Nicole Vaidišová
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
23 kwietnia 1989 |
Wzrost |
183 cm |
Gra |
praworęczna |
Status profesjonalny |
2003 |
Zakończenie kariery |
16 marca 2010 |
Trener |
Alex Kodat |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje |
6 WTA, 2 ITF |
Najwyżej w rankingu |
7 (14 maja 2007) |
Australian Open |
SF (2007) |
Roland Garros |
SF (2006) |
Wimbledon |
QF (2007, 2008) |
US Open |
4R (2005) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje |
0 |
Najwyżej w rankingu |
128 (2 października 2006) |
Australian Open |
1R (2006, 2007) |
Roland Garros |
1R (2006) |
Wimbledon |
2R (2006, 2007) |
US Open |
1R (2005) |
Strona internetowa |
Nicole Vaidišová; (używała również nazwiska Štěpánková) (ur. 23 kwietnia 1989 w Norymberdze) – czeska tenisistka, występująca na światowych kortach od 2003 do 2010 roku oraz ponownie od 2014 do 2016 roku. Półfinalistka Australian Open 2007 i French Open 2006 w grze pojedynczej, klasyfikowana w rankingu WTA na 7. miejscu w grze pojedynczej (2007) i na 128. miejscu w grze podwójnej (2006), reprezentantka Czech w Pucharze Federacji i na letnich igrzyskach olimpijskich. Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem. Jedna z najmłodszych triumfatorek turniejów WTA w erze open
Kariera tenisowa
[edytuj | edytuj kod]Nicole Vaidišová rozpoczęła treningi tenisowe w wieku sześciu lat pod kierunkiem swojego ojczyma Alexa Kodata. Trenowała w akademii tenisowej Nicka Bollettieriego w Bradenton na Florydzie. Od 2002 występowała w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W grudniu 2003 wygrała prestiżowe mistrzostwa Orange Bowl w Miami, a w styczniu 2004 zagrała w finale Australian Open zarówno w grze pojedynczej, gdzie przegrała z Szachar Pe’er, jak i w grze podwójnej. W tym samym roku doszła do ćwierćfinału Wimbledonu, pokonana przez Wiktoryję Azarankę. W klasyfikacji juniorek zajmowała najwyżej trzecie miejsce (24 maja 2004).
Status profesjonalnej tenisistki otrzymała w 2003 roku.
Gra pojedyncza
[edytuj | edytuj kod]Nicole Vaidišová wygrała sześć turniejów WTA w grze pojedynczej i dnia 14 maja 2007 klasyfikowana była na najwyższym, siódmym miejscu w swojej karierze. Ponadto dwukrotnie dochodziła do półfinałów imprez wielkoszlemowych. Miało to miejsce podczas French Open 2006 i Australian Open 2007.
2003-2004
[edytuj | edytuj kod]W swoim pierwszym występie w kobiecym turnieju ITF, w październiku 2003 w Pilźnie, odniosła zwycięstwo, pokonując w finale Andreę Hlaváčkovą. W lutym 2004 została wicemistrzynią w Midland, a potem ponownie triumfowała w Columbus. W każdym z tych zawodów wystąpiła jako zawodniczka nieklasyfikowana w rankingu WTA. W efekcie w marcu zadebiutowała w imprezie WTA w Acapulco i od razu zdołała awansować do ćwierćfinału po zwycięstwach nad Lubomirą Kurhajcovą i Shinobu Asagoe. Później przegrała w pierwszej rundzie turnieju w Miami. Próbowała swoich sił w eliminacjach do French Open i Wimbledonu, ale nie dostała się do drabinki głównej.
Stała się sprawczynią sensacji, kiedy w sierpniu 2004 jako kwalifikantka, sklasyfikowana na 180. miejscu w rankingu WTA Tour, wygrała turniej w Vancouver. Najpierw przeszła bez straty seta przez eliminacje, by później wygrać wszystkie mecze w drabince głównej, pokonując cztery zawodniczki z pierwszej setki rankingu, w tym Milagros Sequerą (74 w rankingu WTA) 6:4, 6:1, Aliną Żydkową (77 WTA) 7:5, 3:6, 6:4 i w finale z Laurą Granville (82 WTA) 2:6, 6:4, 6:2. Miała wówczas piętnaście lat, trzy miesiące i dwadzieścia trzy dni, dzięki czemu została szóstą najmłodszą zdobywczynią tytułu w historii WTA. Równolegle kontynuowała występy juniorskie.
Przeszła eliminancje w US Open, ale w swoim pierwszym oficjalnym meczu wielkoszlemowym trafiła na liderkę rankingu Justine Henin-Hardenne, z którą przegrała 1:6, 4:6. Na początku października 2004 roku otrzymała dziką kartę, dzięki której wystąpiła w turnieju w Tokio. W drodze do ćwierćfinału w pokonała Tatianę Golovin (29 WTA), by ulec w nim Klárze Koukalovej 3:6, 0:6. Drugi tytuł indywidualny WTA zdobyła w Taszkencie po finale z Virginie Razzano 5:7, 6:3, 6:2. Sezon zakończyła w pierwszej setce światowej klasyfikacji - na 77 miejscu.
2005
[edytuj | edytuj kod]W styczniu 2005 doszła do ćwierćfinału w Hobart. Awansowała też do trzeciej rundy Australian Open, pokonując Jelenę Kostanić (35 WTA), ulegając ówczesnej liderce rankingu Lindsay Davenport 2:6, 4:6. W lutym doszła do półfinału w Memphis. Później przegrywała w trzecich rundach w Indtan Wells i Miami, wygrywając jednak w drugich rundach po raz pierwszy w karierze z przedstawicielkami TOP 20 rankingu - Karoliną Šprem (18 WTA) 6:1, 3:6, 6:1 i Jeleną Janković (20 WTA) 6:2, 7:6(6).
Później osiągnęła ćwierćfinał w Charleston, ogrywając w drugiej rundzie Anastasiję Myskinę (6 WTA) 6:3, 5:7, 6:4. W maju została wicemistrzynią turnieju w Stambule, przegrywając z Venus Williams 3:6, 2:6. Odpadła jednak w drugiej rundzie French Open i Birmingham, w pierwszej na turnieju w Eastbourne. Mimo to awansowała na 30. miejsce w rankingu WTA. Następnie przegrała w trzeciej rundzie Wimbledonu ze Swietłaną Kuzniecową 5:7, 7:6(5), 2:6. Osiągnęła jeszcze ćwierćfinał w Toronto i czwartą rundę US Open. Na przełomie września i października wygrała trzy kolejne imprezy WTA z rzędu: w Seulu po finale z Jeleną Janković, w Tokio po finale z Tatianą Golovin i w Bangkoku po finale z Nadieżdą Pietrową. Została szóstą tenisistką w dziejach, która pięć tytułów profesjonalnych zdobyła przed siedemnastymi urodzinami (pozostałe to Tracy Austin, Andrea Jaeger, Monica Seles, Jennifer Capriati i Martina Hingis), ponadto była pierwszą tenisistką, która triumfowała w trzech występach z rzędu od ponad roku (dokonała tego Lindsay Davenport). Sezon zakończyła na piętnastym miejscu rankingu WTA.
2006
[edytuj | edytuj kod]W styczniu 2006 znalazła się w półfinale w Sydney i czwartej rundzie Australian Open, a w maju wygrała swój szósty turniej w Strasburgu (jak się potem okazało, ostatni w karierze). We French Open pokonała w czwartej rundzie mistrzynię Australian Open i światowy numer jeden, Amélie Mauresmo, oraz w ćwierćfinale Venus Williams, by ostatecznie dojść do półfinału, przegranego ze Swietłaną Kuzniecową pomimo prowadzenia 7:5, 5:3. Był to najlepszy wielkoszlemowy wynik Vaidišovej w grze pojedynczej. Na Wimbledonie doszła do czwartej rundy, w której przegrała z Li Na 6:4, 1:6, 3:6. W dalszej części roku zagrała w półfinałach w Stanford i San Diego, gdzie dwukrotnie została zatrzymana przez Kim Clijsters: 5:7, 2:6 i 2:6, 6:7(0). Mecz trzeciej rundy w Montrealu oddała walkowerem Nicole Pratt, a w US Open przegrała z Jeleną Janković 7:5, 3:6, 2:6. Liderkę rankingu WTA Amélie Mauresmo pokonała drugi raz w sezonie w ćwierćfinale w Moskwie, by przegrać w półfinale z piątą zawodniczką globu Nadieżdą Pietrową 0:6, 6:4, 6:7(3). Rok zakończyła występem w półfinale w Linzu, ponownie ulegając Pietrowej - 1:6, 2:6. Sezon 2006 zakończyła na dziesiątym miejscu rankingu WTA; przekroczyła też milion dolarów swoich zarobków na kortach, jako piąta najmłodsza kobieta w historii.
2007
[edytuj | edytuj kod]W styczniu 2007 powtórzyła półfinał turnieju w Sydney, eliminując po drodze dwie przedstawicielki TOP 20 - Danielę Hantuchovą (17 WTA) i Anę Ivanović (14 WTA). W Australian Open wyrównała swoje najlepsze osiągnięcie wielkoszlemowe, dochodząc do półfinału, w którym przegrała z późniejszą mistrzynią, Sereną Williams 6:7(5), 4:6. Zagrała w ćwierćfinałach w Indian Wells (porażka z późniejszą finalistką Swietłaną Kuzniecową 6:4, 3:6, 4:6) i Miami (porażka z późniejszą zwyciężczynią Sereną Williams 1:6, 4:6). 14 maja 2007 roku, na dwa tygodnie, osiągnęła swój najlepszy wynik, kiedy to była sklasyfikowana na siódmym miejscu w rankingu WTA. Później osiągała ćwierćfinały podczas French Open i w Eastbourne oraz po raz pierwszy na Wimbledonie. Na londyńskiej trawie po raz trzeci w karierze pokonała broniącą tytułu Mauresmo 7:6(6), 4:6, 6:1. W ćwierćfinale jednak uległa Anie Ivanović 6:4, 2:6, 5:7. W sierpniu zdołała wygrać tylko dwa mecze podczas wielkoszlemowego US Open - porażka w trzeciej rundzie z Szachar Pe’er (19 WTA) 4:6, 6:3, 6:7(5). Ponownie tylko dwa mecze (ćwierćfinał) zdołała wygrać w Moskwie - porażka z późniejszą finalistką Sereną Williams 4:6, 6:7(7). Spadła wówczas na 15. miejsce w rankingu. Do końca roku osiągnęła jednak dwa półfinały w Zurychu i Linzu, co pozwoliło jej zakończyć sezon na 12. pozycji.
2008
[edytuj | edytuj kod]W styczniu 2008 roku doszła do ćwierćfinału Gold Coast, w którym niespodziewanie przegrała z Li Na 3:6, 3:6[1]. Po raz trzeci z rzędu osiągnęła półfinał w Sydney, w którym przegrała ze Swietłaną Kuzniecową 5:7, 6:7(4). W czwartej rundzie Australian Open musiała uznać wyższość Sereny Williams, przegrywając 3:6, 4:6. Później zaczęła notować coraz słabsze występy. Porażki w pierwszych meczach w pięciu kolejnych turniejach: w Indian Wells z Casey Dellacquą (56 WTA) 1:6, 6:3, 4:6, w Miami z kwalifikantką Alisą Klejbanową (83 WTA) 4:6, 0:6, w Berlinie z Giselą Dulko (48 WTA) 6:4, 1:6, 2:6, w Rzymie z Jekatieriną Makarową (72 WTA) 4:6, 6:4, 2:6, we French Open z kwalifikantką Ivetą Melzer 6:7(2), 1:6, spowodowały spadek Vaidišovej w rankingu WTA Tour na 19 pozycję. Następny pojedynek wygrała dopiero w czerwcu w Birmingham. Wygrała dwa mecze, a przegrała w ćwierćfinale ze sklasyfikowaną na 81. miejscu Bethanie Mattek 3:6, 0:6. Honor uratowała drugim z rzędu ćwierćfinałem Wimbledonu, w którym jednak nie dała rady notowanej na 133. miejscu Zheng Jie. Do końca roku zdołała wygrać już tylko dwa spotkania: w Los Angeles[2] i US Open, ale aż w siedmiu meczach musiała uznać wyższość rywalek. W tym roku Vaidišová wygrała i przegrała po dziewiętnaście spotkań, co znacznie obniżyło jej pozycję rankingową - spadła na 41. miejsce. Ponadto zmagała się z kontuzją nadgarstka.
2009
[edytuj | edytuj kod]Sezon 2009 rozpoczęła od porażki w drugiej rundzie w Auckland z Jeleną Wiesniną 4:6, 3:6. Później odpadała w pierwszych meczach w turniejach Hobart, Australian Open i Paryżu. Najdalej zaszła do trzeciej rundy w Indian Wells i Miami (porażki odpowiednio z Jill Craybas 4:6, 3:6 i Swietłaną Kuzniecową 1:6, 4:6). Późniejsze seryjne porażki (drugie rundy na turniejach w Marbelli, Barcelonie, eliminacje w Rzymie, pierwsza runda French Open, eliminacje w Eastburne, pierwsza runda Wimbledonu, w Pradze i Los Angeles), spowodowały, że spadła na 188. miejsce w rankingu i musiała szukać punktów w rozgrywkach Międzynarodowej Federacji Tenisowej.
2010
[edytuj | edytuj kod]Rok 2010 rozpoczęła od porażek w pierwszych rundach turniejów rangi ITF w Lutz i Midland. Jej ostatni występ w WTA Tour miał miejsce w lutym 2010 w Memphis; wygrała z Laurą Granville 6:4, 6:2, a następnie przegrała z Kaią Kanepi 6:4, 1:6, 3:6. Ze światowymi kortami pożegnała się porażką w pierwszej rundzie ITF w Hammond z Heather Watson 6:4, 6:7(10), 6:7(4). W 2009 roku "spadła na 188. miejsce i zabrakło jej motywacji oraz siły, by z peryferii, na których się znalazła, podjąć próbę powrotu na salony kobiecego tenisa. Walczyła bardziej ze słabościami własnego organizmu i rosnącym zniechęceniem niż z rywalkami. Tak pozostało do końca jej kariery, który nastąpił w marcu 2010 roku"[3]. Po nieudanych występach "Nicole ogłosiła, że ma dosyć i kończy zawodową karierę"[4].
2014
[edytuj | edytuj kod]W sierpniu 2014 roku poinformowała o wznowieniu kariery tenisowej[5]. Dostała dziką kartę do turnieju ITF w Albuquerque. Wygrała jeden mecz[6], ale pozwoliło jej to wrócić do rankingu WTA – na 993. pozycję. Drugą dziką kartę dostała do turnieju ITF w Las Vegas, w którym doszła już do ćwierćfinału. Do końca roku zagrała jeszcze w dwóch turniejach ITF i zakończyła sezon na 602. miejscu w rankingu WTA Tour.
2015
[edytuj | edytuj kod]Początek sezonu 2015 miała nieudany, gdyż trzykrotnie przegrała eliminacje do turniejów ITF: w Plantation, Daytona Beach i Sunrise. W lutym osiągnęła już półfinał w Midland, eliminując pięć zawodniczek sklasyfikowanych wyżej od niej. W marcu 2015 dostała dziką kartę i po raz pierwszy od lutego 2010 roku zagrała w turnieju rangi WTA International Series – w Monterrey[7]. Udanie przeszła kwalifikacje, ale w pierwszej rundzie turnieju głównego nie sprostała rozstawionej z numerem pierwszym Anie Ivanović, przegrywając 1:6, 6:7(4)[8]. Pod koniec marca ponownie dostała dziką kartę, dzięki której wystąpiła w głównej drabince turnieju rangi WTA Premier Mandatory w Miami. W pierwszej rundzie wygrała z Tímeą Babos 6:1, 7:6(4), lecz w drugiej musiała uznać wyższość rozstawionej z numerem trzecim Simony Halep 4:6, 6:2, 1:6[9]. Dobre występy pozwoliły jej wrócić do trzeciej setki rankingu WTA Tour - 289. miejsce na dzień 6 kwietnia 2015. Później jednak nie przeszła eliminacji do turniejów: ITF w Montpellier i WTA w Bukareszcie. Pod koniec sierpnia otrzymała dziką kartę do turnieju ITF Powiat Poznański Open w Sobocie z pulą nagród 75 tysięcy dolarów[10]. Doszła tam do ćwierćfinału, w którym przegrała z Martiną Borecką 6:1, 6:7(1), 1:6[11]. Tydzień później zaliczyła kolejny ćwierćfinał, tym razem w turnieju ITF w Pradze. Dzięki tym występom awansowała na 238. miejsce rankingu WTA - najwyższe od marca 2010 roku.
Po ponad miesięcznej przerwie wznowiła starty podczas turniejów w Azji. Rozstawiona z numerem ósmym przystąpiła do kwalifikacji do turnieju rangi WTA International Series w Seulu, w których niespodziewanie przegrała w pierwszej rundzie z notowaną o ponad dwieście miejsc niżej w rankingu WTA Tour (ranking na dzień 14.09.2015: Vaidišová - 231 miejsce, Miyamura - 441) Japonką Miki Miyamurą 2:6, 3:6. Prawie miesiąc później przystąpiła do kolejnych kwalifikacji do turnieju WTA w Tianjin. Wygrała wszystkie trzy mecze, dzięki czemu dostała się do turnieju głównego. Przegrała jednak już w pierwszym meczu z posiadaczką dzikiej karty Duan Yingying 3:6, 3:6. Później poinformowała poprzez swój profil na Facebooku, że z przyczyny kontuzji stopy musi zakończyć sezon i zrezygnować z zaplanowanych dwóch startów w turniejach ITF.
2016
[edytuj | edytuj kod]Vaidišová nowy sezon rozpoczęła startem w turnieju ITF w Wesley Chapel na Florydzie z pulą nagród 25 000 dolarów. Doszła do ćwierćfinału, w którym musiała uznać wyższość rozstawionej z numerem pierwszym Shelby Rogers 2:6, 5:7. Tydzień później, podczas turnieju w Maui, znowu przegrała z turniejową "jedynką", tylko że już w pierwszej rundzie - z Christiną McHale 0:6, 6:7(5). W lutym w Midland broniła punktów za półfinał sprzed roku, lecz jednak przegrała już w eliminacjach, przez co spadła z 248. pozycji na 315. miejsce w rankingu WTA Tour. Później przystąpiła do turnieju ITF w szwajcarskim Kreuzlingen, w którym znowu w pierwszej rundzie musiała grać z zawodniczką rozstawioną z numerem pierwszym. Przegrała z Carina Witthöft 1:6, 6:7(5).
Pod koniec lutego otrzymała dziką kartę do eliminacji do turnieju rangi WTA International Series w Kuala Lumpur, lecz z powodu kontuzji prawego nadgarstka nie przystąpiła do pierwszego meczu. W kwietniu i maju przystąpiła do turniejów rangi ITF w Puli i Győr, ale w obu skreczowała.
20 lipca 2016 poinformowała o oficjalnym zakończeniu kariery zawodowej[12].
Gra podwójna
[edytuj | edytuj kod]Nicole Vaidišová sporadycznie występowała w turniejach gry podwójnej WTA. Jej najlepsze osiągnięcia to półfinał z Filadelfii w 2004 roku i trzecia runda Australian Open 2008. W klasyfikacji światowej zajmowała najwyżej 128. miejsce, działo się to 2 października 2006.
W marcu 2003 odnotowała deblowy debiut w WTA Tour; w parze z Tatianą Golovin uległy w pierwszej rundzie w Miami Jelenie Diemietjewej i Linie Krasnoruckiej. Rok później w tym samym miejscu wygrała pierwszy oficjalny mecz gry podwójnej, tym razem jej partnerką była Ana Ivanović. W październiku w Filadelfii razem z Maureen Drake po raz pierwszy awansowała do półfinału, pokonując między innymi Corinę Morariu i Květę Peschke. W styczniu 2006 zadebiutowała w turnieju wielkoszlemowym w tej konkurencji.
Odkąd zaczęła odnosić sukcesy w grze pojedynczej, jej występy deblowe były sporadyczne. W styczniu 2008 z Barborą Záhlavovą-Strýcovą przeszła do trzeciej rundy Australian Open i jest to jej najlepszy rezultat w karierze. W meczu otwarcia Czeszki pokonały Lisę Raymond i Francescę Schiavone. Ostatni występ odnotowała w Memphis w lutym 2010, razem z Arantxą Rus zostały pokonane w pierwszej rundzie przez Eleni Daniilidu i Jasmin Wöhr.
Gra mieszana
[edytuj | edytuj kod]Nicole Vaidišová w trakcie swojej kariery trzykrotnie próbowała sił w rywalizacji mikstów podczas imprez wielkoszlemowych. W 2005 roku występowała z Markiem Knowlesem. We French Open przegrali w drugiej rundzie z Samanthą Stosur i Paulem Hanleyem, w US Open polegli na tym samym etapie po konfrontacji z Rennae Stubbs i Bobem Bryanem. Wzięła udział w Wimbledonie 2008 w parze z rodakiem Lukášem Dlouhym, dotarli do trzeciej rundy, wyeliminowani przez parę narzeczonych, Mariję Kirilenko i Igora Andriejewa.
Występy reprezentacyjne
[edytuj | edytuj kod]Od 2005 do 2008 roku czynnie reprezentowała Czechy w rozgrywkach o Puchar Federacji. Zadebiutowała w pojedynku Grupy Światowej II przeciwko Japonkom, gdzie zdobyła punkt ogrywając Aiko Nakamurę. Kilka miesięcy później w barażach Grupy Światowej zdobyła dwa jedyne punkty dla swojej drużyny, triumfując nad Robertą Vinci i Francescą Schiavone. W 2006 w meczu z Francuzkami pokonała Nathalie Dechy i Tatianę Golovin, a w 2007 i 2008 zwyciężyła wszystkie najlepsze tenisistki słowackie w tamtym czasie: Dominikę Cibulkovą, Danielę Hantuchovą i Magdalénę Rybarikovą.
W 2008 roku wystąpiła w letnich igrzyskach olimpijskich w Pekinie. W grze pojedynczej w pierwszej rundzie została pokonana przez Alizé Cornet, a w grze podwójnej w parze z Ivetą Benešovą musiały uznać wyższość przyszłych mistrzyń olimpijskich, Venus Williams i Sereny Williams.
Zakończenie kariery w 2010 roku
[edytuj | edytuj kod]W obliczu coraz słabszych występów Nicole Vaidišová ogłosiła dnia 16 marca 2010, że kończy karierę tenisową. Zrobiła to w wieku dwudziestu lat i zajmowała 176. miejsce w rankingu światowym. Jednocześnie poinformowała, że zamierza poślubić swojego narzeczonego i reprezentacyjnego kolegę, Radka Štěpánka.
W czasie trwania swojej kariery wygrała sześć singlowych tytułów WTA i dwukrotnie wystąpiła w półfinałach imprez wielkoszlemowych. Dokonała tego w wieku kilkunastu lat, czym zapisała się w księgach tenisowych rekordów. Na korcie zarobiła niecałe trzy miliony dolarów amerykańskich. Rok 2007 zakończyła na dwunastym miejscu listy WTA, a rok 2006 o dwa oczka wyżej. W sumie do zakończenia kariery w 2010 roku wygrała 190 spośród 283 rozegranych zawodowych pojedynków (67%).
Po zakończeniu kariery tenisowej
[edytuj | edytuj kod]W listopadzie 2010 Vaidišová po raz pierwszy pojawiła się z mężem na oficjalnej imprezie - charytatywnym pokazie mody w Pradze. Zasiadała też na trybunach podczas jego występów w Brisbane International 2011, Barclays ATP World Tour Finals 2012 i w zwycięskim dla Czechów finale Pucharu Davisa 2012.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Nicole Vaidišová jest przybraną córką Alexa Kodata, który od 2009 roku był jej trenerem tenisowym. Do uprawiania tego sportu zachęciła ją matka, Riana. Vaidišová ma dwóch młodszych braci, Oliviera i Toby’ego. Urodziła się w Norymberdze i do szóstego roku życia mieszkała w Niemczech. Lubi czytać, oglądać filmy, uprawiać jogę i jeździć na rowerze. Jest fanką Madonny. Mówi po czesku, niemiecku, angielsku i francusku. Jej ulubionym miastem jest Nowy Jork.
17 lipca 2010 roku w Pradze wyszła za czeskiego tenisistę, Radka Štěpánka[13]. Ślub nastąpił trzy lata po tym, jak mężczyzna rozstał się z Martiną Hingis. W czerwcu 2013 menedżer Štěpánka potwierdził, że para rozstała się i przygotowuje się do rozwodu[14]. W 2013 małżeństwo rozpadło się, po czym w 2018 nastąpił ich ponowny ślub[15].
Finały turniejów WTA
[edytuj | edytuj kod]Legenda | |
---|---|
Wielki Szlem | |
Igrzyska olimpijskie | |
WTA Tour Championships | |
1988 – 2008 |
|
Kategoria I | |
Kategoria II | |
Kategoria III | |
Kategoria IV | |
Kategoria V |
Gra pojedyncza 7 (6-1)
[edytuj | edytuj kod]Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Zwyciężczyni | 1. | 15 sierpnia 2004 | Vancouver | Twarda | ![]() |
2:6, 6:4, 6:2 |
Zwyciężczyni | 2. | 17 października 2004 | Taszkent | Twarda | ![]() |
5:7, 6:3, 6:2 |
Finalistka | 1. | 22 maja 2005 | Stambuł | Ceglana | ![]() |
3:6, 2:6 |
Zwyciężczyni | 3. | 2 października 2005 | Seul | Twarda | ![]() |
7:5, 6:3 |
Zwyciężczyni | 4. | 9 października 2005 | Tokio | Twarda | ![]() |
7:6(4), 3:2 krecz |
Zwyciężczyni | 5. | 16 października 2005 | Bangkok | Twarda | ![]() |
6:1, 6:7(5), 7:5 |
Zwyciężczyni | 6. | 27 maja 2006 | Strasburg | Ceglana | ![]() |
7:6(7), 6:3 |
Historia występów wielkoszlemowych
[edytuj | edytuj kod]- Legenda
W, wygrany turniej
F, przegrana w finale
SF, przegrana w półfinale
QF, przegrana w ćwierćfinale
xR, przegrana w x rundzie
A, brak startu
Występy w grze pojedynczej
[edytuj | edytuj kod]Turniej | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | A | 3R | 4R | SF | 4R | 1R | A | koniec kariery | A | |||
French Open | A | 2R | SF | QF | 1R | 1R | koniec kariery | A | ||||
Wimbledon | A | 3R | 4R | QF | QF | 1R | koniec kariery | A | ||||
US Open | 1R | 4R | 3R | 3R | 2R | A | koniec kariery | A |
Występy w grze podwójnej
[edytuj | edytuj kod]Turniej | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | A | A | 1R | 1R | 3R | A | A | koniec kariery | A | |||
French Open | A | A | 1R | A | A | 1R | koniec kariery | A | ||||
Wimbledon | A | 1R | 2R | 2R | A | 1R | koniec kariery | A | ||||
US Open | A | 1R | A | A | A | A | koniec kariery | A |
Wygrane turnieje singlowe ITF
[edytuj | edytuj kod]Data | Turniej | Kat. | ($) | Naw. | Finalistka | Wynik | |
1. | 19/10/2003 | ![]() |
ITF | 10 000 | dywanowa | ![]() |
7:6(5), 6:4 |
2. | 22/02/2004 | ![]() |
ITF | 25 000 | twarda | ![]() |
7:6(2), 7:5 |
Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych
[edytuj | edytuj kod]Gra pojedyncza (1)
[edytuj | edytuj kod]Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
Finalistka | 2004 | ![]() |
Twarda | ![]() |
1:6, 4:6 |
Gra podwójna (1)
[edytuj | edytuj kod]Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
Finalistka | 2004 | ![]() |
Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
5:7, 3:6 |
Zwycięstwa nad zawodniczkami klasyfikowanymi w danym momencie w TOP 20 rankingu
[edytuj | edytuj kod]Sezon | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2014 | 2015 | 2016 |
Zwycięstwa | 0 | 0 | 6 | 6 | 7 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
# | Zawodnik | Ranking | Turniej | Nawierzchnia | Runda | Wynik |
---|---|---|---|---|---|---|
2005 | ||||||
1. | ![]() |
Nr 18 | Indian Wells, Stany Zjednoczone | Twarda | 2R | 6:1, 3:6, 6:1 |
2. | ![]() |
Nr 20 | Miami, Stany Zjednoczone | Twarda | 2R | 6:2, 7:6(6) |
3. | ![]() |
Nr 6 | Charleston, Stany Zjednoczone | Ceglana | 2R | 6:3, 5:7, 6:4 |
4. | ![]() |
Nr 15 | Toronto, Kanada | Twarda | 2R | 6:2, 6:4 |
5. | ![]() |
Nr 17 | Seul, Korea Południowa | Twarda | F | 7:5, 6:3 |
6. | ![]() |
Nr 9 | Bangkok, Tajlandia | Twarda | F | 6:1, 6:7(5), 7:5 |
2006 | ||||||
7. | ![]() |
Nr 17 | Sydney, Australia | Twarda | QF | 6:3, 3:1 krecz |
8. | ![]() |
Nr 20 | Australian Open, Australia | Twarda | 3R | 6:4, 6:2 |
9. | ![]() |
Nr 1 | French Open, Francja | Ceglana | 4R | 6:7(5), 6:1, 6:2 |
9. | ![]() |
Nr 13 | French Open, Francja | Ceglana | QF | 6:7(5), 6:1, 6:3 |
10. | ![]() |
Nr 17 | San Diego, Stany Zjednoczone | Twarda | QF | 6:4, 6:2 |
11. | ![]() |
Nr 1 | Moskwa, Rosja | Twarda | QF | 1:6, 7:5, 7:6(3) |
12. | ![]() |
Nr 12 | Linz, Austria | Twarda | QF | 5:7, 7:6(5), 6:4 |
2007 | ||||||
13. | ![]() |
Nr 17 | Sydney, Australia | Twarda | 1R | 6:1, 6:4 |
14. | ![]() |
Nr 14 | Sydney, Australia | Twarda | QF | 6:4, 6:2 |
15. | ![]() |
Nr 8 | Australian Open, Australia | Twarda | 4R | 6:3, 6:3 |
16. | ![]() |
Nr 14 | Fed Cup, Słowacja | Ceglana | R1 | 6:2, 6:7(1), 6:3 |
17. | ![]() |
Nr 4 | Wimbledon, Wielka Brytania | Trawiasta | 4R | 7:6(6), 4:6, 6:1 |
18. | ![]() |
Nr 3 | Zurych, Szwajcaria | Dywanowa (hala) | 2R | 6:4, 6:4 |
19. | ![]() |
Nr 16 | Linz, Austria | Twarda | QF | 6:3, 7:6(7) |
2008 | ||||||
20. | ![]() |
Nr 9 | Sydney, Australia | Twarda | 2R | 6:4, 6:2 |
21. | ![]() |
Nr 3 | Sydney, Australia | Twarda | QF | 6:4, 4:6, 6:4 |
22. | ![]() |
Nr 8 | Wimbledon, Wielka Brytania | Trawiasta | 4R | 4:6, 7:6(0), 6:3 |
Bilans spotkań z zawodniczkami z TOP 10 rankingu WTA
[edytuj | edytuj kod]Bilans bezpośrednich spotkań z tenisistkami, które kiedykolwiek znajdowały się w TOP 10 rankingu WTA Tour.
Stan na 29.02.2016.
Tenisistka | Mecze | W | P | % | Pierwsze spotkanie, wynik | Ostatnie spotkanie, wynik |
---|---|---|---|---|---|---|
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 1. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
3 | 2 | 1 | 67% | ![]() |
![]() |
![]() |
2 | 0 | 2 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 0 | 1 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
4 | 0 | 4 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 0 | 1 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
5 | 1 | 4 | 20% | ![]() |
![]() |
![]() |
9 | 6 | 3 | 67% | ![]() |
![]() |
![]() |
5 | 3 | 2 | 60% | ![]() |
![]() |
![]() |
2 | 2 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
4 | 0 | 4 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
2 | 1 | 1 | 50% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 38 | 15 | 23 | 39% | ||
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 2. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
1 | 0 | 1 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 1 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
5 | 0 | 5 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
3 | 0 | 3 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 1 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 1 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 0 | 1 | 0% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 13 | 3 | 10 | 23% | ||
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 3. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
2 | 1 | 1 | 50% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 0 | 1 | 0% | ![]() |
![]() |
![]() |
4 | 1 | 3 | 25% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 7 | 2 | 5 | 29% | ||
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 4. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
4 | 1 | 3 | 25% | ![]() |
![]() |
![]() |
6 | 6 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 10 | 7 | 3 | 70% | ||
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 5. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
3 | 3 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
6 | 5 | 1 | 83% | ![]() |
![]() |
![]() |
5 | 3 | 2 | 60% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 14 | 11 | 3 | 79% | ||
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 6. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
4 | 3 | 1 | 75% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 1 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 5 | 4 | 1 | 80% | ||
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 7. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
2 | 2 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 0 | 1 | 0% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 3 | 2 | 1 | 67% | ||
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 8. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
2 | 1 | 1 | 50% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 1 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
3 | 1 | 2 | 33% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 6 | 3 | 3 | 50% | ||
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 10. miejscu rankingu | ||||||
![]() |
2 | 2 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
1 | 1 | 0 | 100% | ![]() |
![]() |
![]() |
2 | 1 | 1 | 100% | ![]() |
![]() |
podsumowanie | 5 | 4 | 1 | 80% | ||
podsumowanie | 101 | 51 | 50 | 50% |
Bilans spotkań w sezonie
[edytuj | edytuj kod]sezon | występy singlowe | % wygranych | mecze WTA | % wygranych | występy deblowe | % wygranych |
---|---|---|---|---|---|---|
2016 | 4 - 4 | 50% | − | − | − | − |
2015 | 23 - 12 | 66% | 7 - 5 | 58% | − | − |
2014 | 7 − 5 | 58% | − | − | − | − |
2013 | koniec kariery | |||||
2012 | koniec kariery | |||||
2011 | koniec kariery | |||||
2010 | 1 - 4 | 20% | 1 − 1 | 50% | 1 − 2 | 33% |
2009 | 11 - 17 | 39% | 9 - 16 | 36% | 1 − 3 | 25% |
2008 | 19 − 19 | 50% | 19 − 19 | 50% | 3 − 6 | 33% |
2007 | 37 − 14 | 73% | 37 − 14 | 73% | 2 − 3 | 40% |
2006 | 39 − 16 | 71% | 39 − 16 | 71% | 3 - 7 | 30% |
2005 | 48 − 15 | 76% | 48 − 15 | 76% | 3 − 6 | 33% |
2004 | 31 − 8 | 79% | 22 − 7 | 76% | 0 − 4 | 0% |
2003 | 4 − 0 " | 100% | − | − | − | − |
podsumowanie | 224 - 114 | 66% | 182 - 93 | 66% | 13 - 31 | 30% |
" wygrany jeden turniej ITF
- Legenda
kolor żółty – najwięcej wygranych spotkań w jednym sezonie
kolor pomarańczowy – najwyższy procent wygranych meczów
Miejsca w rankingu na koniec roku
[edytuj | edytuj kod]sezon | Ranking singlowy | Ranking deblowy |
---|---|---|
2015 | 257 | − |
2014 | 615 | − |
2013 | − | − |
2012 | − | − |
2011 | − | − |
2010 | 495 | − |
2009 | 188 | 481 |
2008 | 41 | 245 |
2007 | 12 | 218 |
2006 | 10 | 187 |
2005 | 15 | 192 |
2004 | 77 | 747 |
2003 | - | − |
- Legenda
kolor żółty – liderka rankingu
kolor pomarańczowy – TOP 10
kolor jasnobrązowy – TOP 20
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jarosław Kowa: WTA Gold Coast: Vaidisova gorsza od Na Li!. sportowefakty.pl, 2008-01-03. [dostęp 2015-07-24]. (pol.).
- ↑ Jarosław Kowa: WTA Los Angeles: Pewna Safina, Schnyder i Vaidisova za burtą. sportowefakty.pl, 2008-07-24. [dostęp 2015-07-24]. (pol.).
- ↑ Łukasz Iwanek: Pokochać tenis, nowy początek Nicole Vaidisovej (str. 4). sportowefakty.pl, 2014-11-27. [dostęp 2015-07-24]. (pol.).
- ↑ Michał Świtaj: Niespełniona Vaidišová kończy karierę i bierze ślub. sportowefakty.pl, 2010-03-18. [dostęp 2015-07-24]. (pol.).
- ↑ Łukasz Iwanek: Nicole Vaidisova wraca na zawodowe korty!. sportowefakty.pl, 2014-08-31. [dostęp 2015-07-22]. (pol.).
- ↑ Łukasz Iwanek: ITF Albuquerque: Zwycięstwo Nicole Vaidisovej na otwarcie nowego etapu kariery. sportowefakty.pl, 2014-09-17. [dostęp 2015-07-22]. (pol.).
- ↑ Michał Pochopień: WTA Monterrey: Paula Kania i Urszula Radwańska na starcie eliminacji, powrót Nicole Vaidisovej. sportowefakty.pl, 2015-02-28. [dostęp 2015-07-22]. (pol.).
- ↑ Łukasz Iwanek: WTA Monterrey: Hantuchova rywalką Urszuli Radwańskiej, Ivanović lepsza od Vaidisovej. sportowefakty.pl, 2015-03-04. [dostęp 2015-07-22]. (pol.).
- ↑ Łukasz Iwanek: WTA Miami: Vaidisova postraszyła Halep, Azarenka bezlitosna dla Janković. sportowefakty.pl, 2015-03-27. [dostęp 2015-07-22]. (pol.).
- ↑ Kacper Kowalczyk: ITF Sobota: Nicole Vaidisova zagra z dziką kartą!. sportowefakty.pl, 2015-07-20. [dostęp 2015-08-07]. (pol.).
- ↑ Rafał Smoliński: ITF Sobota: Kiki Bertens i Richel Hogenkamp triumfatorkami debla, porażka Nicole Vaidisovej. sportowefakty.pl, 2015-07-31. [dostęp 2015-08-07]. (pol.).
- ↑ Rafał Smoliński: Nicole Vaidisova oficjalnie zakończyła tenisową karierę. sportowefakty.pl, 2016-07-21. [dostęp 2016-07-21]. (pol.).
- ↑ Polska Agencja Prasowa: Štěpánek i Vaidišová małżeństwem. sportowefakty.pl, 2010-07-18. [dostęp 2015-07-24]. (pol.).
- ↑ Matt Cronin: Stepanek and Vaidisova seeking divorce. tennis.com, 2013-06-20. [dostęp 2013-06-22]. (ang.).
- ↑ Rafał Smoliński: Nicole Vaidisova i Radek Stepanek znów są małżeństwem. Wzięli ślub w Pradze. Sportowe Fakty, 2018-05-25. [dostęp 2018-05-25]. (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie WTA [online], Women’s Tennis Association [dostęp 2014-02-04] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2014-02-04] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Billie Jean King [online], Billie Jean King Cup [dostęp 2014-02-04] (ang.).