Φου-φου-φου (3 κεράκια)

painting by Delilah Smith

Και να που το μωρό μας, το μπλογκ μας,  έγινε τριών χρονών.  To κανακέψαμε από έμβρυο,  το καμαρώσαμε να μεγαλώνει,  το χαζέψαμε να παίζει με μπογιές,    ζωγραφιές και χρώματα.   Το πήγαμε για κούρεμα,   ράψαμε τα ρουχαλάκια του.  Χαζέψαμε το πρώτο του φιλί,   μας στρίμωξε με άβολες ερωτήσεις,   έπαιξε με άλλα παιδάκια,  κοριτσάκια  κι αγοράκια. Όπως όλα τα μικρά, ευχήθηκε στη γιορτή  της μητέρας, πήγε εκδρομές με τους φίλους του    και βόλτες στην πόλη.

Μας κανάκεψε, μας αντάμειψε, μας καθρέφτισε κι εμείς το κακομάθαμε.

Να ζήσεις  αγαπημένο.
Ακολουθεί και επετειακό ποστ της RoubinakiM

(πατώντας στα λογάκια, πάτε κι εσείς μια βόλτα)

Σαν ένα φιλί στο στόμα

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα από την αρχή: Τον Πιτσιρίκο τον γνωρίζω μόνο μέσα από τα κείμενά του, πρώτα στη Lifo και τον τελευταίο χρόνο από την ιστοσελίδα του και το Press Project. Δεν τον είχα ακούσει ποτέ στον Σκάι, αλλά μόνο πρόσφατα στις διαδικτυακές του εκπομπές. Και όπως παλαιότερα ξεκίναγα το «Ε» της Ελευθεροτυπίας από την τελευταία σελίδα για να διαβάσω τον Αρκά, έτσι μέχρι πρότινος άνοιγα τη Lifo στη 2^η σελίδα του Talk of the Town. Εδώ και μερικούς μήνες μας τροφοδοτεί και με υψηλής θερμιδικής αξίας τουίτς, που ως πιο εύπεπτα και σύντομα τα αναμεταδίδω δια ζώσης στους συγγενείς και φίλους που δεν ασχολούνται με το twitting…

Απέναντι στον Πιτσιρίκο νοιώθω ένα δέος, ανάμεικτο με θαυμασμό και οικειότητα. Και απέραντη συμπάθεια-με την αρχαιοπρεπή έννοια της. Πέρα από μερικά πράγματα που έχει αφήσει να μαθευτούν μέσα από τα γραπτά του, δεν γνωρίζω πολλά πράγματα γι’αυτόν ή τη ζωή του, και νομίζω ότι είναι καλύτερα έτσι, γιατί μπορώ και τον απολαμβάνω χωρίς το υποκειμενικό φιλτράρισμα της γνώσης και της αναγκαιότητα της προσωπικής άποψης. Τον νοιώθω σαν ένα φίλο που ζει μακριά και από τον οποίο έχω αποκοπεί αλλά μου αρκεί που ξέρω ότι είναι εκεί και ότι μπορεί να με στηρίξει.

Μόλις διάβασα ότι «το μπλογκ του είναι το πρώτο σε αναγνωσιμότητα προσωπικό σάιτ γνώμης στη χώρα» και μαζί του χάρηκα κι εγώ ή μάλλον και εμείς οι αναγνώστες του. Για αυτόν και το καταλυτικό του χιούμορ: «Από αυτό και μόνο καταλαβαίνεις γιατί χρεοκοπήσαμε»· μια έκφραση ελευθερίας, όταν τα δεσμά γύρω έχουν αρχίσει να μας σφίγγουν. Για τη μεγάλη του καρδιά και το πάθος του που έχει καταφέρει να μας κατακτήσει. Παράδοξο βέβαια, όπως είναι παράδοξη όλη αυτή η συμπεριφορά του λαού μας, που κουβαλώντας στους ώμους του την τρομακτική τόσων χρόνων ιστορία ψηφίζει ΠΑΣοκ και ΝΔ, και βλέπει talent shows και Πάνια, αλλά στο τέλος δείχνει να ξέρει να ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι και αντιλαμβάνεται σε ποια πλευρά να σταθεί.

Τον Πιτσιρίκο διαβάζει ανελλιπώς και η μητέρα μου, αν και κάπου-κάπου χρειάζεται να της εξηγήσω κάποια mainstream λέξη, αλλά και η κόρη μου, στην οποία χρειάζεται να εξηγήσω κάποια κατάσταση ή κάποιο πρόσωπο. Κάποιες στιγμές μακαρίζω το «Δεν ψηφίζω κανέναν, δεν περιμένω τίποτα από κανέναν, είμαι λέφτερος!». Πολλές φορές απαντώ «Η δουλειά δεν είναι ντροπή. Είναι ντροπή και αίσχος». Κι άλλοτε, διαβάζοντάς τον στις δύσκολες στιγμές της καθημερινότητας, αρχίζω να πιστεύω στα αξιώματα, όπως αυτό του Γκράμσι: ο πνευματικός άνθρωπος οφείλει να συνδυάζει την αισιοδοξία της θέλησης με την απαισιοδοξία της γνώσης.

Σε δύο από τα τελευταία κείμενά του το Κλέφτες και Αστυνόμοι και τα Γελαστά παιδιά  ανέλυσε, ξεκάθαρα και δίκαια, δύο από τα πιο πολυσυζητημένα και πολυφορτισμένα «προβλήματα» της κοινωνίας, (μπάτσοι vs αναρχικοί, νεοέλληνες vs μετανάστες) με κοινή λογική. Απλά. Σε αντίθεση με πάμπολλες, εξαιρετικού ύφους και δομής, αναλύσεις-αριστερού κυρίως λόγου, προτείνει πράγματα, καταλήγει στο «δια ταύτα», δίνει λύσεις, οι οποίες μπορεί να είναι υπερβολικές, ουτοπικές ή απλώς εξωφρενικές, αλλά μόνο αν πιστέψεις πραγματικά σε κάτι θα το πετύχεις. Απλά.

Με μεγάλη ένταση, πριν μερικούς μήνες, είχα παρακολουθήσει τους αλληλοσπαραγμούς του με τον έτερο αγαπημένο μου Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, και η αγωνία μου συνεχίστηκε για λίγο καιρό, καθώς, για την τάξη του εσωτερικού μου κόσμου, έπρεπε να διαλέξω στρατόπεδο. Και τους δύο τους αγαπούσα, γιατί έδιναν μορφή με τον καλύτερο τρόπο στις σκέψεις μου, αρκετές φορές πριν ακόμη τις ολοκληρώσω. Τους έβρισκα μπροστά μου και ατένιζα τον κόσμο με τα μάτια-γραπτά τους. Τον Τσαγκαρουσιάνο, παλαιότερο στα μίντια, τον θαύμαζα για το διαφορετικό τρόπο γραφής που εισήγαγε στα συμβατικά ΜΜΕ, με συνέπαιρναν τα κείμενα του από τότε στο  Symbol και στη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, όταν ανέδυαν εικόνες ευαισθησίας και προσωπικές εξομολογήσεις. Με το χρόνο οι εξομολογήσεις έγιναν λιγότερο προσωπικές και περισσότερο ωφελιμιστικές, ενώ τα κείμενα του Πιτσιρίκου, ζωντάνευαν και ωρίμαζαν.

Τη δεύτερη φορά που αγχώθηκα ήταν στο αντι-προ-προ-τελευταίο του ποστ με τίτλο «Μην με διαβάζετε». Προς στιγμή, αναρωτήθηκα αν πρόκειται για διαφημιστικό κόλπο-όπως εκείνο το «ααα υπάρχει κάποιος Χ που γράφει σαν κι εμένα», όταν άρχισε με ψευδώνυμο Χ να γράφει στο ατυχές, ως προς την κυκλοφορία του, free press της Ελευθεροτυπίας. Αλλά μάλλον πρόκειται για λογιστικό/διαχειριστικό λάθος στο οποίο έχει υποπέσει η ιστοσελίδα του και που σύντομα θα λυθεί...

Και δεν έχω λόγο να φοβάμαι ότι θα εξελιχτεί όπως ο εξιμπίσιονιστ Λαζόπουλος, παρά μάλλον όπως ο σύννους μακριά από τα ψυχοφθόρα μίντια Αρκάς, αν και καμιά φορά φέρνει λίγο προς Χάρυ Κλυν. Από όποια πλευρά και να το κοιτάξεις όμως, τα έρματά του είναι τόσο γερά καμωμένα, έχει τόσο ψηθεί με τη ζωή, τους αγώνες και τους φίλους του, που τα γραπτά του θα παραμείνουν άμεσα και συγκινητικά, διασκεδαστικά και προβληματισμένα για να μας συναρπάζουν. Γιατί κατά το σοφό Σολομώντα «όποιος μιλά σωστά είναι σαν να φιλά τον άλλον στο στόμα».

best-to-the-point-tweets-Dec 2010

Antidrasex Αχ, αυτές οι βόμβες. Τόσο ανίσχυρες για να κλονίσουν το σύστημα, τόσο βολικές για το ίδιο.
elentelon in heartbeats we trust
loukritia_sin Όλι Ρεν:" Η Ελλάδα είναι στο σωστό δρόμο". Καλά τα λες αρχηγέ μου. Για την ακρίβεια, είναι στη Συγγρού.
moloch82 Το να σε σκέφτονται άνθρωποι που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, ανεκτίμητο.
pitsirikos Χρόνια Πολλά! Να ζήσετε όλοι 150 χρόνια για να μπορείτε να πληρώνετε το χρέος της χώρας.
pitsirikos @twitter Please, give those Wikileaks fans what they want before they bring you down. I'm Greek & bankrupted - if I lose twitter, I'm dead.
Snolly Χρονος Πανγαμάτορας
Takis_K Το έχετε καταλάβει πως ότι γίνεται εδώ το μαθαίνουμε πρώτοι ε;
talws Zizek is the world's best stand up philosopher :-)
TheKillerTruth #Fave2010tweets: It's ironic how we ignore those who want us, want those who ignore us, and love those who hurt us &hurt those who love us
tosiomorphy Το κοριτσάκι με τα σπίρτα και το αγοράκι με το προπάνιο είχαν μια σύντομη αλλά φλογερή σχέση.
RT @alex_walex Και τώρα κόβουμε την πίτα. Κόψαμε και κομμάτι για το ΓΑΠ. Έκτακτη εισφορά το είπαμε
RT @espoir_esp: Tελικά, δεν κατάλαβα τι έγινε το 2010: αλλάξαμε ή βουλιάξαμε??
Deconstruction_Ο καπιταλισμός ειναι τοσο εκνευριστικός. Με μια αγορά, η κατάθλιψη των προηγούμενων ημερών εξαφανίζεται
vatopaiditis Βασικά θέλω να αρπάξω από τα γένια αυτόν το φριχτό παιδεραστή, τον Αγιο Βασιλάκη
mao_tse_tung περαιώνω την υπομονή μου
izoistosaloni πάω στη μάνα μου να φάω γκούντις
PanosJee Time offline is the new holidays

Introductory

Στην εποχή της πολυδιάσπασης και του κατακερματισμού, τι μπορεί να σημαίνει ένα νέο blog; Κάτι στο οποίο μπορείς να λες ανοησίες με τη σέσουλα. Η αίσθηση μιας μικρής γιορτής, κάτι το ανούσιο, επιπόλαιο, το αναίτιο, το ευχάριστο, το ηδονικό…Μια παύση μέσα στο θόρυβο ή μια φωνή που θέλει να ενωθεί με τις άλλες;

Γράφουν και όλο γράφουν τις ανυπόφορα/Σοφές τους κουταμάρες/
Σαν να αλήθευε το: primum scribere/Deinde philosophari

Υπάρχουν θέματα λυμένα ή πρέπει να τα επαναπροσδιορίσω; Έχουν δοκιμαστεί διεξοδικά; Έχουν κριθεί ανάλογα; Για να πιάσω το νήμα από τη μέση, θα χρειαστεί να πάω μπρος-πίσω, με νέα ματιά και καθαρή συνείδηση ή με λοξή ματιά και σωστή κατεύθυνση.

Instant traffic. Distribute Your Blog to Twitter Fast. Easy. Free. Schedule Posts.

Ο χρόνος και ο χώρος είναι οι πλέον κατάλληλοι; Και πρόσφοροι; Ναι, να ορίσουμε το χωροχρόνο μας, μέσα από την έκφραση, τη σύνθεση, την ελευθερία. Έλα που όμως, αν ο χωροχρόνος μας σαν μια σταγόνα νερού σχηματίζει ομόκεντρους κύκλους, το εκτόπισμα του νερού λιγοστεύει. Σε αντάλλαγμα αυξάνονται οι χρωματιστές μπουρμπουλήθρες.

Να έχει στόχο και σκοπό; Να έχει target; Αποκλίνουσα ή συγκλίνουσα άποψη; Κριτική ή παράπονο; Άμεση, ταχύτατη, εύληπτη τροφή, ή τροφή για σκέψεις και ιδέες; Τα περισσότερα είναι συναρπαστικά, με μία αμεσότητα που δεν την έχει η έντεχνη και έντυπη γραφή. Άλλα είναι κοινότοπα ή κουραστικά – μαθαίνεις να τα αποφεύγεις. Καμιά φορά μπλέκεσαι και στα comments.

Να μιλήσω για συναισθήματα ή να κάνω σκέψεις; Να γράψω γι’ αυτά που θέλω εγώ ή γι’ αυτά που θα ήθελαν οι άλλοι; Να ξεφύγω από τα τετριμμένα ή να δω τα τετριμμένα με άλλο μάτι; Να ανακαλύψω καινούργιες αλήθειες; Οι παλιές αλήθειες είναι ήδη υπερβολικά πολλές. Να αφορούν εμένα ή τους περισσότερους; Να μην αφορούν κανέναν; Να μια πρόκληση…

Είναι μόδα ή σημείο των καιρών; Η μόδα είναι εξολοκλήρου με τη μεριά της βίας, βία της συμβατικότητας, της ένταξης σε μοντέλα, βία της κοινωνικής συναίνεσης και της περιφρόνησης που υποκρύπτει.

Γιατί να γράψω; Γιατί γράφουμε; Για να αντισταθούμε στο μηδενισμό του θανάτου, από αγάπη στο λόγο, για να δώσουμε μια μορφή αντίστασης στις λέξεις…επειδή φοβόμαστε το θάνατο ή επειδή φοβόμαστε να ζήσουμε; Οι λέξεις ή ο γράφων έχουν τη δύναμη; Πάντα υπάρχουν εξαιρετικά πράγματα. Δυνατά, ειλικρινή, με νέα γλώσσα, χιούμορ τρελό, απόλυτο συντονισμό με τον βόμβο της στιγμής.

Να το κάνω για να νιώσω καλύτερα ή για να νιώσουν οι άλλοι περισσότερα-και εμμέσως κι εγώ να εισπράξω το feedback; Το γράψιμο αποδίδει. Θα μου κάνει καλό, όπως η ψυχανάλυση ή θα την αντικαταστήσει; Θα βοηθήσει την προσωπικότητά μου ή θα την απομειώσει; Είναι ένα παιχνίδι που μόλις μεγαλώσω θα το απομυθοποιήσω ή θα το φυλάξω στο μπαούλο που θα με συνοδεύει στο μεγάλο ταξίδι μου στον κόσμο; Το γράψιμο είναι ένα σοβαρό παιχνίδι που μοιάζει με εκείνο των παιδιών και όπως το παιδικό παιχνίδι απαιτεί αφοσίωση. Στη ζωή του χαμηλού ρίσκου και πάθους, της περιρρέουσας ατμόσφαιρας και της ημιδιαφάνειας έχουμε περάσει σε σχέσεις μη αφοσίωσης. Πάραυτα τα μπλογκόσπιτα πολλαπλασιάζονται και θα καταλήξουν να είναι περισσότερα από τους μπλογκοαναγνώστες…Γιατί από όποια πλευρά και να τα κοιτάξεις έχουν ενδιαφέρον, και παρόλο που η (δυτικού τύπου) ζωή έχει καταντήσει αποσπασματική και προσχηματική, είναι δεδομένο ότι μονάχα η αδιαφορία μπορεί να σκοτώσει.

Και να τώρα, βρίσκομαι σε ανοιχτό δημόσιο διάλογο ή σε εξωτερίκευση της εσωτερικότητάς μου; Θέλω ή πρέπει; Να ξεφύγω ή να μπλέξω; -Μην σε νοιάζει αν θα χαθείς… Γιατί χάθηκαν οι «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω»;

Κι όμως, για όλα αυτά υπάρχει η βεβαιότητα: no game, no pain (or vice versa)?

Απαντήσεις στα ερωτήματά μου έδωσαν οι Λ. Βιτγκενστάιν, Φ.Νίτσε, Π.Αδαμοπούλου, Ν.Δήμου, Ζ. Περέκ, Ε.Αρανίτσης Στ. Τσαγκαρουσιάνος, Κ.Παπαγιώργης, Α.Ταμπούκι. Τους ευχαριστώ.