Wiesław Nowicki
Wiesław Nowicki (ur. 13 listopada 1946 w Łodzi, zm. 24 maja 2012 w Gdańsku) – polski aktor teatralny i filmowy, publicysta, dziennikarz, reżyser teatralny, działacz kulturalny i propagator muzyki klasycznej.
![]() Wiesław Nowicki (1978) | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce spoczynku | |
Narodowość | |
Rodzice | |
Małżeństwo | |
Dzieci |
Dorota (1972; Łódź) Ewelina (1982; Gdańsk) |
Odznaczenia | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Wies%C5%82aw_Nowicki_Kr%C3%B3l_w_Mazepie_J._S%C5%82owackiego.png/240px-Wies%C5%82aw_Nowicki_Kr%C3%B3l_w_Mazepie_J._S%C5%82owackiego.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Wies%C5%82aw_Nowicki_i_Wanda_Neumann.png/240px-Wies%C5%82aw_Nowicki_i_Wanda_Neumann.png)
Życiorys
edytujSyn Sabiny Nowickiej i łódzkiego aktora Zygmunta Nowickiego[1], mąż aktorki Wandy Neumann. Ze strony matki wnuk z rodziny księgarzy Glücksbergów, a ze strony ojca wnuk łódzkiego tramwajarza miejskiego Józefa Nowickiego[2]. Dwoje dzieci: Dorota Holland z d. Nowicka (ur. w 1972 w Łodzi) i Ewelina Nowicka (ur. w 1982 w Gdańsku), kompozytorka i skrzypaczka.
W roku 1968 ukończył studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej im. Leona Schillera w Łodzi z tytułem magistra sztuki. W 1976 na Uniwersytecie Łódzkim zakończył studia doktoranckie w zakresie teatrologii, pod kierunkiem naukowym profesora Stanisława Kaszyńskiego. Po ukończeniu Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi w roku 1968 pracował w wielu teatrach, m.in. Teatru Polskiego w Poznaniu, Teatrze Nowym w Łodzi (1971–1973), Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (1973–1985).
Został pochowany w części komunalnej cmentarza na Dołach w Łodzi.
- Działalność reżyserska
W roku 1971 powołał do życia „Teatr Atelier” w Łodzi, gdzie zajął się reżyserią, gdzie wystawił m.in.: Upadek według Alberta Camusa i Proces według Kafki (reż. i wyk.).
W 1977 roku wspólnie z żoną i aktorką Wandą Neumann założył nieinstytucjonalny zawodowy Teatr na Przymorzu, który był kameralnym teatrem poetyckim. Kierunek poszukiwań wyznaczały m.in. takie przedstawienia jak: Mały książę Saint Exuperego i Koncert wiosenny na podstawie opowiadań Janusza Korczaka, a także spektakle według twórczści Jana Brzechwy i Juliana Tuwima[3]. Były to spektakle dwuosobowe, w których każdy z aktorów grał wiele ról. Działalność Teatru na Przymorzu nawiązywała do tradycji włoskich komediantów i do doświadczeń Arkadego Rajkina. Wiesław Nowicki reżyserował i występował w Teatrze na Przymorzu przez 35 lat[potrzebny przypis].
W latach 1987–1988 wyreżyserował w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie Teatr Prof. Tutki Jerzego Szaniawskiego oraz Dwie opowieści Ksawerego Pruszyńskiego (reżyseria, adaptacja i wykonanie). W roku 1989 w Teatrze Polskim w Bydgoszczy m.in. Sztukę konwersacji Kazimierza Brandysa oraz w 1991 Króla Maciusia na wyspie bezludnej Janusza Korczaka (adaptacja i reżyseria). Reżyserował także w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim, m.in. Wańkowicz krzepi według Melchiora Wańkowicza i Krzysztofa Kąkolewskiego.
- Inna działalność teatralna i kulturalna
W latach 1974–1977 był sekretarzem literackim Stanisława Hebanowskiego, a w latach 1985–1987 kierownikiem literackim Teatru Miniatura w Gdańsku. Następnie doradcą literackim Teatru Ziemi Pomorskiej w Grudziądzu (1987), konsultantem programowym Bałtyckiego Teatru Dramatycznego im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie (1988) oraz konsultantem programowym Teatru Polskiego w Bydgoszczy (1988–1994). W roku 2007 ustanowił wraz z Towarzystwem Przyjaciół Łodzi prestiżowy medal "Pro publico bono", pamięci Sabiny Nowickiej, przyznawany osobom zasłużonym dla kultury polskiej i Łodzi.
- Dziennikarstwo
Autor ponad siedmiuset tekstów m.in. na łamach „Wprost”, „Teatru”, „Sceny”, „Twórczości”, „Odry”, „Tak i Nie”, „Odgłosów”, „Tygodnika Kulturalnego”, „Życia Literackiego”, „Kujaw i Pomorza”. Pisał stale felietony o tematyce teatralnej i muzycznej w „Dzienniku Bałtyckim” i „Wieczorze Wybrzeża”.
Twórca wielu programów telewizyjnych o tematyce kulturalnej, m.in. „Salon artystyczny Wiesława Nowickiego“, „Twarze” i „Musica noster amor“. Prowadził wywiady dla „Telewizji Trójmiasto” w Gdańsku 1994–1996 oraz „Gdańskiej Telewizji Kablowej” z osobowościami sceny muzycznej takimi jak Wanda Wiłkomirska, Krzysztof Jakowicz, Konstanty Andrzej Kulka. Reżyser filmów biograficznych o Pawle Adamowiczu, Tomaszu Posadzkim oraz Janie Zarębskim.
Ważniejsze role teatralne
edytuj- Hilarion w Kuszeniu św. Antoniego Gustave Flauberta (reż. S. Hebanowski); (prapremiera polska)
- Jan w Fantazym J. Słowackiego
- król w Mazepie J. Słowackiego
- Zielony Pajac w Śnie Felicji Kruszewskiej (reż. S. Hebanowski)
- Gregoire w Teatrze odwiecznej wojny Nikolaja Jewreinowa (reż. S. Hebanowski)
- Paszka w Zeszłego lata w Czulimsku Aleksandra Wampilowa (reż. S. Hebanowski)
- Mak-Yks w Pierścieniu wielkiej damy Cypriana Kamila Norwida
- Charles w Urodzinach Whitinga
- Kajfasz w – Judasz z Kariothu Rostworowskiego
- Widmo w Weselu Stanisława Wyspiańskiego
- Mularz w – Sprawie Dantona Stanisławy Przybyszewskiej w reż. Macieja Karpińskiego
Za monodramy Żale Orfeusza nad Eurydyką Kniaźnina (1968) i Biografia heroiczna według Jerzego Lovella (1969) otrzymał nagrody aktorskie na Festiwalach Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu.
Role filmowe
edytuj- Złote Koło, reż. Stanisław Wohl, 1971
- Stan wewnętrzny, reż. Krzysztof Tchórzewski, 1983
- Pan na Żuławach (serial tv), reż. Sylwester Szyszko, 1984
Ważniejsze publikacje
edytuj- Ludzie prawdziwi Tadeusza Gwiazdowskiego („Teatr”, 1985)
- Klisza Pamięci, wspomnienie o Stanisławie Hebanowskim (1987)
- Teatr Mariana Kołodzieja („Tak i Nie”; 1990)
- Korczak nieznany „Kujawy i Pomorze”; 1993)
- Jerzy Kreczmar („Kujawy i Pomorze”; 1994)
Odznaczenia
edytuj- Srebrny Krzyż Zasługi (1986)
- Medal Prezydenta Miasta Gdańska (1978)
Przypisy
edytuj- ↑ Klaudia Orlińska, Zygmunt Nowicki (7 IX 1909 – 23 XI 1977). Wspomnienie, [w:] „Gazeta Wyborcza–Łódź", wyd. A, 22 XI 2007, s. 7.
- ↑ Bartosz Stępień, Józef Nowicki (1885-1947). Wspomnienie, [w:] "Gazeta Wyborcza-Łódź", 4 VI 2009, s. 8.
- ↑ Odszedł Wiesław Nowicki. portalpomorza.pl. [dostęp 2012-08-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-26)]. (pol.).
Bibliografia
edytuj- Wiesław Nowicki w bazie filmpolski.pl
- Dziennik Bałtycki, Zmarł Wiesław Nowicki
- Rzeczpospolita, Wiesław Nowicki nie żyje