Στο ενδιάμεσο

Κάνε μια ευχή,
με ένα πρόσωπο αγέραστο στο χρόνο,
χωρίς λύπες να γερνάνε το κορμί σου
χωρίς αλήθειες να σκοτώνουν
τα παραμύθια που δε 'σου πα,

γιατί κι εγώ είμαι εύθραυστος το βράδυ
και πνίγομαι σε μια σιωπή,
εκεί κυλούν τα δάκρυα μου
χωρίς μορφή
σκέψεις άπλαστες
που δεν τολμώ να ορίσω.

Σκέφτομαι τις γέφυρες που χτίζω στη ζωή μου

και στο ενδιάμεσο;

Εύθραυστα κύματα
σχέδια ατελείωτα
ρούχα αφόρετα
ακριβές υποσχέσεις που δεν έδωσα
όνειρο κομματιασμένο που κατάφερα να σώσω απ' τον γκρεμό
πτώσεις φανταστικές,
πρόσωπα που λάτρεψα
κάστρα που κύλησαν στην άμμο
δάκρυα που εγκλωβισμένα με σκότωναν
λύτρωση που στα κλεφτά με φιλά,
λέξεις γραμμένες απ' το παρελθόν
η ψυχή μου μοιρασμένη

Και ένα άστρο πέφτει για κάθε σκέψη
και χάνονται οι εικόνες
γέφυρες ανάμεσα στο τώρα και στο άλλοτε,
χτιστές φαντασιώσεις στο ενδιάμεσο.

Σκιά/Μέρα Γιορτινή

Ημέρα γιορτινή

με χρεωμένο ήλιο

με δόντια να τρυπάει

-αλλιώτικα-

το κορμί μου.

Ημέρα γιορτινή 

και το είναι μου 

σαν κύμα σκάει στο χθες,

με στοιχειώνει,

κι όσο μακριά κι αν τρέξω

η θύμηση σου πάντα θα με κερδίζει,

θα γεμίζει μελάνι την καρδιά μου

την άγραφη πορεία,
τις λέξεις του αύριο που δεν είπαμε

και στο αύριο θυσιάσαμε.

Σε μια μέρα γιορτινή,
  εικόνες άγνωστες σκορπούν άπληστα φως

κι εγώ σε μια γωνιά,

εκεί
με μια σκιά δική σου για καταφύγιο

να με ζεσταίνει 

να με συντροφεύει

χωρίς να σκέφτεται,

(χωρίς) να νιώθει

                                    και στο άπειρο να χάνεται.

*Ισως κάπου, να κάνεις κι εσυ γλυκόπικρες ευχές
με χαμόγελο
υπερήφανος για αυτά που δεν μπόρεσε να ξεπλύνει ο χρόνος.*

Το κοράκι

Με μαύρα χρώματα γεμίζω τα ουράνια

με ένα κροάσμα ξεχνώ τη λογική

και την ξεχασμένη μου ομορφιά

ψάχνω στα συντρίμμια.
Πεθαμένη ή ζωντανή
η λεία περιμένει
και με βαραίνει η μαύρη απειλή.

Εκεί που η ησυχία βασιλεύει

και το άπειρο με το τώρα συνορεύει

πετώ στη φυλακή μου,

σε κύκλο αέναο ακούω τη φωνή

που μέσα μου παλεύει 
και μου κόβει τα φτερά,

μα συνεχίζω να πετώ στα χαμηλά

ακόμα κι αν κομμάτια από τη σάρκα μου ξεσκίζω.

Ξεχνώ τη λογική,
αφήνω τα φτερά μου να μαυρίσουν τα ουράνια

ακούω το κοράκι να σκίζει τον αέρα που αναπνέω

και τρέμω στη σκέψη ότι δεν με ξεχωρίζει απ' τα συντρίμμια.

Αντικρίζω τις σκιές μου που ακόμη με στοιχειώνουν
ακόμη ζωντανός
παραπατώ.

Και το κοράκι είμαι εγώ.

Οδυσσέας

Με ποιο τραγούδι να ταξιδέψω
αφού πορεία πια στο χάρτη έπαψα να σχεδιάζω;

Κι όταν ξυπνάω με την Καλυψώ ακόμη αγκαλιά
σκέφτομαι την Ιθάκη και το μάταιο ταξίδι
και σκέφτομαι τη σκύλα που κάθε μέρα αποφεύγω
και λίγο περισσότερο στη χάρυβδη κοντεύω.

Με νύχτες γεμάτες με φεγγάρι
κρατάω τους συντρόφους μέσα μου
να μη λυγίσουν
να μην ακούσουν το τραγούδι το γλυκό των σειρήνων
να μη θυμούνται.
Και τρώω κάθε μέρα τον λωτό
και ζω στο εδώ
και λέω πως ξεχνώ
υφαίνοντας τις μέρες που πέρασαν
με έναν αργαλειό,
περίτεχνα ξηλώνω ώρες και λεπτά
και σβήνω από το ημερολόγιο
μνηστήρες που τη ζωή μου έχουν κλέψει,
μα αθάνατοι μου φαίνονται
και άπειροι
χαμένοι στην άβυσσο του τώρα.

Στο τέλος μένω μόνος,
σαν κάποιος Οδυσσέας να ψάχνω λύτρωση
απ' τους μνηστήρες

τις μέρες που θέλω τόσο να πεθάνουν
για να βρω λύτρωση.

Ιθάκη μου που τόσο λησμονώ
που τόσο δεν αντέχω μακριά σου
που πάντα θα σε βρίσκω στα όνειρα μου.

Καληνύχτα

Τις νύχτες που φοβάμαι,

στα λόγια κρύβομαι.

Ξεχνώ πως να πετώ, αδειάζω την ψυχή μου

και κρύβομαι κάτω απ' το παγωμένο δέρμα μου.

Στα λόγια κρύβομαι για να περνούν οι μέρες

και πνίγω κάθε ανάγκη να ξεσπάσω.

Μισώ που αγαπώ κάθε τι που ευάλωτο με κάνει.

Τρέμει η καρδιά μου και

το εύθραυστο εγώ μου που με προδίδει κάθε μέρα

και σπάω σε κομμάτια

και κρύβομαι στις λέξεις.

Με σκιές δικές μου που δεν αναγνωρίζω

με ένα ξέσπασμα που δεν ελευθερώνω

ζω αγκαλιά με μια ζωή παράξενη 

που μου 'δωσαν να ζήσω.

Και πνίγω κύματα που θέλω να κυλήσουν στο χαρτί

και χάνουν οι λέξεις την ουσία

και την αλήθεια μου,

που με λέξεις δεν μπορώ να σχηματίσω,

προδίδουν τα μάτια μου.

Να φερθώ δεν ξέρω πως 

όταν οι λέξεις που δε σου 'πα

κυλούν στο μάγουλο μου.

Χάνω τις μέρες και τις νύχτες

μακριά από αυτό που ήξερα για εγώ

κι όλα πεθαίνουν ίδια. 

Με ένα τραγούδι στο μυαλό

(δε) βρίσκω όνειρο για να πλαγιάσω

πληγωμένος
λέω καληνύχτα στο κενό
και τα χέρια μου τυλίγουν

το ξημέρωμα,

ότι απέμεινε από τις νύχτες 

που μέτραγα αντίστροφα.

*Φτάνοντας σε αδιέξοδο προσωπικό η ανάρτηση ακολουθεί τα βάθος της νύχτας μου, την καληνύχτα που τόσο λαχταρώ να πω, τον ουρανό που δεν βρίσκω ευκαιρία ν'αγαπήσω και ξημερώνομαι με όνειρα/ελπίδες που αρνούνται να μ' οδηγήσουν *