Nagpaalam si Lemuel sa ina para umihi sa palikuran ng Philippine General Hospital.

“Huwag ka lang lalayo at matatapos na rin kami sa pag-uusap ni Dr. Fuentes. Bumalik ka kaagad dito, ha? ” nag-aalalang wika ni Regina kay Lemuel. “Samuel, huwag ka nang sumama.” Baling nito sa mas nakababatang anak bago ipinagpatuloy ang pakikipag-usap sa plastic surgeon.

“Opo, nanay,” sagot ni Lemuel.

Nadaanan ni Lemuel ang isang batang pasilip-silip sa bintana ng hospital. Tinanaw ni Lemuel kung ano ang tinitingnan ng bata. Pinagmamasdan pala ng bata ang mga batang naglalaro sa may parking area ng hospital. Sa tantiya ni Lemuel, hindi nagkakalayo ang kanilang mga edad. Tuwing titingala ang mga batang nasa ibaba sa kanyang kinatatayuan, ikinukubli ng bata ang sarili sa pader. Iniiwasan niyang makita siya ng mga ito.

NANDOON PA RIN ang bata sa bintana nang pabalik na si Lemuel sa opisina ni Dr. Fuentes. Hindi natiis ni Lemuel na hindi mag-usisa.

“Bakit ka nagtatago? Ayaw mong bumaba at makipaglaro sa kanila?” tanong ni Lemuel sa bata.

Yumuko lang ang bata. Namula ang kanyang maamong mukha na pilit itinatago sa kanyang sa pagkakayuko at pagbaling sa dingding.

Ngunit halata ni Lemuel ang kapansanan ng bata. Pareho silang may facial cleft. Pero mas malala ang kondisyon ng bata, apektado ang kanan at kaliwang bahagi ng kanyang mukha. Halos nakaluwa na ang mga mata dahil sa facial defect.

Dinukot ni Lemuel ang nakatuping maskara sa likod ng kanyang pantalon. Iniabot niya ito sa bata.

“Heto na lang ang gamitin mo para hindi ka na pasilip-silip lang sa bintana. Kunwari, ikaw si Batman. Kilala mo ba si Batman?” tanong ni Lemuel.

Tumango-tango ang bata. Nahihiya nitong tinanggap ang maskarang itim..

“Gawa ko iyan,” pagmamalaki ni Lemuel. “Ako pala si Lemuel. Ano palang pangalan mo?”

“Jj—Janus,” mahinang sagot ng bata. Maayos ang kanyang pagsasalita kumpara sa ibang batang katulad nila. Madalas kasi ay ngongo ang batang may facial cleft.

“Ilang taon ka na? Ako, 10,” sabi ni Lemuel kay Janus.

“Pito.” Ipinakita ni Janus ang limang daliri sa kanang kamay at ang dalawa pang daliri sa kaliwa.

“Sige, Janus. Isuot mo na ang maskara para maging si Batman ka na. Kunwari nasa Gotham City ka, kita mo ang lahat ng mga nasa paligid mula rito sa taas. Mag-iiba na ang tingin sa iyo. Hihingi sa iyo ng tulong ang mga tao, lalo ang mga naapi. Ayos ba iyon?” muling tanong ni Lemuel.

“Oo. Ayos,” nahihiyang ngumiti si Janus. Hindi na siya nahihiya sa kanyang itsura dahil sa bigay ni Lemuel na maskara sa kanya.

SA HINDI KALAYUAN ay napagmasdan ni Regina ang buong pangyayari. Nasaksihan niya ang ginawa ni Lemuel. Masaya si Regina sa malaking pagbabago sa ugali ni Lemuel matapos siyang maoperahan ni Dr. Fuentes at malagyan ng titanium plates sa mukha. Sinabi ni Dr. Fuentes na oobserbahan pa ang paggaling ni Lemuel para malaman kung kakailanganin pa ang karagdagang operasyon para maiayos ang congenital defect ng bata.

“Kuyyyaaa,” tawag ni Samuel kay Lemuel.

Natigil si Lemuel sa pakikipag-usap kay Janus. Nagpaalam si Lemuel sa bagong kaibigan bago siya lumapit sa kanyang ina at kapatid.

“Kaibigan mo, Kuya?,” tanong ni Samuel kay Lemuel.

“Bagong kaibigan,” sagot ni Lemuel.

Lumakad si Samuel at kinalabit si Janus. Ibinigay ni Samuel ang hawak na fruit juice saka tumakbo pabalik kina Lemuel at Regina.

“Salamat,” pahabol na tawag ni Janus kay Samuel bago tuluyang itinuon ang pansin sa panonood ng mga batang naglalaro sa ibaba. Hindi na nagtatago sa pader si Janus dahil sa suot na maskara.

“O paano yan, wala ka nang juice?” tanong ni Regina kanyang limang taon gulang na anak.

“Hingi na lang po ako sa inyo. Love mo naman ako eh.” Sagot ni Samuel at saka niya itinaas ang dalawang kamay para magpabuhat sa ina.

“Mabigat ka na. Pagod si Nanay. Kay Kuya ka na lang magpabuhat.” sabi ni Regina sa anak.

“Kuya, pakarga,” paglalambing ni Samuel sa kanyang nakatatandang kapatid.
“Kuya, wala ka nang toy mask?” pahabol nitong tanong.

“Gagawa ulit tayo.” Sabi ni Lemuel, sabay buhat si Samuel sa kanyang likod.

Agad na hinalikan ni Samuel si Lemuel sa kaliwang pisngi kung saan hindi pantay ang kanyang mukha. Bago ang operasyon, hindi naipipikit ni Lemuel ang talukap ng kanyang kaliwang mata. “Thanks Kuya. Igawa mo din ako, ha?”

“Oo ba!” natatawang sabi ni Lemuel.

Hinaplos ni Regina ang likod ni Samuel, pagkatapos ay kumapit siya sa braso ni Lemuel. Lumalaki na nga sina Samuel at Lemuel. Parang kailan lang ay mga sanggol lamang ang mga ito.

Magaan ang pakiramdam na binaybay ng mag-iina ang pasilyo ng pagamutan.

2Itinanong sa kaniya ng kaniyang mga alagad: Guro, sino ang nagkasala na ang lalaking ito ay ipanganak na bulag? Siya ba o ang kaniyang mga magulang?
3Sumagot si Jesus: Hindi ang lalaking ito o ang kaniyang mga magulang ang nagkasala. Ito ay nangyari upang ang mga gawa ng Diyos ay mahayag sa kaniya.
(Juan 9: 2-3)

Lahok sa Kategoryang Maikling Kwentong Pambata ng Saranggola Blog Awards 3

Naninibago si Roger sa kanyang nararamdaman. Nagtataka siya sa sarili kung bakit siya kinakabahan. Mabilis ang tibok ng kanyang puso kaysa sa normal. Luminga-linga siya sa loob ng silid bago niya nilimas ang alahas na laman ng pinagbuhol na bandanang nakatago sa mumurahing bag na nasa maliit na drawer sa ilalim ng built-in cabinet. Kaunti lamang ang nakuha ni Roger; mukhang nakutuban ang may-ari ng bahay sa pagsalakay niya o sadya lamang sigurong hindi mahilig sa alahas ang nakatira rito.

Pumasok si Roger sa kabilang silid at pinuntirya ang study table na naroon. Mabilis niyang binuksan ang mga drawers pero puro resibo, papel at mga panulat lamang ang mga naroon. Dinampot na lamang niya ang laptop na nasa ibabaw ng mesa at isinilid sa knapsack na nakalaylay sa kanyang kanang balikat.

Nakatawag-pansin kay Roger ang paperweight sa mesa. Pangkaraniwang bato lamang ito: pantay ang ibabaw, medyo manipis at may tatlong guhit sa gitna, makinis ang kabuuan ngunit may gasgas sa isang gilid nito. Hinawakan ni Roger ang bato.

“HOY! Anong ginagawa mo riyan,” malakas ang tinig ng isang babae sa may pintuan. Napalingon si Roger, napansin niyang may hawak na baril ang babae. Hula ni Roger ay Browning 9mm semi-automatic pistol ang nakatutok sa kanya.

“Lumayas kang magnanakaw ka. Kung ‘di ay babarilin kita,” madiin ang pagkakasabi ng babae. Galit. Nagngingitngit sa galit. Katulad ng matinding sikat ng araw sa labas.

Hindi makakilos si Roger. Naguguluhan siya. Pamilyar ang tinig ng babae. Hindi niya magawang ipukol ang batong hawak niya.

Akmang tatalilis na si Roger nang biglang mapansin ng babae ang batong hawak niya. Bago pa man ito maibato ay kinalabit na niya ang gatilyo ng baril. Umalingawngaw ang putok at nasundan pa ito ng tatlong beses dahil sa sobrang nerbiyos noong babae.

Bagama’t napapikit ang babae nang kanyang pakawalan ang mga putok, sapol sa dibdib si Roger. Tagos ang dalawang bala sa katawan nito.

Napatumba si Roger. Sumalampak ang kanyang katawan sa sahig.

“Ccc….. Ccristina Fferrrer?” pinilit ni Roger na mabigkas na malinaw ang pangalan. Lalo pang bumilis ang pintig ng kanyang puso.

“Sino ka? Bakit mo ako kilala?” tanong ni Tina sa lalaking duguan sa harap niya.

Hinahabol na ni Roger ang paghinga, “Huwag mo na ak-kkong kki-kkilalanin. Sorry. Pattawarrin mo akkko.”

“Huwag mo ipappaa-alam kay Chris.. Cchristopher, ‘yung anak kko.” Pinipilit ni Roger na ngumiti pero hindi niya magawa “Sunodss ‘pangalan mo.”

Natigilan si Cristina. Parang nabuhusan siya ng malamig na tubig.

“MA, ANONG nangyari? Anong putok….” Humahangos ang binatilyong papasok sa silid nang matambad sa kanya ang inang may hawak ng baril kaharap ang lalaking nakalugmok at duguan.

“Jj—Jjjericho, huwag ka nang lumapit dito. Tttu-tumawag ka na ng ambulansiya,” utos ni Tina sa anak.

Agad na tumalima si Jericho. Hinanap ang directory at pumindot ito sa telepono.

“ROGER Corrales? Bakit? Annong nangyari??” nagitla si Tina. Tatlong dekada nang hindi sila nagkita ng kababata at ngayon pa’y sa hindi inaasahang pagkakataon.

“Anng pamato…” napapikit si Roger at napangiti, tila umaapaw ang diwa.

“Nasa iyo pa ang pamato.. Ssa-salamat.” Ibinuklat ni Roger ang kanyang kanang palad.

“Oo. Nasa akin pa ang pamato. Gaya ng pangako ko..” Nagsisimulang pumatak ang mga luha ni Tina.

Pilit namang binubuksan ni Roger ang kanyang polo. Lumapit si Tina at tumambad sa kanya ang tattoo sa dibdib ni Roger. Bagama’t duguan, kitang-kita ni Tina ang isang sixteenth note katulad ng inukit nila sa puno ng mangga noong bata pa sila. Matingkad ang pagkakaukit ng kalahati ng bilog na parang titik C at ang tangkay ay matingkad ang ukit na parang titik F na siyang initials ni Tina. Bumuhos na ang luha ni Tina, napaupo siya sa tabi ni Roger.

Itinataas ni Roger ang kamay papunta sa mukha ni Tina. Kinuha ni Tina ito at idinampi sa kanyang pisngi. Naramdaman ni Tina ang pagpisil ng kamay ni Roger na tila pinapawi ang mga luha nito ngunit nanghihina na ito.

Hindi na napigil ni Tina ang pagdaloy ng luha. Si Roger ang kanyang kaibigan, ang kanyang tagapagtanggol noon. Siya ang sumasaway sa mga nang-aalipusta sa kanya dahil sa kanyang kapansanan. Pinagbabantaan ni Roger ang nang-aaway sa kanya. Pero umalis sina Cristina sa San Isidro at lumipat sa Nueva Caceres. Labing-isang taong gulang pa lang sila nang magkahiwalay. Tanging ang pamato sa mga larong kalye ang naiabot ni Roger na alaala para kay Tina, na sinuklian ni Tina ng halik sa pisngi bago tuluyang umalis.

Matagal na panahon ang lumipas. Katulad ni Tina, inasam-asam ni Roger na muling magtagpo ang kanilang mga landas. Makailang ulit na lumipat ng tirahan sina Tina kung saan man madestino ang kanyang ama. Sinikap ni Roger na hanapin si Tina pero nanatiling bigo siya.

At ngayon nga, sa wakas ay muli nilang natagpuan ang isa’t isa. Napapasinghap na si Roger.

“Jericho, ano ba? Wala pa bang ambulansiya??” pabulyaw na sigaw ni Tina sa anak. “Isinunod ko sa pangalan mo,” baling niya kay Roger na nakatulala.

“Jericho, tumawag ka na ng kapitbahay… tumawag ka na ng saklolo…” gumagaralgal na si Tina. Nadadaig na ng kanyang hagulhol ang kanyang palahaw.

“DADDY… BARIL KO,” bulong ni Christopher habang tulog. “Baril ko….” Napabalikwas si Cristopher at hinahanap ang laruang baril-barilan. Humihikbi na ito.

“Ano bang hinahanap mong bata ka,” usisa ni Elena sa anak na kanyang pinapaypayan. Magtatakipsilim na’y pawisan pa rin ang mag-ina dahil tatlong araw na silang naputulan ng kuryente. Ibinaliktad na ni Roger ang kuntador ngunit bumalik ang mga taga-Meralco at tuluyan nilang tinangay ang kuntador sa kuryente. Hindi tuloy nila magamit ang kakarag-karag na bentilador.

“Wala yung baril mo, saan mo ba kasi inilagay? Ito na lang.” Iniabot ni Elena kay Cristopher ang dumptruck na laruan. Hinawakan ni Cristopher ang laruan at muling nahiga. Kinuha niya ang boteng naglalaman ng kape at isinubo ito. Dapat gatas ang iniinom nito pero walang magawa si Elena. Umaasa siyang magkakalaman din ang kanilang tiyan pagdating ni Roger.

Muling napapikit si Christopher. Gumulong ang dumptruck sa kanyang katawan. Maski papatulog ay napahigpit pa rin ang hawak ni Cristopher sa pising nakatali sa dumptruck. Bumitin ang dumptruck habang unti-unting humuhulagpos ang tali sa pagkakahawak ni Christopher. Hanggang sa tuluyang bumagsak ang dumptruck sa lupa.

“DADDY….” pabulong na sambit ni Christopher na tila nanaginip lang.

Lahok sa Kategoryang Maikling Kwento ng Saranggola Blog Awards 3

Walang bayad ang ngiti kaya huwag itong ipagkait sa sarili.

Huwag ipagdamot ang ngiti sa iba dahil hatid nito’y saya’t pag-asa.

Salamat sa mabubuting sponsors ng SMILE Quotes Contest : Field of Dreams, Alohagems on Squidoo, ISP101 at from the dungeOn.