Nadat ik al wel enkele eenvoudige rokjes voor mezelf maakte, werd het tijd om ook eens ‘echt’ iets te maken. Toen ik op het stoffenspektakel het juiste soepelvallende stofje vond wat perfect bij dat seventiespatroontje paste, wist ik het dan ook. Het zou dat kleedje worden. ‘Supereasy’ staat erop en het was inderdaad niet zo heel moeilijk. Maar werk was het genoeg… al die zoomen moesten blind omgenaaid worden. Met de hand dus.
En middenin het naaiproces sloeg de twijfel toe: zal ik het wel aandoen, moet ik het niet korter maken zodat ik het als tuniek kan dragen…? Dat het zonder riem een soort van gospelkleed is, hielp ook niet echt. Het heeft dan ook eventjes aan de kant gelegen voordat ik terug de motivatie vond om verder te werken. En nu het af is ben ik best wel tevreden. Normaal gezien moest er in dezelfde stof een riempje worden gemaakt, maar ik vind het zelf mooier met een leren riem die in de taille wordt gedragen.
En nu nog durven dragen…






Grote Pruts vond het bij vertrek hier ook allemaal maar niks. Hij wou zijn kousen de hele tijd naar beneden duwen, want het jeukte zo te veel. En die pet wou hij al helemaal niet aandoen. Maar eens in de school aangekomen vond hij het allemaal wel heel leuk. Hij moest dan toch geloven dat hij helemaal niet uit de toon zou vallen en dat die pet van zijn voke wel heel erg sjiek is.