Latarnia Morska Ustka
![]() | |
![]() Elewacja zachodnia | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Miejscowość | |
Wysokość wieży |
19,50 m |
Wysokość światła |
22,20 m n.p.m. |
Zasięg światła |
18,00 Mm |
Charakterystyka światła |
Przerywane |
Data budowy |
1892 |
Administrator | |
Położenie na mapie Ustki ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa pomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu słupskiego ![]() | |
![]() |
Latarnia Morska Ustka – latarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku, położona w mieście Ustka (powiat słupski, województwo pomorskie)[2].
Znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Jarosławiec a Latarnią Morską Czołpino.
Informacje ogólne
Latarnia jest administrowana przez Urząd Morski w Gdyni (przed 1 kwietnia 2020 roku przez Urząd Morski w Słupsku). W 1993 roku wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa pomorskiego[1].
Dane techniczne
- Wysokość wieży: 19,50 m
- Wysokość światła: 22,20 m n.p.m.
- Zasięg nominalny światła: 18 Mm (33,336 km)
- Charakterystyka światła: Przerywane
- Światło: 4,0 s
- Przerwa: 2,0 s
- Okres: 6,0 s
- Soczewka cylindryczna – średnica: 1000 mm
- Moc żarówki: 1000 W
Historia
Ze względu na trudne wejście do portu, a szczególne rozmieszczenie jego główek, w 1871 roku postawiono przy stacji pilotów 11 metrowy maszt, na który wciągano lampę naftową z soczewką Fresnela[3]. Dawała ona stałe, czerwone światło o zasięgu 6 Mm[4].
Obecna budowla została wzniesiona w 1892 roku. Składa się z murowanego budynku wykorzystywanego jako stacja pilotów oraz przylegającej do niego wysokiej na 19,5 m, ośmiokątnej wieży – latarni. Uroku jej dodaje ogromna liczba gzymsów, daszków oraz kilkanaście okien różnego rozmiaru. Na szczyt wieży prowadzą betonowe i metalowe schodki, a przez szyby galerii można obserwować układ soczewek. Zasięg światła zwiększył się do 18 Mm[5].
W 1904 roku zmieniono charakterystykę światła na białe, przerywane[4].
II wojna światowa nie wyrządziła szkody obiektom i już 15 listopada 1945 roku latarnia wznowiła pracę, jako latarnia morska Postomino. Nazwa ta nie przyjęła się i 1 stycznia 1947 roku powrócono do historycznej nazwy „Ustka”[3]. Obecnie optykę latarni stanowi cylindryczna soczewka o średnicy 1000 mm, a źródłem światła jest 1000 W żarówka, umieszczona na dwupozycyjnym zmieniaczu[6]. Zabudowania przetrwały do XXI wieku bez większych zmian[4].
Latarnia nie jest dozorowana. 30 kwietnia 2010 roku zakończył służbę ostatni z usteckich latarników[3].
Latarnia udostępniona jest do zwiedzania – wstęp płatny[5].
Galeria
-
Latarnia Morska Ustka – 1890–1900
-
Widok na latarnię z falochronu zachodniego
-
Otoczenie latarni
-
Widok z latarni w kierunku wejścia do portu
-
Latarnia i aparat optyczny
-
Widok ogólny
-
Tablice urzędowe
Przypisy
- ↑ a b Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 23 lipca 2024, s. 93 [dostęp 2024-07-01] .
- ↑ Latarnia morska Ustka. [w:] Polskie Latarnie Morskie [on-line]. [dostęp 2021-04-07].
- ↑ a b c Latarnia morska w Ustce [online], stotom.wordpress.com [dostęp 2021-04-08] .
- ↑ a b c Renata Baczyńska , Polskie latarnie morskie i ich związek z gospodarką turystyczną, Bydgoszcz 2010, s. 47–49 [dostęp 2021-04-03] .
- ↑ a b Latarnia morska [online] [dostęp 2021-04-03] .
- ↑ Apoloniusz Łysejko. Polskie Latarnie Morskie. Wydawca: ZET 2012, s-39 ISBN 978-83-63161-07-1.