KAGUSTUHAN O KAILANGAN?



Kung pantay-pantay tayong ginawa ng Diyos, pero hindi naman pantay- pantay sa mata ng  mga tao. Sana gumawa pa rin tayo ng paraan para maging pantay ito kahit sa kagustuhan lang.


Anila, ang pag-gastos natin ay nauuri sa dalawa; ‘kailangan’ (need) at ‘kagustuhan’ (want). Kadalasan, ang dalawang uri na iyan ay nagkakaisa sa pamamagitan ng pagpili sa isang bagay. Katulad sa pagbili ng sapatos halimbawa, sa mga damit at sa kung ano-anu pa. Pumapasok  dito ang salitang ‘kagustuhan’ kung may kakaiba tayong nais matamo higit sa pangangailangan. Katulad sa isang desenyo o ‘brand’. Sa madaling sabi, ang brand o pagkakakilanlan ay nakadaragdag sa presyo na hindi naman ganoon kailangan pero may kalidad naman. Ikaw, paano ka ba gumastos? mas matimbang ba sayo ang pangangailangan o sadyang gusto mo lang ang isang bagay?

Natatandaan ko pa noong mga panahong naisasama pa ako ng Mama sa isang pamilihan o grocery. Kapag mayroon akong nagustuhan na isang pagkain o bagay, imposibleng hindi ko ito makukuha kasi sigurado akong magngangawa ako at maglulumpasay kapag hindi ko ito nakuha. Kaya iwas na iwas sa akin ang Mama ko kapag-aalis na s’ya. Dahil tiyak na sasama ako uli at nakahanada na ang mga daliri ko sa pagtuturo nito.

Malas lang talaga siguro ng Mama ko sa’kin, dahil alam na alam ko pag aalis na s’ya. Sa huli, uuwi pa rin akong luhaan pero tiyak na may halong malaking kasiyahan dahil naisakatuparan ko ang binabalak kong pagtuturo.

Pero gaya nga ng isang kasabihan, “Hindi lahat ng gusto natin ay mapagbibigyan” o “Hindi lahat ng gusto natin ay napapasakamay” Kaya ngayong may isip na ‘ko, nalaman ko rin na “Sinong bang magulang ang hindi naghangad ng  kagustuhan para sa kanyang anak?”

Hindi naman kasi kami mayamang tao. Sabi nga ng Papa ko noong nabubuhay pa s’ya, masuwerte na nga kami dahil kumakain pa kami ng tatlong beses isang araw. Kahit pa tuyo o toyo ang ulam namin minsan. Susyalin na daw kami nun dahil hindi kami nagbu-budbod ng asin. lol

Kaya noong bata pa ako, musmos man, pero tattad na ako ng pangarap sa buhay: Masasarap na pagkain, magagandang damit at sapatos, mga hightech na gadgets at maayos na pamumuhay para sa pamilya ko.

Pero kung iisipin, kahit hindi naman talaga kailangan, pilit pa rin tayong nangangarap. Dahil bilang tao, nais pa rin nating maranasan ang mga bagay-bagay.

Kung pantay-pantay tayong ginawa ng Diyos, pero hindi naman pantay- pantay sa mata ng  mga tao.., sana gumawa pa rin tayo ng paraan para maging pantay ito kahit sa kagustuhan lang.

Hindi kasalanan ang isang kagustuhan kung wala ka namang naaapakan o nasasagasaang tao. Hindi rin masama kung sosobrahan ito minsan dahil nagiging masaya tayo dito. Iyon naman ang importante lahat, nagiging masaya tayo dahil ginugusto natin ang mga ito.

EPEKTO NG BLOG



Ang komento ay komento gaano man kasakit o gaano man ito naka-kagago. Sa pagbablog kasi matatanggap mo lahat ng uri ng komento; pambabastos, pagmumura, paninira at iba pa. Kailangan mong matutuhan at tanggapin ang lahat ng uri nito.


“Charity” – Ito ang tawag sa O.T. (Overtime) na walang bayad. Sa maiksing paliwanag, tinutulungan mo ang isang kumpanya para yumaman.  ‘Kaw nagcha-charity work ka ba?

Anong related nito sa next topic ko? wala lang 😀

O’ well, papel, kamakailan nakatanggap ako ng comment mula sa isa kong fan. 😛 (reader pala) hahaha. S’ya ay si Ar’o mula sa e-bahay n’yang may titulong batanglakwatsero.

Nagpapatulong s’ya sa kanilang aralin ukol sa epekto ng blog sa mga mambabasa at manunulat nito. Mula sa kasaysayan nito, patungo sa mga kahalagahan upang matunton ang ugat kung paano ito nakakaapekto sa emosyonal na bahagi ng isang blogger at ng mga mambabasa nito.

At dahil tayming na tayming ito dahil sa nais kong ilahad ngayon, at dahil nais ko ding makatulong ay gagawin ko ito.

UGAT – Nagsimula akong magblog maraming taon na ang nakakalipas. Nag-umpisa ito matapos bumagsak sa College Entrance Exam ng PUP. Sa sobrang kalungkutan na hindi ko makukuha ang totoong gusto kong kurso. At kawalan ng pag-asa na malabo na akong maging broadcaster balang araw, umusbong ang konsepto kong Libre Lang Mangarap.

Naisip ko na lang na gumawa ng isang blog kung saan masasaad ang mga pangarap kong wala ng katuparan. Naniniwala pa rin akong wala namang bayad ang pangangarap. Sa simpleng pamamaraan tulad ng pag bablog, maaari pa rin naman akong makabahagi ng kaunting inspirasyon at aral mula sa mga maisusulat ko.

Pinangako ko kasi sa sarili, na tutuparin ko ito dahil hindi pa naman huli ang lahat. Kumpleto pa rin naman ang katawan ko at nasa matino pa akong pag-iisip kaya posible pa rin ang lahat 🙂

KAHALAGAHAN – Kung may halaga man ang blog sa’kin, ito ang mga tinatawag na:

  1. Nagkakaroon tayo ng layang maglabas ng kanya-kayang saloobin sa mga bagay-bahay o pagkakaroon ng boses sa mga isyu sa paligid at pamayanan.
  2. Nagkakaroon tayo ng mga ideya o mas lalo nating naiintindihan ang mga bagay sa simpleng pamamaraan o paliwanag ng opinyon ng iba.
  3. Nagkakaroon tayo ng kaibigan kung saan nagbibigay sa atin ng mga paalala at gabay. Sa opinyon na iba, nakakapulot tayo ng bagong ideya at aral mula pa rin sa mga nisusulat o naikukwento natin.
  4. Nagkakaroon tayo ng pagkakataong makihalubilo sa mga taong hindi naman natin kilala sa una. At malayang nakakapagbigay din ng komento na masasabi kong napakahalaga bilang isang mahusay na blogger.
  5. At higit sa lahat at saganang akin, nagkakaroon tayo ng pag-asa sa mga pangarap na naudlot sa pamamagitan ng pagkukwento at pagsubaybay patungkol dito.

EPEKTO/EMOSYON – Katulad sa pagpapaliwanag ko sa kahalagahan halos katulad din ng epekto ang kahulugan nito. Kung maisisingit man natin ang epekto nito sa emosyonal na mambabasa ito siguro yung:

  1. Masasabi mong nakakapulot ka ng aral o impormasyon. Habang tumatagal mas lalo pa itong nadaragdagan.
  2. Siguro, na-ilalagay mo ang sarili mo sa sitwasyon habang binabasa mo ang salaysay ng iba at mapapatanong ka. “Paano kung nangyari din sakin ito?”
  3. Sa sitwasyong nakakatanggap ka ng magagandang komento, malaking epekto ‘to para mas pag-igihin mo pa ang mga naisusulat mo. Kumbaga sa isang vitamina, ito yung nagbibigay sustansya sa blog mo. sa pamamagitan kasi ng komento masasabi mong naging matagumpay ang post mo.

Malaki talaga ang nagiging epekto nito sa kapwa mambabasa at manunulat. At bilang blogger na napapaloob sa dalawang uri na ‘yan, may opinyon din ako d’yan.

  • Mambabasa – Sa maling interpretasyon na maaring makuha nila sa nilalaman ng post mo, maaari din itong maka sugat sa kamalayan ng iba. Ang pagbabablog kasi ay hindi lang napapaloob sa sinasabing malayang pagpapahayag. Bagkus, isa itong responsibilidad. Maari ka kasing makainpluwensya sa mga mambabasa mo.
  • Manunulat – sa blogger na tulad ko, dalawa lang ang maaring maging epekto nito mula sa komento ng mambabasa. Epekto na nakakataba ng puso at epekto na nakakasakit ng damdamin. Sabi nga nila, ang komento ang nagiging kabayaran sa mga pagkukuwento mo. Maliban na lang kung may Ads ang blog mo. Kaya nga yung iba halos pasukin na ang lahat ng bahay-blog at magsabi ng “padaan po” para mapuntahan din ang bahay nila. Sa ganoon, makatanggap din sila ng mga komento o puna. Parang ang nagiging batas na nga ngayon sa blog ay “koment mo ko, koment kita” hahaha. (biro lang)

Pero dahil naman doon, umuusbong ang matibay na pag i-spamman este pagkakaibigan. Kaya nga usung-uso na ang GEB (group eye ball).

(At nangalap talaga ako ng case study) 😀

Ayon kay Jason ng jasonhamster ang bagong RIZAL

  • Malaki daw ang naging epekto nito sa araw araw n’yang pamumuhay, tulad ng dati n’yang pag ku-computer games ngayon ay pagbablog na lang.
  • Sa blog daw kasi nagkakaroon s’ya ng kaibigan yung tipong di ka iiwanan, kumpara sa mga high school o college friend na panandalian lang.
  • Sa pamamagitan daw ng blog mas nalalabas n’ya kung sino s’ya at nakakapagpalabas ng kanyang sariling opinyon (tulad ng ibang blogger)
  • Kung mayroon man daw na napakalaking pagbabago sa buhay nya ito yung hindi na s’ya naging mahiyain. Oo nga naman, na meet na nga n’ya yata lahat ng blogger Nyahahahahaha 🙂

Sa mga tulad naman nila Rye (Malaysia), Dencio (UAE) at Bluguy (Italy) kapwa nasa iba’t ibang parte ng mundo, paraan din ito para libangin ang sarili sa kapaki-pakinabang ng paraan. At sa aking palagay para din makabalita mula sa kanilang pinanggalingan.

Kung pag-uusapan naman ang emosyon, pumapasok na dito ang iba’t ibang uri ng komento. Ang komento ay komento gaano man kasakit o gaano man ito naka-kagago. Sa pagbablog kasi matatanggap mo lahat ng uri ng komento; pambabastos, pagmumura, paninira at iba pa. Kailangan mong matutuhan at tanggapin ang lahat ng uri nito.

Natanggap ko na ata lahat ng uri nito. Masakit syempre sa una, pero matatanggap mo din ito kalaunan. Dahil sa mga masasakit na puna, doon pa tayo matututo. Doon mo maitatama ang mga bagay na sa tingin ng iba ay di kagandahan. Sa ibang sabi, mapapalawak pa nito ang ang sarili mo sa mga kamalayan.

Waaaa nosebleed na ‘to. Partida tagalog post ‘to.

Hindi ko na kaya!,  ganito na lang,

kung gusto n’yo tumulong ukol sa:


Mga epekto ng blog sa mga mambabasa at manunulat nito. Mula sa kasaysayan nito patungo sa mga kahalagahan upang matunton ang ugat kung paano ito nakakaapekto sa emosyonal na bahagi ng blogger at ng mambabasa.


I-koment mo na lang dito, alam kong pangarap mo ding makatulong 🙂

IF ONLY



Mapapalad ang mga taong nabibigyan ng babala sa hinaharap. Naipapakita at napaparamdam nito sa isang tao kung gaano niya talaga ito kamahal.


Naaalala nyo ba pa ang kuwento tungkol sa magka-sintahang nakasakay sa isang motorsiklo? Kung hindi pa, narito ang kuwento:


Babae: Hinto mo na! natatakot na ako!
Lalaki: Masaya to! haha
Babae: Ano ka ba baka madisgrasya tayo!
Lalaki: Humawak kalang ng mahigpit, …puwede mo bang sabihin mo na mahal mo ako!
B abae: Oo mahal na mahal kita!
Lalaki: Puwede bang yakapin mo ako ng mahigpit!

Inilagay nang babae ang mga braso nya sa bewang ng kapareha sa akmang pagkakayap nito habang angkas ito sa likod.

Patuloy nang lalaki…,

Lalaki: Tanggalin mo ang helmet ko at isuot mo.

Isinuot ng babae ang helmet. Pagkatapos nang ilang minuto, isang aksidente ang nangyari!

Ang magkasintahang sakay ng motor siklo’y kapwa naaksidente! At sa bilis ng pagpapatakbo nito, himala na lang ang makakapagligtas sa kanila.

Nakaligtas naman ang babae. Sa kasawiang palad, namatay ang lalaki. Nang inimbistigahan ang nangyari, nalaman nila na nawalan pala  ng preno ang motorsiklo.

Alam na ito ng lalaki bago pa sila maaksidente. Pero dahil iisa lang ang dala nilang helmet, mas pinili nyang ipagamit ito sa kanyang kasintahan.


Kagabi hindi ko magawang patulugin ang sarili ko. Siguro sabihin na lang natin na may mga lamok na bumubulong sakin kaya hindi ako mapakali sa kinalalagyan ko. -lamok ng pag-iisip (ang kati!)

Nagsalang ako ng bala para mabawasan ang init ko. (lol) Ibig kong sabihin para mabawasan ang pagkainip ko at hindi ang iniisip n’yo haha. Walang porn sa bahay (sino meron? pahiram ako) lols.

Dahil gusto ko nang maramdam ang pagiging inlababo muli, isinalang ko ang isang romantic movie (Hindi nyo naitatanong jologs ako, kaya bukod sa mga pelikulang may temang pagkagunaw ng mundo, trip ko din ang mga love stories).

Hindi ko maipaliwag yung nararamdaman ko. Pero habang nanonood ako noon, maraming scenes ang nagpapaalala sa mga nakaraan ko.

Sobrang ganda ng istorya! Nanlilingid ang mga luha sa mata ko.

Hindi talaga natin maiiwasan ang mga nakatakda sa atin no?

Sa kabilang banda, mapapalad ang mga taong nabibigyan ng babala sa hinaharap. Naipapakita at napaparamdam nito sa isang tao kung gaano niya talaga ito kamahal.

Sa ibang banda, kung alam lang talaga natin ang patutunguhan ng lahat, alam kong kaya din nating ibigay ang lahat para sa minamahal kahit ang sariling buhay.

Kaso minsan, nahihirapan tayo kung paano ba natin ito ipapakita. Yung mga salitang “I love You” o “Mahal kita” hindi na nagiging sapat para maparamdam natin kung gaano natin sila kamahal.

Masakit mawalan ng minamahal. Kasing sakit din ng isang literal na pagkawala. Pero sa kabila ng lahat, literal man o hindi, patunay lang ito na ang pagmamahal ay mahirap nang mawala. Kung may pangarap man akong gustong mangyari (huwag naman sana) ito yung pangarap kong mawala para sa mahal ko.

NANG BIGLANG NAGUNAW ANG MUNDO



Bumili ako ng hikaw na itim, nauumay na kasi ako sa silver na nakatusok sa tenga ko. Bukod doon, may nakita akong mga silver. Actually hindi naman s’ya legit na silver kasi tagbe-bente lang ‘yun. Hahaha 😄. Pero dahil natripan ko yung silver na may pendant na letter “O” binili ko.


Kanina, maaliwalas akong nagising. May sunday duty ako, pero hindi ko naman dama kasi panggabi ako.

Wala akong magawa kaya naisipan kong magpaitim uli ng buhok ko. Parang gusto ko kasing bumalik sa pagka-emo look. Yung simpleng himas mo lang sa bangs mo oks na. Wala ka nang nilalagay na kung anu-ano.

Kasabay nun, bumili ako ng hikaw na itim, nauumay na kasi ako sa silver na nakatusok sa tenga ko. Bukod doon, may nakita akong mga silver. Actually hindi naman s’ya legit na silver kasi tagbe-bente lang ‘yun. Hahaha 😄. Pero dahil natripan ko yung silver na may pendant na letter “O” binili ko.

Sa harap ng salamin, habang sinusuot ko ang bago kong kwintas… ang daming nag fa-flash back sakin. (Hindi na naman iba sa inyo kung ano ang kinahinatnan ng pagkakatulog ko sa mahabang panahon).

Napatanong ako.

Otep: “Ma, di ba marami akong silver dati? San na kaya napunta?”

Mama: “Di ba binigay mo Kay “J**”?

Napamura ako sa isipan! Hindi na sana ako nagtanong! Naluha ako ng slight pero hindi ko pinahalata.

Para kong nabaon sa lupa at di na mahugot sa pagkakalubog. Naiinis ako sa nararamdaman ko. Kung bakit ba sa lahat ng nakalimutan ko, ‘yung tao pang nagpabaon sakin sa sukdulan ang siya pang nananatili sa mga sintido ko.

Malungkot na naman lolo n’yo. Mabuti na lang back to duty na ko. Marami pa ring dahilan para maka iwas sa kaemohan.

Gumagalaw naman ang orasan, tumigil man ito ng minsan, alam kong patuloy pa ring dadaloy ang bawat minuto patungo sa kakarampot na segundo ng kasiyahan.

Peste ka otep! Move on na!

UNGOL



Inantok ako sa kakatransfer ng files, ang dami kasi! Noong natransfered ko na, agad akong nag soundtrip. Talaga nga namang nakakaantok mga kanta ni Moira, para akong dinuduyan sa pagkakatulog.


Napaka-swerte ko talagang anak sa mama ko. Buhat kasi nang magkasakit ako, nakadalawang cellphones na agad ako. Yung una sinira ko kaka-kutkot noong wala pa ko sa tamang pag-iisip. Sa madaling salita, ilang buwan pa lang buhat nang binili, sira na agad! Kaya naman para hindi daw ako ma-stressed, muli akong binigyan ng bagong cellphone – Oppo F7. Hindi ko alam mga features nito. Hindi pa talaga kasi ako nakakabili ng sariling cellphone. Lahat kasi ng cellphone ko dati, libre galing sa postpaid lines ko (na hindi ko na nabayaran buhat noong nagkasakit ako).

Dahil may bago na nga akong cellphone, pinamigay ko na yung luma kong cherry mobile na nagloloko. So, pinagawa nila at swerteng napaayos naman nila. Nagkaroon tuloy ako ng pagkakataon para mai-transfer pa yung mga files ko kasama ang mga pictures at videos para hindi na ko magdownload uli tulad ng non-stop songs ni Moira at iba pa.

‘Yun nga lang, wala palang kasamang earphones yung Oppo F7 bukod sa libreng powerbank at selfie stick nito. Pero okay na rin. Mas gusto ko yung powerbank kaysa sa earphones.

Inantok ako sa kakatransfer ng files, ang dami kasi. Noong natransfered ko na, agad akong nag soundtrip. Talaga nga namang nakakaantok mga kanta ni Moira, para akong dinuduyan sa pagkakatulog.

Pagkagising ko, agad-agad na nagkwento si mama:

Mama: “‘Nak akala ko inaatake ka na naman”
Otep: “Bakit naman ma!? Ma, magaling na ko!”

Mama: “May ungol kasi ng ungol kagabi, kinabahan ako”
Otep: “Huh? guni-guni mo lang yun”

Doon ko na naalala na nag auto-play pala yung mga videos, ibig sabihin after nung non-stop songs ni Moira yung mga x-videos/porno naman yung nag play. Hahaha 😀

Hiyang-hiya ako ng oras na yun. S’ya pa yata ang nag turn off ng cellphone para tumigil yung mga karakter nag nagsisi-ungol.

So anong lesson ang natutuhan natin dito ngayon? Huwag ng mag save ng mga x-videos! Hahaha. 😀

Ganun pa man, sana makabawi na ko kay Mama sa mga sakripisyo at naibigay n’ya sakin. Sana makapag-umpisa na ko uli sa work, kumita at maabutan man lang si Mama ng mga yaman ko.

Mabuhay si Otep! 😀

Ambisyoso Lang Talaga

Design a site like this with WordPress.com
Get started