ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΚΑΛΑΝΤΑ...

Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας

Μουσική/Στίχοι: Άσιμος Νικόλας

Σε δείχνω με το δάχτυλο
Είσαι το πιο όμορφο κουμάσι, μωρό μου
Είσαι το ξέρω κουφάλα
Μα έχεις τόση ομορφιά...
Απάνω στα τριανταδυό
Συνάντησα και γω το θάνατο
Μα το κρατάω μυστικό
Πως μ’ έδιωξε κι αυτός γι’ αδιάβαστο.

Μια απόφαση χρειάζεσαι
Και μην πολυπαραμυθιάζεσαι
Όλα στον κόσμο ψεύτικα
Ακόμα και που σ’ ερωτεύτηκα.
Δεν θέλω άνθρωπο να δω
Αλερετούρ ζωής, ταξίδια θανάτου,
Άγγελος είμαι του κόσμου
Την έχω κάνει τη ζημιά.

Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας
Για ένα χαζό καβούκι μάλωσαν,
Να βγει το μέσα έξω σας
Και ας εμένα με ξαναμπαγλάρωσαν.
Λαμπόγυαλο τα κάνατε
Τη δόλια τη ζωή ξεκάνατε
Γκρεμίστε τα τρελάδικα
Και κάντε τα χοροπηδάδικα.

Το καλοκαίρι με παλτό
Και το χειμώνα μου γυρίζεις τσιτσίδι
Κι όλο να φύγεις σε σπρώχνω
Μα μ’ έχεις πάρει από κοντά...
Αρρώστεια μου, σε αγαπώ
Και ας με βρίσκεις παρακατιανό.

Μπορεί και να την ψώνισα
Δεν φταίω που δεν αυτοκτόνησα.
Αντίστροφα κι ανάλογα
Τα λογικά και τα παράλογα
Ας μου ‘λεγες ν’ αραίωνα
Δεν ζούμε πλέον στο μεσαίωνα.

Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας
Για ένα χαζό καβούκι μάλωσαν,
Να βγει το μέσα έξω σας
Και ας εμένα με ξαναμπαγλάρωσαν.
Λαμπόγυαλο τα κάνατε
Τη δόλια τη ζωή ξεκάνατε
Γκρεμίστε τα τρελάδικα
Και κάντε τα χοροπηδάδικα.


(ευχές, ευχές, ευχές )
και πονηρό κλείσιμο ματιού στα καλύτερα που είναι πάντα μπροστά. Σε όλους μου τους φίλους. (Για τη Στέλλα, το Γιώργο, την Κωνσταντίνα, τον Πάνο, τον F, το Αερικό, τον Γιάννη, τον Κώστα, την Ντέμη και όλα τα¨υπέροχα παιδιά που κάτι, κάποτε, με κάποιο τρόπο μοιραστήκαμε και το κάναμε πιο ελαφρύ, πιο χαζό, πιο θλιμμένο, πιο δικό μας...

εσύ δεν ήσουνα που έκλαιγες για αγάπη?

μισώ το τηλέφωνο, δεν θα σε ξαναπάρω
θέλω να κλάψεις, να μου πεις πως μ΄αγαπάς
πως χωρίς εμένα δεν μπορείς γιατί ούτε εγώ μπορώ.
και θέλω να' ρθεις.
αλήθεια θέλω
και μου λείπεις, τόσο που καμιά φορά δεν αναπνέω
και όταν στο λέω γελάς
και δεν σε βλέπω και μόνο σ΄ακούω
και θέλω να στο κλείσω αλλά ποτέ δεν στο κλείνω
και πάντα ξαναπαίρνω να πω τελευταία λέξη
που ποτέ δεν είναι.
και θέλω να σε πληγώνω για να κλαις και να ξέρω πια πως μ΄αγαπάς κι εσύ
και όταν μου λείπεις δεν αναπνέω, πίστεψε το πια.

δεν θα σε ξαναπάρω
όταν έρθεις θα σε δω και θα περιμένω να΄ρθεις εσύ
μια φορά
πρώτος εσύ
και ν΄αφεθείς
πρώτος εσύ
και να γελάω για πάντα
και να μην με νοιάζουν τα βουνά που μας χωρίζουν
και να μην με νοιάζει τίποτα
και να μην γκρινιάξω ποτέ ξανά
αλλά μια φορά
πρώτα εσύ
πες
2 λέξεις
2 λέξεις να ξαπλώσω πάνω τους και να τις χαιδεύω το βράδυ πριν κοιμηθώ
και δεν θα σε ξυπνάω πια
και θα ξυπνάω
ν΄ανάβω τα πούρα σου για να βρομάει το σπίτι
και θα ξυπνάω
ν΄ανάβω τα πούρα σου
για να ευωδιάζω εγω
και να γυρνάω και να βλέπω
και να γυρίσεις και να σε δω

και όταν γυρίσεις να μ΄αγαπάς
ή μάλλον για μια φορά, πρώτος εσύ
να μιλήσεις

για την πρώτη σου φορά και για τη μαγική δική μου

2 λέξεις



γραμμένο για όλα αυτά που δεν είπαμε σ'ολους αυτούς που έπρεπε να μάθουν
τίτλος δανεικός απο το 'υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ' των πυξ-λαξ

black purple ΝΑ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ

ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΚΙΘΑΡΕΣ (ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ)
ΜΟΛOΤΩΦ ΣΕ ΤΖΑΜΙΑ (ΒΡΟΜΙΚΑ)
ΠΟΥΤΑΝΕΣ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ (ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ)
ΒΡΟΧΗ ΜΕ ΚΡΑΣΙ (ΛΙΩΜΕΝΕΣ ΜΠΟΓΙΕΣ)
ΠΟΥ ΝΑ ΣΑΙ ΚΑΙ ΣΥ (ΠΟΥ ΝΑ ΣΑΙ)
ΣΚΙΣΜΕΝΕΣ ΔΑΝΤΕΛΕΣ (ΜΙΑ ΓΡΙΑ ΛΕΕΙ ΤΗ ΜΟΙΡΑ)
ΘΛΙΜΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ (ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ)
ΣΤΑ ΜΠΡΑΤΣΑ ΚΟΡΔΕΛΕΣ (ΚΟΒΕΤΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΜΑ)
ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ (ΔΡΑΚΟΙ ΚΑΙ ΕΣΥ)
ΚΑΜΜΕΝΑ ΧΑΡΤΙΑ (ΕΛΑ...)
(ΠΟΥ ΝΑ ΣΑΙ) ΝΑ ΜΕ ΜΑΛΩΣΕΙΣ (ΕΛΑ)
ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ (ΕΛΑ)
ΠΕΡΠΑΤΩ, ΠΑΡΑΠΑΤΩ . (ΣΕ ΚΥΝΗΓΩ)
ΜΟΣΧΑ ΒΕΡΟΛΙΝΟ (Σ΄ΑΓΑΠΩ)
ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΑΙΖΩ ΤΑ ΤΑΜΠΟΥΡΛΑ ( ΜΠΟΥΚΩΝΩ ΑΣΠΙΡΙΝΕΣ)
ΜΕ ΑΓΡΙΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ (ΣΑΝ ΒΟΜΒΕΣ) ΙΔΡΩΝΩ
ΦΟΡΑΩ ΔΑΝΤΕΛΕΣ, ΠΟΥΛΙΕΜΑΙ ( ΦΤΗΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ)
ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΜΑΙ (ΟΡΕΞΕΙΣ ΦΑΛΛΩΝ)
ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΛΩ ΠΙΑ (ΘΑ ΦΥΓΩ)
ΕΓΙΝΑ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΥΣ (ΜΑΖΕΥΩ ΒΡΟΧΗ)
ΠΛΗΡΩΣΕ ΝΑ ΓΡΑΨΩ (ΑΚΡΙΒΑ)
ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΜΟΥ (ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ)
ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ (ΒΙΑΣΤΙΚΑ)
ΝΑ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ (ΝΑ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ)

3 (killing reality)

Θέλω να μου χαρίσεις 3 λεπτά. Να καπνίσουμε ένα τσιγάρο αντικρυστά. Στο τραπέζι της κουζίνας δίπλα στο φωταγωγό. Τίποτα παραπάνω. Δεν θέλω να έχει πανσέληνο. Ας έχει ένα μισό φεγγάρι ένα βράδυ Τρίτης.

3 λεπτά να με κοιτάς – μόνο εμένα- να φυλακίσω τη μαύρη σου ματιά μέσα μου. Και να κάθεσαι στην παλιά καρέκλα και να μ΄αφήνεις ν΄ακουμπάω το βλέμμα μου στην κοιλάδα του προσώπου σου. Να ξεκουράζεται στην καμπύλη του λαιμού σου. Και το τσιγάρο θα καίει στα δάχτυλα μου και θα μειώνει το χρόνο. Δεν θα βιαστώ, θ΄ανακαλύψω κάθε κρύμμενη πτυχή του εγώ σου. Ρουφηξιά στη ρουφηξιά μπορεί ν΄αγγίξω τα δάχτυλα σου και να μου πούνε μυστικά. Απ’ αυτά που μπορεί να μην αξίζω να μάθω, απ΄αυτα που λένε τα παραμύθια. Τα παραμύθια που χρόνια τώρα με κυβερνάνε.

Δεν θα φοράω τα καλά μου, ούτε θα σου πω τα νέα μου. Eίμαι τόσο κουρασμένη, θέλω 3 λεπτά μόνο. Να ησυχάσω. Να νιώθω οτι είσαι εκεί και να παίξω με το γέλιο σου, να πειράξω τα μαλλιά σου. Ν΄αφήσω τις παλάμες μου να ξεκουραστούν πανω στα γόνατα σου. Να ΄ρθουν 3 στιγμές να με ξαναγεμίσουν. Και να’ χω δύναμη να περπατήσω προς το μέρος σου, ν΄ακούσω τη φωνή σου, να διαβάσω τα σημάδια.

Όταν τελειώσει το τσιγάρο και σηκωθείς θα σ΄αποχαιρετήσω. Μ’ένα βιαστικό φιλί θα κλείσω την πόρτα και θα ψάξω το υπέροχο σου τίποτα, το τεντωμένο μου σχοινί, τα ροκανίδια της ύπαρξης σου, τις σταγόνες της δικής μου.

Θα ταξιδεύω πάλι, θα ψάχνω να βρώ νεράιδες και πρίγκηπες να σου κεντάω παραμύθια. Παραμύθια για να διαβάζεις και να μυρίζεις την αγάπη αφού δεν μπορείς να τη δεις. Θα μαζεύω τα κύματα να ξεπλένω τις σκέψεις σου, να τις κάνω υποφερτές για να μην κλαίς. Τα μεσημέρια θα στήνω ενέδρα στον ήλιο και θα τον πιάσω. Θα τον βάλω στο μπαούλο μου και θα σου τον φέρω να τον κρεμάσεις έξω απο την πόρτα σου. Τα βράδια που δεν θα με παίρνει ο ύπνος θα κλέβω ένα-ένα τ΄αστέρια και όταν σε βρω θα σου χαρίζω ένα κάθε νύχτα για να φωτίζουν τα βήματα σου και να μην φοβάσαι πια.

Θα παρακαλέσω και τον άνεμο να σου φτιάξει ένα τραγούδι που θα λέει για το ταξίδι μου, κι έτσι αν δεν προλάβω, αν ναυάγησω, αν πιστέψεις και αν πονέσεις να ξέρεις που θα βρεις την αγάπη.

Στην αμμουδιά στο ξύλινο μπαούλο.




(γεμάτη αποτσίγαρα)

ΕΙΚΟΣΙ (Ο ΦΟΝΟΣ)

ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΕΙΧΑ ΠΟΛΛΑ ΚΟΥΒΑΔΑΚΙΑ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΚΟΥΚΛΕΣ ΠΟΥ ΕΒΑΖΑ ΤΟ ΛΕΥΤΕΡΗ ΝΑ ΤΙΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ. ΜΗΝ ΜΟΥ ΤΙΣ ΛΕΡΩΣΕΙ. ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΕ, ΕΓΩ ΜΙΛΟΥΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ ΤΟ ΜΑΓΙΟ ΜΟΥ. ΗΤΑΝ ΚΟΚΚΙΝΟ. ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΦΤΩΧΟ ΚΑΙ ΑΧΡΩΜΟ.
ΠΑΙΖΑΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ. ΜΕΤΑ ΤΡΩΓΑΜΕ ΚΑΡΠΟΥΖΙ. ΕΙΧΕ ΠΡΑΣΙΝΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ.
ΜΕ ΚΛΟΤΣΑΓΕ ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΛΕΓΑ ΑΥΤΟ. ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΑΝ ΠΕΥΚΟ. ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΑΛΛΙΑ ΠΕΥΚΟ.
ΕΙΧΕ 2 ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΑΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΑΙΖΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.
ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΤΩΡΑ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΟΥ. ΕΝΙΩΘΕ ΗΡΕΜΟΣ. Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΑΜΑ ΚΑΤΙ ΣΥΖΗΤΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΛΕΥΤΕΡΗ. ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΠΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΜΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΟΥΣΕ...
ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΘΑΙΝΑ ΜΕΤΑ...
ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΑΓΟΡΙ. ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΟΜΩΣ. ΩΡΑΙΟ ΜΑΥΡΙΣΜΕΝΟ ΚΟΡΜΑΚΙ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΜΑΤΙΑ. ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ, ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΜΕΝΑ. ΤΟΝ ΚΟΥΡΕΥΕ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΛΛΑΕΙ ΨΕΙΡΕΣ. ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ.
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΧΑΣΑ, ΠΟΥΛΗΣΑΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ. ΕΚΛΑΙΓΑ ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ. ΕΚΑΝΑ ΑΛΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ, ΜΕΓΑΛΩΣΑ. ΠΗΓΑΙΝΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ. ΚΑΙ ΤΟΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ. ΔΟΥΛΕΥΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΜΙΣΟΛΟΓΑ. ΑΝΤΕΔΡΑΣΑ, ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΚΑΙ ΕΦΥΓΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ...


ΕΙΝΑΙ ΦΡΙΚΤΟ ΤΟ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙΝΟ ΜΟΥ. ΜΙΣΩ ΤΟ ΠΡΩΙ. ΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΞΥΛΑ ΕΝΩΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΟΙΧΟΙ ΑΣΠΡΟΙ, Η ΜΑΛΛΟΝ ΓΚΡΙ. ΕΙΜΑΙ Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ 20. ΕΙΜΑΙ 20 ΑΙΩΝΩΝ. ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑ ΠΟΤΕ ΩΡΑΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΟΤΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ. ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.
ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΧΙΛΙΟΚΟΜΜΕΝΑ. ΔΟΥΛΕΥΑ. ΠΕΙΝΑΓΑ.
ΤΟΥΣ ΜΙΣΩ ΟΛΟΥΣ.
ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ (ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕ) ΚΑΙ ΠΙΝΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΤΑ. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΕΓΙΝΑ ΑΝΤΡΑΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ. ΑΚΟΥΓΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Ν' ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΗΞΕΡΑ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟΥ ΦΕΡΩ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑ ΚΑΝ. ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ. ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ. Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΑΛΛΟΥ. ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΟΥΛΙ ΚΑΙ ΠΕΤΑΓΕ ΜΑΚΡΙΑ. ΔΕΝ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΠΟΛΥ, ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. ΟΤΑΝ ΕΚΛΕΙΝΕ Η ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΜΕ ΜΕΝΑ, ΑΚΟΥΓΑ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ. ΑΥΤΗΝΗΣ ΠΟΥ ΜΕ ΓΕΝΝΗΣΕ.
"ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΑΙΜΑ ΜΩΡΗ, ΝΑ ΣΑΠΙΣΕΙΣ"... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑ ΓΙ΄ΑΥΤΗ.
ΜΕΤΑ ΠΙΝΑΜΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. ΕΙΧΕ ΠΛΑΚΑ. ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΓΥΡΙΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΑΙΜΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ...ΛΕΩ "ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ". ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΕΡΧΟΝΤΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ. ΦΩΝΕΣ, ΚΛΑΜΑΤΑ, ΙΚΕΣΙΕΣ. ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΤΥΦΛΑ. ΑΝΟΙΞΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ. ΗΤΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ 10 ΧΡΟΝΩΝ. ΗΞΕΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΙ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ.
ΤΟΤΕ ΜΠΗΚΕ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. ΤΟΝ ΧΤΥΠΗΣΑ ΜΕ ΟΤΙ ΒΡΗΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ. ΤΟΥ ΕΣΚΙΣΑ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ, ΤΟΥ ΞΕΡΙΖΩΣΑ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ. ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ. ΑΚΟΥΓΑ ΝΑ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΚΑΡΦΩΝΑ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΒΡΙΣΚΑ. ΧΑΙΡΟΜΟΥΝ, ΕΚΑΝΑ ΚΑΛΑ. ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΠΗΓΕ ΟΜΩΣ, ΤΟΥ ΑΞΙΖΕ.

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΛΕΕΙ ΕΧΩ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ. ΑΚΟΥ ΡΕ... ΕΓΩ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ... ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΡΕ ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ?? ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΑ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΘΙΚΙ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ...


ΟΤΑΝ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΕΙΔΕ ΜΙΑ ΜΕΛΑΧΡΙΝΗ ΚΟΠΕΛΑ ΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ ΝΕΥΡΙΚΗ. ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΙΔΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ. ΕΚΑΤΣΕ ΔΙΠΛΑ. ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΕΠΙΑΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΙΝΑΝ ΠΡΑΣΙΝΑ, ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ...

Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Φεύγουν τα όνειρα πετάνε
σαν ταξιδιάρικα πουλιά
που κάποιοι τα παραφυλάνε
πυροβολούν και λύνουν τα σκυλιά.

Είσαι ένα αστέρι στο σκοτάδι
πολύ αχνό στον ουρανό
χαμένο μου όνειρο και χάδι
που εσκόρπισες σαν τον καπνό.

Η καταιγίδα θα τσακίσει το κατάρτι
ένας αγέρας θα φυσήξει δυνατός
θα σε θυμάμαι καθιστό στο σκαλοπάτι
να μου γελάς και να λούζεσαι στο φως.
Πως θα μπορέσω να κρατήσω χαρακτήρα
και να γυρίσω το κεφάλι και να πω
στη μοίρα μου που με μισεί
πως ήσουν όνειρο κι εσύ
που είσαι η ζωή μου η μισή
κι έχεις χαθεί.

Φεύγουν τα όνειρα πετάνε
σαν ταξιδιάρικα πουλιά
κοίτα τα χρόνια πως περνάνε
μας ξεγελούν, παλιώνουν τα φιλιά.

Είσαι ένα αστέρι στο σκοτάδι
πολύ αχνό στον ουρανό
χαμένο μου όνειρο και χάδι
που εσκόρπισες σαν τον καπνό.

(Ερμ: 'Αλκηστις Πρωτοψάλτη)

ΣΚΟΤΩΜΕΝΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ, Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ...
ΧΩΡΙΣ ΜΥΑΛΟ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΝΟΥΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ,
ΣΚΟΤΩΝΩ ΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΣΟΥ. ΟΥΤΕ ΣΤΑΓΟΝΑ ΑΙΜΑ...
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΤΕΓΝΑ...
ΣΚΟΤΩΜΕΝΕΣ ΚΑΛΗΝΥΧΤΕΣ. ΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΟΥ ΚΑΛΗΝΥΧΤΕΣ.

ΤΡΙΑΚΟΣΤΗΠΕΜΠΤΗ

ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΠΑΝΩ ΣΟΥ, ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, ΜΕΣΑ ΣΟΥ... ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ, ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ, ΔΕΝ ΤΟ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ. ΤΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ ΑΝ ΕΧΕΙ ΖΕΣΤΗ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΦΥΣΑΕΙ, ΕΧΕΙ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΙΖΩ... ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ... ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙΣ ΟΤΑΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΟ... ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ. ΟΤΑΝ ΠΑΜΕ ΜΑΖΙ ΣΤΗ ΜΠΑΝΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΡΙΒΟΜΑΣΤΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΜΟΥ ΜΥΡΙΖΕΙΣ ΚΕΔΡΟ... ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ... ΓΙΑΤΙ ΜΥΡΙΖΩ ΚΑΙ ΓΩ... ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ... ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΜΑΖΙ. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΕΧΟΜΑΙ. ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΣΑΓΟΝΙ ΣΟΥ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΩ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΕΧΕΙΣ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΠΡΕΛΑ...ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ. ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΓΚΡΙ. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΑ ΓΕΝΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΓΛΙΣΤΡΑΩ... ΑΣΕ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΣΗΜΑΔΙ... ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΘΕΣ ΤΙΠΟΤΑ... ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΜΟΥΣΙΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΘΑ ΜΕ ΔΙΩΞΕΙΣ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ. ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΤΑΝ ΧΟΡΟΠΗΔΑΩ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΣΟΥ ΒΑΖΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΞΥΝΕΣΑΙ ΜΕ ΜΑΝΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΝΙΩΣΕΙΣ... ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΥΤΟ... ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΩ ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΠΕΘΑΝΑ... ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ.
ΔΕΝ ΘΕΛΩ...
ΔΕΝ ΘΕΛΩ...
ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ ΠΙΑ, ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ ΟΠΩΣ ΘΕΛΩ, ΘΕΣ Κ ΕΣΥ???
ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΟΜΠΡΕΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΒΡΕΧΕΣΑΙ...
ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΠΑΝΙΟ ΜΕ ΛΕΒΑΝΤΑ...
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ...
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ??
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ?

ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ?

ΚΕΡΝΑΜΕ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ

Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΕΦΕΡΝΕ ΑΣΧΗΜΑ ΝΕΑ... ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ 24 ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΟΚΤΩΒΡΗΔΕΣ... ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΛΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ... ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΠΕΛΑΓΩΜΕΝΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ... ΕΙΝΑΙ Ο ΜΗΝΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΩ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΒΑΛΩ ΠΟΤΕ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΜΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΠΟΓΙΕΣ ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ. ΠΑΝΤΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ HOT SPOT KAI AΠΟ ΤΑ THE PLACES TO BE ΤΙΣ ΠΟΛΗΣ... ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΩ... Η ΣΤΡΑΒΗ ΠΑΝΤΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ( ΕΙΠΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΟΚΤΩΒΡΗΣ) ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. ΟΤΑΝ ΠΑΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΑΦΙΞΗ ΤΗΣ. ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΜΕΤΑΜΦΙΕΖΟΜΑΙ ΘΥΜΙΖΟΝΤΑΣ ΜΑΘΗΤΡΙΑ ΞΕΝΥΧΤΙΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΠΑΑΑΑΝΤΑ ΜΕ ΒΡΙΣΚΕΙ... ΙΣΩΣ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΟΚΤΩΒΡΗ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠ'ΤΗ ΧΩΡΑ ΝΑ ΔΩ ΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ ΘΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑ.

ΤΟΝ ΕΧΩ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙ ΤΟ ΜΗΝΑ ΑΛΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ... ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑ ΠΙΟ ΚΑΚΑ ΜΑΝΤΑΤΑ...

ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΖΟΥΡΙΑ, ΘΑ ΒΑΛΩ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΤΟ ΑΠ΄ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ, ΘΑ ΚΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΓΚΡΙΝΙΑ ΣΗΜΕΡΑ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ 5 ΚΙΛΑ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣΕΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕΣ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΤΥΧΙΟ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕΣ ΤΗΝ ΠΡΟΑΓΩΓΗ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΠΑΛΙ Σ'ΕΣΤΗΣΕ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΑΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ Ν'ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΠΑΣ ΒΟΛΤΑ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕΣ ΕΓΓΥΟΣ ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΓΕΡΝΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΕΣΑΙ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΑΙ Τ' ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ
ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΘΥΜΩΝΩ...

ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΖΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΤΟ ΑΓΑΠΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ...

ΈΡΩΤΑΣ: Ένα κόκκινο φουστάνι που δεν χωράει στο φέρετρο

Εκείνο το βράδυ την ονειρεύτηκα. Φορουσε το κόκκινο φουστάνι του πρώτου της χορού. Ήταν τεράστιο, με βολάν, έσφιγγε με χάρη στη μέση της κι ένα βαθύ ντεκολτέ αποκάλυπτε το λευκό της στήθος. Στο στρίφωμα φαινόταν ο λεκές.

" Τι όμορφη που είσαι μαμά. Τι κρίμα που θα πεθάνεις." της είπα.
Ήμασταν μέσα σε μία εκκλησία και σε λίγο θα άρχιζε η νεκρώσιμη ακολουθία. Ένα ανοιχτό φέρετρο την περίμενε. Άνθρωποι μπαινόβγαιναν βιαστικά στολίζοντας τα ανθοδοχεία με χρυσάνθεμα, η χορωδία είχε πάρει τη θέση της και έκανε δοκιμές στο μικρόφωνο.
Η μαμά δεν έμοιαζε να ανησυχεί. Ξάπλωσε ήρεμα στο φέρετρο. Τα μαλλιά της ήταν λυμένα και χυτά, στολισμένα με χρυσάνθεμα. Τα μάτια της ήταν ορθάνοιχτα.
" Δεν έχω πεθάνει πιγκουίνε μου, μην λυπάσαι" μου είπε.

Το κόκκινο φόρεμα περίσσευε απο παντού, απλωνόταν έξω απο το φέρετρο. Δύο άνδρες ήρθαν να τοποθετήσουν το σκέπασμα. Να το καρφώσουν. Να αρχίσει η τελετή. Όμως οι πτυχώσεις απο το φουστάνι εμπόδιζαν το σκέπασμα να εφαρμόσει. Οι άνδρες δυσανασχέτησαν. Προσπαθούσαν μάταια να στερεώσουν το σκέπασμα. Πίεζαν με όλη τους τη δύναμη. Τίποτα. Έπειτα εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Έφυγαν. Το φέρετρο έμεινε ανοιχτό και απο όλες του τις μεριές σε κύματα ξεχυνόταν το κόκκινο φουστάνι. Η μαμά χαμογελούσε.

" Είδες που σου το έλεγα?" είπε.
Όμως σε λίγο η τελετή άρχισε. Ο ιερέας έψαλε. Η μαμά μου έκλεισε το μάτι.
"Μην τους πιστεύεις" μου είπε. "Είναι όλα ένα όνειρο".
"Θα κρατήσει πολύ?" τη ρώτησα.
"Θα κρατήσει όσο το θέλεις εσύ" μου είπε.

Έπειτα το όνειρο τελείωσε και για δύο ολόκληρα χρόνια θα εξαφανιστεί απο τα όνειρα της κόρης της.

Απόσπασμα απο το μυθιστόρημα της Φωτεινής Τσαλίκογλου ΄Ονειρεύτηκα πως είμαι καλά' .

(ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΥ ΣΚΕΨΗ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΘΕΜΑ)

ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΗΝ ΚΟΥΠΑ ΠΟΥ ΠΙΝΩ ΚΑΦΕ. ΕΧΕΙ ΠΑΝΩ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑ PC. ΞΕΝΕΡΩΤΩ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΚΟΥΠΑ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΔΩΡΟ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΟΥ ΔΕΝ-ΘΥΜΑΜΑΙ-ΠΟΤΕ. ΠΑΛΙΑ ΠΑΝΤΩΣ. ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΓΑΜΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΦΙΛΟΣ. ΑΥΤΗ Η ΚΟΥΠΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΝΑ ΓΕΛΑΩ ΣΑΝ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΑΣ. ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΣΤΕΛΝΑ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΚΟΥΡΙΕΡ. ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΠΟΛΛΑ ΝΕΥΡΑ, ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΜΠΛΕΚΑ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥΣ ( ΜΑΛΑΚΟΜΑΓΝΗΤΗΣ). ΓΕΝΙΚΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΑ 5 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ, ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ, ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΜΩΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ... ΜΑΖΙ ΑΚΟΥΜΕ PEPPERS, KILLERS, JAMES. ΦΟΡΑΜΕ ΣΚΙΣΜΕΝΑ ΤΖΙΝ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΚΑ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΑΙΞΑΝ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΟΥ...

ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΄ΤΟ ΧΕΙΣ ΠΑΡΑΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ΄ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΑΛΙ ΩΡΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. ΚΑΠΝΙΖΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΑΠΟ ΔΕΝ-ΘΥΜΑΜΑΙ-ΠΟΤΕ... ΓΥΡΩ ΣΤΗΝ ΕΠΤΑΕΤΙΑ. ΤΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΚΑΤΙ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΦΡΑΧΤΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΤΕ, ΧΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΑΦΡΑΓΚΟΙ ΤΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ. ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΕΣ ΟΙ ΑΛΗΤΕΙΕΣ. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΩΡΑ;

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΧΩ ΚΟΙΝΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΣΑΣ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΑΝ ΑΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ, ΚΟΡΟΙΔΕΥΕΙΣ, ΠΑΝΤΩΣ ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ, ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΞΥΠΝΑΝΕ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ. ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΟΥΠΑ Η ΕΝΑ ΠΑΚΕΤΟ ΤΣΙΓΑΡΑ. ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΚΑΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ ΧΑΡΑ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ. ΠΟΣΟ ΧΑΛΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ... ΚΟΙΤΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ. ΤΑ ΜΟΛΥΒΙΑ ΣΟΥ, ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ ΣΟΥ, ΤΗΝ ΑΜΜΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΟΥ. ΟΛΑ ΚΟΥΒΑΛΑΝΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΞΟΡΚΙ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝ. ΝΟΙΩΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΛΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΜΑΥΡΑ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΤΙ ΑΠΑΝΤΟΥΣΕΣ ΟΤΑΝ ΣΕ ΡΩΤΟΥΣΑΝ ΄ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ΄... ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ...ΑΛΗΘΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΥΝΗΓΗΣΕΣ; ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΕΤΣΙ;

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ ΑΥΞΗΣΗ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΞΕΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΑ;;;

Η ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ;;

ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΗ ΜΕΡΦΟΛΟΓΙΑ

ΑΝ ΚΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ, ΘΑ ΠΑΕΙ.
ΑΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ, ΘΑ ΠΑΕΙ.
ΑΝ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΡΦΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ, ΘΑ ΠΑΕΙ.
ΑΝ ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ, ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ ΜΕ ΤΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΣΕΙΡΑ.
ΑΦΟΥ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΠΑΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, Ο ΚΥΚΛΟΣ ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΚΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ.
ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΥΝ, ΟΛΟΙ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΝΕ.
Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΡΥΜΜΕΝΟΥ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΟΣ.
ΤΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΟΤΕ ΚΡΥΜΜΕΝΟ.
ΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΚΑΤΙ, ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΦΥΓΕΙ.
...ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΖΗΜΙΑ.
...ΚΑΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΚΟ, ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ.
ΟΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ.
ΠΑΝΤΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΨΑΧΝΕΙΣ.
ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙΣ.
ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΧΑΘΕΙ.
ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ.

ΘΑ ΤΟ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΑΥΤΟ... ΜΗΠΩΣ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΟΠΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ.

ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟ...

ΤΟ SOUNDTRACK TOY ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΜΟΥ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΟΣ,
ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΟΣ ΑΠ΄ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΡΟΖ
ΠΙΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΩΒ ΣΟΥ
ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΩΒ ΣΟΥ ΠΙΟ ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ.

ΑΡΛΕΤΑ

ΠΩΣ ΝΟΙΩΘΩ ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΟΙΤΑΩ...ROUND 1

ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΜΕ 2,500 ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΩΣ ΝΟΙΩΘΩ ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΟΙΤΑΩ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΑΝΤΑΠΕΔΩΣΑ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΙΧΕΣ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ..΄ΩΡΑΙΑ΄

Ε ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΥΤΗ. ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΩ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΟΥ. ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. ΠΕΡΙΟΡΙΣΑ ΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΣΕ ΜΙΣΟ ΧΕΙΜΩΝΑ, ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΒΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. Ο ΜΙΣΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΟΣ... ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΝ. ΕΙΧΕ ΩΡΑΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΣΥΧΑΖΕ ΠΟΤΕ, ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ. ΕΙΧΕ ΠΡΩΙΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΑΤΗΡΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΑ ΝΑ ΖΗΤΑΣ ΧΑΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ. ΗΤΑΝ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΟ ΜΩΒ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΜΙΣΟΥΣΑ. ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΒΛΕΠΑ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΝΑ ΣΕ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΩΡΕΣ ΤΟ ΖΗΛΕΥΑ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΞΑΝΑΦΟΡΕΣΕΣ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΖΗΤΩ. ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΑΚΤΙΚΑ ΔΙΠΛΩΝΕΝΟ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ. ΕΤΟΙΜΟ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΠΙΣΤΑ ΕΚΕΙ ΜΑΚΡΙΑ. ΑΓΑΠΑΩ ΤΟ ΜΩΒ ΠΟΥΛΟΒΕΡ ΣΟΥ.

ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ Ο ΗΛΙΟΣ ΔΥΝΑΜΩΣΕ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΞΕΜΠΡΟΣΤΙΑΖΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΟΥ. ΚΑΘΕ ΧΙΛΙΟΣΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΔΕΡΜΙΔΑΣ ΣΟΥ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΚΤΗΤΙΚΑ ΝΟΙΩΘΩ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ. ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΝΥΧΤΕΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΧΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΕΙΧΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ.

ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΑ ΝΑ ΠΛΑΤΣΟΥΡΙΖΕΙΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΑΤΗΣΩ PAUSE ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΩ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΟΥ. ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΙΡΚΟΥΑΖ ΝΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΑΓΙΟ ΣΟΥ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΩ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΦΙΛΤΡΑΡΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΛΟΝΗΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΣΟΥ. ΑΥΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΜΑΖΙ. ΓΕΛΑΣΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ ΟΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΞΑΝΑΠΑΤΗΣΩ ΕΤΣΙ... ΤΟ ΑΝΑΙΡΕΣΑ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΜΕΤΑ ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΤΑ ΜΕ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙ...ΜΟΥ ΚΑΡΦΩΝΕΤΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΟΥ ΑΡΑΓΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ. ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΨΑΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΚΑΥΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ. ΤΟΣΟ ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ. ΕΧΩ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ.

ΑΦΗΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΝΑ ΖΕΙ ΕΚΤΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΘΥΜΩΝΩ ΜΕ ΤΡΕΛΟ ΠΕΙΣΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΘΕΛΩ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΑ, ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΖΩ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΟΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΡΚΕΣΤΕΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ. ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΡΗ ΛΟΓΙΚΗ ΣΟΥ.ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙΣ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ. ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ ΣΟΥ.

ΑΛΛΑ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΔΕΧΟΜΑΙ...

ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΧΟΜΑΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΠΟΥ ΔΕΙΛΙΑΖΩ ΝΑ ΣΠΑΣΩ. ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΒΑΘΙΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΜΠΝΕΕΙ. ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΑΝ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΛΟΓΟ ΝΑ ΥΠΟΘΕΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΥΝΤΩΝΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΩ ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΟΙΤΑΩ.
ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΕ ΞΟΡΚΙΣΩ.