07 zgłoś się
07 zgłoś się – polski serial kryminalny wyprodukowany przez Telewizję Polską i emitowany przez TVP1 w pięciu seriach od 25 listopada 1976 do 25 maja 1989. Głównym reżyserem, a także współautorem scenariusza tego serialu był Krzysztof Szmagier. W głównej roli – porucznika Sławomira Borewicza – wystąpił Bronisław Cieślak. Serial i jego główny bohater cieszyli się w Polsce dużą popularnością. Muzycznym motywem przewodnim serialu jest utwór Alicji Majewskiej „Przed nocą i mgłą”, a właściwie wykonywana przez Włodzimierza Korcza sekcja na saksofonie z tego utworu. Pełna wersja piosenki pojawiła się w serialu tylko w odcinku „Strzał na dancingu”.
Gatunek | |
---|---|
Kraj produkcji | |
Oryginalny język | |
Główne role |
Bronisław Cieślak |
Muzyka tytułowa | |
Liczba odcinków |
21 |
Liczba serii |
5 |
Produkcja | |
Produkcja | |
Reżyseria |
Krzysztof Szmagier (odc. 1–8, 10–12, 14–21) |
Scenariusz |
Krzysztof Szmagier |
Muzyka | |
Zdjęcia | |
Scenografia | |
Czas trwania odcinka |
47–102 min |
Pierwsza emisja | |
Kraj oryginalnej emisji | |
Data premiery |
25 listopada 1976 |
Stacja telewizyjna | |
Pierwsza emisja |
25 listopada 1976 – 25 maja 1989 |
Lata emisji |
1976–1989 |
Status |
zakończony |
Format obrazu | |
Format dźwięku |
Produkcja
edytujPrzy decyzji wskazującej osobę odgrywającą główną rolę porucznika Borewicza reżyser Krzysztof Szmagier miał do dyspozycji aktorów zawodowych, aczkolwiek wybrał wykonującego zawód dziennikarza, Bronisława Cieślaka (wcześniej zagrał on tylko w serialu pt. Znaki szczególne z 1976), uznając go za prawdziwy typ aktorski (czyli ktoś, komu wierzy się, gdy mówi z ekranu)[1]. Według relacji Cieślaka z 1979 nie poczynił on specjalnych przygotowań do wcielenia się w rolę oficera Milicji Obywatelskiej[1]. Zgodnie z jego słowami zagrał tę rolę tak, jak sobie sam wyobrażał pracę śledczego, a jedyne co ćwiczył, to przez trzy dni poślizgi w kierowaniu Fiatem 132[1]. Innych czynności, jak np. posługiwanie się służbową krótkofalówką, nauczył się już w trakcie trwania zdjęć do serialu[1]. Zgodnie ze swoją wypowiedzią, Cieślak zdecydował się na przyjęcie roli w serialu pod warunkiem, że będzie on twardy, męski, uznając to za kanony reprezentowanego gatunku, co dotyczy także brutalności języka ukazanego w produkcji[1].
Zdjęcia rozpoczęto w styczniu 1976 w Sopocie (odcinek 1)[2]. Całość serialu składa się z kilku serii, produkowanych co kilka lat w dekadzie lat 70. i 80. XX wieku. Pierwsze cztery odcinki wyprodukowano w 1976, kolejne pięć (5–9) w 1978, następnie ponownie pięć (10–14) w 1981, potem cztery (15–18) w 1984 oraz finalnie trzy (19–21) w 1987. W zapowiedzi prasowej czterech nowych odcinków serialu czwartej serii w 1984 podano tytuły odcinków, wśród których odcinki 15–17 nazwano poprawnie, zaś czwarty nazwano Tragicznie bzdurny pomysł[3].
W trakcie pracy nad serialem korzystano ze wszechstronnej pomocy Milicji Obywatelskiej[4]. Wsparcie przejawiało się w konsultacji na etapie pisania scenariusza, a potem przy realizacji, a także w udostępnianiu radiowozów, helikopterów, broni palnej, kajdanek[4]. Według relacji Krzysztofa Szmagiera resort Ministerstwa Spraw Wewnętrznych stawał po stronie twórcy w przypadkach próby cenzurowania scen z serialu[4].
Charakterystyka
edytujFabuła serialu dotyczy działalności funkcjonariuszy MO Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej – późniejszego Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych. Głównym bohaterem jest porucznik Sławomir Borewicz, zaś każdy odcinek stanowi osobną sprawę, w której prowadzi śledztwo. Tytułowe „07” pochodzi od kryptonimu Borewicza w komunikacji radiowej milicji.
Pomysł serialu zaczerpnięto z popularnej w PRL serii opowiadań kryminalnych Ewa wzywa 07, tomiki z tej serii posłużyły za pierwowzory scenariuszy do wielu odcinków. Serial pierwotnie miał nazywać się "Przygody porucznika Wolskiego"[5] ale ostatecznie tytuł cyklu zaczerpnięto od odzewu wywoławczego dyspozytorni MO. Imię „Ewa” z serii literackiej zostało użyte w tytule na cześć żony jednego z pomysłodawców serii, Zbigniewa Gabińskiego[6].
Mimo zaprzeczeń twórców 07 zgłoś się, serial zyskał opinię[7] serialu nakręconego na zamówienie władz PRL w celu pozytywnego przedstawienia funkcjonariuszy MO w oczach opinii publicznej. Zdaniem osób wysuwających zarzuty serial miał sprawić, by Polacy polubili milicjantów. Wśród argumentów przemawiających na rzecz propagandowego charakteru filmu wymienia się[8] wypowiadane na ekranie dowcipy o milicjantach, przedstawianie MO jako odpowiednika istniejącej w krajach Zachodu policji, pojawiające się w serialu osoby o „nieprawomyślnym” pochodzeniu (taksówkarz-kresowiak, profesor uniwersytetu w Wilnie, żołnierz PSZ na Zachodzie, sybiraczka, partyzant antykomunistycznego podziemia itp.) czy nawiązania do kościelnych sakramentów udzielanych mniej lub bardziej jawnie milicjantom. Pomimo przychylnego i propagandowego nastawienia serialu wobec PRL, w filmie pojawiają się nawiązania i symbole pochodzące ze świata zachodniego, widoczne w Polsce lat 70.: puszka Coca-Coli, porucznik Borewicz nosi amerykańską kurtkę wojskową M65 i używa kosmetyków Old Spice, a kobiety – perfum Niny Ricci[9].
Przedmiotem innego politycznego zarzutu[10] jest tytuł serii, uważany za celowo dobrany tak, aby por. Borewicz (kryptonim „07”) przyćmił bohatera cyklu filmów o Jamesie Bondzie (kryptonim „007”), uważanych w PRL za antysocjalistyczne. Jednakże, jak stwierdził Bronisław Cieślak, tytuł produkcji nie był polską odpowiedzią na popularność filmów o agencie 007, a jedynie nawiązaniem do radiowego numeru wywoławczego dla operacyjnych jednostek Milicji Obywatelskiej stosowanego w miastach wojewódzkich.
Obsada aktorska
edytujRole główne
edytujJedyną postacią występującą we wszystkich 21 odcinkach serialu jest główny bohater, porucznik Borewicz, w którego rolę wcielił się Bronisław Cieślak. Obok niego główne role zagrali aktorzy wcielający się w funkcjonariuszy milicji, dowodzący bądź współpracujący z Borewiczem. Byli to w szczególności Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk (odc. 1–6, 8, 10–17, 19–20) i Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek (odc. 1–14). Tego ostatniego zastąpił później Jerzy Rogalski jako porucznik Waldemar Jaszczuk (odc. 15–21). W rolę współpracowniczki Borewicza wcieliła się Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska (odc. 5–13, 15–18), po niej zaś rolę kobiecego partnera w służbie kontynuowała Hanna Dunowska jako sierżant Anna Sikora (odc. 19–21). Ponadto kilkakrotnie pojawiła się Elżbieta Kijowska w roli prokurator Zofii Ołdakowskiej (w odc. 12–13, 17–18). W ostatnich odcinkach występował także profesjonalista w odgrywanej roli – Jerzy Dziewulski jako komandos Jurek, szef brygady antyterrorystycznej (odc. 18–21).
Role epizodyczne
edytujW serialu wystąpiła plejada polskich artystów. W każdym z odcinków pojawił się rozpoznawalny aktor bądź aktorka.
Charakterystyczny dla tego serialu był fakt, że aż kilkunastu aktorów wystąpiło w różnych odcinkach, wcielając się w role innych postaci. Największy udział pod tym względem miał Mariusz Gorczyński, który zagrał role tej samej postaci w odc. 2 i 13 oraz innych w odc. 15, 20, a także wykonał partie dubbingu w odc. 1, 11, 13, 14, 16, 19, 20, 21. Innymi aktorami pojawiającymi się w kilku odcinkach byli: Aleksandra Leszczyńska (1, 3–4), Andrzej Szenajch (1, 10, 16, 21), Józef Korzeniowski (1, 8, 11, 15), Wiesław Drzewicz (13, 17, 21), Zygmunt Fok (5, 11, 14, 16), Ewa Szykulska (9, 13), Artur Barciś (11, 20)[11], Piotr Fronczewski (14, 15, 19), Tatiana Sosna-Sarno (10, 18, 19), Hanna Stankówna (5–6, 16), Zbigniew Buczkowski (9, 13, 18, 20), Barbara Brylska (4, 21), Irena Kownas (7, 12, 16), Andrzej Niemirski (19, 20, 21), Ryszard Gajewski (10, 11–12), Czesław Mroczek (6, 12, 14), Andrzej Żółkiewski (rola milicjanta w odc. 17, 19, inna postać w odc. 14), Andrzej Szaciłło (15, 16, 19), Mariusz Leszczyński (16, 19, 20), Maria Probosz (17, 18, 20), Bolesław Idziak (9, 14), Aleksander Gawroński (13, 17, 19, 20), Aleksandra Koncewicz (7, 11), Helena Kowalczykowa (12, 18), Ewa Szewczyk (7, 11), Bożena Walter (12, 15), Roman Kosierkiewicz (jako milicjant w odc. 2–4, inne role w odc. 14, 16), Agata Rzeszewska (18, 19), Jerzy Molga (18, 19), Andrzej Chrzanowski (6, 16), Zdzisław Szymański (dubbing w odc. 1, role w odc. 7, 17), Zbigniew Korepta (9, 18), Marcin Rogoziński (15–17), Tomasz Grochoczyński (1 i 14), Monika Borys (20, 21), Laura Łącz (14, 21), Katarzyna Walter (11). Bogusław Augustyn jest aktorem, który wystąpił w trzech odcinkach i w czterech rolach (kolejarza i milicjanta w odc. 11 oraz milicjanta w odc. 14 i 21). W większości przypadków aktorzy ci odtwarzają postaci w tym samym emploi (np. Wiesław Drzewicz, Zbigniew Buczkowski czy Aleksander Gawroński w rolach meneli i pijaczków), ale w kilku przypadkach wybitni aktorzy tworzą zupełnie różne postaci (np. Ewa Szykulska jako uliczna prostytutka w odc. 9 i wytworna dyrektorka w odc. 13, Laura Łącz jako trywialna prostytutka w odc. 14 i "matka Polka" w odc. 21, Barbara Brylska jako zagubiona dziewczyna w odc. 4 i cyniczna kobieta w odc. 21, Piotr Fronczewski jako sutener w odc. 14 i ideowy policjant w odc. 19).
Lista odcinków
edytuj1. Major opóźnia akcję
edytujPremiera: 25 listopada 1976
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Major opóźnia akcję Marcina Dora (pseudonim Aleksandra Minkowskiego)
- Czas trwania: 53 minuty
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Grażyna Wnuk jako Marta Kalinowska
- Andrzej Szenajch jako urzędnik w pośredniaku
- Edmund Fetting jako „Inżynier”
- Zdzisław Słowiński jako Jan Kreczet, wspólnik „Inżyniera”, zleceniodawca Borewicza
- Barbara Bargiełowska jako Iza, wspólniczka „Inżyniera”
- Witold Dębicki jako steward, współpracownik „Inżyniera”, partner Izy
- Adam Ferency jako milicjant
- Anita Dymszówna jako Anna Tyszko, dłużniczka „Inżyniera”
- Józef Korzeniowski jako Lisoń, właściciel sklepu w Sopocie
- Tomasz Grochoczyński jako człowiek Kreczeta udający milicjanta
- Lech Adamowski jako człowiek Kreczeta udający milicjanta
- Henryk Bista jako „Czarny” Trepkiewicz, szef szajki na Wybrzeżu
- Stanisław Igar jako rybak Kluczniak, współpracownik „Czarnego”
- Dorota Kawęcka jako milicjantka Elka Iwanowska (także w odc. 3–4)
- Obsada dubbingu:
- Mariusz Gorczyński jako człowiek Kreczeta udający milicjanta (rola Lecha Adamowskiego)
- Jadwiga Jankowska-Cieślak jako Marta Kalinowska (rola Grażyny Wnuk)
- Zdzisław Szymański jako rybak Kluczniak, współpracownik „Czarnego” (rola Stanisława Igara)
Porucznik Borewicz, działając incognito, staje się „człowiekiem z przeszłością” – wychodzi z więzienia i zostaje współpracownikiem gangstera „Inżyniera”, prowadzącego nielegalne interesy (skup dewiz, przemyt ikon, złota i dzieł sztuki). Pracując dla niego zajmuje się „czarną robotą”: ściąganiem długów, wymuszeniami przemocą, trzymaniem w ryzach krnąbrnych gangsterów z Wybrzeża (m.in. w Sopocie). Milicja nie ma dowodów na działalność gangu. W końcu Borewicz osobiście poznaje swojego pracodawcę – „Inżyniera”, który awansuje go w hierarchii i zatrudnia go do odzyskiwania długów. Następnie Iza, wspólniczka „Inżyniera”, proponuje Borewiczowi przystąpienie do konkurencji kierowanej przez jej dawnego wspólnika „Czarnego”. Kiedy porucznik wie już bardzo dużo o gangsterach, następuje ich aresztowanie. Okazuje się, że Borewicz zdołał wniknąć w półświatek tak głęboko, ponieważ nie był w Polsce rozpoznawalny z racji nieobecności w kraju (dotychczas przebywał na placówce MHZ w Anglii). Jego przełożony major Wołczyk gratuluje mu wykonania zadania i przedstawia go porucznikowi Zubkowi jako jego nowego współpracownika.
2. Wisior
edytujPremiera: 2 grudnia 1976
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: opowiadanie Kartka z notesu z serii Ewa wzywa 07 (1972) Heleny Sekuły
- Czas trwania: 49 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Witold Kałuski jako kierownik sklepu jubilerskiego
- Józef Fryźlewicz jako Oleszuk, uczestnik napadu na sklep jubilerski
- Józef Nalberczak jako Tymowski, kierownik kina, szef szajki
- Ewa Dałkowska jako prostytutka „Markiza”
- Elżbieta Borkowska-Szukszta jako Celina, narzeczona Michała
- Emilia Radziejowska jako Emilia , ekspertka w laboratorium kryminalistycznym
- Krzysztof Majchrzak jako Michał, narzeczony Celiny
- Mariusz Gorczyński jako kieszonkowiec Edward Gabor
- Stanisława Kowalczyk jako Magda Zulik, partnerka Gabora
- Leon Pietraszkiewicz jako złodziej Kazimierz Czudraś, odbywający wyrok w więzieniu w Sztumie
- Zofia Merle jako żona Kazimierza Czudrasia
- Aleksandra Leszczyńska jako dozorczyni Leokadii Czudraś (w odc. 3 dozorczyni Dudziaka vel Wolniaka w stróżówce)
- Maria Chwalibóg jako barmanka
- Wacław Kowalski jako taksówkarz Dołmontowicz
- Teodor Gendera jako „opryskliwy” milicjant
- Roman Kosierkiewicz jako milicjant
Podczas napadu na sklep jubilerski w Warszawie, wraz z innymi precjozami zostaje skradziony piękny wisior z drogocennym brylantem (3 karaty, o wartości 800 000 zł). (W akcji filmu występuje komiczna niekonsekwencja – napad ma miejsce na placu Konstytucji, a po chwili milicyjny radiowóz pędzi ul. Marszałkowską w przeciwnym kierunku, a mianowicie placu Dzierżyńskiego, dziś Bankowego). Następnie, wskutek splotu różnych wypadków, wisior przechodzi z rąk do rąk, nie przynosząc jednak szczęścia jego kolejnym posiadaczom. Podczas ucieczki po napadzie ginie jeden z bandytów, a poturbowany zostaje osobnik, który ukradł wisior bandytom. Nieporozumienia wewnątrz bandy prowadzą do kolejnych morderstw. Ostatecznie milicja aresztuje jedynego pozostałego przy życiu sprawcę napadu. Udaje się również odzyskać brylantowy wisior, który został przypadkowo porzucony w taksówce.
3. Dziwny wypadek
edytujPremiera: 9 grudnia 1976
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Alibi z serii Ewa wzywa 07 Ryszarda Zelwiańskiego
- Czas trwania: 47 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Wanda Koczeska jako Joanna Wolińska, kochanka Weredy
- Jan Machulski jako docent Jacek Wereda
- Maciej Góraj jako Marian Dudziak vel Krzysztof Wolniak, złodziej samochodów
- Maria Czubasiewicz jako Kazia
- Aleksandra Leszczyńska jako sąsiadka Dudziaka vel Wolniaka
- Dorota Kawęcka jako milicjantka Elka Iwanowska
- Elżbieta Dmochowska jako Wolniakowa
- Sławomir Lindner jako dziadek Jolki Helsztyńskiej, szef szajki złodziei samochodów
- Danuta Blichiewicz jako striptizerka
- Dorota Hołoga jako Jolka Helsztyńska
- Tadeusz Bogucki jako Terlecki, właściciel opla, na którego ciało natrafił na szosie Wereda
- Roman Kosierkiewicz jako milicjant
- Marek Varisella jako kierowca
- Emilia Radziejowska - Emilia ekspertka w policyjnym laboratorium.
- Zdzisław Szymborski jako milicjant w centrum dowodzenia
Z niewyjaśnionych motywów w niedługim czasie w Warszawie zostaje skradzionych 11 samochodów osobowych. Śledczy łączą wstępnie kradzieże ze zgłoszeniami uszkodzeń innych aut w PZU. Następnie porucznicy Borewicz i Zubek otrzymują zgłoszenie wypadku samochodowego – kierujący VW Garbusem docent Wereda uważa, że potrącił śmiertelnie mężczyznę. Niedaleko miejsca rzekomego potrącenia stoi rozbity samochód marki Opel, a porucznik Zubek znajduje ukryte w zaroślach obok jezdni zwłoki młodej dziewczyny, 20-letniej Jolki Helsztyńskiej. W zeznaniach Weredy nic się nie zgadza. Idąc tropem przeszłości Helsztyńskiej, Borewicz odkrywa jej powiązania z gangiem złodziei samochodów. Kryminalista Dudziak posługujący się skradzionym dowodem na nazwisko Wolniak prowadzi warsztat, w którym przerabia skradzione auta. Jak się okazuje, Jolka celowo poderwała w barze mężczyznę, właściciela Opla, którego szajka chciała ukraść. Kobieta z mężczyzną odjeżdżają – niestety, na tylnym siedzeniu ukrył się Dudziak, który w ustronnym miejscu atakuje mężczyznę. Kierując brawurowo autem Dudziak powoduje wypadek, w wyniku którego ginie Jolka. Dudziak pobitego posiadacza samochodu podrzuca na jezdnię, by upozorować wypadek, a zwłoki Jolki ukrywa w krzakach. Zaplątanie w zeznaniach docenta Weredy wynikało zaś z zamiaru zatajenia związku z kochanką, a jego obecność przy zwłokach była przypadkowa i nie miał związku ze sprawą. Porucznik Borewicz w warsztacie rozbija szajkę, której szefem, jak się okazało, był dziadek Jolki.
4. 300 tysięcy w nowych banknotach
edytujPremiera: 16 grudnia 1976
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Baba Jaga gubi trop Jerzego Edigeya (pseudonim Jerzego Koryckiego)
- Czas trwania: 48 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Barbara Brylska jako Ewa, była urzędniczka PKO, partnerka Sucheckiego
- Mieczysław Milecki jako Suchecki
- Halina Rasiakówna jako Magda, córka Sucheckiego
- Wojciech Wysocki jako Krzysztof, syn Sucheckiego
- Marek Lewandowski jako Henryk, przyjaciel młodego Sucheckiego, były kochanek Ewy
- Hanna Orsztynowicz jako Mika, kasjerka PKO, przyjaciółka Ewy
- Dorota Kawęcka jako milicjantka Elka Iwanowska
- Marek Obertyn jako chłopak Miki
- Wiktor Nanowski jako komendant posterunku MO w miejscowości Sucheckiego
- Zbigniew Czeski jako reżyser
- Zygmunt Apostoł jako weterynarz pogotowia kliniki weterynaryjnej przy SGGW na Grochowie
- Andrzej Krasicki jako właściciel warsztatu samochodowego
- Roman Kosierkiewicz jako milicjant
- Irena Laskowska jako pracowniczka schroniska dla zwierząt
- Zdzisław Szymborski jako milicjant w centrum dowodzenia (także w odc. 3)
- Grzegorz Wons jako aktor w filmie oglądanym przez Sucheckiego
Anonimowy szantażysta żąda od reżysera Sucheckiego 200 tys. zł grożąc w przypadku niezapłacenia śmiercią kogoś z członków rodziny. Suchecki nie poddaje się groźbie przestępcy. Szantażysta uśmierca więc psa Sucheckiego w ogrodzie nocą pod domem. Suchecki zgłasza tę sprawę na milicję. Wówczas szantażysta podwyższa stawkę i żąda 300 tys. zł. Porucznik Borewicz wraz ze współpracownikami decydują się na podłożenie fałszywych pieniędzy wyciętych z gazety. Szantażysta nie podejmuje jednak okupu. Porucznik Borewicz typuje krąg podejrzanych: według niego szantażystą może być partnerka Sucheckiego, Ewa, jego córka Magda, syn Krzysztof, kasjerka PKO i jej chłopak oraz dawny narzeczony Ewy. Wobec nasilania się działań szantażysty, śledczy decydują się przekazać mu żądaną sumę. Złożony przy drodze okup podejmuje niespodziewanie wyszkolony do tego celu owczarek niemiecki, który następnie zostaje odnaleziony ranny. Po jego opatrzeniu Borewicz inscenizuje konfrontację psa z podejrzanymi osobami z kręgu domu Sucheckich, podczas której zwierzę przyjaźnie siada obok Ewy. Następnie dochodzi do wykrycia szantażysty. Okazuje się nim Henryk – były kochanek Ewy i przyjaciel domu Sucheckich. Uciekając, rani milicjanta i oddala się milicyjnym pojazdem, jednak ostatecznie zostaje zatrzymany po pościgu w piętrowym parkingu.
5. 24 godziny śledztwa
edytujPremiera: 8 września 1979
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: opowiadanie Romualda Topiłki
- Czas trwania: 57 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Andrzej Szalawski jako Łukasz Uliński, opiekun Fordona
- Jan Piechociński jako Adam Fordon, wychowanek Ulińskiego
- Piotr Dejmek jako Anatol Kapicki, morderca Jańczakówny
- Hanna Stankówna jako Joanna Chilińska-Kłyś, historyk sztuki, poznana przypadkiem przez Borewicza
- Maria Kowalik jako Katarzyna Jańczakówna
- Magdalena Wołłejko jako Jolanta Samowicz, koleżanka Jańczakówny
- Zygmunt Fok jako Waldemar „Edzio” Poczesny, właściciel szklarni
- Bożena Małczyńska jako matka Jolanty Samowicz
- Maciej Szary jako naczelnik więzienia
- Jolanta Grusznic jako gorliwa milicjantka, siostrzenica dyrektora Rylskiego
- Ewa Błaszczyk jako milicjantka Zosia
- Tomasz Stockinger jako Władek, pracownik warsztatów na Okęciu
- Barbara Zgorzelewicz jako Gienia, żona Poczesnego.
Porucznik Borewicz wyjaśnia sprawę zagadkowego zabójstwa młodej dziewczyny, która została zamordowana wieczorem, zimową porą w drodze powrotnej z pracy do domu. Pierwsze podejrzenie pada na jej przyjaciela, Adama Fordona, oraz na jego opiekuna, Łukasza Ulińskiego – byłego oficera, a obecnie instruktora jazdy konnej. Po żmudnym śledztwie okazuje się, że zabójcą jest zbiegły z więzienia Anatol Kapicki, który znał Fordona ze wspólnego pobytu w domu poprawczym i przybył do niego, żądając pomocy. Śledztwo zostaje skutecznie ukończone przez milicjantów w ciągu 24 godzin.
6. Złoty kielich z rubinami
edytujPremiera: 15 września 1979
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Scenariusz: Stefan Klonowski
- Czas trwania: 58 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Halina Kwiatkowska jako Amerykanka na przejściu granicznym
- Józef Harasiewicz jako Amerykanin na przejściu granicznym
- Czesław Mroczek jako kierowca ciężarówki na przejściu granicznym
- Feliks Szajnert jako celnik
- Bolesław Kostrzyński jako profesor Jan Władysław Maria Malicki, historyk sztuki, wcześniej pracujący w muzeum w Wielbarku
- Joanna Bogacka jako Halina Malicka, bratanica profesora Malickiego
- Halina Czengery jako żona profesora Malickiego
- Halina Łabonarska jako lekarka Irena, znajoma Borewicza
- Andrzej Chrzanowski jako milicjant prowadzący śledztwo w sprawie „udziału” Zubka w zabójstwie Malickiego
- Anna Jaraczówna jako dozorczyni w kamienicy, w której mieszkają Maliccy
- Hanna Stankówna jako Joanna Chilińska-Kłyś, historyk sztuki poznana przez Borewicza w odc. 5
- Katarzyna Fronczewska jako dziewczynka w parku zagadnięta przez Borewicza
- Tadeusz Andrzejewski jako recepcjonista w hotelu „Victoria”
- Beata Lewandowska jako sekretarka Latucha
- Kazimierz Tarnas jako kapitan promu „Aallotar”
- Andrzej Salawa jako Witold Latuch, wspólnik Haliny Malickiej
Organa Milicji Obywatelskiej informowane są co pewien czas o wywożonych nielegalnie z Polski cennych dziełach sztuki i sprzedaży ich za granicą (m.in. w Amsterdamie). W związku z tym na przejściu granicznym z Czechosłowacją w Chyżnem śledczy dokonują osobiście kontroli osób jadących docelowo do Budapesztu, dokąd możliwy jest przerzut. Porucznik Borewicz otrzymuje polecenie wyjaśnienia kradzieży renesansowego kielicha mszalnego (wykonanego ze złota, emalii, rubinów) ze skarbca muzeum w Wielbarku. Istnieje podejrzenie, że również będzie wywieziony za granicę. Po żmudnym śledztwie, utrudnionym przez rzucenie podejrzenia o udział w przestępstwie na porucznika Zubka, udaje się ująć sprawczynię – Halinę Malicką, bratanicę profesora Malickiego – i odzyskać drogocenny kielich. Do schwytania dochodzi dopiero po nieudanej akcji na płynącym Bałtykiem promie pasażerskim „Aallotar” (mylny trop dla odwrócenia uwagi) – na warszawskim lotnisku Okęcie.
7. Brudna sprawa
edytujPremiera: 22 września 1979
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: opowiadanie Barbary Markiewicz-Jodko
- Czas trwania: 59 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Monika Niemczyk jako prostytutka Ewa Grabik „Skarbona”
- Ewa Szewczyk jako prostytutka Iza „Mirafiori”
- Elżbieta Nowacka jako prostytutka Zula „Bomba”
- Krzysztof Kumor jako Masłowicz
- Jerzy Gaweł jako Edward Sałaciński, morderca Ewy Grabik
- Halina Kuźniakówna jako matka Sałacińskiego
- Alicja Majewska jako piosenkarka w lokalu
- Roch Siemianowski jako patolog dr Florczak
- Jerzy Wasiuczyński jako Zenon Janicki, sąsiad Ewy Grabik
- Irena Kownas jako położna w szpitalu w Łodzi
- Wiesława Gutowska jako wychowawczyni w domu dziecka, gdzie oddała córkę Ewa Grabik
- Aleksandra Koncewicz jako dyrektorka domu dziecka, w którym w dzieciństwie przebywała Ewa Grabik
- Zofia Walkiewicz jako kochanka Sałacińskiego
- Irena Oberska jako głuchoniema staruszka w miejscowości Makówiec obok Mińska Mazowieckiego
- Zdzisław Szymański jako chłop w Makówcu
- Andrzej Kopiczyński – występuje w roli samego siebie, aktora wysiadającego z pociągu na dworcu Łódź Fabryczna
- Stanisław Mikulski – występuje w roli samego siebie, aktora wysiadającego z pociągu na dworcu Łódź Fabryczna
- Włodzimierz Boruński – występuje w roli samego siebie, aktora wysiadającego z pociągu na dworcu Łódź Fabryczna
- Ewa Wiśniewska – występuje w roli samej siebie, aktorki wysiadającej z pociągu na dworcu Łódź Fabryczna
- Jolanta Lothe – występuje w roli samej siebie, aktorki wysiadającej z pociągu na dworcu Łódź Fabryczna
- Krzysztof Kowalewski – występuje w roli samego siebie, aktora wysiadającego z pociągu na dworcu Łódź Fabryczna
- Zofia Czerwińska – występuje w roli samej siebie, aktorki wysiadającej z pociągu na dworcu Łódź Fabryczna
5 grudnia 1976 roku w zagadkowy sposób zostaje zamordowana młoda dziewczyna, 25-letnia Ewa Grabik pseud. „Skarbona”, prostytutka z półświatka. Nazajutrz w mikołajki jej zwłoki odkrywa sąsiad Zenon Janicki. Podejrzenie pada na jej byłego narzeczonego Masłowicza, którego kolejne oświadczyny zostały odrzucone przez Ewę, jako że nie był zbyt majętny. Masłowicz odwiedził ją w ostatni wieczór, a następnie wyproszony śledził ją przez cały wieczór przed morderstwem. Prawdziwym zabójcą okazał się syn sąsiadki, którego z ofiarą łączyły ciemne interesy. Wcześniej w wyniku jego zaniedbania utopiło się dziecko sąsiada Janickiego, zaś oboje z Ewą zataili to i wychowywali córkę Ewy jako dziecko sąsiada. Kiedy Ewa Grabik zaczęła go szantażować, grożąc wyjawieniem sprawy – Sałaciński zgładził ją.
8. Dlaczego pan zabił moją mamę?
edytujPremiera: 29 września 1979
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: opowiadanie Dlaczego pan zabił moją mamę? z serii Ewa wzywa 07 Adama Hauerta (pseudonim Jerzego Iwaszkiewicza)
- Czas trwania: 54 minuty
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Hanna Balińska-Korsztyn jako Joanna Kostrzewska, aktorka, udająca żonę Ferettiego Amelię
- Ania Awiłowska jako Dorotka Kostrzewska, córka Joanny Kostrzewskiej
- Barbara Zgorzelewicz jako nauczycielka Dorotki Kostrzewskiej.
- Zenon Bester jako Henryk Jakubiak znajomy Joanny Kostrzewskiej
- Janina Jankowska jako matka Joanny Kostrzewskiej
- Sylwia Głuszek jako Barbara Kałucka, tancerka zamieszkująca hotel
- Ryszard Ostałowski jako dzielnicowy rozmawiający z Borewiczem o Joannie Kostrzewskiej
- Andrzej Blumenfeld jako oficer dyżurny w Gdańsku
- Józef Korzeniowski jako barman w „Kaskadzie”
- Ewa Kozłowska-Knothe jako prostytutka zaczepiająca w „Kaskadzie”
- Andrzej Grąziewicz jako Tino Feretti, włoski iluzjonista
- Marek Varisella jako plutonowy Jóźwiak, milicyjny kierowca
- Obsada dubbingu: Zofia Czerwińska jako Barbara Kałucka
- Wykorzystano fragment powieści Romaina Rollanda pt. Colas Breugnon (1919).
16 maja 1978 roku na nadmorskiej plaży w Orłowie, nad brzegiem poniżej klifu zostają znalezione zwłoki nieznanej kobiety, której tożsamości, mimo parotygodniowych poszukiwań, nie udaje się ustalić. Tymczasem do kilku wielkich hoteli nadchodzą listy pisane dziecięcą ręką, z pytaniem „Dlaczego pan zabił moją mamę?” (jeden z nich, który otrzymała przypadkowo tancerka Barbara Kałucka, nadany jest w Gdyni i zaadresowany: „Największy hotel w Gdańsku”). Dzięki pomocy nauczycieli szkoły podstawowej i po porównaniu charakteru pisma, okazuje się, że pisała je Dorotka Kostrzewska. Matka Joanny Kostrzewskiej (matki dziewczynki) utrzymuje, że jej córka przed dwoma miesiącami wyjechała do Łodzi, zaś ona sama wychowuje wnuczkę. Podczas rozmowy z Borewiczem dziecko nie wie dokładnie, co się stało – tylko tyle, że mama spieszyła się, zabrała wszystkie swoje rzeczy i wyjechała, przed wyjazdem płakała, a nią samą zajęła się babcia. Podejrzenie Borewicza budzi fakt, iż babcia dziewczynki nie jest przejęta utratą rodzonej córki. Śledczym udaje się ustalić zawarcie przez Kostrzewską znajomości z przebywającym w Polsce włoskim iluzjonistą Ferettim. Idąc tym tropem, Borewicz ostatecznie rozpoznaje w kobiecie towarzyszącej Włochowi Joannę Kostrzewską, zwracając przypadkowo uwagę na fakt, że utyka ona na inną nogę niż poprzednio. Okazuje się, że Feretti wcześniej nieumyślnie spowodował śmierć swej żony, zaś Kostrzewska miała z nim wyjechać korzystając z dokumentów ofiary.
9. Rozkład jazdy
edytujPremiera: 6 października 1979
- Reżyseria: Andrzej Jerzy Piotrowski
- Pierwowzór: opowiadanie Świetliste ostrze Andrzeja K. Bogusławskiego
- Czas trwania: 72 minuty
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Maria Marciniak jako piosenkarka Barbara Drecka (pierwotnie Barbara Kolko)
- Andrzej Malec jako Julian Dworczyk, podejrzany o zamordowanie Barbary Dreckiej
- Jerzy Złotnicki jako mężczyzna pijący w lokalu z Dworczykiem
- Zbigniew Kryński jako recepcjonista w hotelu Turystycznym
- Krystyna Wolańska jako sprzątaczka w hotelu w Płocku
- Jerzy Janeczek jako porucznik Guriasz prowadzący z Borewiczem śledztwo w sprawie śmierci Barbary Dreckiej
- Bolesław Idziak jako przełożony porucznika Guriasza
- Waldemar Walisiak jako oficer milicji wypowiadający się w sprawie noża, którym zabito Barbarę Drecką
- Zbigniew Czeski jako pianista, były partner Dreckiej z duetu „Zielone Skarpetki”
- Jacek Domański jako oficer „czerwonych beretów”, były dowódca Dworczyka
- Zdzisław Rychter jako informator milicji pod mieszkaniem Wojteczka udający niepełnosprawnego
- Jerzy Karaszkiewicz jako Wojteczek „Szklane Oczko”
- Zbigniew Buczkowski jako kolega Wojteczka „Szklane Oczko”
- Ewa Szykulska jako prostytutka Ewa Rogulska, koleżanka Barbary Dreckiej
- Zbigniew Korepta jako porucznik prowadzący z Borewiczem śledztwo w sprawie morderstwa w Karsznicach; w napisach podano nazwisko: Koperta
- Wiesława Niemyska jako kobieta w Łodzi, z którą rozmawia Borewicz o zamordowanym Janie Skórnickim
- Tadeusz Włudarski jako patolog oceniający obrażenia Rogulskiej
- Stanisław Sparażyński jako kolejarz w Karsznicach
- Jerzy Bielenia jako dyrektor cyrku
- Ryszard Bromowicz jako magazynier Majewski, były artysta cyrkowy
- Magdalena Celówna jako Zofia Sulima
- Wojciech Standełło jako Jan Sulima vel Zygmunt Miedzianowski
- Jerzy Moes jako porucznik na miejscu śmierci Ewy Rogulskiej
- Marek Kępiński jako milicjant w byłym domu Sulimy
- Stanisław Gawlik jako właściciel domu wcześniej należącego do Sulimy
- Wojciech Zagórski jako opiekun cmentarza wskazujący grób Sulimy
- Bruno O’Ya jako ochroniarz Gryzbonia vel Karolaka
- Czesław Bogdański jako Jan Gryzboń vel Karolak
- Juliusz Lisowski jako konduktor w pociągu kontrolujący bilet Sulimy
W Płocku trwa koncert w restauracji Hotelu „Turystycznego”. 26-letnia piosenkarka z Torunia, Barbara Drecka kończy utwór i wybiega z sali, a za nią idzie Julian Dworczyk (ur. 1952). Zaraz po tym sprzątaczka odkrywa w pokoju hotelowym ciało zamordowanej Dreckiej oraz stojącego nad nią z nożem Dworczyka, który natychmiast ucieka, po czym kradnie samochód klienta stacji benzynowej. Jak się okazuje, Dworczyk uważał się za narzeczonego piosenkarki, jeździł za nią i awanturował się. Po jego zatrzymaniu, porucznik Guriasz jest pewien, że to on dokonał morderstwa. Do Płocka przybywa Borewicz, który – jak się okazuje – poznał już Dworczyka w Warszawie, jako że ten miał już konflikt z prawem. Wyniki sekcji Dreckiej wskazują, że nóż, którym ją zabito, nie został wbity w ciało, lecz rzucony z odległości ok. 3 m. Śledczy docierają do osób znających Drecką i Dworczyka – m.in. Wojteczka „Szklane Oczko” oraz Ewy Rogulskiej, których wypytują. W międzyczasie na stacji Zduńska Wola Karsznice takim samym nożem jak w przypadku Dreckiej został zamordowany pracownik kolei, 39-letni Jan Skórnicki. Wynika stąd, że drugiego zabójstwa nie mógł dokonać Dworczyk przebywający już wówczas w areszcie. Następnie zamordowana zostaje Ewa Rogulska – również rzuconym nożem. Milicjanci nie dostrzegają motywu morderstw. Szukając punktu zaczepienia, Borewicz wypytuje w cyrku o ludzi posiadających szczególne umiejętności mistrzowskich rzutów nożem w samo serce. Dzięki temu trafia na Jana Sulimę. Po bardzo trudnym i żmudnym śledztwie, analizie kartotek z przeszłości okazuje się, że dwie ofiary łączyło coś wspólnego: Drecka (dawniej Kolko) i Skórnicki w 1969 roku spowodowali nieumyślnie śmierć ciężarnej Zofii Sulimy, żony cyrkowego „mistrza nożowniczego”. Dla żartów naszli ją przebrani w domu, a wywołany strach spowodował jej śmierć. Był jednak jeszcze trzeci towarzysz dwójki. Porucznik Borewicz sądzi więc, że „kat” przyjdzie do swej trzeciej ofiary. Przypuszczenie okazuje się słuszne, gdyż Sulima usiłuje zamordować ostatniego sprawcę śmierci swojej małżonki. Podczas tej próby zostaje aresztowany.
10. Grobowiec rodziny von Rausch
edytujPremiera: 28 października 1982
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: opowiadanie Grobowiec rodziny von Rausch z serii Ewa wzywa 07 Jerzego Gierałtowskiego
- Czas trwania: 75 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Katarzyna Walter jako sekretarka majora Wołczyka
- Mariusz Pilawski jako kapral MO Zawada
- Krzysztof Świętochowski jako grabarz Piotrowski
- Krystyna Tkacz jako Lusia Piotrowska, żona grabarza
- Andrzej Szenajch jako celnik na Okęciu
- Barbara Ludwiżanka jako wdowa Izabella Wrońska z Czajkowskich
- Małgorzata Gebel jako Barbara, ekscentryczna wnuczka Izabelli Wrońskiej
- Krzysztof Machowski jako milicjant rozmawiający z Izabelą Wrońską
- Lech Ordon jako proboszcz w Warce
- Zdzisław Klucznik jako Karol Rausch
- Eugenia Herman jako była żona Rauscha
- Krzysztof Kołbasiuk jako kochanek Rauschowej, oficjalnie jej kierowca
- Joanna Żółkowska jako Magdalena Cieplik, adoptowana córka Rauschów
- Tatiana Sosna-Sarno jako ekspertka MO
- Nina Gocławska jako stewardesa Małgorzata Czarnecka zagadnięta przez Borewicza w samolocie; w napisach podano imię: Janina
- Tadeusz Jastrzębowski jako pilot LOT-u
- Urszula Hałacińska jako Maria, gospodyni Magdaleny Cieplik
- Henryk Machalica jako John Cieplik (wcześniej Jan Cieplik)
- Ryszard Gajewski jako Jacek
- Anna Skowron jako recepcjonistka w hotelu „Victoria”
- Elżbieta Jasińska
- Marian Krawczyk jako ksiądz w grobowcu
Porucznicy Borewicz i Zubek dostają sygnały o powtarzających się włamaniach do grobowców i trumien, w których są zwłoki sprowadzane z Anglii. Ostatni przypadek to włamanie do grobowca starej niemieckiej rodziny von Rausch w Wądowcu, gdzie ostatnio po sprowadzeniu ciała z Anglii pochowany został jeden z jej przedstawicieli. Podczas tego zdarzenia kapral MO Zawada, który zainteresowany nocą hałasem na cmentarzu wszedł do grobowca, zostaje ciężko ranny w głowę i umiera w szpitalu. Badając podobne przypadki, Borewicz ustala, że wszystkie przesyłki są realizowane w Anglii przez to samo przedsiębiorstwo pogrzebowe „Funeral Home” (Londyn W1). Przeglądając zdjęcia z pogrzebu von Rauscha, Borewicz ustala, że była na nim młoda kobieta nieznana nikomu z rodziny. Wkrótce po przesłuchaniu ginie brat von Rauscha, Karol, a przy jego zwłokach są złote 20-dolarówki. Jego eks-żona rozpoznaje kobietę ze zdjęcia: to ich adoptowana córka, 32-letnia Magdalena Cieplik, która dawno odeszła z domu i była zakałą rodziny (m.in. denuncjowała ją). W ten sposób Borewicz wpada na trop Magdy Cieplik i jej wspólnika z Londynu, którzy w trumnach ze zwłokami przemycali do Polski 150–200 złotych monet, kupionych w Londynie i sprzedawanych w Polsce za dolary. Jak się okazuje, monety są fałszywe.
11. Wagon pocztowy
edytujPremiera: 4 listopada 1982
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Wagon pocztowy GM 38552 Jerzego Edigeya (w napisach błędnie: Edygeya)
- Czas trwania: 60 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Katarzyna Walter jako sekretarka majora Wołczyka
- Nina Gocławska jako stewardesa Małgorzata Czarnecka
- Zygmunt Fok jako zawiadowca stacji
- Tadeusz Hanusek jako kierownik składu „Chopina” (w napisach odcinka podano nazwisko Hanausek)
- Aleksandra Koncewicz jako lekarka, pasażerka pociągu
- Jan Ciecierski jako elektryk Gałecki
- Józef Korzeniowski jako Kazimierz Bagiński, kierownik wagonu pocztowego
- Artur Barciś jako Aleksander Olczak, członek załogi wagonu pocztowego
- Marcin Rudziński jako listonosz Stanisław Mazurek
- Magdalena Szmagier jako lekarka w szpitalu opiekująca się kolejarzami
- Stanisław Michalik jako steward Jakubowski
- Zbigniew Stawarz jako kolejarz
- Stanisław Pąk jako wózkarz Waldemar „Jędruś” Banaszek
- Ryszard Gajewski jako milicjant
- Ewa Szewczyk jako prostytutka „Mirafiori” (poznana przez Borewicza w odc. 7)
- Juliusz Lubicz-Lisowski jako urzędnik Urzędu Pocztowego
- Mieczysław Wilczek jako partner tenisowy Borewicza
- Obsada dubbingu: Mariusz Gorczyński jako kierownik składu „Chopina” (rola Tadeusza Hanuska)
- Wykorzystano utwór muzyczny „Sing-sing” Maryli Rodowicz z albumu Sing-Sing (muz. J. Mikuła, sł. Agnieszka Osiecka). Utwór jest wykonany w tle przez innych wykonawców.
Pracownicy stacji kolejowej, podczas postoju pociągu „Chopin” relacji Warszawa Gdańska-Wiedeń, odkrywają, że w wagonie pocztowym leżą nieruchomo trzej konwojujący go pracownicy poczty. Ustalono, że z wagonu zginęły dwa listy wartościowe z zawartością 250 tys. oraz 160 tys. złotych. Okazuje się, że trzej konwojenci w ambulansie zostali uśpieni środkiem nasennym dodanym do piwa. Wydaje się, że mógł to zrobić jeden z nich, w zmowie mógł być wózkarz, który piwo przywiózł, oraz steward, który zaniósł je do wagonu. Decydujący jest rodzaj piwa – w pociągu było dostępne tylko piwo marki „Okocim”, a środek podano w „Żywcu”. Do wagonu wchodził też elektryk. Wreszcie wychodzi na jaw, że jeden z konwojentów, Aleksander Olczak, najpierw wypił piwo niezatrute, ukradł pieniądze i schował je pod podłogą, a potem wypił piwo zatrute. Borewicz zastawia pułapkę i aresztuje nocą sprawcę, który w pozostawionym na bocznicy wagonie zamierza zabrać ukryte w wagonie pieniądze. Motyw zamiany gatunku piwa został w filmie zagmatwany i występują sprzeczności. Wszyscy twierdzą, że pili „Okocim”, ale pozostały opróżnione butelki po „Żywcu”, a trudno zakładać, że konsument mógłby nie pamiętać co pił. W scenie na torach jest kolejna sprzeczność – por. Zubek mówi, że poszkodowani twierdzili, jakoby pili „Żywiec”. Ten motyw w sensie dowodowym jest nietrafiony, bo w każdym przypadku Olczak powinien wyrzucić przez okno wszystkie butelki i milicja nie miałaby żadnych dowodów, a wszystkie podejrzenia skupiłyby się na wózkarzu i stewardzie. Ostatnią sprzecznością jest sposób ukrycia pieniędzy. Olczak ukrył je pod wykładziną, na której później leżał Mazurek ze złamaną ręką, a tuż obok stało krzesło, na którym siedział Bagiński – Olczak musiałby ich odciągnąć w inne miejsce, ukryć pieniądze pod odwiniętą wykładziną, a następnie z powrotem położyć nieprzytomnych w tych samych miejscach.
12. Ścigany przez samego siebie
edytujPremiera: 11 listopada 1982
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Sidła strachu (1972) Brunona Zbyszewskiego (pseudonim Ewy Ostrowskiej)
- Czas trwania: 69 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Bożena Krzyżanowska jako Maria Jagodzińska
- Helena Kowalczykowa jako starsza sąsiadka Jagodzińskich
- Gustaw Kron jako Henryk Jagodziński
- Irena Kownas jako Hanyszowa, sąsiadka Jagodzińskich wzywająca pogotowie
- Maria Homerska jako Eliza Hoffman, sąsiadka Jagodzińskich
- Grażyna Dyląg jako Klementyna Nawrocka, siostra Jagodzińskiej
- Izabela Trojanowska jako Joanna Borewicz, była żona porucznika
- Anna Skowron jako recepcjonistka w hotelu „Victoria”
- Czesław Mroczek – portier w hotelu „Victoria”
- Wojciech Sztockinger jako daktyloskopista Janek
- Elżbieta Kijowska jako prokurator Zofia Ołdakowska
- Antonina Girycz jako Kępińska, sąsiadka Nawrockiej
- Maciej Dzienisiewicz jako Zdzisław Kępiński, sąsiad Nawrockiej
- Marek Bargiełowski jako Franciszek Bronowicz, kochanek Nawrockiej, dyrektor
- Bożena Walter jako dziennikarka tv prowadząca program o napadzie pod bankiem podczas zimy stulecia
- Jerzy Lipiński jako major MO w programie telewizyjnym o napadzie pod bankiem podczas zimy stulecia
- Jerzy Prażmowski jako Jerzy Wolik, świadek napadu na bank występujący w programie telewizyjnym
- Ryszard Gajewski jako milicjant
- Wykorzystano fragment tekstu (dwie zwrotki) utworu muzycznego „Gaj” Marka Grechuty (sł. Agnieszka Osiecka).
W jednej z warszawskich kamienic dochodzi do tragedii – podczas mycia okna z trzeciego piętra wypada na dziedziniec Maria Jagodzińska, na co dzień opiekująca się chorym mężem na wózku (rzekomo choruje na sclerosis multiplex), który w czasie wypadku na chwilę opuszcza mieszkanie. Mimo że wygląda to na samobójstwo, zeznania sąsiadów wskazują na dziwne okoliczności: zgaszone światło w mieszkaniu po wypadnięciu ofiary, długa nieobecność męża, buty na jego nogach, podczas gdy normalnie miał kapcie. Sekcja zwłok wskazuje na udar serca ofiary. Okazuje się, że siostra ofiary, Klementyna, kochała Henryka, jednak on wybrał Marię. Następnie Klementyna Nawrocka zostaje zamordowana podczas kąpieli w wannie. Podwójnym mordercą okazuje się Jagodziński, który zgładził obie ofiary, gdyż mogły ujawnić szczegóły z przeszłości, jako że był także sprawcą napadu pod bankiem podczas zimy stulecia 1978/1979. Morderca ucieka z mieszkania, ale zostaje zastrzelony przy próbie nielegalnego przekroczenia granicy w Chyżnem.
W odcinku zarysowany jest również wątek osobisty Borewicza, podane są fakty z jego przeszłości, informacje o związkach uczuciowych porucznika oraz przedstawione jest spotkanie z byłą żoną – obecnie zamężną z obywatelem Libanu – która w przeszłości rzekomo miała być w ciąży z Borewiczem.
Borewicz cytuje w odcinku tekst piosenki pt. „Gaj” (sł. Agnieszka Osiecka, wyk. Marek Grechuta), którą miała uwielbiać jego żona Joanna. W scenie, w której Borewicz i Ewa Olszańska wychodzą z gmachu, po projekcji programu telewizyjnego, w oknach budynku widać plakaty ze znakiem NSZZ „Solidarność”.
13. Strzał na dancingu
edytujPremiera: 18 listopada 1982
- Reżyseria: Kazimierz Tarnas
- Pierwowzór: powieść Strzał na dancingu Jerzego Edigeya
- Czas trwania: 85 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Grażyna Barszczewska jako dentystka Hanna, znajoma Borewicza
- Lidia Wetta jako Maria „Maria Anna” Kowalewicz, szansonistka, piosenkarka w lokalu, była prostytutka
- Zofia Czerwińska jako pani Dzidzia, barmanka w lokalu
- Wiesław Drzewicz jako kierownik lokalu
- Czesław Lasota jako szatniarz w lokalu
- Zbigniew Buczkowski jako „Prezes” Konorek
- Zdzisław Topolski jako Mieczysław Romski
- Monika Stefanowicz jako Ewa Romska, siostra zabitego Mieczysława Romskiego
- Elżbieta Kijowska jako prokurator Zofia Ołdakowska
- Marek Kępiński jako pracownik biura ogłoszeń
- Mieczysław Voit jako mecenas Stolarski, szef nielegalnego kasyna
- Ewa Szykulska jako dyrektor Tarnawska, szefowa „Fot Artu”
- Mariusz Gorczyński jako Edward Gabor, były kieszonkowiec, szef nielegalnego kasyna Stolarskiego
- Ryszard Straszewski jako krupier w nielegalnym kasynie Stolarskiego
- Małgorzata Drozd jako kasjerka w nielegalnym kasynie Stolarskiego
- Ignacy Machowski jako Romski, ojciec Ewy i Mieczysława
- Kazimierz Iwor jako archiwista w sądzie gdańskim
- Elżbieta Goetel jako kapitan z wydziału zabójstw w komendzie MO w Gdańsku
- Halina Golanko jako „Lalka”, prostytutka w gdyńskim „Maximie”
- Aleksander Gawroński jako milicjant w lokalu
- Jerzy Moes jako mężczyzna tańczący w lokalu
- Obsada dubbingu: Mariusz Gorczyński jako barman w sopockim „Grand Hotelu”
- Wykorzystano utwór muzyczny „Między nocą a mgłą” w wykonaniu Alicji Majewskiej (sł. Zbigniew Stawecki). Utwór wykonuje Lidia Wetta wcielająca się w rolę piosenkarki.
Po wizycie u znajomej dentystki Borewicz umawia się z nią na wieczór w restauracji. Zanim dociera na miejsce, dochodzi tam do zabójstwa – podczas dancingu w tańcu zostaje zastrzelony jeden z gości, Mieczysław Romski, przy którym znaleziono znaczną sumę pieniędzy. Na miejscu milicja odnajduje pistolet Browning, a następnie dochodzi do włamania do mieszkania zamordowanego, które zostaje splądrowane w poszukiwaniu „żółtej teczki”, zawierającej tajemnicze materiały. W trakcie śledztwa wielu przesłuchiwanych zeznaje, że zawierała ona dane obciążające szereg znanych osób, które najprawdopodobniej były szantażowane przez zamordowanego. Milicja otrzymuje anonim informujący o zadowoleniu w półświatku ze śmierci Romskiego, który szantażował majętne osoby. Podczas śledztwa Borewicz wraz z sierżant Olszańską udając parę odwiedzają nielegalne kasyno prowadzone przez mecenasa Stolarskiego, czym naraża się wysoko postawionym osobom. Śledztwo zatacza coraz szersze kręgi. Porucznik Borewicz odkrywa zupełnie niespodziewane aspekty sprawy. Szantażowani, obawiając się oskarżenia o zabójstwo, są skłonni ujawnić przypuszczalnego sprawcę morderstwa. W trakcie śledztwa podejmowane są próby przekupienia Borewicza, aby zrezygnował lub umorzył śledztwo. Morderczynią okazuje się piosenkarka Maria Kowalewicz, z domu Rozłucka, występująca na scenie pod pseudonimem „Maria Anna”. Przed laty, jako Marta Łucka była w Trójmieście prostytutką związaną z Romskim. Po aresztowaniu Romskiego uciekła i zmieniła nazwisko, jednak Romski ją odnalazł i szantażując, próbował zmusić do powrotu do „zawodu”.
14. Hieny
edytujPremiera: 25 listopada 1982
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: opowiadanie Stabilne życie Roberta K. autorstwa Andrzeja Gerłowskiego
- Czas trwania: 89 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Zdzisław Kozień jako porucznik Antoni Zubek
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Piotr Fronczewski jako sutener Robert Walasek, kierownik ośrodka nad jeziorem
- Grażyna Szapołowska jako prostytutka Lidia Dorecka, wspólniczka Ławreckich
- Laura Łącz jako prostytutka Elżbieta Żywulska
- Dorota Kamińska jako Beata, recepcjonistka w ośrodku
- Andrzej Tomecki jako Kazimierz Zwoliński
- Wojciech Machnicki jako sierżant Olszówka z miejscowej komendy MO
- Mirosław Kulesza - milicjant
- Ewa Sałacka jako prostytutka na pogrzebie Zwolińskiego
- Zygmunt Fok jako prywaciarz Wrzosek
- Elżbieta Kociszewska jako bibliotekarka
- Joanna Pacuła jako prostytutka pracująca dla Walaska
- Bolesław Idziak jako Olszewski, pracownik Walaska
- Tomasz Grochoczyński jako „człowiek” Ławreckich
- Andrzej Żółkiewski jako „człowiek” Ławreckich
- Liliana Głąbczyńska jako Ławrecka
- Jerzy Złotnicki jako Ławrecki
- Roman Kosierkiewicz jako pijak w komendzie MO
- Joanna Borkowska - jako piosenkarka na dancingu
- Czesław Mroczek jako ormowiec nad jeziorem
- Obsada dubbingu: Mariusz Gorczyński jako „człowiek” Ławreckich (rola Tomasza Grochoczyńskiego; tylko w pierwszych dwóch scenach z udziałem aktora słychać głos M. Gorczyńskiego, później Tomasz Grochoczyński mówi już swoim własnym głosem)
- Wykorzystano utwór muzyczny „Jeszcze się tam żagiel bieli” w wykonaniu Joanny Borkowskiej (muz. Włodzimierz Korcz, sł. Wojciech Młynarski)
Porucznik Borewicz zostaje oddelegowany do ośrodka kempingowego na Mazurach, aby na miejscu incognito sprawdzić informacje o działającej tam grupie przestępczej. Na miejscu przedstawia się jako Sławek Markiewicz i podejmuje pracę ratownika, a przyjmuje go kierownik ośrodka nad jeziorem Robert Walasek. Jednej nocy po kłótni z dziewczyną, Lidką Dorecką, wyjeżdża z ośrodka Kazio, kolega Walaska. Jest śledzony przed dwóch osobników i zepchnięty w aucie z drogi, w wyniku czego ginie. Po tym zdarzeniu do ośrodka zostaje wysłany drogą oficjalną porucznik Zubek. Po tym fakcie w domkach ośrodka zostają zaatakowane i związane dwie stręczone przez Walaska prostytutki, jednakże nic im nie ginie. Okazuje się, że to sprawa Ławreckich, którzy chcą zastraszyć Walaska i umieścić w jego ośrodku swoje prostytutki. Kemping staje się terenem ścierania grup trudniących się sutenerstwem. Ławreccy proponują Walaskowi „spółkę” na tej zasadzie, że ma oddawać im 50 tys. zł miesięcznie. Walasek nie chce się na to zgodzić i jest gotowy zrezygnować z nielegalnego interesu (czerpania korzyści z nierządu), jednak Ławreccy są w posiadaniu laski, którą został dobity Zwoliński po wypadku. Ostatecznie szantażowany Walasek ulega Ławreckim, jednak postanawia zwolnić na pewien czas prostytutki i wtedy zadenuncjować Ławreckich na milicję za rzekomy handel fałszywymi dolarami, które sam im je podrzuca. Walasek domyśla się, że Dorecka była informatorką Ławreckich i knuła z nimi przeciw Zwolińskiemu, a teraz także jest ich „wtyczką”, działając przeciw niemu. Tym samym rozgryza ich proceder – zastraszanie osób prowadzących nielegalne interesy i donoszenie na nich. Nazywa ich tytułowymi „hienami”. Teraz to Walasek przejmuje inicjatywę, m.in. szantażując Lidkę. Gdy zostaje zamordowany, Borewicz rezygnuje z kamuflażu i podejmuje oficjalne śledztwo. Śledczy aresztują Dorecką pod zarzutem zabójstwa, jednak faktyczną sprawczynią okazuje się inna prostytutka, Żywulska.
15. Skok śmierci
edytujPremiera: 19 września 1985
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: komiksy z serii Kapitan Żbik – „Wąż z rubinowym oczkiem”, „Salto Śmierci” (Władysław Krupka/Bogusław Polch)
- Czas trwania: 69 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Jerzy Rogalski jako porucznik Waldemar Jaszczuk, siostrzeniec porucznika Zubka
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Karol Strasburger jako cyrkowiec Adam Kunce vel inżynier Turczyn
- Ewa Wencel jako Katarzyna Melion, artystka cyrkowa
- Jerzy Łapiński jako doktor Jerzy Marczewski, znajomy jubilera, sprzedawca japońskich kolczyków
- Aleksander Błaszyk jako okradziony proboszcz na plebanii w Ostrołęce
- Jacek Polaczek jako Konstanty, „Kostek”, były cyrkowiec, paser, dawny kochanek Katarzyny Melion
- Ryszarda Hanin jako gospodyni proboszcza z Ostrołęki
- Bohdan Krzywicki jako znajomy Borewicza spotkany w restauracji, artysta sceniczny
- Danuta Kowalska jako przyjaciółka znajomego Borewicza
- Tadeusz Wojtych jako „Wujcio”, pracownik cyrku
- Barbara Burska jako dziennikarka, znajoma Borewicza
- Jan Prochyra jako Dudziak, szwagier Szczerbica
- Ewa Konstanciak jako torturowana przez bandytów żona jubilera
- Andrzej Szaciłło jako jubiler Jan, ofiara napadu
- Mariusz Gorczyński jako złodziej Soroka przesłuchiwany przez Borewicza
- Elżbieta Zającówna jako żona porucznika Jaszczuka
- Paweł Dłużewski jako cyrkowiec Jan Nowicki, wspólnik Adama
- Marcin Rogoziński jako doktor Florczak
- Piotr Fronczewski jako mężczyzna przy stoliku w „Klubie Aktora”
- Bożena Walter jako kobieta przy stoliku w „Klubie Aktora”
- Józef Korzeniowski jako barman w „Posejdonie”
- Roman Bartosiewicz jako ekspert ds. kryminalistyki
- Ewa Dąbrowska jako cyrkówka
- Dorota Fijałkowska jako prostytutka przesłuchiwana przez Borewicza
Śledczy są zirytowani niewykrytymi jedenastoma napadami w ciągu ostatnich 10 miesięcy. Wartość zrabowanych przedmiotów przekracza zaś 17 mln zł. Na terenie trzech województw dokonano serii skoków na zamożnych ludzi – lekarzy, jubilerów. Borewicz nie ma punktów zaczepienia w dochodzeniu, które prowadzi z nowym partnerem, porucznikiem Waldemarem Jaszczukiem (siostrzeńcem porucznika Zubka, który przeszedł na emeryturę). Milicja może jedynie pomnożyć patrole nocne. Tymczasem dochodzi do następnego napadu na małżeństwo. Nad morzem pewna para cyrkowców kupuje kolczyki u doktora Marczewskiego, który handluje artykułami luksusowymi przywiezionymi z zagranicy. W czasie finalizacji transakcji w lokalu, zasoby handlarza zostają zrabowane. Następnie dochodzi do napadu na plebanię w Ostrołęce, w wyniku którego skradziono 6 tys. dolarów. Tymczasem Melion domyśla się, że jej obecny partner Adam dokonuje napadów. Ujawnia to jej dawna sympatia – „Kostek”, którego następnie Adam zabija. Milicjanci wpadają na trop, który wiedzie do artystów cyrku „Salto”, dwóch mężczyzn i kobiety uprawiających akrobacje na trapezie. Postacią odgrywającą decydującą rolę jest pracownik cyrku „Wujcio”, rozszyfrowujący działania sprawców. Tytułowy skok śmierci to trudna ewolucja akrobatyczna wykonywana przez Melion.
Treść tego odcinka została wykorzystana w czterech kolejnych zeszytach komiksowych serii Kapitan Żbik („Nocna wizyta”, „Wąż z rubinowym oczkiem”, „Pogoń za lwem”, „Salto śmierci”), do których scenariusz napisał Władysław Krupka.
16. Ślad rękawiczki
edytujPremiera: 26 września 1985
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Ślad rękawiczki z serii Ewa wzywa 07 Heleny Sekuły
- Czas trwania: 70 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Jerzy Rogalski jako porucznik Waldemar Jaszczuk, siostrzeniec porucznika Zubka
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Mieczysław Janowski jako Mieczysław Rafał Wasyluk, szef szajki fałszerzy monet
- Henryk Gęsikowski jako Kazimierz Dyciak, wspólnik Wasyluka
- Roman Kosierkiewicz jako mężczyzna w restauracji w Kosowie
- Andrzej Szenajch jako zabity milicjant Waldek
- Andrzej Chrzanowski jako doktor Adam Miłosz
- Magdalena Chilmon jako modelka Iza Zawadzka
- Małgorzata Kaczmarska - żona milicjanta próbującego zatrzymać Wasyluka.
- Hanna Stankówna jako Elżbieta, żona doktora Miłosza
- Marcin Rogoziński jako doktor Florczak w Zakładzie Medycyny Sądowej UW
- Roman Bartosiewicz jako ekspert ds. kryminalistyki
- Zygmunt Fok jako sierżant Jachucki przynoszący Borewiczowi koszyk z psem jamnikiem
- Janusz Cywiński jako kapitan MO przy wydobywanym z jeziora fiacie 127
- Krzysztof Świętochowski jako dozorca w domu Wasyluka na Mokotowskiej
- Danuta Kowalska jako znajoma Borewicza przebywająca z Borewiczem w Płotnicy
- Irena Kownas jako właścicielka pensjonatu „Viola” w Płotnicy
- Mariusz Leszczyński jako kanalarz obok domów towarowych „Wars i Sawa”
- Marlena Miarczyńska jako Justyna, córka doktora Miłosza
- Andrzej Szaciłło jako znajomy Gołębiowskiej
- Obsada dubbingu: Mariusz Gorczyński w dwóch rolach: jako uczestnik bójki na dworcu oraz milicjant każący wsiadać do radiowozu Dyciakowi i Wasylukowi
Dwóch mężczyzn oddala się z pensjonatu „Pod Różami”, zostawiając zwłoki właścicielki, Gołębiowskiej. Uciekają samochodem Fiat 127 denatki, który następnie porzucają. Mężczyźni planują podróż pociągiem. Aby utrudnić pościg, niezależnie od siebie kupują po dwa bilety w dwóch różnych kierunkach. Podczas obiadu w restauracji na stacji Kosowo[12] przypadkowo biorą udział w bójce i zostają zatrzymani przez milicję. W drodze do aresztu jeden ze sprawców strzela do milicjantów, powoduje wypadek radiowozu, po czym obaj zbiegają (milicjanci giną). W pensjonacie przedstawiciele okolicznej elity mieli wynajęte na stałe pokoje, gdzie sprowadzali swoje kochanki. Zarówno właścicielka, jak i bywalcy pensjonatu od kilku miesięcy otrzymywali anonimy, w których grożono im śmiercią. Na właściwy ślad naprowadza fakt, że w rozbitym radiowozie zostaje znaleziona złota moneta zgubiona przez sprawców. Prowadzący śledztwo porucznik Borewicz wpada na trop: w piwnicy pensjonatu produkowano złote monety. Po weryfikacji nazwisk osób uprzednio meldowanych w pensjonacie, okazuje się, że jeden z wytypowanych, Rafał Wasyluk, zamieszkiwał dawniej w innym pensjonacie „Viola” w niedalekiej Płotnicy[13]. Borewicz udaje się tam incognito (wraz ze znajomą kobietą i jej małą córką). Na miejscu odkrywa, że przebywa tam Kazimierz Dyciak. Wystraszony wspólnik Wasyluka przyznaje się. Tymczasem Wasyluka rozpoznaje milicjant w cywilu na terenie domów towarowych „Wars i Sawa” w Warszawie, jednak przy próbie aresztowania sprawca strzela i ucieka. Następnie ginie w przewodach kanalizacyjnych. Okazuje się jednak, że to nie oni zabili Gołębiowską, gdyż uczyniła to zazdrosna żona odwiedzającego ją doktora Miłosza.
17. Morderca działa nocą
edytujPremiera: 3 października 1985
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Nie bój się nocy Anny Kłodzińskiej
- Czas trwania: 73 minuty
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Jerzy Rogalski jako porucznik Waldemar Jaszczuk, siostrzeniec porucznika Zubka
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Jolanta Wołłejko jako doktor Iwona Lubowicka z porodówki, podwożona przez Borewicza w wigilię na cmentarz
- Anna Milewska jako lekarka na porodówce
- Maria Probosz jako pielęgniarka na porodówce, kolejna „znajoma” Borewicza
- Wiesław Drzewicz jako „Rudzielec”, pijaczek znaleziony na miejscu zabójstwa Krystyny Barcz
- Leon Niemczyk jako Leon Skotnicki, dyrektor „Elbawu”
- Anna Ostrowska jako Krystyna Barcz, modelka z „Elbawu”, pierwsza zamordowana[14]
- Elżbieta Słoboda jako modelka z „Elbawu”, druga zamordowana
- Karina Szafrańska jako modelka w „Elbawie”
- Zdzisław Szymański jako Kałacki, pracownik „Elbawu”
- Eleonora Wallner jako Kałacka, była kochanka Skotnickiego
- Dorota Fijałkowska jako sekretarka dyrektora Skotnickiego
- Jolanta Wesołowska jako Zofia Niedzielska, projektantka w "Elbawie"
- Małgorzata Kaczmarska jako milicjanta dzwoniąca do żony dyrektora Skotnickiego.
- Elżbieta Kijowska jako prokurator Zofia Ołdakowska
- Anna Szulc – redaktor Kolska, dziennikarka prowadząca w tv program ze Skotnickim, trzecia ofiara
- Józef Pieracki jako profesor Tokarzewski, psychiatra
- Izabella Olejnik jako Monika Tokarzewska, lekarz psychiatra, poderwana przez Borewicza
- Ludwik Pak jako pacjent szpitala psychiatrycznego
- Marcin Rogoziński jako doktor Florczak
- Andrzej Żółkiewski jako milicjant
- Aleksander Gawroński jako milicjant na miejscu zabójstwa
- Krzysztof Leszczyński jako szantażysta Woźniak
- Sylwester Maciejewski jako wywiadowca obserwujący Olszańską i Skotnickiego w „Victorii”
W wigilijny wieczór Borewicz ma dyżur. Podwozi na cmentarz przypadkowo spotkaną kobietę, która składa stroik na grobie rodziców (zmarli w ostatnim roku). Następnie zaprasza milicjanta do dyżurki w porodówce, gdzie pracuje. Borewicz ląduje w łóżku z młodą pielęgniarką, która potem oznajmia mu, że było to tylko na jeden raz. 1 stycznia w lesie znalezione zostają zwłoki młodej kobiety, Krystyny Barcz. Śledczy nie znajdują motywu – wykluczony zostaje gwałt i rabunek. Nieopodal leży pijak w stanie głębokiego upojenia, który nie przyznaje się do zabójstwa (nie ma pojęcia, co robiła przy nim zakrwawiona koszula). Trop, jakim jest metka z pralni, wiedzie do Zakładu Przemysłu Odzieżowego „Elbaw”, którego dyrektorem jest Leon Skotnicki. Okazuje się, że Barcz była tam modelką. Następnie w windzie znalezione zostają zwłoki kolejnej modelki z tej firmy, która wcześniej usiłowała zachęcić do prywatnego spotkania swojego szefa Skotnickiego. Po programie telewizyjnym przedstawiającym wyroby „Elbawu” zabita zostaje redaktorka prowadząca tę audycję. Wszystkie kobiety są młode i giną wracając późnym wieczorem do domów, zaś łączył ich „Elbaw” oraz to, że były blondynkami. Tymczasem znaleziona zostaje czwarta ofiara, która w żaden sposób nie była związana ze Skotnickim. Śledczy podejrzewają jednak dyrektora o popełnianie morderstw. Następnie napadnięty zostaje sam Skotnicki, jak twierdzi, w celu rabunkowym. Milicja podejmuje prowokację – w tym celu sierżant Ewa Olszańska zostaje zatrudniona w „Elbawie” jako maszynistka pod nazwiskiem Ewa Kos, co ma zachęcić do kolejnego zamachu. Mimo obstawy milicjantka zostaje zaatakowana, a na miejscu mundurowi zatrzymują Skotnickiego. Po napadzie na Olszańską dochodzi do konfrontacji, jako że użyto substancji ARI-23L, którą po kontakcie z Olszańską sprawca musiał mieć na sobie. Ślady posiada Skotnicki, który dotknął Ewę już po napadzie, oraz Kałacka, która okazuje się sprawczynią i faktyczną morderczynią. Dawniej pracowała u Skotnickiego, zakochała się w nim chorobliwie i nienawidziła blondynek widywanych z nim. Tymczasem dzielna milicjantka zakochuje się w Skotnickim i w szpitalu otrzymuje od niego kwiaty.
18. Bilet do Frankfurtu
edytujSamolot o rejestracji SP-LTI był w rzeczywistości porwany i 21 lipca 1981 wylądował na Tempelhof (THF / EDDI) – na fotografii porwany podczas lądowania
Premiera: 10 października 1985
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: opowiadanie Ryszarda Bugajskiego
- Czas trwania: 67 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Jerzy Rogalski jako porucznik Waldemar Jaszczuk, siostrzeniec porucznika Zubka
- Ewa Kuzyk-Florczak jako sierżant Ewa Olszańska
- Jolanta Nowak jako sekretarka Ewa, kochanka Kalkowskiego
- Andrzej Precigs jako naczelnik Krzysztof Kalkowski
- Jerzy Moes jako cudzoziemiec na spotkaniu u naczelnika Kalkowskiego
- Paweł Unrug jako pracownik stacji paliw Agip
- Ewa Wrońska jako Ewa Kalkowska, żona naczelnika Krzysztofa Kalkowskiego
- Wiktor Sadecki jako mecenas Kazimierz Sadecki, przyjaciel Kalkowskiego
- Elwira Dzikowska jako Beata, kochanka Sadeckiego
- Zbigniew Buczkowski jako menel w lesie
- Lidia Korsakówna jako Jolanta Czechowicz
- Cezary Kapliński jako Kazimierz Sitek, wspólnik Czechowiczowej
- Elżbieta Kijowska jako prokurator Zofia Ołdakowska, w tym odcinku pod imieniem Jolanta
- Leon Niemczyk jako Leon Skotnicki, dyrektor „Elbawu” umawiający się z Olszańską (tylko głos)
- Maria Probosz jako dziewczyna w łóżku Borewicza
- Izabella Olejnik jako Monika Tokarzewska, lekarz psychiatra, znajoma Borewicza
- Helena Kowalczykowa jako mieszkanka Zalesia przy budce telefonicznej
- Tadeusz Somogi jako dozorca w kamienicy Sitka
- Juliusz Lubicz-Lisowski jako pasażer autobusu na Okęciu
- Tatiana Sosna-Sarno jako stewardesa
- Agata Rzeszewska jako ranna stewardesa
- Jerzy Dziewulski jako porucznik Dziworski, dowódca brygady antyterrorystycznej na Okęciu
- Jerzy Molga jako kapitan Sobański, pilot LOT-u
- Zbigniew Korepta jako dyrektor „Polhotelu”
- Zygmunt Wiaderny jako pilot na Okęciu
- Waldemar Walisiak jako żołnierz Wojsk Ochrony Pogranicza na Okęciu
- Wiesław Nowosielski jako milicjant
- Stanisław Pąk - milicjant na Zalesiu
Żona Krzysztofa Kalkowskiego, dyrektora przedsiębiorstwa handlu zagranicznego, opowiada mecenasowi Sadeckiemu o zaginięciu męża i prosi o pomoc. Podejrzewa, że przyczynili się do tego nieuczciwi współpracownicy – Kazimierz Sitek i Jolanta Czechowiczowa. Następnego dnia znaleziono w lesie auto Kalkowskiego z dziurą od kuli i śladami krwi. Pod zarzutem morderstwa zostaje aresztowany Sitek, jednak wkrótce Kalkowski odzywa się telefonicznie, ale rozmowa się urywa w dramatycznych okolicznościach. Okazuje się, że dzwonił z Zalesia z budki, gdzie następnie znaleziono ślady krwi oraz bilet lotniczy. Kalkowski ginie dopiero wtedy. Początkowo miała miejsce jedynie inscenizacja morderstwa w celu aresztowania kontrahentów Kalkowskiego. Gdy milicja odkrywa, kto jest zamieszany w tę sprawę, na Okęciu kończy się już odprawa na lot zagraniczny, którym mogą próbować uciec podejrzani. Sitek i Czechowiczowa próbują porwać samolot i uciec za granicę. Na lotnisku biorą jako zakładniczki stewardesy LOT-u, jedną z nich ranią. Do akcji wkracza brygada antyterrorystyczna, która przechwytuje samolot przy starcie. Sitek ginie trafiony strzałem w głowę przez por. Dziworskiego, a Czechowiczowa zostaje aresztowana.
Premiera: 11 maja 1989
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Biała karawana Juliusza Grodzińskiego
- Czas trwania: 85 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Jerzy Rogalski jako porucznik Waldemar Jaszczuk, siostrzeniec porucznika Zubka
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Piotr Fronczewski jako porucznik Paul (Paweł) Kopiński, „Kopi”
- Hanna Dunowska jako sierżant Anna Sikora, następczyni Ewy Olszańskiej
- Jan Janga-Tomaszewski jako Oscar Thomas „Cappuccino”
- Robert Nowosadzki jako Adolf Kranz, człowiek „Cappuccina”
- Anna Mozolanka jako pielęgniarka opatrująca rannego Kopińskiego
- Andrzej Szaciłło jako lekarz opatrujący rannego Kopińskiego
- Lech Sołuba jako dyżurny w „kontroli lotów”
- Aleksander Mikołajczak jako Olszewski, oficer w „kontroli lotów”
- Marlena Miarczyńska jako pilotka helikoptera milicyjnego, romansująca z Borewiczem podczas służby
- Lidia Bartnik-Kubat jako wywiadowczyni MO śledząca Kopińskiego
- Andrzej Niemirski jako wywiadowca MO na stacji benzynowej
- Jacek Domański jako pracownik CPN
- Grażyna Wolszczak jako Jovita Popovic, kapitan wydziału do walki z narkotykami policji jugosłowiańskiej
- Tatiana Sosna-Sarno jako Danka, gospodyni w leśniczówce „Bobrowisko” wynajmująca pokoje Jugosłowianom
- Jerzy Molga jako kochanek Danki
- Agata Rzeszewska jako prostytutka towarzysząca Jugosłowianom
- Maciej Pietrzyk jako Ivo Babic, współpracownik „Cappuccina”
- Sławomir Jóźwik jako Jugosłowianin, człowiek Babica
- Aleksander Gawroński jako pijany pracownik lądowiska
- Mariusz Leszczyński jako pijaczek, ochroniarz lądowiska
- Jerzy Dziewulski jako komandos aresztujący Jugosłowian
- Andrzej Żółkiewski jako milicjant
- Danuta Borsuk jako kobieta
- Obsada dubbingu: Mariusz Gorczyński jako komandos pomagający Borewiczowi na pokładzie śmigłowca
Paweł Kopiński, emerytowany nowojorski policjant pochodzenia polskiego z 26-letnim stażem jest jednym z asów do walki z narkotykami (handlarze narkotyków nazywają go „Wściekły Kojot”) i nienawidzi „białego proszku”. Przed 10 laty w niewyjaśnionych okolicznościach została zabita jego wówczas 28-letnia żona Lucy (Kopiński twierdzi, że zrobił to gang handlarzy opium). Obecnie policjant jest na rencie (w praktyce na emeryturze) na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej (rak trzustki – poważna choroba wywołująca ataki, które Kopiński uśmierza zastrzykami z morfiny). Postanawia udać się do Polski na urlop. Przed granicą z Polską, za miejscowością Treplin (NRD), spotyka znajomych gangsterów amerykańskich, „Cappuccino” i Kranza. Już w Polsce napotyka ich w lesie – bandyci ranią go, a następnie unieruchamiają w pojeździe, ustawiają w nim bombę zegarową i odjeżdżają. Z opresji ratuje go miejscowy chłopiec, Jacek Pawłowski. Po opatrzeniu ran policjanta zatrzymuje polska milicja, a przesłuchuje go Borewicz. Kopiński dzieli się z nim ważnymi informacjami (m.in. o przyszłej transakcji handlarzy). Zostaje zwolniony, przy czym Borewicz pozwala Kopińskiemu śledzić gangsterów, jednak milicja usiłuje obserwować jego dalszą podróż. W tym czasie Borewicz zyskuje nową współpracowniczkę – sierżant Annę Sikorę, która zastępuje Ewę Olszańską. W leśniczówce Bobrowisko na Mazurach na handlarzy czeka grupa jugosłowiańskich i tureckich przemytników, którzy korzystają z dobrze zorganizowanego szlaku przerzutu narkotyków ukrytych w łodzi. Do kryjówki gangsterów wkracza Kopiński, który zatapia łódź i niszczy samochody przemytników. Razem z brygadą antyterrorystyczną Borewicz aresztuje Jugosłowian z leśniczówki. Adolf Kranz ginie z ręki Kopińskiego, natomiast „Cappuccino” ratuje się ucieczką. Kopiński spotyka go w lesie i proponuje mu wspólną ucieczkę do Szwecji porwanym samolotem rolniczym. Następnie kradną samolot i uciekają nad Morzem Bałtyckim. Jednak Kopiński ma swój plan, zamierza rozbić samolot w akcie zemsty za śmierć żony. W czasie lotu kontaktuje się jeszcze z Borewiczem i prosi o wstrzymanie pościgu, gdyż ostatnią rundę walki z gangsterem chce rozegrać po swojemu i tym samym „zamknąć za sobą drzwi”.
Odcinek 19 serialu pod tym samym tytułem został skierowany do rozpowszechniania na ekranach kin[4][15].
20. Złocisty
edytujPremiera: 18 maja 1989
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Anny Kłodzińskiej „Złocisty przegrywa”
- Czas trwania: 90 minut
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Jerzy Rogalski jako porucznik Waldemar Jaszczuk, siostrzeniec porucznika Zubka
- Zdzisław Tobiasz jako major Wołczyk
- Hanna Dunowska jako sierżant Anna Sikora
- Marek Frąckowiak jako Krzysztof Kozioł „Literat”, człowiek „Złocistego”
- Stanisław Pąk jako Waldemar Kociński „Coca Cola” (w odc. 11 wózkarz Waldemar Banaszek)
- Monika Borys jako dziewczyna w towarzystwie „Literata”
- Zbigniew Buczkowski jako „Portier”, goryl pana Emila
- Józef Konieczny jako pan Leon, współszef gangu „Złocistego”
- Jerzy Bielecki jako Emil Nawrocki, współszef gangu „Złocistego”
- Aleksander Gawroński jako menel nad Wisłą
- Zdzisław Rychter jako facet na bazarze grający w „trzy karty”
- Bożena Dykiel jako Bożenka, barmanka w knajpie
- Mariusz Leszczyński jako mężczyzna grający w trzy karty na bazarze
- Mariusz Gorczyński jako menel na bazarze
- Tomasz Marzecki jako informator Borewicza z bazaru
- Krzysztof Nowik jako porucznik Edward Kozłowski
- Ewa Wawrzoń jako badylarka Marlena Brodzka, siostra zabitego Kazimierza
- Piotr Siejka jako lekarz przy ekshumacji zwłok Kazimierza Brodzkiego
- Grażyna Dyląg-Mikołajczak jako była żona Kazimierza Brodzkiego
- Marzena Manteska jako żona sekretarza gminy w Czarnkowie, kochanka Brodzkiego
- Lucyna Brusikiewicz jako Beata, była dziewczyna „Coca Coli”
- Artur Barciś jako Józef Kuźmak „Strażak”, człowiek pana Emila
- Maria Probosz jako Irena Gryzik, dziewczyna przetrzymywana w leśniczówce
- Jerzy Dziewulski jako on sam, dowódca oddziału komandosów
- Obsada dubbingu:
- Mariusz Gorczyński w trzech rolach: informatora Borewicza na bazarze Różyckiego (rola Tomasza Marzeckiego); głos Kędzierskiego, klienta „Złocistego”; milicjanta w miejscu zabójstwa porucznika Kozłowskiego
- Marcin Troński jako Emil Nawrocki, współszef gangu „Złocistego”; rola Jerzego Bieleckiego
- Wykorzystano utwór muzyczny „Daj mi tę noc” w wykonaniu grupy Bolter z 1985 roku.
Śmierć bazarowego opryszka o pseudonimie „Coca-Cola” zmusza milicję do podjęcia energicznego śledztwa w sprawie gangu „Złocistego”, podejrzewanego o handel walutą i samochodami, fałszywym złotem i nielegalną produkcję czekolady. Trop wiedzie na Bazar Różyckiego przy ul. Brzeskiej w Warszawie. Do gangu przenika porucznik Kozłowski, udający kumpla „Coca-Coli”. Po anonimowym liście funkcjonariusze odkopują zwłoki niejakiego Brodzkiego, na posesji należącej do jego siostry, która nabywała złoto za pośrednictwem „Literata”. Kozłowski ustala, że świadkiem zbrodni była Irena Gryzik, która jest więziona w leśniczówce pod Pułtuskiem. Dziewczyna zostaje uwolniona i składa zeznania. Znalezione zostają zwłoki Kozłowskiego, zamordowanego przez gang. Leon i Emil – decydenci szajki – usiłują zakończyć swoją działalność. Okazuje się, że sam mityczny „Złocisty” faktycznie nie istnieje. W międzyczasie gangster „Literat” otrzymuje zlecenie zabicia Leona, co wykonuje i zostaje zatrzymany przez milicję niedługo później. Tymczasem zawiedziony likwidacją gangu ambitny „Portier” postanawia przejąć sprawy w swoje ręce. Likwiduje swojego szefa Emila i ucieka usiłującym go zatrzymać milicjantom. Następnie zostaje schwytany przez Borewicza. Okazuje się, że to on zabił „Coca-Colę”, zaś cała grupa miała szeroki zakres działania i wielkie zyski z nielegalnych źródeł.
21. Przerwany urlop
edytuj
Premiera: 25 maja 1989
- Reżyseria: Krzysztof Szmagier
- Pierwowzór: powieść Bardzo dobry fachowiec Zygmunta Zeydlera-Zborowskiego
- Czas trwania: 102 minuty
- Bronisław Cieślak jako porucznik Sławomir Borewicz
- Jerzy Rogalski jako porucznik Waldemar Jaszczuk, siostrzeniec porucznika Zubka
- Hanna Dunowska jako sierżant Anna Sikora
- Marcin Troński jako Kurt Rolson, zawodowy morderca
- Krzysztof Gordon jako Henryk Moderski vel Robert Ponecki
- Laura Łącz jako Anna Moderska, siostra Henryka
- Roman Bartosiewicz jako Marsano, zleceniodawca „zlikwidowania” Moderskiego
- Zdzisława Specht jako prostytutka Monika Woźniak, poznana przez Rolsona
- Cezary Domagała jako kelner w „Victorii”
- Małgorzata Kaczorowska jako stażystka medyczna na miejscu zabójstwa Witeckiego
- Andrzej Szenajch jako kelner w „Victorii”
- Mariusz Gorczyński jako kelner w „Victorii” obsługujący Rolsona i Woźniak
- Dorota Stalińska – w roli samej siebie, podczas ujęć do filmu nad jeziorem, poznana przez Borewicza
- Rafał Rutowicz jako chłopiec proszący Dorotę Stalińską o autograf
- Wiesław Drzewicz jako „Rudzielec”, złodziej okradający Rolsona
- Piotr Barszczak jako fałszywy Henryk Moderski
- Monika Borys jako partnerka fałszywego Henryka Moderskiego
- Barbara Brylska jako Zofia Gambetti
- Aleksander Machalica jako lekarz milicyjny badający zwłoki Moniki Woźniak
- Andrzej Niemirski jako milicjant przy zwłokach Moderskiego
- Janusz Paluszkiewicz jako listonosz przesłuchiwany w mieszkaniu Moniki Woźniak
- Ewa Serwa jako pracownica wypożyczalni samochodów „Orbisu”
- Paweł Szczesny jako Rysiek Witecki, morderca Moniki Woźniak
- Lidia Bartnik-Kubat jako milicjantka
- Włodzimierz Kubat jako milicjant
- Jerzy Dziewulski jako on sam (Jurek), dowódca oddziału komandosów na Okęciu
- Adam Waszewski jako komandos na Okęciu
- Bogusław Augustyn jako milicjant biorący udział w zatrzymaniu Rolsona
- Obsada dubbingu: Mariusz Gorczyński jako milicjant podający Borewiczowi papierosa odnalezionego na miejscu zabójstwa Witeckiego
Międzynarodowy morderca Kurt Rolson otrzymuje we Włoszech zlecenie specjalne. Ma zabić w Polsce niejakiego Henryka Moderskiego, który ukradł dokumenty kompromitujące byłych chlebodawców i teraz ich szantażuje. Rolson targuje honorarium do 250 tys. dolarów. Wyrusza do Polski i w Sopocie odnajduje siostrę Moderskiego. W przebraniu, podając się za Christophera Thompsona, wypytuje ją o brata, jednak bez skutku. Następnie w Warszawie poznaje prostytutkę, która odnajduje dla niego Moderskiego. Okazuje się jednak, że jest to tylko osoba udająca poszukiwanego. Po tym prostytutka zostaje zamordowana, a Rolson napadnięty i okradziony. Równocześnie inne szantażowane przez Moderskiego osoby wysyłają do Polski w podobnym celu Polkę z włoskim obywatelstwem, Zofię Gambetti. Ona również poznaje w Hotelu Forum fałszywego Moderskiego, lecz lądując z nim w łóżku, orientuje się, że to nie jest prawdziwy poszukiwany. Rolson zabija szantażystę, zabójcę prostytutki Woźniak. Po tym morderstwie na ślad sprawcy wpada Borewicz. Wreszcie Gambetti dociera do Rolsona, spotyka się z nim i proponuje mu współpracę. Zostają kochankami i odtąd działają razem. Przenoszą się do Sopotu i zamieszkują w Grand Hotelu. Tam napadają na Moderską i torturami zmuszają ją ujawnienia, gdzie jest jej brat, okaleczając przy tym jej niepełnosprawną córkę. Następnie razem zamierzają wrócić do Rzymu, jednak tuż przed odlotem Rolson atakuje wspólniczkę i traktuje ją gazem, usiłując zabić, po czym opuszcza hotel. Jednak obserwująca go milicja z Borewiczem na czele aresztuje go w windzie. W czasie przesłuchania przestępca próbuje uciec, ale ostatecznie zostaje obezwładniony i przesłuchany. W tym czasie Gambetti odzyskuje świadomość w hotelu, a Rolson podczas przesłuchania ujawnia jej dane. Jednak w samolocie jej nie ma. Niespodziewanie Rolson podsuwa Borewiczowi ślad, informację o innym samolocie, o którym informację usłyszał w tle nagrania donoszącego na niego milicji przez telefon. Okazuje się, że to lot do Zurychu (Gambetti sprytnie przebukowała bilet). Po wylądowaniu na lotnisku Kloten zadowolona Gambetti sięga po gumę do żucia, jednak po chwili ginie, gdyż guma zawierała cyjanek potasu, uprzednio dodany do niej przez Rolsona. To zdarzenie kończy tragiczny łańcuch tej sprawy.
Historia z tego odcinka częściowo została oparta na kanwie prawdziwych wydarzeń[4]. Zgodnie z relacją K. Szmagiera, w 1986 w restauracji hotelu „Victoria” doszło do strzelaniny, zaś sprawca zniknął[4].
Plenery
edytuj- Serial w zdecydowanej większości był kręcony w Warszawie. Poza ulicami pojawiają się m.in. wielokrotnie Pałac Mostowskich – faktyczna siedziba Komendy Stołecznej Milicji, hotele: często „Victoria”, a ponadto „Forum” w odc. 21, kilkakrotnie lotnisko Okęcie i dworzec kolejowy Warszawa Centralna, Łazienki w odc. 17.
- Poza tym na miejsca zdjęciowe wybrano inne polskie miejscowości: Sopot (molo, „Grand Hotel”), Mazury (jeziora), dworzec Łódź Fabryczna, Gdynia (Molo w Gdyni Orłowie, Klif Orłowski), Gdańsk (okolice przed bramą Stoczni Gdańskiej).
- Poszczególne kluczowe sceny zrealizowano na akwenie Morza Bałtyckiego: rejs na promie MS Aallotar (odc. 6), lot i upadek samolotu PZL-104 Wilga w odc. 19.
- Niektóre sceny kręcono na polskich przejściach granicznych w: Chyżnem (odc. 6) i Świecku (odc. 19).
- Niektóre sceny wykonano poza granicami Polski: Times Square na Manhattanie w Nowym Jorku (USA) oraz tereny przygraniczne NRD (obecnie Niemcy) – Treplin w odc. 19, lotnisko Kloten w Zurychu (Szwajcaria) w odc. 21.
- Odcinek 9 – „Rozkład Jazdy” – realizowany był w nieistniejącym obecnie, ale charakterystycznym pod względem architektonicznym Hotelu Turystycznym w Łowiczu (okrąglak), a w 8 minucie filmu przejazd radiowozu następuje po obecnej ulicy Zduńskiej (ówcześnie Bieruta) w Łowiczu.
- Niektóre sceny odcinka 19 – „Zamknąć za sobą drzwi" były realizowane na drogowym odcinku lotniskowym „Kliniska" na drodze nr 142 pod Szczecinem.
Odbiór
edytujSerial był przychylnie przyjmowany przez widownię, także odcinki trzeciej serii z 1981, emitowane wkrótce po wprowadzeniu stanu wojennego[4]. Po emisji pierwszej serii serialu (czterech odcinków z 1976) przeprowadzony przez Ośrodek Badania Opinii Publicznej i Studiów Programowych PR i TV sondaż wykazał, że 62% telewidzów uznało postać por. Borewicza za realistyczną, a 22% za nierealną[1].
Serial zyskał sobie wielkie grono fanów i nadal cieszy się dużą oglądalnością. Został wydany przez TVP na kasetach VHS w latach 90., a od 2007 także na 10 wydaniach DVD.
Odcinki serialu w czasie przed premierą ostatniej serii zostały zakupione przez kilkanaście krajów[4]. Serial był emitowany w krajach bloku wschodniego, np. w Chinach, gdzie został zdubbingowany[16] oraz w Bułgarii, gdzie z racji niektórych scen był pokazywany w porze nocnej[4]. Ponadto serial był emitowany w krajach zachodnich, np. we Włoszech[4].
Plan kontynuacji
edytujW wywiadzie z 1988 Krzysztof Szmagier udzielił informacji, że pisze scenariusz dalszych losów porucznika Borewicza[4]. Miał to być film kinowy lub zupełnie nowa seria[4]. Wzmiankował wtedy, że według jego zamysłu fabuły milicjant został uwikłany w prowokację, a po zagrożeniu zwolnieniem ze służby i oskarżeniem karnym, skierowany przez nadrzędnego majora na prowincję[4]. Ukrywając się tam miał napotkać na sitwę oraz prowadzić śledztwo w sprawie rzekomego utonięcia[4].
Odniesienia
edytuj- W końcowych scenach filmu dla młodzieży Latające machiny kontra Pan Samochodzik z 1991 roku pojawia się postać porucznika Borewicza, w którą wcielił się Bronisław Cieślak. Mija go idąca grupa więźniów, z których jeden rozpoznaje go i mówi: „Porucznik Borewicz”. Poprawia go prowadząca skazanych Zofia (Krystyna Feldman), oznajmiając: „Komisarz Borewicz. Został zweryfikowany.”
- Album polskiego rapera Tede pt. Kurt Rolson z 2014 został zatytułowany tak jak nazywał się bohater z ostatniego, 21. odcinka serialu[17][18].
- Postać „porucznika Zubka” pojawiła się pierwotnie w serialu Przygody psa Cywila (1970), którego autorem scenariusza i reżyserem był również Krzysztof Szmagier[19].
- W filmie Kariera Nikosia Dyzmy pojawia się postać majora Borewicza, byłego oficera SB, która poprzez nazwisko nawiązuje do bohatera serialu.
Zobacz też
edytuj- Wściekły – film z 1979 r. w reżyserii Romana Załuskiego, w którym także zagrali Bronisław Cieślak i Zdzisław Kozień.
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d e f Maciej Iwanowski. Na nasze pytania odpowiada: Bronisław Cieślak – dziennikarz Ośrodka Krakowskiego TVP, wykonawca głównych rol w serialach „Znaki szczególne” i „07-zgłoś się”. „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 225, s. 8, 5-7 października 1979.
- ↑ Magazyn FILM wydanie 10/1976, 1976-film-10-006.jpg [online], Filmopedia [dostęp 2023-10-05] (pol.).
- ↑ Nowe polskie filmy. Powrót por. Borewicza. „Echo Krakowa”. Nr 106, s. 3, 29 maja 1984.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Ireneusz Kutrzeba. O milicji, por. Borewiczu i gen. Andersie. Rozmowa z reżyserem Krzysztofem Szmagierem. „Gazeta Krakowska”. Nr 155, s. 5, 2-3 lipca 1988.
- ↑ |Bronisław Cieślak nie żyje.TVN24
- ↑ Informacja ze strony o serialu na portalu TVP. [dostęp 2017-01-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-06)].
- ↑ Marek Hendrykowski: Porucznik Borewicz jako idol popkultury, „Images” 2005, vol. 3, nr 5–6, s. 70–78.
- ↑ Polak Cezary: 07 znów się zgłasza, „Dziennik. Polska. Europa. Świat” 2006, nr 154 (18.10), s. 31.
- ↑ 07 zgłoś się – Telewizja Polska SA. [dostęp 2017-01-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-06)].
- ↑ Joanna Podgórska, Socjalistyczny Bond, „Polityka” 2006, nr 43, s. 66.
- ↑ l, 07 zgłoś się [online], fdb.pl [dostęp 2019-02-03] .
- ↑ Miejscowość fikcyjna – w serialu umieszczona jest w okolicach Suwałk, a istniejące o takiej nazwie leżą w innych częściach Polski.
- ↑ Jest to również miejscowość fikcyjna.
- ↑ Fototeka [online], fototeka.fn.org.pl [dostęp 2016-06-07] .
- ↑ Janusz Pawlak. Muzyczno-filmowy kalejdoskop. „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 146, s. 5, 24 czerwca 1988.
- ↑ Krzysztof Szmagier: komunista z różą – Onet.pl Film [online], film.onet.pl:80 [dostęp 2017-11-21] [zarchiwizowane z adresu 2010-08-17] .
- ↑ Tede powróci w Sylwestra. glamrap.pl, 25 grudnia 2013. [dostęp 2014-05-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 marca 2016)].
- ↑ Premiera TEDE #kurt_rolson już 17 maja. wielkiejol.com, 8 maja 2014. [dostęp 2014-05-10].
- ↑ Z prywatnej budy do milicji – swiatseriali.pl [online], swiatseriali.pl [dostęp 2017-11-21] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-28] (pol.).
Bibliografia
edytuj- Piotr K. Piotrowski: 07 zgłasza się. Opowieść o serialu. Warszawa: Prószyński Media, 2013, s. 264. ISBN 978-83-7839-526-3.
Linki zewnętrzne
edytuj- 07 zgłoś się w bazie IMDb (ang.)
- 07 zgłoś się w bazie Filmweb
- 07 zgłoś się w bazie filmpolski.pl
- 07 zgłoś się na stronie TVP. tvp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-06)].
- Zdjęcia z filmu 07 zgłoś się w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”