Take advantage of..

A few years ago I met someone that became really special to me. We always talk, We laugh, We cry, We... you know and together we made plans. However, something happened and everything changed. In the end, we parted ways but he promised to continue our plans.

Few months after we parted ways, two of his promises were made. Aah! He's serious. A man with one word but we didn't go back to what we were used to be.

A few months ago, he decided to come here in Manila (He's somewhere in South) our communication once again was established. He contacted me and asked if I can help him find a job and a place to live. Since I still have feelings for him and hindi na rin naman siya iba sa akin, I lend my hand to him. After a few weeks he's already stable. I'm happy for him, really I am. Everyday, whenever I see his happy and contented tweets I can't help myself but to be proud of him. I am also happy.

But...

He suddenly stopped talking to me for no apparent reason and god-knows-I-dont-know-why. I saw his pictures from facebook account. Seems like he's starting to meet different people he knew online. I was kinda jealous because isa sa mga ginawa niya and he's friend ay kasama sa plano namin. It drive me mad. I was envious so I texted him. He made sure that we will still do our list and plans. Being the man with one word I trusted him and waited and waited and waited and..... waited.

Few months after, I did not hear anything from him I texted him but no response. Saw his tweets and he still keep on meeting new people online. I was depressed. Seems like he's starting to build a new life.... without me.

The thing is... when he needs me, he sends me SMS. When he need something he talks to me but when he's happy I no longer exists in him.

What did I ever do to you?

I don't want to think na ginagamit mo lang ako but analyzing everything yun ang lumalabas eh.

But you know what's the good news?

Despite of everything I am still here for you. Even if everybody walks out of your life. I am still here waiting for you.

Waiting until you realize my worth for you



*****
I still hope and believe that our plans will be put into action someday... I do

Phantasm

Masaya kaming dalawa. Ramdam ng puso kong masaya siya sa tuwing magkasama kaming dalawa. Kita ko sa mga mata niya ang pagmamahal niya sa akin. Alam ko yon dahil ramdam ko. 

Ramdam na ramdam kong mahal niya ako.

Madalas namin gawin ang mga bagay bagay ng magkasama.

Mag mall, mag luto, kumain, manuod ng sine, mag out of town, manuod ng cultural shows at subukan ang mga bagay na pareho naming hindi pa nagagawa. Pinili naming gawin ito ng kasama ang isa't isa dahil gusto naming maging espesyal ang mga unang pagkakataon sa aming buhay.

* * *

"Sabihin mo na saknya!" Pabulong na banggit ni Austin

"Hindi pwede. Mahal ko siya. At bakit ko pa kailangang sabihin?" Mariing sagot NIYA

"Ah! at ako? anu ako sayo? Laruan mo? Pumayag akong kumabit sayo dahil mahal kita!"Austin

"Hindi... Hindi ganun. Sa una pa lang alam mo naman ang dahilan ko di ba?"

"Oo. Noon... pero ngayon, hindi ko na kayang itago. Nakakasakal. Para akong Kriminal. Nakaka paranoid. Pakiramdam ko laging may nakatingin sakin.... Lahat dapat patago. Lahat dapat sikreto. Ayokong mabuhay ng ganito. Ayokong mamuhay sa kasinungalingan. Nakakapagod!"

Umupo si Austin sa kama.

"Sabi mo noon, mahal mo kaming dalawa kaya mo ko niligawan. Nabulag ako kaya kahit alam kong kayo ng kaibigan ko pumayag ako. I took all the risks without thinking of the possible consequences. I even forget that you're my friend's boyfriend. Kinalimutan kong boyfriend ka ni Rusell. Sabi ko sa sarili ko kakayanin ko dahil mahal kita pero ngayon...... Ayoko ng magtago" Patuloy ni Austin habang hawak ang kamay NIYA.

"Wag ka masyadong sumigaw baka marinig niya tayo" Bulong NIYA

Noon pa man alam ko ng may namamagitan sa kanilang dalawa. Alam ko naman eh. Ramdam ko yon.

Hindi ko na lang pinansin dahil wala namang nagbago sa aming dalawa. Ramdam ko pa rin naman kasing mahal niya ako.

Ayoko lang aminin noon sa sarili ko. Takot ako. Takot akong marinig ang katotohanan.

Ngayon nasa harap ko na ang totoo, wala na akong ibang magawa kundi ang tanggapin ito.

Masakit. Sobrang Sakit. Pakiramdam ko pinag tripan ako ng mundo. Pakiramdam ko trinaydor ako ng sangkatauhan.

Nahilo ako.. Lumabo ang mga paningin ko.

Nakita ako ni Austin.





* * *

Wala akong maalala. Nakahandusay ako sa sahig.

Dinilat ko ang aking mga mata.

Tinignan ko ang mga kamay ko.

.....

Puro dugo ang palad ko.

Mahapdi.

May narinig akong ingay

Tumingala ako

Nakita ko SIYA at si Austin. Inintindi ko ang mga kilos nila. Ang galaw ng kanilang katawan.

Hawak ni Austin ang isang basag na bote.

Hinila NIYA ako papalayo kay Austin.

Walang lumalabas na salita sa mga bibig ko

Hindi ako makapagsalita. Nakatitig lamang ako sa KANYA

Natataranta SIYA.. Hindi niya alam ang gagawin NIYA.

Ngumiti ako sa kanya, gusto kong iparamdam sa kanyang okay lang ako. Ngumiti ako para ipahiwatig sa kanya ito.

Sumenyas ako ng 1.... 2... 3...

Tumango siya. Naalala niya ang senyas na iyon. Naalala niya ang first aid na itinuro ko sa kanya.

Tumango ako... Ngumiti.... 1

"Huhugasan ko ng tubig ang mga kamay mo"

Ngumiti ako... 2

"Hahanapin ko kung may bubog sa palad mo.. dahan dahan kong aalisin"

Tumango ako... 3

"Apply pressure"

Tumango uli ako... 4

"Elevate ko kamay mo, kelangan mas mataas sa puso mo di ba?"

Ngumiti ako.

Sa mga oras na iyon... wala akong ibang nakikita kundi siya. Wala akong ibang naririnig kundi siya. Wala akong ibang tinitignan kung hindi ang mga mata niya. Kahit alam kong nagkasala siya sa akin.... ramdam kong mahal pa rin niya ako.






* * *
Nagising akong naghuhumikahos.

Mabilis ang tibok ng puso ko.

Puro kaba ang nararamdaman ko.


* * *
Tweet: Hey! want a cup of coffee? Nagising ako eh di na uli makatulog.

Tweet: Sure :)




Disclaimer:
Hindi totoo sina Austin at NIYA pero may Austin at NIYA. Confused? Don't worry sinadya ko yan.

6/23/2013

6/23/2013

This month marks our 12th Anniversary

checked in at Marriott Hotel. 

Very timely.

5+4+3= 12

Dinner at Cafe Republiq

Table# 12 

Charot

One measure of friendship consist not in the number of things friends can discuss, 

but in the number of things they need no longer mention.

  If only I have other options....

I still want to be their friends.

Different personalities

Come together

One Friendship

Lasted for 12 years

And 

still counting.....

* * *

Sana next year kumpleto na kami. Yung maka naka base sa SG and Las Vegas sana makauwi to celebrate our 13th :)