Mastif neapolitański: Różnice pomiędzy wersjami
[wersja przejrzana] | [wersja przejrzana] |
Luckas-bot (dyskusja | edycje) m r2.7.1) (robot dodaje: ca:Mastí Napolità |
Luckas-bot (dyskusja | edycje) m r2.7.1) (robot dodaje: uk:Мастіно-наполетано |
||
Linia 84: | Linia 84: | ||
[[fi:Napolinmastiffi]] |
[[fi:Napolinmastiffi]] |
||
[[sv:Mastino napoletano]] |
[[sv:Mastino napoletano]] |
||
[[uk:Мастіно-наполетано]] |
Wersja z 23:28, 28 mar 2011
Wymiary | |
Masa |
60 - 70 kg psy, |
---|---|
Klasyfikacja | |
FCI |
Grupa II, Sekcja 2, |
AKC |
Working |
ANKC |
Grupa 6 (Utility) |
CKC |
Miscellaneous |
KC(UK) |
Working |
NZKC |
Utility |
UKC |
Grupa 1 - Guardian Dog |
Wzorce rasy | |
|
Mastif neapolitański – jedna z ras psów, należąca do grupy sznaucerów i pinczerów, psów molosowatych, szwajcarskich psów pasterskich oraz psów innych ras. Zaklasyfikowana do sekcji molosowatych w typie dogowatym.
Rys historyczny
Niemiecki Klub Molosów prezentuje mastifa neapolitańskiego jako "prastarą rasę psów hodowana w rejonach Wezuwiusza, przez tamtejszych chłopów". Klub przyjmuje, że psy tej rasy są potomkami dawnych bojowych psów rzymskich. Prócz pełnienia funkcji psa bojowego, służyły także jako psy służbowe i pociągowe. Z określeniem "prastara rasa" polemizuje Hans Räber[1], wskazując na brak jakichkolwiek wcześniejszych wzmianek o tym psie u dawnych kynologów tj: Strebel, Beckmann, Shaw, czy Zimmermann, autor "Lexikon der Hundefreunde". Po raz pierwszy mastif neapolitański zaistniał na wystawie psów w Mediolanie w 1914 roku. Zaprezentowano tam jednego psa o imieniu Drago, którego właściciel, Mario Monti, określał jako mastino italiano. W tym okresie nie istniał wzorzec psa określanego w ten sposób, chociaż sam Monti jak i Hauck (autor pozycji o rzadkich rasach psów) zaliczali psy z południowej części Włoch nazywane psami korsykańskimi jak i mastino napoletano do tzw. "psów rzeźnickich opisywanych już w 1550 roku". Zastrzegali także, że psy te nie prezentują ujednoliconego typu.
Etymologia nazwy rasy
Nie ma zgodności co do pochodzenia nazwy rasy i istnieją różne jej wersje. Jedna z nich, tłumaczy że nazwa ta powstała od słowa pochodzenia celtyckiego mast-tuin, oznaczającego pilnowanie domu. Według Diany Hornik (Sprawozdanie o molosach 1/88) nazwa mastino napoletano powstała od włoskiego tematu mast (pierwotna forma mast dostała się do Francji, Hiszpanii i Anglii wraz z Rzymianami) oznaczającego obwarowane miejsce. Doktor Albrecht, na którego powołuje się Strebel, wychodził z założenia, że formą podstawową jest łacińskie mixitivus oznaczającego mieszańca, lub według Reula (w "Les races des chiens" 1891 - 1994) massatinus oznaczającego domowy.
Wygląd
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/Mastino_napoletano_675.jpg/250px-Mastino_napoletano_675.jpg)
Budowa
Wrażenie Ogólne : Duży, bardzo masywny i krępy pies. którego długość ciała jest większa od wysokości w kłębie. Długość tułowia jest większa o 10% niż wysokość w kłębie. Proporcje długości czaszki do długości kufy wynoszą 2:1.
Szata i umaszczenie
Skóra gruba, obfita i luźna na całym ciele, szczególnie na głowie, gdzie tworzy liczne fałdy i zmarszczki i na spodniej części szyi, gdzie tworzy podwójne podgardle. Szata : Włos: Krótki i twardy, gęsty, wszędzie tej samej długości, jednolicie gładki, cienki - długości nie większej niż 1,5 cm. Nie może wykazywać tendencji do tworzenia się frędzli. Umaszczenie: Kolory preferowane: szary, ołowiano-szary i czarny, ale także brązowy, płowy i intensywnie płowy (czerwień jelenia), czasami występują małe, białe znaczenia na piersi i końcach palców. Wszystkie te kolory mogą być pręgowane; dopuszczalne jest umaszczenie orzechowe, gołębie (jasnoszare) i izabelowate.
Zachowanie i charakter
Psy tej rasy są łagodne i zrównoważone, ale sprowokowane walczą bezkompromisowo. Nawet jeżeli są wychowywane konsekwentnie i z intuicją, nigdy nie będą wybitnie posłuszne. Czujne, zwinne, szybkie. U niektórych osobników może powstać problem z odpowiednim wychowaniem.
Użytkowość
Psy pasterskie, ale przede wszystkim stróżujące, o wrodzonym instynkcie obronnym.
Zdrowie i pielęgnacja
Pies ten wymaga czasochłonnej hodowli, uciążliwe może również być obfite ślinienie.
Popularność
W Polsce rasa jest rzadko spotykana.
Ciekawostki
Mastif ten nie należy jeszcze do przerasowanych, aczkolwiek niektórzy nieuczciwi hodowcy zaczęli kilka lat temu hodować psy z poważnymi wadami anatomicznymi. W 1946 malarz Piero Scanziani założył związek kynologiczny tej rasy i zaczął ratować ją przed wyginięciem.
- ↑ Hans Räber, "Encyklopedia psów rasowych", T I, s. 421
Bibliografia
- Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999, ISBN 83-7073-158-9.