Kazamata (okrętownictwo)
Kazamata – zamknięte opancerzone pomieszczenie na dawnych okrętach, w którym znajdowało się działo wraz z obsługą. Kazamaty pojawiły się wkrótce po wprowadzeniu pancerza do konstrukcji okrętów, w latach 60. XIX wieku i umieszczone były na burtach lub w nadbudówkach okrętu[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d2/Casemate_USS_North_Dakota_LOC_09527u.jpg/220px-Casemate_USS_North_Dakota_LOC_09527u.jpg)
Działa umieszczone w kazamatach miały zwykle niewielki kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej (do kilkudziesięciu stopni) oraz jeszcze mniejszy kąt ostrzału w płaszczyźnie pionowej. Mogły więc one prowadzić ogień tylko w jednym sektorze, w kierunku celów znajdujących się po stronie burty, czasem także w kierunku dziobu albo rufy, zależnie od rozmieszczenia kazamat.
W konstrukcji okrętów po I wojnie światowej kazamaty zostały ostatecznie wyparte przez wieże artyleryjskie[2], zapewniające duży kąt ostrzału w poziomie.
Nazwę kazamata stosuje się także na określenie całej pancernej nadbudówki niektórych pierwszych okrętów pancernych, w całości pokrytych pancerzem, w którym było kilka stanowisk dział.
Zobacz też
edytujPrzypisy
edytuj- ↑ M. Rogalski: Kazamata. W: Encyklopedia techniki wojskowej. Wydawnictwo MON, 1978, s. 256.
- ↑ kazamata, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2018-12-23] .