omabaard

Een avond met Guido Belcanto staat garant voor twee volle uren fijne sfeer, gezelligheid en vooral een blij gevoel. We zijn er graag bij en hebben met veel moeite tickets bemachtigd.  Begonnen als straatmuzikant is deze Vlaamse zanger en liedjesschrijver bekend om zijn kleinkunst en songs over het leven zoals het is, ook het leven met zijn kleine, kwetsbare en ludieke kantjes. 

Zijn muziek combineert poëtische, soms ook melancholische teksten met humor en veel zelfrelativering.  En laat ik vooral dat laatste heel erg appreciëren in een mens. Hij vindt de juiste balans tussen volks en literair.

Zijn diepe, warme stem én hele lange grijze haren charmeren (mij).  Bijna 73 en fris als een hoentje.

In ‘Tedere baldadigheden’ kijkt hij met weemoed en vooral veel humor terug op een ondeugend verleden dat we allemaal wel hebben gekend.

Ik zit op het puntje van mijn stoel, jammer dat het te veraf is om de mimiek te zien. Dimitri, zijn zoon, speelt mee in het orkest. Hoe heerlijk moet het zijn om samen met je zoon op te treden voor een enthousiast publiek. Jammer dat de man vlak achter mij té enthousiast en té vaak ongepast (als enige in de zaal) en té luid met de muziek mee klapt, het doet pijn aan de oren. Een paar geïrriteerde blikken brengen duidelijk geen aarde aan de dijk.

Zijn muziek geniet ik vooral in een fysiek optreden, minder op de radio. Je moet er middenin zitten, het geheel intens beleven. 

Vandaag lijkt het lente. Na de witte dagen volgen nu zonovergoten dagen met twaalf graden extra op de teller. Winter 2026 in België valt wel mee. Zeker als je de zon-dag mag beleven met die extra energie en een wandeling met zoon en schone dochter en honden op het programma staat.

We spreken 1992-1995 na het uiteenvallen van Joegoslavië. Er is een vreselijke oorlog aan de gang.

In het detentiekamp Čelebići zijn veel onschuldige Servische burgers en krijgsgevangenen opgesloten, Bosnische mensen leidden het kamp.

Het kamp was de pure hel, mens-ont-erend. Piepjonge bewakers zoals Esad Landžo folterden mensen. Het hoort bij oorlog. Op commando van hun leiders, maar ze leefden zich flink uit in het zinloze geweld dat ze ‘mochten’ uitvoeren. Dagenlange martelingen eindigden in de dood. Zomaar om het geweld.

Bewaker Esad genoot een warme opvoeding, in een normaal liefdevol gezin. En toch groeide hij op tot een monster toen hij plots macht kreeg.

Na de oorlog en zijn jarenlange straf in de gevangenis in Finland doet hij een poging om die gewelddadige jongeman, die hij toen was, te begrijpen. Het lukt hem niet. Zijn vader pleegt zelfmoord, hij kan niet langer leven met wat zijn zoon heeft gedaan.

Veel meer dan om geschiedenis gaat het in deze reeks om de persoonlijke verhalen van slachtoffers én daders. Beiden zijn in een nachtmerrie beland. Het draait om het menselijk drama rond verantwoordelijkheid, schuld, boete en verzoening. Langs twee fronten.

Het leven van achterblijvers van slachtoffers is totaal verwoest. Ook dat van de dader.

Beide verhalen worden naast elkaar geplaatst. Schrijnend. Dat maakt de reeks zo aangrijpend, zo menselijk, zo intens.

Deze oorlog ging met veel geweld gepaard,  maar hier gaat het over een specifiek onderdeel, over schuldgevoel, over het menselijke aspect en juist dat grijpt me aan. Want het thema oorlog is en blijft actueel.

De reeks ‘Terug naar Joegoslavië’ is te zien op de Belgische tv Canvas en VRT max en is een heel sterke aanrader. De blijvende impact van oorlog leidt langs beide kanten tot een persoonlijke hel.

Woensdag is lesdag. Een snelle blik naar buiten volstaat om te begrijpen dat de vier km tot daar niet zullen overbrugd worden, de nacht heeft een flink pak sneeuw over de straten uitgestrooid. In de les-groepswhatsapp druppelen de afzeggingen binnen. Na enige twijfel en vooral veel spijt schrijf ook ik me uit voor vandaag. Opletten hoort bij ouder worden.
Dan maar andere activiteiten inplannen….

Het sneeuwt en blijft sneeuwen. De beloofde opklaringen blijven uit. Die ene km naar de bib tevoet moet me wel lukken. De verse sneeuw kraakt heerlijk onder mijn voeten.
Onderweg kom ik enkel sleeën tegen, geen sleeën van auto’s. Dappere ouders trekken enthousiaste kinderen als kleine prinsjes vooruit. Heimwee … Jaloers….

Ook ik ben dapper als ik me middenin het sneeuwballengevecht van een bende pubers waag, het is nu eenmaal dé doorgang die ik moét nemen. Een verloren sneeuwbal zoeft mijn richting uit, ik wijk uit, struikel, hou me recht en krijg de sneeuwbal toch nog in volle vaart tegen mijn arm.
Hoor ik daar gegiechel? Wacht maar, ze krijgen van hetzelfde laken een broek. Snel bukken, met de hand(schoen) diep in de sneeuw graaien, mikken en gooien. Zo simpel is het. Een geslaagd schampschot treft de verbaasde tiener. 
Fier op mezelf.
De giechel wordt een brede lach en ik schuifel rustig verder.

De paal krijgt een wit hoedje. ‘Omarm het onverwachte’. Duidelijker kan het niet worden.

Die grappige sneeuwman is een vermomde tuinkabouter.

Mensen zijn vrolijk. Onderweg heb ik drie gezellige babbels met onbekenden over de sneeuw, de sneeuw en de sneeuw. Wat een indrukwekkende start van het jaar en heer winter. 
I love it! En aan deze foto is niets getruckeerd. Puur natuur!

In de bib is het lekker warm. De rayon met de nieuwe boeken krijgt altijd mijn voorkeur en ik bots op ‘Wachten’ van Dirk de ‘Wachter’. Over het leven dat snelt en over niet kunnen ‘wachten’, leren ‘wachten’ en ‘wachten’ zonder ver’wacht’ing. Ik lees hem graag, het boek ‘wacht’ hier nu geduldig om gelezen te worden. Ik kan ‘wachten’ tot een ander stuk moment. Een moment dat het binnen aangenamer is dan buiten.

Een vredig tafereeltje in de tuin bij het opstaan.

Sneeuw én zon, die weerkaatst op het witte goud. Snel zoek ik compagnie van Jan de Wilde met ‘de eerste sneeuw’. Een prachtig staaltje kleinkunst met knappe tekst, die ondanks aangrijpende zinnen, me toch telkens weer vrolijk en ook melancholisch maakt.

De sneeuw is een metafoor voor vergankelijkheid, zijn we dat niet allemaal?, voor breekbare momenten van schoonheid. De sneeuw verzacht en bedekt.

Op 1 januari werd hij 82. Hij treedt nog steeds op.

Witte wereld glanst
zonlicht danst op koude rust,
tijd staat even stil.

Een ‘like-je’ is meer dan voldoende.

Ik kan reacties niet uitzetten hier op de smartphone? (Jetpack)

Feesten tussen de feesten door? Vandaag zijn we 48 jaar getrouwd. We waren er vroeg bij, veel te vroeg, als je het mijn moeder toen vroeg. Allebei net afgestudeerd en op zoek naar een job. Zij zag ons liever eerst een jaartje werken, wat ervaring opdoen, wat zekerheid verzamelen, voor we die grote stap zetten. Maar wij wisten wat we wilden. We hielden voet bij stuk, geen moeder die ons kon tegenhouden. Te (kan dat?) verliefd zeker?

Die tachtig kilometer afstand tussen ons speelde zeker ook een grote rol. Een serieuze uitdaging zonder auto, vooral als je dan nog in de middle of nowhere ( lees de Vlaamse Ardennen) woont, met trein noch bus bereikbaar. En samenwonen zonder trouwen was in mijn familie simpelweg ondenkbaar.

Het werd een heerlijk feest met lekker eten, een band met fijne muziek en, naast de zatte nonkels, vooral heel veel jong volk op de dansvloer in een uitbundige, vrolijke stemming. Zo’n avond die blijft hangen, jammer dat details vervagen…..

In het onderwijs kreeg je je loon pas zes maanden na uitvoering uitbetaald.
Kan je je dat vandaag nog voorstellen?
Om onze boekentassen te betalen, moesten we geld lenen bij mijn vader. Zo begonnen we eraan, jong, misschien wat onbezonnen?, zonder geld, maar met veel zin in een nieuwe en spannende toekomst samen. Want ja, wij konden dat en wilden het graag bewijzen.

De tijd is voorbijgevlogen. Wat ooit begon als een belangrijke stap van twee jonge mensen, is uitgegroeid tot een leven vol herinneringen, bochten en mijlpalen. De jaren zijn geen jaren meer, maar momenten die zich aaneenrijgen tot een verhaal dat zich nog altijd verder schrijft.

Kroost en huis rijker, tanden en spieren armer, meer ervaring, minder impulsiviteit, meer verantwoordelijkheid, fysiek minder strak, mentaal een stuk steviger gebouwd, pillendoosjes en herinneringen groeien, tempo en ‘nog snel even’ nemen af, nog steeds vol dromen, maar rustiger en realistischer.

Vandaag vieren we onze trouwdatum, kleinschalig, met kleindochter en kleinzoon en een dagje Gent.

We eten samen, een zitplaats vinden voor een hapje en drankje is niet evident, slenteren wat door te drukke winkelstraten, kleindochter koopt een toffe broek, ze heeft smaak!, we babbelen, genieten simpelweg die gulle zon. Het is heerlijk luisteren naar levendige en enthousiaste verhalen van blije tieners. We voelen ons jong, net als toen, 48 jaar geleden…..

Als goede planner, al zeg ik het zelf, ben ik intijds klaar voor de kerstfestiviteiten, die grootser klinken dan ze eigenlijk zijn. Dit jaar is het bakje vol, zonen én aanhang én kroost, iédereen is er, geen zee die ons scheidt. 
De tafel moet ‘uitgedokterd’ worden, dicht op elkaar dan maar, op kerstdag verdragen we graag elkaars warmte.

Kinderen, cadeautjes, nieuwjaarsbriefjes (beter te vroeg dan te laat), vleesjes en groentjes, ik kauw voorzichtig drie kleine visjes naar binnen en honger blijkt de beste saus, wat weeral bewezen is. Het lekkere zoet laat ik aan mij voorbij gaan, geen simpele kelk voor mij.

De halve groep blijft slapen, het volle huis zorgt voor een fijn nachtelijk gevoel. Het doet aan vroeger denken. Ontbijt en lunch geven brunch, ex-schoondochter en schoonzus met dochter komen langs, het kan voor mij niet lang genoeg duren.
Er is nog net genoeg energie voor de opruim, opabaard en ik, we kennen onze taak! In een minimum van tijd staat het hele huis weer te blinken (?) en stil te wezen.

Tijd dus voor nieuwe drukte en gezelligheid en lichtjes en doelloos slenteren. In Brugge is het op de koppen lopen, maar dat blijkt uiteindelijk minder vermoeiend dan de vele kinderkopjes.

Indrukwekkende zwanen aan het Minnewater en paarden voor de koetsen (ocharme), een overbevolkte kerstmarkt, het begijnhof dat telkens opnieuw verstilt en verrast, deze keer zelfs met drie échte begijntjes, “hoor hoe de stilte een verhaal fluistert”, veel Japanners en blije gezichten, kerstmutsen in alle maten en gewichten en neen, daar doen wij niet aan mee, warme soep en last but nog least veel, heel veel lichtjes van zodra die schitterend grote lichtbol definitief forfait geeft en de duisternis invalt. Ik ga nog even die kerk binnen waar zachte muziek klinkt, mensen vol bewondering om zich heel kijken naar zoveel rijkdom en ik een kaarsje brand en doorstuur naar drie vrienden met teveel tegenslag op dit moment.

We stappen de lichtige en luchtige winterwandeling onder de sprookjesachtig gekleurde bomen langs kunstwerken groot en klein. Na zeven jaar houdt Wintergloed in Brugge het voor bekeken, dit is de allerlaatste editie, wegens te druk in de anders rustige straatjes. Jammer, maar ik kan er perfect inkomen. Je zal er maar wonen…..

Hier nog een mooie trappengevel, waar Brugge rijk aan is, om drie uur en om zes uur in de namiddag.

A-ngst. Teveel naar mijn zin.
B-loggers. Ver-rijk-ende wereld. Vaak ontdekt!
C-anada. Onverwacht vroeger terug. Jochei!
D-uinrell, Avifauna en blije gezichtjes.
E-inde 2025. Help, hoe kan ik de tijd vertragen?
F-ijne zomer. Niet te heet, te nat, te winderig. Op de F-iets voel ik me vrij.
G-eluk is niet blijvend haalbaar. Keine momentjes die blij maken wel. Ik leer nog elke dag bij.
H-art. H-ard. H-allelujah.
I-k hou van film, mensen, natuur, fietsen, genieten, reisjes, Cohen, zoet, zacht, optreden, zwijmelen en zon en licht.
J-ullie, mijn lezers, wens ik graag een warme kerst.
K-leinzonen. Levendig en speels. Op weg naar pubers.
L-essen, fijne groep, prima leraar, goed voor de geest. Op naar het vervolg. Bijblijven.
M-ijn liefste (en enige) kleindochter💚 wordt groot en heeft nu niet-verdiend-verdriet.
N-u is dé dag.
O-uder worden komt met gebreken, maar gelukkig ook met een slecht geheugen voor de eigen fouten.
P-ositief denken. Niet altijd evident, maar meer dan het proberen waard.
Q-ui audet adipiscitur.
R-ust en tevredenheid, ik zoek het op, elke dag.
S-panje. Februari. De zon bleef in België, maar toch heel fijn.
T-anden. Grrrrr.
U-it de comfortzone komen, blijven proberen!
V-riend met vreselijke diagnose. Echte V-rienden goud waard.
W-at als?
X-mas. Zacht, warm, familie, gemis.
Y-es. Welkom warme lichtjes-feestjes.
Z-eventig worden. Oud of jong?

In het centrum van Sint-Niklaas is onlangs het MAP, Musea Aan het Park geopend, een nieuw concept dat verschillende plekken rond het Mercatorpark samenbrengt.

Het kloppend hart van MAP is MAP-Mercator, een vernieuwd museum rond kaarten en cartografie, geïnspireerd door de bekende Gerard Mercator.

Manlief gidst de bezoekers bij de opening op zondag en ik besluit er ook eens binnen te springen. Mensen brachten en brengen door de eeuwen heen de wereld in kaart.

Ik vreesde dat het niet echt iets voor mij zou zijn, maar met goede (😉) uitleg gaat voor mij toch een wereld open.

Als bezoeker reis je door tijd en ruimte en ervaar je hoe kaarten onze blik op de wereld vormen, hoe gedetailleerd ze kunnen zijn, hoe ze puur vanuit eigen inzicht worden gemaakt, hoe misleidend ze soms zijn  omdat men het gewoon niet wist en maar wat fantaseerde,  hoe kaarten vaak niet neutraal zijn, maar keuzes en wereldbeelden reflecteren.

Er zijn meer dan 200 wereldbollen, in alle maten en gewichten en kleuren, zelfs de art deco ontbreekt niet. De originele aard- en hemelglobes van Mercator staan hier veilig achter glas.

Sint-Niklaas is de ballonstad. We stappen de ruime mand in en zweven heerlijk richting hemel. Manlief loodst me naar de afgrond, beneden de stad, boven de sterrenhemel, het voelt heel realistisch aan, een draaierig gevoel houdt me de rest van de dag in zijn greep.

Bij het buitenkomen botsen we op de mural van Carl Meersman. Het kind, de kleine Gerard ( naar Gerardus Mercator) stopt met spelen en kijkt vol verwondering naar de wereld. Hij hoopt de wereld ooit te begrijpen, want grote ontdekkingen beginnen klein, met kijken, vragen stellen en verbeelden. Het ( in het avondlicht prachtige!) straatkunstwerk verbindt het verleden met het heden. Meer nog, het ontroert me.

In het complex is ook een kleine museumtheaterzaal. ‘De vader’ naar de prachtige film ‘the father’ met Antony Hopkins als dementerende vader wordt net door een plaatselijk gezelschap gespeeld.  We horen dat er nog een paar vrije plaatsen zijn en aarzelen geen seconde, we pikken het gewoon mee. Daar waar wij de film indertijd met een grote onderscheiding bekroonden, krijgt het toneelstuk een onderscheiding, het blijft een confronterend onderwerp.

Dat was zondag.
Vandaag was maandag. De ingreep is goed verlopen, de halve Xanax deed zijn werk, de toekomst zal het moeten uitwijzen
Veel dank aan bemoedigende berichtjes van  bloggers en vrienden. Ik had ze even nodig, broodnodig, die steun. Er wachten nog moeilijke weken, maar het komt goed. Denk ik.

Het is tegenwoordig niet evident om te schrijven. Het voelt aan alsof ik andere katten te geselen heb….

Toch ervaar ik vandaag een duidelijke verbinding tussen onze stad en onze hoofdstad. De Sint-Niklaaskerk is één van de belangrijkste en oudste kerken van Gent ( snap je de link?) en ligt middenin de bruisende stad aan de Korenmarkt, vroeger een belangrijk handelsplein voor graan.

Het was er vandaag op de koppen lopen. Iedereen op zoek naar dat laatste kerstcadeautje?? Het reuzenrad is 44 m hoog. Ik heb het panoramische zicht over het historische centrum van Gent gemist,  geen vrijwilliger biedt aan me te vergezellen en alleen is toch maar alleen….

Het lijkt lente, de felblauwe lucht vormt een prachtig decor. Terrassen zitten stampvol. Toch vinden we nog een vrij plekje als we onverwacht op kleinzoon en zijn vriend botsen, die ontspannen vrijheid genieten na de examenperiode. De buitenbanken zijn heerlijk (ver)warm(d). We spreken half december. Niet goed, maar het doet toch deugd.

De bloembak vol winterkrokussen trekt mijn aandacht. Kleurrijk, lief en aan-lok-kelijk. Ik hou van de combinatie paars-geel in overvloed.

Kleinzoon maakt ons evenbeeld. En ja, ik ben gecharmeerd, ondanks de grijze haren. Met bloemen en boor maken we samen het plaatje compleet.