---

Ang hirap humugot ng mga bagay na pagpapasaya sa’yo. Para ka nalang laging nabubuhay para sa wala. Magkakaroon ka nga ng inspirasyon, pero mawawala din makalipas ang ilang sandali. Ang hirap umasa. Para kang naghihintay lagi sa wala.

---

Ito na naman ako, back to emo? hindi naman, minsan kailangan din natin magsulat ng ganito para hindi ka sumabog.

Yup, magwawalong buwan na akong nagpapanggap na masaya pero sa kaloob-looban ko, nakatago pa rin ang kalungkutan. Ewan ko ba, ayokong nakikita ako ng ibang tao na nasasaktan ako.., na puno ako ng kadramahan sa buhay.

Pero masakit pa rin kahit anong tago ko. In short, walang naitutulong sa’kin ang pagkikimkim ng nararamdaman.

Ito na naman tayo – Happiness is a state of mind! ewan ko ba kung paano ipaliwanag ‘yang kasabihang ‘yan. Pero sa loob ng maraming buwan, hindi pa rin ako lubusang nagiging masaya.

Nasa katanungan pa rin kung ano ba ang magpapasaya sa’kin? Maniwala’t sa hindi nadadagdaagan pa nga ang kalungkutan sa pagdaan ng mga araw.

Tulad kagabi, nabawasan na naman ako ng isang kaibigan na binuno namin ng dalawang taon. At nakakasiguro na akong hindi ko na matutupad ang isa sa mga dream lists ko ngayong taon – ang pag treasure ng kaibigan.

Pero tao din naman ako, marunong din naman ako mag-analisa kung kailangan ko pa bang pagkatiwalaan at pahalagahan ang taong nananaksak pala pag nakatalikod ka, o sa ibang paraan lilihiman ka ng mga bagay-bagay na dapat ay ikaw ang unang nakakaalam.

Hindi ko makuha ang punto n’ya dahil alam kong wala din naman s’yang balak magpaliwanag.

Wala na talaga akong mahugutan sa mundo, bukod dito sa imbakan ng saloobin ko. May magbasa man o wala, may magkomento man o wala, nakakakuha ako ng totoong kaibigang handang makinig at makiramay.

Ang hirap humugot ng mga bagay na pagpapasaya sa’yo. Para ka nalang laging nabubuhay para sa wala. Magkakaroon ka nga ng inspirasyon, pero mawawala din makalipas ang ilang sandali. Ang hirap umasa. Para kang naghihintay lagi sa wala.

Hindi ko rin alam kung para saan ba ang tema ng blog na ito kung ang sariling may akda ay kulang na sa kakayahang maniwala sa kahalagan ng pangarap.

Ang hirap maging masaya ganoong walang mga taong nasa tabi mo para i-cheer up ka na kayang magsabi ng ‘kaya mo ‘yan adik’ , ‘kukutusan kita pag ‘di mo nagawa’ yung mga tipong…. kahit ganoon sila magsalita ay alam mo pa ring may nakakasama ka pa rin sa katatawanang pamamaraan.

Ang hirap maging masaya, ganoong alam mong may tao pa rin  d’yan sa puso mo na hindi makawala dahil na irehas mo na. Hindi mo alam kung saan mo itinago yung susi. Sa kabilang banda, kahit alam mo naman kung saan nakatago ay nagpapatay malisya ka.

Ginawa ko na lahat at alam kong gumawa na rin s’ya ng paraan pero patuloy ko pa rin itong nakukulob. Siguro dahil hindi n’ya akong magawang palayain sa maayos na paraan kaya nagpapaulit-ulit na lang sa pag-iisip ko ang mga senaryo.

Ang hirap maging masaya lalo na kung ang nag-iisang bagay na puwede mong pagkuhaan ng lakas ng loob -ang pamilya ay hindi mo rin makuhaan at kakitaan ng pag-aalala sayo, bagkus mas nakikita nila ang negative side mo.

Walang-wala na naman ako sa mga oras na ‘to. 😦 Pero kung tutuusin parang wala din pala akong pagkakaiba sa mga kaibigan ko. Biruin mo, magsusulat lang ako dito pagkailangan ko ng makakausap. Hindi ko na naisip may isa pa pala akong kaibigan -ang blog na ito.

Pasensya ka na kung hindi na ako makapagkuwento ng masasaya dito kasi wala naman talaga.