυμηθώ πως ήταν. Ψέματα είπα δεν θέλω να ξεχνάω. Κάθε φορά η πρώτη φορά, αλλά εγώ πρέπει να περπατήσω- ελεύθερη με έμαθες να υπάρχω - και όχι να μπουσουλάω 8 χρόνια - έτη φωτός γαμώτο - στο χαλί των πιο κρυφών θέλω σου - των περασμένων και των για πάντα εδώ - κάποτε θα φτάσω το συρτάρι να πιάσω τη ζάχαρη. Κάποτε θα την άπλωνα, τώρα θα την καπνίσω λέω και θα φυσάω μέσα στο πιο κόκκινο στόμα σου το απο πεταλούδες γεννημένο. Το σιωπηλό, το υπερκινητικό. Θα κρύψω όλες τις Δευτέρες μου και εκείνες που κατάπιες χρόνια πριν - στο πα και χθες 7 είναι - πίσω απο το πάνω χείλος σου που είναι πιο μεγάλο και χωράει ακόμα και όλα τα τραγούδια του φόβου μου. Του φόβου που χάιδευες και έκλεινες στο υπόγειο πριν κοιμηθώ. Μα πως ρωτάω, τι στο διάολο γίνεται?

Αγάπη μου λες. Αγάπη είναι.

Διαφορετική αλλά πάντα αγάπη.

Και για μιά φορά ήταν σαν να το πίστεψα.

:)

.

ΟΜΟΡΦΑ ΒΙΑΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

.

.

.

Μοιραίες συναντήσεις

.

.

.

.

.

.

.

.

Σε περίμενα ξέρεις.
Δεν άλλαξες καθόλου, είσαι λίγο κουρασμένος όμως?
Α. Τι να κεράσω??

Τι με κοιτάς έτσι. Μη με κοιτάς έτσι. Τι φαίνεται περίεργο στα απαίδευτα μάτια σου?
Έχει φυτρώσει ένα περίεργο λουλούδι στο σβέρκο μου. Κάποτε θα με πνίξει.
Ναι θα πάω στο γιατρό.

Κλείσε τα μάτια και δες με. Όχι όχι, μην απλώνεις χέρια. Κοχλάζω, δεν ακούς? Μέχρι και να με ακούς ξέχασες.
Εγώ λέω σήμερα να πιω ξυράφια.
Ναι το συνήθισα. Μη στεναχωριέσαι. Όλα πάνε καλά.
Και η δουλειά μου και η μαμά μου.

........

Το μέσα μου ξερνάει μαγνητοφωνημένα ΘΑ. Και εγώ μωρό μου προσθέτω ΔΕΝ.

Όχι δε φταις εσύ. Εσύ άλλωστε το ήξερες από την αρχή.
Πίσω σου έχει μια σκιά. Που τα ξέρει. Που αγκαλιαστήκαμε τις εκατοντάδες νύχτες.
Μη γυρίσεις. Συνέχισε. Πες μου κι άλλα. Πως πέρασες?

Και το ταβάνι κάνει κύκλους πάνω από το όμορφο κεφάλι σου
Και κάτι δράκοι ξεκλειδώνουν την πόρτα
Και το λουλούδι με σφίγγει, ανεπάρκεια οξυγόνου.

Λέω να με χάσω απόψε
Απόψε που ήρθες, να μην σωθώ.
Αυτοανάφλεξη σου φύλαξα

Φάντασμα-γορικό βεγγαλικό είμαι.

Φτηνό εφέ να γιορτάσεις το γυρισμό σου.

Θα΄ναι καλοκαίρι και απόγευμα
Ραντεβού κλεισμένο από πάντα

Ένα βλέμμα ετοιμοπόλεμο
Καλύτερα δύο, σε αντίπαλες θέσεις
Θα μονομαχήσω σε ένα κοίταγμα
Θα σκίσω τη γη για ένα δευτερόλεπτο
Σε εκατομμύρια κόκκους άμμου
Ο κεραυνός θα ορίσει έναρξη

Και

Βγάζοντας τα τσιρότα από όλη μου την ύπαρξη
Αφήνοντας τις πληγές
Τις πεινασμένες ελεύθερες

Θύμα εσύ επιτέλους !– Γίνε!

Η θάλασσα φουσκώνει
Ο ουρανός σχεδόν γελά
Η μοίρα ποτέ συνεπής
Και σε έχω ήδη σκοτώσει
Στων βλεφάρων το πρώτο πετάρισμα.

------------------------------------
----------
------

Κάποτε θα σ΄αφήσω... θα σιχαθώ τα καστανά σου μαλλιά, τα μεγάλα σου μάτια, αυτό το στραβό δόντι, τα σημειώματα απελπισίας, τους σάπιους τρόπους έκφρασης...

-----------------------------------------------------------------------------

Κάποτε θα σ΄αφήσω... Θα τρέξω μακριά απο ντουμάνια, απο μαύρες μουσικές, απο αναθεματισμένα πρωινά.

-------------------------------------------------

-----------------------------

Κάποτε θα σε ξεχάσω... και τίποτα δεν μου θυμίζεις, ουτε καν αυτή η φωτογραφία στην κούνια του παππού.

Κάποτε θα σε ξεχάσω... και στο σπίτι δεν θα ξέρω να επιστρέψω.

------------------------------------------------------------------------

Θα περιπλανηθώ και θα σβηστώ σε βρόμικο τασάκι ένα πρωί.

-------------------------------
-------------------

Και δεν θα ονειρεύομαι τα βράδια τα τυφλά σου περιστέρια, τις μπόμπες μαγικά φίλτρα, κάτι ουράνια τόξα.

------------------ --------------------
--------

Από την αρχή αρνήθηκες την ανθρώπινη σου φύση και έβγαλες λέπια έλεγες... Τίποτα δεν είναι τυχαίο- να ξεχνάς ήθελες- να μάθεις να ξεχνάς. Κλεισμένη σε ένα άρρωστο πορτοκαλί με εξασφαλισμένες ικανότητες...

---------------------------------------------

Δεν αντέχω την αλλεργία που μου προκαλείς... Κακογραμμένη ελπίδα.

----- ----- -------- --- - - - - - - -

Αφού ψέματα είναι όλα. Ένας κλόουν δολοφόνος.

-----------------------

-----

Χρόνια
τώρα
δεν
ζητάω
απο
κανέναν
τον
κόσμο
όλο...





Χρόνια τώρα κάνουν σαν να μην μπορούν να μου τον δώσουν...

?

failed

Σε ηλεκτρική τροχιά γυρνάω γύρω σου και κυνηγάω μία άνοιξη φτιαγμένη από 5 φιλιά και ένα αντίο. 5 φιλιά και ένα αντίο. Αντίο σε σένα. Αντίο σε μένα. Αντίο γιατί πρέπει. Αντίο στο θέλω να σε πάρω αγκαλιά. Αντίο στο έλα να κάνουμε έρωτα. Αντίο στο καληνύχτα πριν κλείσω τα μάτια.

Κλείνω τα μάτια και η μαλακισμένη ωριμότητα έρχεται και με βάζει στο ψυγείο. Μου φοράει ψηλά τακούνια και τακ τακ στο γρανίτη σαν την καρδιά μου την παιδική που αν σε ξαναδεί δεν θα υποταχθεί στη πρέπουσα συχνότητα. Θα γυρίσει να τρέξει σε ηλεκτροφόρα τροχιά. Να καεί από την αρχή. Και στα κύτταρα αλκοόλ με κόκα κόλα γιατί έτσι πρέπει να πίνω. Να σε πίνω όμως? Κανείς δεν μου ψιθύρισε τον τρόπο.

Τον από-τρόπο.

Τον αποτρό-παιο.

Νεύρα και όχι εκτόνωση. Νεύρα σπάνε τις φλέβες. Και ο φόβος για το σκοτάδι πάλι εδώ δεν μου ανάβει τα φώτα, είναι που δεν έχω πια φώτα. Που τα ξήλωσα. Και μένα και όλα τα ηλεκτροφόρα καλώδια για να μην φτιάξουν ποτέ ποτέ ποτέ ξανά ηλεκτρικές τροχιές.


Δεν σου μιλάω πιά και λέω πως δεν θέλω.



'Now I'm scratching down your door
All the words become my hands
Cold and broken on the floor...'

Τόσους μήνες νύχτα και εγώ πρόσφυγας,
Κρύο τρυπάει τα κόκκαλα και τη μνήμη,
Πόσες φορές ξάπλωσα στην άσφαλτο
Μιάς άρρωστης λεωφόρου που φέρει το όνομα σου
Ξενοδοχείο ο Μέγας και η ταρίφα πάντα η ίδια
Η ψυχή μου παρμένη και αγνώριστη
Άδειες τσέπες και κλεμμένη ταυτότητα
Πίσω από μαύρα γυαλιά
Μια τρομοκρατημένη ανωνυμία φοράω
Και πάω…










...

Μέρες και νύχτες ατέλειωτες

έψαξα

Ένα μυστικό- στα κουτάκια

σου

Μια ωραία εικόνα να την

ντυθώ

Μια καλή κουβέντα να την

ονειρεύομαι

Άνοιξα όλα τα βιβλία για μια

συνταγή

Άνοιξα και τα παράθυρα να

δεις

Τον ήλιο που σου έχω

χαρίσει

Και ένα κύμα για να

φεύγεις

Ούτε τζούρα δεν

κατέβηκες

Στο γυάλινο πατάρι σου προσπάθησα να

ανέβω

Αλλά δεν μπήκα.

Ποτέ

Τα φτερά μου δεν

χώρεσαν

Σε χαιρετούσα από εδώ

κάτω

Όταν ξημέρωσε μια

μέρα

Που έκοψα τα φτερά, πήδηξα στις

ταράτσες

Και κάθισα στο

σύννεφο.

‘ Το βρήκα’ φώναξα
Σιωπή πια σιωπή

Μόνο τα βλέφαρα μου ακούω που

ανοιγοκλείνουν

Και τα χάρτινα φτερά μου- πια – όταν

-------------
-------------

φυσάει.

Θεέ του scotch brite...

έλα να καθαρίσεις το ταβάνι,

δεν βλέπω πιά το καλοκαίρι.

Σε μία μαύρη λαμαρίνα σε ονειρεύτηκα

και μετά αστέρια
που κάνουν ακροβατικά πάνω σε νερό με αλάτι γεμάτο

ένα αστείο η ώρα 4 μου χτύπησε τα βλέφαρα
έκανα ότι δεν άνοιξα - δεν είχα σύνθημα ακούσει γι΄αυτό
κλείδιά ψαρεμένα απο άμμο και κλάματα κουδούνισαν
κλάκ ξεκλείδωσαν 2 χείλη ή μπορεί και 4.

Ποτίστηκα και εγώ με ένα μπουκάλι bacardi
ποτήρι να ανθίζουν πράσινα φύλλα.

Και νόμιζα ότι ακούμπησα ένα φεγγάρι καινούριο.
Και 7 κουβέντες κάθισαν στον καναπέ,
απο αυτές τις μεθυσμένες τις όμορφα ντυμένες.

Τις ξεχασμένες απο καιρό.

Ωριμη εφηβεία, κλεισμένη σε full-time αστικά πρέπει.

Άννα,
πάμε να δούμε ποιά πετάει πιό γρήγορα?

Σ' ένα


ουράνιο τόξο


με ξαγρυπνάς...

Σιωπή ιχθύος

Βρέχει,

Σαν να θέλει να γίνει όλη η γη θάλασσα, σαν να πρέπει

Να μπορούμε να κολυμπήσουμε, να πλησιάσουμε

Να κρύψουμε το είδωλο μας στον καθρέφτη

Να αρνηθούμε τον ενικό. Το ένα.

Μία στιγμή, αγκαλιά,

Ψίθυροι ----------------------------- Δεν ακούω, νιώθω

Μαύρο φόντο της νύχτας, μαύρο μέσα μου για να βλέπεις

Μαύρο σαν αλήθεια................ (Μυρίζεις αστέρια μόνο)

Και σ’ενα πακέτο φτηνά τσιγάρα ζωγραφίζεις μολυσμένα όνειρα

Όλη η ζωή μαζί, μαζί και ο θάνατος

Ο καρπός μου λιμάνι και λούνα παρκ

Για μια νεράιδα και ένα μαύρο άγγελο

Να οδηγούν κύματα

Να θυμούνται

Να φεύγουν

Ελεύθεροι πια.

Μάιος

Βουτάω. Θάλασσα μικρή – από εδώ μέχρι εκεί
Ίσα που χωράω – στις κόρες των ματιών σου

Ταξιδεύω. – πρόσθια κίνηση
Τρία νησιά πάω να συναντήσω – Βράχους μόνους
Του έρωτα, της λύπης, της λησμονιάς. – κόκκινο, μαύρο, κενό(…….)

Και τα λουλούδια που κρατώ να παραδώσω – σβήνω γράφω, σβήνω όλα
Στις αγάπες και την άνοιξη – Σε σένα σε σένα σε σένα
Στου λαιμού τα μπλε φαράγγια – Τα ζωτικά τα όμορφα
Στου Ιούνη τα ανοιχτά παράθυρα – Στο γκρι του κέντρου

Πέρασε ώρα στο νερό. Ακόμα αναπνέω. – Εκπνέω γράμματα, λέξεις, ότι έκανα.
Πότε το άρωμα σου, πότε χωρίς αυτό. – Ποτέ πια με αυτό

Να ναι μέρα? Να ναι νύχτα? – Είναι ζωή στο κρεβάτι σου
Ποιος Ιούνης ο έρωτας?? Τα παράθυρα της λύπης ξέρω.

Στο πρώτο σύννεφο στροφή αριστερή, - Προορισμός
Στο χτύπο της πόρτας επιτόπου.- Κίνδυνος

Με ένα μαγικό χαλί που ακολουθεί – Περιμένω δένω κόμπους
Και ένα σχοινί δεμένο στον καρπό – Άσπρο μικρό ξεφτισμένο

-τόσο όσο-

-πονάει όσο-

Ρωτάω ακόμα πόσο,

Μπλε σημάδι στο σώμα. - Μπλε όμικρον, μπλε μηδέν.
0 (μηδέν) σχηματικά καλύτερο, στεγνό. – αλήθειας μυστικό
Σχοινί, σημάδι, λύπη, παράθυρο, χαλί,
ΑΠΟΥΣΙΑ σαν Γενάρης. Η αρχή της απουσίας ,κεφάλι στα γόνατα--- και κρύο.

Στο νερό είμαι ακόμα, βόλτα με τα πράγματα σου. Τα επιστρέφω,
Και καταστρέφω ( τις σκέψεις στις σελίδες )
Το σχοινί, το χαλί, τον έρωτα. Και ότι απέμεινε για μένα…
……Απουσία…..Λύπη………Λησμονιά………..000.

Και τώρα
Σκουριά στις ράγες ,
άνυδρα λιμάνια,
αεροπλάνα αιχμάλωτα.

άρα

Ποτέ ξανά εκεί, ούτε εδώ.
-
-
-

Καθόλου φαντασία

Περίεργη η μορφή του…
Κάτω από το φως μικρών κεριών, έδειχνε κόκκινος.
Κάτω από το φως του ήλιου έδειχνε ροζ
Άλλαζε χρώματα και διαθέσεις, όνειρα transformers
Έγινα και εγώ πριγκίπισσα, αλήτισσα…

Σου έφτιαξα βραχιόλι. Με μαύρα κορδόνια και σου είπα ότι αυτό θέλω να κάνω.
Και να φυτεύω ντομάτες να τρώω. Και να είναι πράσινα όλα. Σε ποιο φως γίνεσαι πράσινος σε ρώτησα… Και γέλασες. (δεν κατάλαβες).

Μου έφτιαξες πίτσα ένα βράδυ που είχε κόκκινες ντομάτες και πράσινες πιπεριές. Αυτό δεν αλλάζει. Κάποια στιγμή μας άρεσε και το ίδιο τραγούδι. Ναι κάνω χαζές σκέψεις… Απλά ο χώρος που κινούμαι μου φαίνεται μεγάλος. Όχι άδειος, δεν μου αρέσει αυτή η λέξη. Απλά μεγάλος.

Να ας πούμε τώρα θα ήταν πιο ωραίο το δωμάτιο αν καθόσουν εκεί και χάζευες τα βιβλία μου. Θα μου έκανες και 2-3 ερωτήσεις και θα πέρναγε η ώρα.

Μπορεί να σου έφτιαχνα και άλλο ένα βραχιόλι. Άλλα τώρα έχεις και γύψο στο χέρι και θα γελούσες αν προσπαθούσα να στο δέσω κάπου. Και σίγουρα θα τα κατάφερνα στο αυτί.

Αντικανονικά. Μετά θα βαριόσουν και θα μου έδειχνες μία ακόμα φωτογραφία του σκύλου με το τελευταίο του λάφυρο. Τα γυαλιά σου.

Και τώρα τι κάνεις εκεί. Έπρεπε να βάλεις ένα σκασμό χιλιόμετρα. Ναι δεν θα σε δω αφού δεν θες. Δεν θα ψάξω. Έτσι έγραψα κάτι χαζό… Αλλά σήμερα σε σκέφτηκα πάνω από 3 φορές… Και μάλλον θα πετάξω την άδεια καρέκλα και δεν θα σε κατηγορήσω.

Θα μπορούσα, να ξέρεις, να σου φτιάξω ένα όνειρο και να το κρεμάσω στις μέρες σου τις αβέβαιες…

………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Ναι τα σεντόνια μου είναι πάντα γαλάζια και οι τοίχοι άσπροι
Το παράθυρο βλέπει τον πεζόδρομο πάρκινγκ
Το πρωί σηκώνομαι στις 6.45 και πίνω πάντα το ίδιο γάλα

Δεν κοιτάζομαι στον καθρέφτη (μόνο για να δω αν έφυγε όλη η οδοντόκρεμα)
Πάντα έχει φύγει όλη. Καμία αλλαγή. Ούτε μία πινελιά.

Το απόγευμα περπατάω 4 χιλιόμετρα δίπλα στη θάλασσα και προγραμματίζω να σκέφτομαι πάντα τα ίδια πράγματα. Τα μικρά και ανώδυνα.

Τα μαλλιά μου μακραίνουν και δεν τα ισιώνω πια. Να μια αλλαγή.

Διαβάζω ακόμα εκείνα τα βιβλία με τα ‘κομμένα’ όπως αποκαλείς τα ποιήματα.

Αγαπημένο χρώμα παραμένει το λευκό, το ψυχρό.
Το ψυγείο έχει πάντα κρασί που δεν πίνω και τυρί light. Αγαπάω ακόμα τη δουλεία μου.

Μόνο που σήμερα ξέρω ότι θα περιμένω τις ευχές σου. Και θα ζήσω αυτό το ένα μοναδικό λεπτό σιωπής, των ευχών που δεν θα έρθουν. Που θα με ξεχάσουν.

Και αύριο θα σηκωθώ θα βάλω πλυντήριο, θα καθαρίσω, θα κάτσω να δω ένα dvd με βρεγμένα μαλλιά και κάπου εκεί θα σε δικαιολογήσω, θα σε συγχωρέσω, θα σε ξεχάσω.