Monthly Archives: October 2008

EMO, PERSONAL

O’ PARE KO, MERON AKONG PROBLEMA!

5 Comments

“Paano kita maiintindihan, kung sarili ko nga ay hindi ko maintindihan?”

Kagabi sa payo na rin ni pareng Dencios, pumunta ako sa lugar na makakapagrelax ako -sa Luneta. Pero malungkot pa rin akong umuwi. Sa paglalakad, naagaw ang atensyon ko sa mga footlight ng National Museum.

Pare ko me’ron akong problema
Wag mong sabihing na naman
In’lab ako sa isang kolehiyala
Hindi ko maintindihan

Noong isang gabi, nakausap ko si DENCIOS sa pamamagitan ng Yahoo Messenger/Meebo.com. Kung maitatanong n’yo kung sino s’ya, S’ya ang Blog Buddy ko -isang ordinaryong taong mas piniling maghanap buhay sa ibayong dagat. Pero extra ordinaryo s’ya para sakin. Lols.

Mapalad ako dahil nakilala ko s’ya. Isang taong maari ko nang ituring na utol, dahil magaan ang loob ko sa kanya, sa totoo lang nasabihan ko na s’ya ukol sa bagay-bagay na hindi ko pa nasasabi sa iba. hehehe (curious ka? amin na lang yun).

Wag na nating idaan sa moboteng usapan
Lalo lang madaragdagan ang sakit ng ulo at bilbil sa tiyan

Wala namang bago sa’kin kung tutuusin, lagi na lang ako nalulungkot, as in literal na malungkot. wala naman akong iba masisi kundi ang sarili ko, at ang puso kung bakit ako tinubuan nito. Isa akong biktima! biktima ng napakataksil na puso at nasasaktan ako ng ganito.

Nagawa ko na ring tumoma mag-isa, pero wala din epekto, ang pag ibig at pag-ibig pa rin ang naalala ko.

sabi sakin ni parekoy sa PM nya, na pumunta na lang daw ako sa isang lugar at doon ay maupo, isipin ang mga masasayang alala… pero gawin ko man yun, wala pa ring mangyayari, dahil pag ginawa kong alalahanin ang mga masasayang nakaraan, mas lalo iyong magbubunsod sa’kin sa kalungkutan.

Anong sarap, kami’y naging magkaibigan
Napuno ako ng pag-asa
Yun pala haggang dun lang ang kaya
Akala ko ay pwede pa

Alam n’yo parekoy, ang Blog na ito ang nagiging sandigan ko, nasusumbungan at napapagkwentuhan ng mga bagay-bagay na hindi ko naikukwento sa pamilya at kaibigan. Alam ko kasing sa ganoong paraan alam kong may nakikinig at nakakaalam kung anong hinagpis meron ako na hindi ko masabi ng personal. Maswerte din ako dahil hindi ko man kayo nakikita o nakakausap ng personal masasabi kong nakakahanap ako ng tunay na kaibigan.

Masakit mang isipin kailangang tanggapin
Kung kelan ka naging siryoso tsaka ka niya gagaguhin

Gusto kong mag-sumbong sa inyong lahat, nais kong umaktong batang umiiyak,

Gusto kong makadama ng pagsuyo at pag-samo, mabawasan itong nararamdang hindi ordinaryo.

O, Diyos ko ano ba naman ito?
Di ba, tangina!
Nagmukha akong tanga
Pinaasa niya lang ako
Lecheng pag-ibig to-o-oh
O Diyos ko ano ba naman ito

Madalas ko ring murahin ang sitwasyon, wala naman akong ginagawang masama, pero tila napaparusahan ako, at dala-dala ko itong kalungkutan.

Madalas din akong magtanong, pero tila isa akong pipi, na walang nakakarinig kaya wala ring nakakasagot.

Sabi niya ayaw niya munang magka-s’yota
Dehins ako naniwala
Di nagtagal naging ganun na rin ang tema
Kulang na lang ay sagot niya

Kung lahat lang ng tanong ay pwedeng sagutin, sana hindi ako nagkakaganito.
Hindi na ako magtatanong, ay marahil mauuwi na ang lahat sa ordinaryo
wala ng dahilan para malugmok sa kalungkutan, pero ito ako! nagtatanong…
bakit ganito sila at ako

Ba’t ba ang labo niya?
Di ko mapinta!
Hanggang kelan maghihintay ako ay nabuburat na!

Marami na rin nagsabi sakin, na i-enjoy ko na lang ang buhay, pero hindi ko naman alam kung paano sisimulan.
Masyado daw kasi akong atat kaya ako nalulungkot.
Hindi ako makapaghintay sa mga bagay na nakalaan sa’kin.

Pero minamahal ko siya-a-ha
Di biro, T.L. ako sa kanya
Alam kong nababaduyan ka na sa mga sinasabi ko
Pero sana naman ay maintindihan mo

May mga tao na ring patuloy na naaasar sa’kin, dahil hindi daw nila ako maintindihan at ayaw ko silang intindihin.

Naikwento ko na rin dati ng minsan akong may nakausap sa YM

“Paano kita maiintindihan, Kung sarili ko ay hindi mo maintindihan”

O’ pare ko meron ka bang maipapayo
Kung wala ay okey lang
Kailangan lang ay ang iyong pakikiramay
Andito ka ay ayos na

Malaki ang problema ko, at feeling ko wala ng kalutasan hanggang hindi ako nalilinawan kung anong buhay at kapalaran meron ako.

-oOo-

Ga-milya man ang layo pagtutulad ko sa kanta at entry-ing ito, sana maintindihan ninyo ang problemang hanggang ngayon ay hindi ko pa rin malaman kung ano  ang problema ko! 😦

DOKYU REVIEW, i-witness

ANG CLOWN BAW!

1 Comment

Noong college kasi kami kilala s’ya sa pagiging kengkoy dahil sa lakas ng bunganga n’ya sa pagpapatawa at kakulitan, pero sa likod ng kantang malulutong ng tawa, at matatamis na ngiti, nakakubli pala ang nakakalungkot na katotohanan. (problemang pang-pinansyal at sa pamilya)

Ugali kong mag-email kay sir Howie, sa tuwing napapanood ko ang dokyu niya, nakakainspired kasi saka nakakataba ng puso sa tuwing mag rereply s’ya.

Narito ang e-mail ko sa kanya matapos kong mapanood ang dokyu niyang pinamagatang ‘ANG CLOWN… BOW’

Dear Sir Howie,

Sa dokyu n’yo kagabi na alala ko tuloy best friend ko na si Tinay na hindi ko na nakikita ngayon, (sad).

Noong college kasi kami kilala s’ya sa pagiging kengkoy dahil sa lakas ng bunganga n’ya sa pagpapatawa at kakulitan, pero sa likod ng kantang malulutong ng tawa, at matatamis na ngiti, nakakubli pala ang nakakalungkot na katotohanan. (problemang pang-pinansyal at sa pamilya)

iniisip ko na nga lang, na kaya n’ya nagagawa ang maging masaya ay para makalimutan kung anong problema ang dinadala n’ya.

Minsan nasasabi n’ya sa’kin na maswerte daw siya at nakilala nya kami, dahil doon mas nagkakaroon s’ya ng pagkakataon para takasan ang kalungkutan.

Katulad din sa grupo ng mga payaso, na kahit ganoon ang kanilang sitwasyon ay magkakasama pa rin sila.

anu-ano pa man, maganda pa rin ang simbolo ng payaso sa’tin. ang mga hatid nitong positibong katangian sa mga tao, hindi lang sa mga bata patin na rin sa atin.

Walang taong walang problema ‘di ba sir howie?, ganoon pa man, kahit may probema tayo hindi nangangahulugang hindi tayo pwedeng maging masaya at magpasaya ng ibang tao.

hahahaha… naalala ko tuloy custome nyo sir howie, kamukha n’yo talaga si Super Mario… hahahaha galing n’yo talaga!!

Salamat po.

-Otep

DOKYU REVIEW, MGA TULA NI OTEP

GUSTO KO MAGING ISANG TREE HUGGER

15 Comments

Na curious tuloy ako kung anong pakiramdam habang niyayakap ito. Kaya isina-tula ko na lang ang mga naiisip at magiging pakiramdam ko.

Maaga akong nakauwi sa bahay nitong Lunes, kaya naman mapalad akong naumpisahan ang I-witness. Ang edisode na ito ay obra ni Ms. Sandra Aguinaldo ukol sa mga matatandang o makasaysayang puno dito sa Metro Manila. May pamagat itong ‘Puno ng Kasaysayan’ na talaga namang naibigan ko. Astig diba? double meaning ang salitang ‘puno’.

Habang nanonood ko ito, may mga pagkakataong napapahanga ako sa mga Puno dahil nagawa nilang mabuhay sa haba ng panahon. Lalo na’t nakatanim ang kanilang mga ugat sa lugar kung saan sabihin na nating kaagaw ng tao.

Nakakalungkot lang dahil ayon na rin sa tree doctor ay kaunti na lang ang itatagal nito kung hindi talaga mapapangalagaan.

Sa mga tulad kong Greenminded.. nature lover pala, malapit talaga sa puso ko ang mga usaping kalikasan. Paano pa kaya kung samahan ito ng kasaysayan?

Nilalang ng maykapal ang mga may buhay kabilang ang puno at tao ng mayroong kanya-kanyang teritoryo sa tinatawag nating mundo. Marami ng sinakop ang tao. Sana naman, ang mga nanatili pang matatag na nakatayo ay huwag ng agawan pa. Dahil pag nawala pa ito, hindi lang buhay ang mawawala pati ang kasaysayang nakapaloob dito.

Sa kabilang banda, nakakatuwang may mga taong pisikal kung magmahal sa mga puno. May isang pamilya doon na ang hilig ay pagyakap dito.

Na curious tuloy ako kung anong pakiramdam habang niyayakap ito.
Kaya isina-tula ko na lang ang mga naiisip at magiging pakiramdam ko.

Yakap

Sana, pag-nabigyan ako ng pagkakataong may mayakap na puno,
mabigyan rin sana ako ng pagkakataong may maisama.
Doon ay hawak-kamay naming ididipa,
ang aming mga braso, dibdib at mga tenga.

Kasabay ng pagkakadikit nito,
ang kalayaang makinig sa kung anong musika maroon ito.
Nawa’y iparinig amin,
Mga lungtian nitong damdamin.

Sa aming pagkakapikit, aming idadalangin,
mga damdaming wagas, at puno ng hangarin.
Kasabay ng mga panalanging tiyak na tutuparin.
Mga pag-asang hinding-hindi isasahangin.

Naway ako’y pagsang-ayunan, pag-ibig ko’y dalisay
Kasing tayog ng kanyang mga sanga,
kasing lusog ng bawat ugat n’ya,
Tumitindig at nagsasabihing ‘sisilungan kita’.

Mangangako ako sa punong ito na tutularan s’ya,
Kahit anong lakas ng hangin, trahedya at sakuna pa.
Mananatili akong matapang.
Kakapit sa lupa kahit ako pa ay gumapang.

Sakaling maputulan man ako mga ng sanga,
Hindi ako iiyak at mawawalan ng gana.
Dahil alam kong tutubo pa ito,
at magkakaroon pa ng mga binhi ng pag-asa.

Magiging mapagbigay ako ng sagana kong bunga,
Dulot ng mga pataba mo na nagbigay ng sustansya.
Tila isang ibong binigyan mo ng silong,
Naging pananggalang sa sigwa’t mga ugong.


Tulad ng mga ibong pinagkakalooban mo ng silong,
Mga taong binigyan mo ng makakain at pag hilom.
At katulad ko na binigyan mo ng pagkakataong bumulong.
Nagpapasalamat kami sa lahat mga lilim na iyong pagtulong.

Sana, tulad ng isang puno ay nauukaan din.
Mga pangalan at hugis puso na may kasamang dalangin.
Masakit man pero ito’y titiisin
sa ngalan wagas na pagtitinginan natin.

DOKYU REVIEW, TV

I-WITNESS DOCUFEST 2008

11 Comments

Lahat yata ng docufest simula noong nagsimula ito ay lagi akong nanonood (hindi ko sinabing mag cut din kayo ng klase ha). Pero nakakatawa lang talagang isipin kasi nagagawa ko iyon. Nagkataon kasing may class ako tuwing saturday.

Hindi na siguro lingid sa inyong kaalam na isa akong I-witness fanatic! in other word “adik”. Ibang impluwensya ang hatid nito sa buhay ko.

Lahat yata ng docufest simula noong nagsimula ito ay lagi akong nanonood (hindi ko sinabing mag cut din kayo ng klase ha). Pero nakakatawa lang talagang isipin kasi nagagawa ko iyon. Nagkataon kasing may class ako tuwing saturday.

Baka isipin ninyo naging masamang impluwesya sakin ng I-witness kaya ako lumiliban sa klase kapag docufest. Nagkakamali kayo! Dahil kasi dito, mas lalo akong ginagahan mag aral nang makapagtapos na agad at kumuha uli ng bagong course. Mahirap yun! Pero pag gusto mo talaga alam kong may paraan. Hindi mo naman kinakailangan magkaroon nag Journalism o Broadcasting para makabuo ng isang dumentaryo. Kailangan gusto mo talaga ang ginagawa o gagawin mo.

Kaso nakahawak na ko ng pera kaya nagtrabaho na ko muna ko. lol Ang totoo, tinuloy ko sa education course ko hindi broadcom.

Bukod sa I-witness dokyufests, nanonood din ako ng sine totoo, dati kasi sa sinehan talaga yun pinapalabas ngayon nasa TV na. Si Sir Howie ang host.

Pumupunta din ako sa DVD autograph signings. Naging collection ko na rin sya. Sana makumpleyo ko.

Isa rin pala ako sa napili noong nagkaroon ng I-witness docu seminar. Daming nagalit sa’kin, kasi ang yabang ko daw. Hinayaan ko na lang. Iba talaga gagawa ng inggitm, lalo na kung di ka napili. lol

Para tuluy-tuloy ang panata, nanood uli ako ng I-witness Docufest 2008 na ginanap sa Gateway sa Cubao. Kasama ko ang ex-classmate ko na si Aneng, buti nga may nakasama ako. Dati kasi ako lang mag-isa nanonood.

Sa mga hindi naman nakanood nitong sabado may chance pa naman kayo manood sa darating na sabadonarito ang schedule:

OCTOBER 11 SCREENING 1 - 11:00 AM to 1:00 PM"Katay Kabayo" by Sandra Aguinaldo"Alaga" by Kara David"Batang Langoy" by Jay Taruc"Si Gob at ang mga Bugador" by Howie SeverinoSCREENING 2 - 2:00 PM to 4:00 PM"Batang Kalabaw" by Jay Taruc"Biyaheng Sikmura" by Kara David"Boses Upos" by Howie Severino"Iskul Ko No. 1" by Sandra AguinaldoSCREENING 3 - 5:00 PM to 7:00 PM(Repeat screening 1 Line-up)Docu-Making Contest WinnerOPEN FORUM WITH HOSTS - 7:00 PM to 8:00 PM

Nakakalungkot lang, kasi tatlong host lang ang dumating sa forum ibig sabihin hindi nakarating si Sir Howie, kaya pupunta ako uli sa saturday,

Tinamad kasi ako magpa autograph at magpapicture sa sobrang daming tao at haba na rin ng pila. Isa pa para makabili na rin ng DVD.

Kitakits uli sa sabado. 😀

 

PERSONAL

OSCAR – MY NEW FRIEND

11 Comments

Matatakutin akong tao, at dahil na rin siguro sa madalas akong maiwan sa opisina kasama ang mga dagang pinagtitripan ang mga dyaryong nakatambak, nasanay na rin ako.

Kagabi pumunta ako sa mcdonalds, syempre para kumain.. at sa sobrang purga na sa mga meals sa fastfood, ayun para maiba naman umorder ako ng happy meal kala ko kasi kinakain pati yung toys ‘mcspaghetti with regular coke plus yummy toy’ (korni ko. tonight lol)

Inagaw kasi ng laruang ito ang atensyon ko, na curios ako kung paano s’ya nilalaro o nag pa-functions, tumatambling ba s’ya? kumakahol? o hanggang display lang talaga s’ya?

Hanggang makarating ako sa office hindi ko s’ya tinigilan at pinagtanong -tanong ko pa kung anong pwedeng gawin sa de-magnet na laruan na nahahati ang katawan.

DUMATING ANG ORAS NG UWIAN:

Sa kadahilang lagi akong OTY (Overtine Thank You) charity in short, lagi akong naiiwan sa department namin. Mrami pa kasi akong dapat i-layout, i-encode at i-proofread.

Matatakutin akong tao, at dahil na rin siguro sa madalas akong maiwan sa opisina kasama ang mga dagang pinagtitripan ang mga dyaryong nakatambak, nasanay na rin ako.

Namalayan ko na lang habang nagtatrabaho ako, tinitigan ako ng laruang ito, pinagmumulatan ako ng kanyang mata sa aktong tila luluwa ito.

Naalala ko tuloy noong bata pa ako, iniisip ko na lahat ng laruan tuwing gabi ay naglalakad o dili kaya’y nakikisabay din sa aking pahinga dahil sa buong hapon nitong paglalaro (napapagod din)

Kaya ayun naisip ko na antok na antok na itong naluraang ito kaya pilit n’yang iminumulat ang kanyang mga mata para hindi ko mahalata na napipikit na pala s’ya sa sobrang antok.

Naisip ko tuloy na hindi na pala ako nagiisa at magiisa simula ngayon dahil may makakasama na’ko, gusto ko na nga s’yang kausapin kaso baka akyatin ako ng guard at maaktuhang kinakausap ko ang laruang ito.. yari ako, deretso ako nun sa mental panigurado.

May pagkajologs din akong tao, hindi ko alam ang pangalan n’ya, kaya napagpasyahan ko na lang na mag-isip ng pangalan na malapit din sa pangalan ko, unang pumasok sa isip ko ang OSCAR, kaya agad akong nag print ng pangalan nya at idinikit sa katawan n’ya.

Parang adik lang no?

Samantala, hindi ko sinasadyang mahulog ang page guide/page dummy ko sa ilalim ng table ko kaya dinampot ko ito, noong inilagay ko s’ya tabi ni OSCAR naisipan kong ipangpatong s’ya sa papel para hindi muling liparin o malaglag.

Napagtanto ko na lang ang magnet n’ya sa nahahati nyang katawan, at napagalamang ayun pala ang PURPOSE ni OSCAR, hindi bilang pang display kundi pang-ipit ng papel..

Higit dun nalaman ko ang purpose nya sa buhay ko kaya ko s’ya nabili para magkaroon ako ng kasama sa malungkot at nakakatakot kong gabi. 😀

SALAMAT OSCAR!