MGA KAHILINGAN (21)



May mga nagpadala sakin na mula sa opisina. May nagreklamo nga kasi nagpadala sa post office kaso hindi naman nakarating  sa akin pero nagpasalamat pa rin ako sa kanya. (hindi ko na inalam kung anong nangyari sa part ng post office). Karamihan sa nagpadala sakin  ay mga kapwa bloggers ko. May mga nagpadala din mula sa mga kaibigan, pero nakakatuwa yung iba na di naman nagbablog pero nagpadala din, salamat sa mga readers ko. 🙂


Oo tama! saktong 21 days na lang bago ang birthday ko, pero huwag n’yong isiping 21 years old na rin ako. Basta more that 21 years old na ko ayos na yung info na yun para sa inyo 😀 haha

Last year sobrang pakulo ang ginawa ko, malayo sa mga picture greetings o fan signs bilang pagbati sa kaarawan ko. E since libre lang naman mangarap o mag wish edi sinagad ko na! haha.

Sa kadahilanang gusto ko makareceive ng mga sulat bukod sa mga bills na natatanggap ko, naisipan kong i-birthday wish na lang ang makatanggap ng birthday card/letter mula sa inyo.

Sobrang thankful ako kasi sobrang dami kong  natanggap. Natuwa nga ako kasi yung iba sa kanila kahit hindi nakasunod sa instruction ko na ipadaan sa Post Office ay nagawa pa ring mapasakamay ko iyon. Ang iba binigay sakin ng personal (doon pa sinulat yung address nila lol). Tapos yung iba pinadala sa pamamagitan LBC, may laman pang 50 pesos pang-mcd0 daw. Nawala man sa orihinal na aspeto na ma try nila kung paano magpadala ng liham sa pamamagitan ng Post Office, sa kabila ng modernong panahon ngayonn. Sobra-sobra pa rin ang pasasalamat ko kasi malalaman mo kung sino talaga ang maparaan at kung sino talaga yung mag-eefort para sayo. 😀 kilig!

May mga nagpadala sakin na mula sa opisina. May nagreklamo nga kasi nagpadala sa post office kaso hindi naman nakarating  sa akin pero nagpasalamat pa rin ako sa kanya. (hindi ko na inalam kung anong nangyari sa part ng post office). Karamihan sa nagpadala sakin  ay mga kapwa bloggers ko. May mga nagpadala din mula sa mga kaibigan, pero nakakatuwa yung iba na di naman nagbablog pero nagpadala din, salamat sa mga readers ko. 🙂

Ngayong taon wala pa akong naiisip na pakulo kaya hayaan nyo muna ako mag-count down sa pamamagitan ng ilang pagkakakilanlan sakin. Umpisahan muna na’tin sa:

21 PLACES NA  GUSTO KONG PUNTAHAN AT BALIKAN.

Syempre gaya ng sinabi ko “There’s no other place like home” kahit gaano pa kapanget ang lugar nyo, kaingay, kabaho at kahit ano pa. Babalik-balikan nyo iyon dahil doon nabuo ang pagkatao mo. Madalas nga kahit sinusumpa nyo na ang isang lugar may mga bagay talagang nagpapabalik sa inyo doon. Naniniwala akong kapag may iniwanan ka may babalikan ka -hahanap-hanapin nyo yun.

BICOL | PILI, CAMARINES SUR – Nakapunta na ako dito once, at dito ko naranasan ang mapulikatan ng puwet sa haba ng biyahe. haha. Dito lumaki at sinilang ang Mama ko. Syempre masarap isipin at alamin kung saan ang pinagmulan ng magulang mobi, lang pinagmulan mo na rin. Isa pa, dito makikita ang MT. MAYON na hindi ko pa nasisilayan ng personal. Dito din matatagpuan ang Caramoan Islands na laging pinaggaganapan ng Survivor.

APALIT PAMPANGA – Madaming beses na akong napadaan dito, pero nakakahiya dahil naturingang home town ng mga “ZABLAN” ay hindi pa ako nakalagi dito kahit kalating araw lang. Tulad sa Mama ko, gusto ko din alamin ang kinalakihan at pinagmulan ng Papa ko.

Nararamdam ko pa rin hanggang sa ngayon yung naging pakiramdam ko noong una akong bumisita sa isang bahay arugaan sa Tagaytay. Kakaiba yung pakiramdam na makita mo sila at alam mong kahit papaano ay kabilang kang nakapagbigay sa kanila ng saglit na kasiyahan. Gusto ko sanang maulit yun, at kung mabibigayan uli ng pagkakataon sa arugaan naman ng mga matatanda.

Sa totoo lang, pakiramdam ko kapag nagpunta ako dito puro insecurities lang mararamdaman ko dahil sa mga turista dito. Pero mas dapat pala akong ma insecure sa kanila kung iisiping naturingan akong Pinoy pero hindi pa ako dito nakakapunta. [see you on march]

Sa tuwing naririnig ko ang Palawan unang pumapasok sa isipan ko ang El Nido. Ewan ko ba! basta alam ko, manghang-mangha ako kapag na fi-feature ito sa TV. Bukod doon, gusto ko din mapasok ang Under Ground Subterrean River ng Puerta Prinsesa na pasok na sa new 7 wonders of nature. Congrats!

Dahil naman sa isang dokyumentaryo tungkol sa mga mang-aawit ng LOBOC o Loboc Children’s Choir kaya mas gusto kong pumunta dito. Syempre para masaksihan din ang pabolosong Chocolate Hills.

Wala namang specific na gusto kong mapuntahan sa ibang bansa, basta ibang bansa! ayos na yun. Siguro kaya hindi pa ako excited masyado kasi nandun pa yung fear ko magpag-isa dahil hirap pa ako sa english haha!. Pero sa birthday ko, asahan nyo wala ako dito dahil nasa Malaysia ako. (Iwas pakain haha). Syempre given na yung mapuntahan yung mga madalas nating marinig sa ibang bansa: Great Wall of China, Great Pyramid, Jeju Island, Paris, Europe at iba pa.

Haaaay sobrang gusto ko na makarating dun. Try ko talaga next year kung kaya ng budget ko. Gusto ko magpapicture sa kalsada tulad ng pinopost sa FB , yung sa magkabilang gilid ng dagat at bundok, sa gitna ng konkretong pa-zigzag na daan. Sa windmill! sarap mag picture siguro, maligo sa pagudpud, sa maglakad sa vigan, sa paoay church! Yay! nakaka excite!

Kung may aakyatin man akong bundok, gusto ko ito na yun! Gusto kong maranasan ang kakaibang lamig sa gabi at makita ang napakagandang kaulapan sa ibaba nito. Ang sarap siguro sa taas ng bundok na yun. Balita ko nga nagyeyelo daw yun sa pinakamalalamig na buwan tulad ng Disyembre.

Marami daw mapupuntahan dito, pero gusto kong mapuntahan yung Callao Church sa loob ng kweba. Pakiramdam ko kahit hindi ako relihiyoso mapapadasal ako dun, ewan ko lang.

Yeah nakapunta na ako dito. Pero dahil sa sobrang laki ng lungsod na ito ang dami kong hindi napuntahan. Kapos talaga ang limang araw ko doon. Gusto ko mapuntahan yung Samal Island.

Syempre ang Cebu ang isa sa pinaka sikat na lugar sa Pilipinas. Kahit madami akong naririnig na negatibo dito tulad sa mga daan. Iba pa rin kung ikaw ang magpapatunay sa mga naririnig mo. Wala naman akong pakialam dun kung tutuusin dahil gustung-guto ko marating dito. Gusto kong magpapicture sa Magellan Cross.

Mula 2008 hindi pa ako nagmintis makapunta dito kada taon. Ewan ko ba parang nagiging panata ko na ang pag-akyat dito. Hindi kasi nakakasawa. Hindi ko malilimutan yung burger nila dito na kasing lagi ng tinapay yung kamatis na palaman, galing nga e!

May mga blogger akong nakausap tungkol sa mga lugar na ‘to. Sakaling makapunta ako dito “tuhog” ang gagawin ko (Isang biyahe pero madaming mapupuntahan) Gusto ko mapuntahan yung malawak na lupain ng Bukidnon. Madami daw taniman dun kaya siguro tinawag na BUKID-non lol. Doon nanggaling si Idol Migz Zuburi (so alam nyo na sa 2013! maki warrior tayo! haha)

Kung may lugar man na bumisita na sa panaginip ko ito na yun.. Hindi naman sa natakot ako pero nakakita ako ng sementeryo sa ilalim ng tubig. Tapos yung inalam ko kung anong lugar yun, sa Camiguin pala. Ang galing no? kaya gusto ko makarating dito.

Syempre gusto kong makapunta sa lugar ng mga kapatid nating muslim. Gusto ko makakita ng mga cute na estudyante sa mga kasuotan nila papasok ng school. Gusto ko makakita ng mga mosque na na may buwan at bituin. ang kewl siguro nun. 🙂 Gusto ko din makasakay sa Vinta ng Zamboanga 🙂

Hndi lang naman puro gala ang gusto kong gawin. Gusto ko ding balikan yung Bagong Buhay Elementary School. Minsan nadadaan ko ibang-iba na yung sa labas. Paano pa kaya sa loob? Ganoon din yung Arellano High School, balita ko may bagong building. Gusto kong makita muli yung mga guro ko, sariwain ang mga alaala ng kakulitan ko.

Bukod sa gusto ko maka aatend ng MASSKARA festival, may mga lugar din akong gustong marating dun, iba pa yung mga bagay na gusto kong makita 😀 ayiiiiiiiii.

Sino namang tao ang ayaw makarating dito? maski nga mga travel blogger bibihira lang makapunta dito. Hindi dahil sa layo, kundi sa gastos! Kaya nga gustung-gusto ko makapunta dito. Feeling ko kasi hindi madaling puntahan. Parang ang astig kasi! Gusto ko mag bike dun at mahawakan kahit yung ibabang bahagi lang ng light house.

Ano pa bang lugar ang pinaka importante sakin? syempre ang mga lugar na ito kung saan may rice terraces, pangarap ko ‘tong puntahan at hinding-hindi ako magasasawang balik-balikan. Minsan na akong nakapunta sa Sagada at kahit gaano pa yan kalayo sulit na sulit talaga! Basta unexplained! 🙂 Pangarap yun ng pagkabata ko kaya ganoon siguro.

Reserve ko yan. Para sa taong gusto kong makasama. Yung lugar na kahit saan, gaano man kalayo, ka-baho, ka-dumi at kung anu-ano pa, wala kang pipiliing sitwasyon o lugar basta’t kasama kita. este kasama mo sya 🙂 Ayun yung gusto kong mapuntahan at balik-balikan na hindi mawawala sa list ko. Alam mo yun? yung tipong parang… gusto mo iyon lang ang mundo nyong gagalawan tulad ng mundo mong umiikot lang sa kanya. (asim!)

Ayan! in general gusto ko mapuntahan lahat, nilandee ko lang. haha

AKO SI OTEP, LAKING BULIHAN



Tulad ng magulang ko noon na kailangan lisanin pansamantala hindi lang ang lugar na iyon pati kami ng mga kapatid ko, hindi ko naisip na minsan sa buhay ko ay dadating din pala ako sa ganoong senaryo. Hindi para takasan ang mga kinakapos na simpleng pamumuhay, kundi para maiayos kung ano man ang maiiwanan. Matagal at mahabang pag-iwan para sa mainam na babalikan.


Literal nang malayo ang narating ko. Sumakay sa mga bus na dumadaan sa kilo-kilometrong pazigzag at paakyat na lugar tulad ng sa Sagada at Baguio.  Sumakay ng eroplano at nagpaindayog sa hangin dahil sa milya-milyang layo makarating lang sa Davao at Iloilo. Sumakay ng mga bangka at barko habang magkaduwal-duwal sa mga hampas ng alon makapunta lang sa Guimaras at Mindoro. Mabasa man ng ulan o masunog ang balat sa tag-araw, walang makakapigil mapuntahan lang ang mga pinapangarap kong lugar.

Wala namang kakaiba sa lugar namin. Walang magarbong park o plaza para dayuhin ng mga turista. Walang mall noon tulad ng Shoe Mart at Robinsons. Walang mga kainan tulad ng Jollibee at Mcdonalds. Walang nightlife. Wala. Walang-wala. Ang meron lang -alaala.

Noong nasa mababang paaralan ako na madalas ay nilalakad ko lang, naikwento ng guro ko noon ang pinagmulan ng aming lugar. Taniman daw iyon ng mga Buli na ang mga dahon ay madalas ihalintulad sa Anahaw. At tulad ng Anahaw na ginagawang abaniko madami din kapakinabangan ang Buli tulad ng paggawa ng banig at iba pa. Sa pagdaan ng panahon tinawag ang lugar namin bilang Bulihan.

Payak lang ang pamumuhay namin noon. Hindi lang lata ang bubungan namin pati na rin ang haligi. Lupa ang sahig namin at natutulog kami sa dalawang pinagtabing malalaking papag na yari sa kawayan. Mayroon kaming anim na puno noon, isang puno ng Mangga na laging hitik sa bunga, tatlong puno ng Guyabano at tig-isang puno ng Bayabas at Alatiris. Kaya ganoon na lang ang kalilim sa aming bakuran kahit tanghaling tapat pa. Mayroon din kaming mataas na bakod pero ang bakod na iyon ay gawa lang sa mayabong at malalagong halaman na hindi nauubusan ng bulaklak.

Sa gabi, makakakita ka ng mga maliliit na liwanag mula sa mga alitaptap. Mayroon pa ngang usapang katatakutan na kung nasaan daw ang mga kulisap na iyon, ay nandoon din ang mga engkanto o aswang. Kaya walang masyadong naglalagi sa hindi pa sementadong daanan namin noon. Kaya naman sa pagpatak ng mga oras sa pagitan ng alas-otso hanggang alas-nuebe ng gabi halos wala ka nang makikitang tao sa labas dahil halos himbing na sa pagkakatulog ang mga tao. Dahil malamig sa aming lugar noon sa Cavite, literal kaming natututong mamaluktot sa iisang kumot.

Kahit simple lang ang pamumuhay namin noon dumadating kami sa oras na hindi na nagiging sapat sa limang magkakapatid ang salitang “simple lang”. Kinakailangan may magsakripisyo at madalas may kailangang iwanan.

Tulad ng magulang ko noon na kailangan lisanin pansamantala hindi lang ang lugar na iyon pati kami ng mga kapatid ko, hindi ko naisip na minsan sa buhay ko ay dadating din pala ako sa ganoong senaryo. Hindi para takasan ang mga kinakapos na simpleng pamumuhay, kundi para maiayos kung ano man ang maiiwanan. Matagal at mahabang pag-iwan para sa mainam na babalikan.

Hindi naman ako OFW o mga bagong bayaning tinagurian, pero madalas kong gamitin ang mga litanyang “There’s no other place like home”. Kahit pa mukha ng squater area ang bahay namin na mayroon nang higit apat na pamilya. At kahit minsan literal ko nang nararamdaman at nasasabing parang wala na akong puwang sa bahay na iyon -masikip.

Madalas kong nararamdaman sa buhay ko na masarap palang balik-balikan ang mga ala-alang kahit hindi naman perpekto, pero alam mong bumubuo sa pagkatao mo.

Naisip ko, na kahit saan man pala ako mapadpad., Malibot ko man ang buong kagandahan ng Pilipinas o mundo., Matupad man ang mga pinapangarap kong mapuntahan., Masarap isipin na bago ko muna pala sila narating, dito ko muna pala sila unang pinangarap at nasilayan.

PAANO GUMAMIT NG CREDIT CARD?



Tandaan na hindi doon natatapos ang pagkatuto. Ang bawat katuparan ay hindi lang basta isang biyaya. Ito ay bagay na may kaakibat na responsibilidad na dapat mong panghawakan para hindi ka mapahamak.


Matapos ang napakaraming taon buhat noong nagkatrabaho ako at mangarap magkaroon ng isang bagay (na sa aking palagay ay potensyaling maging tapat at matalik kong kaibigan), sa wakas! nabigyan na rin ito ng isang magandang katuparan –ang laptop. 🙂

Ewan ko ba! Lagi namang nasa new year’s resolution ko ang pagtitipid para makabili nito, pero lagi na lang nauudlot. Marami naman akong napapagkunan at napapagkitaan yun nga lang napupunta sa mga gastos sa galaan. Iba talaga kapag marami kang pangarap – ang dami ding gastos lol.

Tama nga siguro ang kasabihan, kailangan mo munang matutuhan ang maraming bagay bago mapasa iyo ang isang bagay na matagal mo nang inaasam-asam . At tandaan na hindi doon natatapos ang pagkatuto. Ang bawat katuparan ay hindi lang basta isang biyaya. Ito ay bagay na may kaakibat na responsibilidad na dapat mong panghawakan para hindi ka mapahamak.

Ito si Andrew. Masyado kasi akong natuwa sa Amazing Spiderman kaya pinangalan ko ‘to kay Andrew Garfield. Kung hindi lang talaga sya naging blue baka Maria Ozawa ang naging pangalan nito 😀

Salamat na lang talaga at na aprubahan ang credit card ko sa Banco de Oro kung saan nag-iimpok din ako. Marahil naging dahilan din iyon kung bakit napadali ang pag-aapruba dito.

Salamat na din sa dating kong trabaho kung saan, kung hindi dahil sa kanila hindi ko rin magagawang mag open account sa nasabing bangko. At isa pang salamat na kahit resigned na ako sa kanila ay nagagawa pa rin nila akong matawagan para mag part time job kaya tuloy pa rin ang pag-iimpok ko.

Kapag sa BDO ka nagka credit card may kasama agad SM Advantage Card astig!

Syempre bago ko muna binili ito (inutang pala) sinugurado ko munang kaya kong magbayad o bayaran. Panatag naman ako na kayang-kaya ko naman itong bayaran. Pinili ko talaga ang 12% zero interest tapos sinamahan ko pa ng cash/debit para mas mababa ang bayaran ko kada buwan kahit alam kong medyo may katagalan.

CREDIT CARD SCENARIO

Noon pa man mulat na naman ako sa kung ano ang mga kinahihinatnan ng mga credit card holder lalo na sa opisina. Ilang beses na rin akong nakasagot ng telepono ng mga ahente ng bangko na naniningil. Ewan ko lang kung ganun ba talaga ang nakasanyan nilang paniningil ng mga may utang sa kanila o paraan nila iyon para manindak ng mga may pagkakautang sa kanila. Kaya siguro ayaw na rin silang kausapin ng mga nagkakautang. Hindi lang talaga siguro nila alam yung kasabihang “walang bagay na hindi nareresolba sa mahinahon at maayos na pag-uusap” o kahit yung kasabihang “kahit ibitin mo ng patiwarik ang isang taong may utang, kung wala naman talagang maibabayad ay wala ka ding mapapala” (sadyang maswerte lang talaga ako nang minsang makasalo sa bulyaw ng isang tawag sa telepono). haha

Kaya naman hindi ko lang susubukan kundi ipapangako ko sa sarili ko na hindi ako dadating sa puntong magiging tila kriminal kang hina-hunting sa telepono.

Pinangako kong ang laptop lang na ito ang una’t huli kong bibilhin (uutangin) ngayong taon hangga’t hindi pa ako fully paid, maliban na lang sa mga airline promo ticket na bibilhin (uutangin) ko sa pamamagitan ng Credit Card.

Parang ang dali lang sa akin na mangako no? haha

Pero ang sarap pala talaga gumamit ng credit card sa pagbili ng anik-anik sa mga department store at makakain sa iba’t ibang resto. 🙂

TIPS PARA MAKA-IWAS SA TUKSO

May nakapagsabi sa akin na para iwas tukso daw sa paggamit o pangugutang gamit ang Credit Card ay:

  • Magbayad On time para iwas at hindi lumobo ang interest.
  • Iwan na lang ito sa bahay.
  • Kabisaduhin na lang daw ang impormasyon ng credit card sakaling may biglaang airfare promo kung saan gaya ng napangako ay doon ko lang gagamitin. (Iwas diskrasya pa sakaling mawala ang Credit Card mo at di magamit ng iba)
  • Iwasan din daw ang online shopping kung hindi nakakasiguro.
  • Huwag na huwag din daw mag cash advance (kung hindi naman emergency) dahil napakalaki ng patong dito. (Mangutang muna sa kakilala Lol) 😀
  • Marami daw gumagamit ng Credit Card na parang debit card lang para madagdagan ang points o reward nila tulad ng pagbabayad sa mga kilalang establishment at pagpapakarga ng gasolina at iba pa.
  • Pero ang pinaka magandang tip na narinig ko ay ang pagiging responsable sa paggamit nito.

Naniniwala akong nasa nagdadala lang yan. Lalo na kung alam mong hindi naman agad-agad nagkaka interest ang utang mo kung nakakabayad ka naman on time.

Sana nga.  :/ hahaha. 😀

FIRST TIMER (LITERAL NA PAGGAMIT NG CREDIT CARD)

Grabe sobra akong kinabahan sa pag gamit nito. Naghanda pa ako ng mga valid IDs sakaling hanapan ako. Simple lang pala ang proseso

  1. Syempre kukuhain/ibibigay mo yung credit card mo. (ako naman si bigay)
  2. Pirmahan muna yung likod ng Credit Card (ayun since bago nga pinirmahan ko muna. Anga-anga lang)
  3. Isu-swipe yun. Sakaling walang lumabas na papel rejected o baka ubos na credit limit mo. Sakaling meron edi Okay! 😀
  4. Bibigyan ka ng dalawang papel para pirmahan mo. Ibalik mo yun dahil sa kanila yun hindi sayo.
  5. Ichi-check nila kung pareho yung pirma mo sa card at sa maliit na pinirmahan mo. (doon yata hinihingiin yung ID mo sakaling mukhang may kababalaghan kang ginagawa. Pero never pa naman ako hiningian ng ID. Kaya nga siguro sobrang pinag-iingat lahat ng mga credit card dahil sobrang dali magamit nito. Hindi naman kasi mahigpit ang karamihan sa mga establishment pagdating sa credit card [para sakin] kasi kita na ng negosyo nila yun e.)
  6. Syempre kapag okay na. Huwag mong kalimutan ang credit card mo. Aside sa maliit na papel na (hindi ko alam yung term) basta yung para ding resibo kasama ang official receipt mo na ibibigay sayo.
  7. Itago lahat ng transaction receipt mo at laging icheck sa online o telepono ang mga naging transaksyon mo. Para mamonitor kung tama ba lahat ng mga pinaggamitan mo at sakaling hindi nga matatawag mo agad sa provider mo para na rin sa proteksyon mo.

Sa ngayon, tatlong buwan ko ng nahuhulugan si Andrew (Pangalan ng laptop ko) 9 months na lang at akin na akin na sya. Masaya ko ding nagagamit ang credit card sa salon, delivery, department store, restaurant at kung anu-ano pa at nababayaran pa naman on time kaya hindi nagkakainterest sana tuluy-tuloy na ang pagiging responsable kong mangungutang 😀