Czapla czarnobrzucha
Ardea cocoi[1] | |
Linnaeus, 1766 | |
![]() | |
Systematyka | |
Domena | |
---|---|
Królestwo | |
Typ | |
Podtyp | |
Gromada | |
Podgromada | |
Infragromada | |
Rząd | |
Podrząd | |
Rodzina | |
Rodzaj | |
Gatunek |
czapla czarnobrzucha |
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
![]() | |
Zasięg występowania | |
![]() Pora występowania Przebywa stale, rozród Odwiedza |
Czapla czarnobrzucha[3] (Ardea cocoi) – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny czaplowatych (Ardeidae), zamieszkującego Amerykę Południową i wschodnią Panamę. Nie jest zagrożony.
Systematyka
[edytuj | edytuj kod]Gatunek ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał Karol Linneusz w 1766 roku w 12. edycji Systema Naturae. Autor nadał mu nazwę Ardea cocoi[4], która obowiązuje do tej pory[3][5]. Jako miejsce typowe wskazał Kajennę[4] (obecnie Gujana Francuska). Nie wyróżnia się podgatunków[6][5].
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Cocoi_Heron_%28Ardea_cocoi%29_%2815955912265%29.jpg/240px-Cocoi_Heron_%28Ardea_cocoi%29_%2815955912265%29.jpg)
Długość ciała 95–127 cm; masa ciała 1900–2100 g[6]. Smukła sylwetka. Głowa (oprócz czapeczki, która jest czarna), długa szyja i górna część piersi białe. Na przodzie szyi delikatne, czarne kreski. Boki ciała i brzuch są czarne, skrzydła, ogon i grzbiet – szare[7]. Samice są podobne do samców[7]. Młode z wierzchu brązowe, z dużą ilością bieli na brzuchu.
Środowisko i zasięg występowania
[edytuj | edytuj kod]Najczęściej żyje samotnie. Często przesiaduje na drzewach. Zamieszkuje nizinne mokradła, jeziora, rzeki niemal całej Ameryki Południowej, oprócz Andów i południowego skraju kontynentu, a także wschodnią Panamę[6]. Czasami spotkać ją można na wybrzeżach morskich. W Kolumbii i Boliwii była widywana do wysokości co najmniej 2550 m n.p.m.[7]
Lęgi
[edytuj | edytuj kod]Czaple czarnobrzuche gniazdują w koloniach, niekiedy wraz z innymi gatunkami ptaków. Gniazdo budują oboje rodzice na drzewie, krzewie lub w szuwarach. Jest zbudowane z patyków, gałązek i trzciny i wyłożone trawą. Samica składa 3–4 bladoniebieskie jaja w białe wzory. Wysiadują oboje rodzice przez 24–26 dni. Pisklęta pozostają w gnieździe maksymalnie przez 12–13 tygodni, choć już od 6–7 tygodnia życia oddalają się od gniazda[7].
Pożywienie
[edytuj | edytuj kod]Pożywienie stanowią głównie ryby, płazy i owady wodne[7].
Status
[edytuj | edytuj kod]Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje czaplę czarnobrzuchą za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Liczebność populacji nie jest dokładnie znana; w 2019 roku organizacja Partners in Flight zgrubnie szacowała, że mieści się ona w przedziale 5–50 milionów dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ardea cocoi, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b Ardea cocoi, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ a b Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Ardeidae Leach, 1820 - czaplowate - Herons (wersja: 2016-03-19). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-21].
- ↑ a b K. Linneusz , Systema naturae per regna tria naturae :secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis, wyd. 12, t. 1 cz. 1, Holmiae 1766, s. 237 (łac.).
- ↑ a b F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Ibis, spoonbills, herons, hamerkop, shoebill, pelicans. IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-02-20]. (ang.).
- ↑ a b c Martínez-Vilalta, A., Motis, A. & Kirwan, G.M.: Cocoi Heron (Ardea cocoi). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
- ↑ a b c d e Nicole Bouglouan: Cocoi Heron Ardea cocoi. [w:] oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2020-02-20]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).