Praslin
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
![]() Plaża na wyspie Praslin | |
Kontynent | |
---|---|
Państwo | |
Akwen | |
Archipelag | |
Powierzchnia |
38 km² |
Populacja • liczba ludności |
|
Położenie na mapie Wysp Wewnętrznych ![]() | |
Położenie na mapie Seszeli ![]() | |
![]() | |
![]() |
Praslin – granitowa wyspa na Seszelach, jej powierzchnia wynosi 38 km², co czyni ją drugą pod względem wielkości wyspą archipelagu. Ma 12 km długości i 5 km szerokości[1]. Zamieszkuje ją ok. 6,5 tysiąca osób. Największymi miastami na wyspie są Baie Sainte Anne, Anse Volbert i Grand’ Anse. Administracyjnie Praslin obejmuje dwa dystrykty: Baie Sainte Anne i Grand’ Anse.
Wyspa została pierwotnie nazwana Isle de Palmes przez podróżnika Lazare’a Picaulta w 1744 roku[1]. Służyła wówczas za przystań dla piratów i arabskich kupców. W 1768 została przemianowana na Praslin[1] na cześć francuskiego dyplomaty Césara Gabriela de Choiseul-Praslin.
Najwyższy punkt ma wysokość 367 m n.p.m. Posiadająca wiele zatok linia brzegowa wyspy zapewnia dużą liczbę kotwicowisk[1].
Główną gałęzią gospodarki na wyspie jest turystyka – wyspa słynie ze swoich plaż i luksusowych hoteli. Częściowo porośnięta jest także lasem tropikalnym.
Na wyspie Praslin znajduje się krajowy port lotniczy, obsługiwany przez linię Air Seychelles. Regularne połączenia promowe łączą Praslin z sąsiednimi wyspami Mahé i La Digue.
Park Narodowy Praslin
[edytuj | edytuj kod]![]() | |
Państwo | |
---|---|
Położenie |
Praslin |
Data utworzenia |
1979 |
Powierzchnia |
3,24 km² |
Park Narodowy Praslin (ang. Praslin National Park), obejmujący 324 ha dziewiczych lasów równikowych, założony został w 1979 roku. W jego skład wchodzi także istniejący od 1966 roku rezerwat Vallée de Mai, będący miejscem endemicznego występowania lodoicji seszelskiej. Rezerwat ten w 1983 roku wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Alain Rondeau: Seychelles Nautical Pilot. Paryż: Imray Laurie Norie & Wilson, 2007, s. 133. ISBN 2-916083-06-5.