Een goed idee hebben is één maar het dan samen met 4000 Delftenaren tot stand brengen, is een ander verhaal. Weten jullie nog dat wij twee piepkleine poppetjes in het atelier van Rene Jacobs mochten plakken?

Omdat het in 2025 precies 350 jaar geleden was dat Johannes Vermeer stierf, werd dit kunstwerk in het Vermeer Centrum onthuld. De vrouw die op 15 december uitgerekend was om de jongste Delftenaar ter wereld te brengen, lijmde het allerlaatste van de 110.851 poppetjes op dit doek.

Wij namen er gisteren een kijkje. In de hal van het Vermeercentrum zag ik dit affiche. De oudste inwoner van Delft die het eerste poppetje aanbracht, heeft helaas de onthulling niet mee kunnen maken want ze overleed afgelopen jaar. Vanwege een verbouwing is het Vermeercentrum tot 13 februari gratis te bezoeken.

Al een paar maanden geleden kregen wij van de Provincie Zuid-Holland bericht over groot onderhoud aan de Koepoortbrug. Het is de brug die rechtstreeks naar het centrum voert. We zien vaak grote groepen toeristen, die in het aan de overkant gelegen hotel verblijven, van de brug gebruik maken. Wijzelf doen dat trouwens ook geregeld, niet in dat hotel verblijven natuurlijk maar wel de oversteek maken. De naam dankt de brug uiteraard aan de koeien die vanuit het omliggende land naar de beestenmarkt liepen.

Echt zo’n vitale route dus. Borden waarschuwen bewoners, ondernemers en weggebruikers. Maar ook de scheepvaart ondervindt hinder. Kijk maar naar het nautische rode bord. Vanwege het winterse weer startte men een week later, ook daarover zijn we weer netjes geïnformeerd. Beweegbare bruggen hebben elke vijftien jaar groot onderhoud nodig. Men begon met het afschrapen van het asfalt, wat een enorme herrie veroorzaakt. Maar we waren gewaarschuwd, dat scheelt.

Voor voetgangers en fietsers is er een tijdelijk beweegbare brug, die alleen voor de scheepvaart opzij wordt geschoven. De hele klus gaat tien weken duren. Als het allemaal weer klaar is, laat ik het nog wel eens zien.

De zon kwam gisteren om 08.42 u op. Toen we rond half tien op weg waren naar wandeling en gezamenlijk ontbijt zagen we bij tegenlicht de boomstammen zwart afsteken. Een dikke duif had zich verschanst op een boomtak. Om 17.05 u ging de zon weer onder. Tussen die op- en ondergang werd er gewandeld en ontbeten, hadden we familie op bezoek, werd er nogmaals gewandeld, een boek uitgelezen en een spelletje rummikub gespeeld. En al die tijd scheen de zon. Zondag dus.

De zeven huisjes die samen het Hofje van Almonde vormen, zijn door een muur aan het zicht onttrokken. Toevallig stond de deur een klein stukje open toen de wijnboer er langsliep. Het Hofje dateert uit 1607. De twee gevelstenen links en rechts van de poort zijn in 2007 toegevoegd vanwege het vierhonderd jarig bestaan.

Deze fraaie gevelsteen toont Magdalena Almmonde uit wiens erfenis het Hofje werd gesticht ‘ter huisvesting van maagden en dienstmaagden die klein van vermogen zijn, zich nederig gedragen en de huwelijkse staat niet begeren’. Magdalena wilde opkomen voor de zwakkeren in onze samenleving. De huisjes bieden tegenwoordig huisvesting aan een beschermd wonenproject van de Stichting Ipse. Afbeelding twee en drie heb ik daarom van internet moeten halen, vanwege het besloten karakter achter de eerder getoonde muur.

We hebben het hier aan de rand van het centrum zo naar onze zin dat we beginnen na te denken over een verbouwing van de badkamer en het idee van verhuizen steeds minder toe laten. Zoals voor veel senioren ( brrr…daar willen we eigenlijk nog steeds niet echt toe gerekend worden, terwijl we al talloze jaren in die categorie vallen) zou het een goede keuze zijn om het bad eruit en een inloopdouche erin te realiseren. Dus gingen we ons een een beetje oriënteren.

Waar ik voorheen mooi boven praktisch liet prevaleren, kijk ik nu juist naar voegloze tegels en wandplaten. Naar stroeve vloertegels en naar makkelijk onderhoud. Geen grote glaswanden zoals op de folder hierboven maar wel zo’ n aardig nisje. We namen af en toe een foto in die enorme bouwmarkt en hebben gelukkig vrijwel dezelfde smaak. Er zal nog heel wat water door het kanaal voor de deur stromen, voordat we daadwerkelijk aan een verbouwing beginnen, maar de eerste stappen zijn gezet.

‘Mam, jij zocht toch nog een nieuwe hobby? Ik heb wat voor je gevonden’, zei die leuke dochter van me. Zien jullie wat het is, of beter gezegd wat het moet gaan worden? Op de een of andere manier ligt de associatie met ‘Het Meisje met de Parel’ en mij nogal voor de hand.

De hand van mijn dochter bedekte trouwens de twee prijsstickers. Ze had het voor dat bedrag niet kunnen laten liggen, zei ze. Nu moet ik snel aan de slag want het topstuk van Vermeer wordt komende zomer uitgeleend aan Japan. Dan kan mijn kunstwerk toch mooi op de lege plek in het Mauritshuis, nietwaar?

Restanten sneeuw en vuurwerk. Maar op de achtergrond?

Dit was het beeld toen ik me oprichtte. Strakblauw mensen, blauw! Ik was er echt aan toe.

Een nieuw sushi afhaalpunt, de aloude Diamanten Ring voor ons dagelijks brood en het uithangbord van een boekenwurm bij de boekwinkel.

Ik was weer eens in de winkelstraat. En toen trakteerden we ons zelf ook maar op een kopje koffie bij Neef Rob, waar we een punt appeltaart deelden om te vieren dat de zon scheen en ik me tamelijk ongehinderd voortbewoog.

Dit zijn onbeduidende beelden uit de buurt. Wij houden ervan een beetje naar binnen te gluren en er is altijd wel wat om je over te verwonderen. Deze uitstalling in de vensterbank bijvoorbeeld. Fluitketel, petroleumstel en een kerstman, best apart toch? En er blijkt een paragnost en medium in de buurt te wonen, ook best apart. Nooit geweten trouwens.

En dan het Pinkeltje Hotel 2.0. Geheel gerenoveerd aan de binnenkant. Maar ook de buitenkant onderging wat wijzigingen met een extra bordje waardoor je kunt zien dat het in feite een dependance is van hotel de Plataan en restaurant Gaia.

Hier kan je een heel verhaal bij verzinnen. De koukleum en de buitenspeler. Of de uitslover en de misprijzend kijkende lapjeskat. Bedenk het maar. De sneeuw verdween en ik kom weer wat makkelijker buiten. Hoogste tijd voor wat grotere rondes.

Het is weer de hoogste tijd voor ‘elke dag een kastje’. De maand januari is bij uitstek geschikt voor opruimacties, merk ik elk jaar. Drie paar elegante schoenen met hakken kunnen echt wel weg. Kijk, wat een zooitje het was onder in de kast. En stropdassen. Wie draagt er nog stropdassen? Hooguit nog bij rouwen en trouwen.

De kledingroe hing eigenlijk te hoog voor me, zeker nu ik wat meer moeite heb met rechtopstaan. Dus werd meteen de kastindeling aangepast aan mijn nieuwe wensen en dat levert dan dit soort beeld op.

Afgezien van één jurk, één vest, de schoenen en stropdassen niet veel weg hoeven doen. Nog wel heul veul kasten te gaan. Maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. De man is uit de kast gekomen, zo je ziet.

Er was binnen onze familie een verjaardag te vieren. In een periode waarin iedereen aan elkaar hangt van etentjes en feestjes, was het een welkom idee om samen wat te gaan ondernemen. Dat werd een uurtje glowgolf.

Wanneer je in deze omgeving een bril opzette met een rood en groen glas werden de illustraties op de muren driedimensionaal. Maar als je aan het midgetgolfen ging, dan was het handig om dat brilletje weer af te zetten. De wijnboer sloeg geen gek figuur en eindigde tot zijn eigen verbazing als tweede. Deze moderne indoor activiteit was perfect voor de zondagmiddag met een buitentemperatuur onder de nul graden en een bijtend koude wind.

Alles gloeide op in deze bijzondere omgeving die op een steenworp afstand van ons huis is. Wij waren er nog nooit geweest en zullen er waarschijnlijk niet vaak meer komen maar het was enorm amusant. Dus dank aan de jarige die ons trakteerde.