Sobór konstantynopolitański IV
Sobór Konstantynopolitański IV – sobór biskupów chrześcijańskich, zwołany na przełomie 869 i 870 roku w Konstantynopolu przez cesarza Bazylego I Macedończyka. Sobór, odbywający się za zgodą papieża Hadriana II, zajął się rozsądzeniem sporu między papieżem a patriarchą Konstantynopola Focjuszem. Focjusz został potępiony i pozbawiony godności patriarszej.
Sobór konstantynopolitański IV | |
Data rozpoczęcia | |
---|---|
Data zakończenia | |
Poprzedni Sobór nicejski II (787) |
Następny Sobór laterański I (1123) |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/Cesare_Nebbia_%E2%80%93_Fourth_Council_of_Constantinople.jpg/220px-Cesare_Nebbia_%E2%80%93_Fourth_Council_of_Constantinople.jpg)
Poruszona została także sprawa Bułgarów, których Kościół, mimo protestu papieskich legatów, włączył do patriarchatu Konstantynopolitańskiego[1].
Uważany jest przez Kościół katolicki za ósmy Sobór Powszechny, dla prawosławnych ma charakter soboru lokalnego.
Na przełomie 879 i 880 roku sobór zebrał się ponownie. Zrehabilitowano na nim Focjusza. Druga sesja soboru została początkowo uznana za powszechną przez Kościół katolicki i prawosławie, jednak w XI wieku na skutek schizmy wschodniej Kościół katolicki powrócił do opinii o błędach Focjusza.
Przez wielu historyków i teologów katolickich Sobór Konstantynopolitański IV nie jest uważany za powszechny.
Przypisy
edytuj- ↑ Marian Banaszak: Historia Kościoła katolickiego. T. II: Średniowiecze. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej, 1987, s. 43.