… en dat is veertig!

Project nummer 40! En wat kan dat nou anders zijn dan Nvopjes, heel veel Nvlopjes.

Uit 40 kilo materiaal kun je allerlei soorten Nvloppen maken.

Nou, vooruit dan, omdat het zo leuk is, nog één keer een Nvlop + kaart-combinatie. Men neme: een kort en smakelijk recept met daarbij een mooi plaatje.

Het plaatje wordt de Nvlop, het recept komt op een kaart met een mooi bijpassend kleurtje.

Zo. Dat was het dan. 40 projecten in 40 weken met materiaal van de 40 kilo. Volgende week heb ik lekker vrij. En de week daarna ook. En de week daarna.

Komt er nu nooit meer een nieuw bericht op de site? Nou, misschien wel. Wie weet geef ik jullie nog een kijkje achter de schermen, laat ik de projecten zien het net niet gehaald hebben. En misschien komt er af en toe nog wel een nieuw project bij. Maar voorlopig even niet. Eerst maar eens een weekje of wat van mijn vrije vrijdagavond genieten.

Boekje

De een-na-laatste blogpost. Terugkijkend naar alle projecten viel het me op dat ik de afgelopen 38 weken van alles gemaakt heb, van een weefkam tot een hooikist. Maar ik heb maar heel weinig van mijn gebruikelijke Nvlop-producten gemaakt: weinig N-vloppen en bijna geen notittieboekjes, behalve het 1-pagina-miniboekje . Tijd om daar eens iets aan te doen.

Nu maak ik normaal gesproken mijn notitieboekjes van A4-papier uit de oud-papierbak. En daarvan zat er niet veel in de 40 kilo. Manoli had wat misprintjes tussen de Grazia’s gestopt maar die heb ik al in een vroeg stadium op de grote hoop A4-papier gegooid. Ik kan ze in elk geval niet meer in de 40 kilo terugvinden. Wel zit er heel mooi kaftmateriaal bij:

de platgeslagen doos van een computerspel. Ik denk dat ik deze bijdrage aan Rob te danken heb. Voor de vulling van het notitieboekje had ik nog wat oude schriften liggen (o.a. met dank aan Nelleke).

Ooit heb ik een heel mooi boek gekocht over het maken van boeken.
Het heet How to make books en is geschreven door Ester K. Smith. Een van de methodes die daarin beschreven staat is de koptische binding. Die wilde ik wel eens uitproberen. Daarvoor moest ik gaten maken in het omslagmateriaal en daarvoor had ik gereedschap nodig. Dus op de fiets door de regen naar de bouwmarkt.

Een priem is het aanbevolen gereedschap, maar ik dacht dat de stoffeerspijkers misschien ook wel van pas zouden komen. Daar bleek ik helemaal gelijk in te hebben. Stoffeernagels hebben een lekker grote kop, zodat je minder snel op je vingers slaat. Bovendien zijn ze lang en dun, zodat je ook in dikker materiaal kleine gaatjes kunt maken.

Voor ik het boek kon gaan binden, had ik katernen nodig. Ik verdeelde de dubbele blaadjes uit de oude schriften in 6 groepen van 5. De doos sneed ik tot twee rechthoeken op dezelfde grootte als de dubbelgevouwen blaadjes.

In de kaften maakte ik vijf gaatjes op ongeveer een halve centimeter van de rand (met behulp van de stoffeernagels en de hamer). In het midden van de katernen maakte ik op dezelfde afstanden ook vijf gaten (met behulp van een naald).

Daarna begon ik met het innaaien van de katernen. Hiervoor gebruikte ik speciaal draad dat met was is behandeld. Een kromme naald is handig om de draad tussen de katernen door te weven, maar mijn naald bleek te dik te worden in combinatie met het wasdraad, zodat ik uiteindelijk toch een gewone naald heb gebruikt.

Het bleek nog best lastig, en een volgende keer ga ik wat dunner draad gebruiken. Mijn boekje is niet helemaal recht geworden. Maar alle katernen zitten op hun plek en je kunt het boek helemaal open leggen.

En zo ziet de koptische binding eruit op de rug. De kaft loopt niet door over de rug van het boek, je kunt gewoon de katernen zien.

Mijn eerste koptische boekje. Maar vast niet de laatste.

Petten en prikkers

Ik ben begonnen aan de laatste drie projecten. En als ze straks alle 40 gedaan zijn, is dat wel een feestje waard. Dus nu het nog kan, heb ik nog snel wat attributen geknutseld om de feestvreugde te verhogen.

Eerst maar de feestmutsen. Daarvoor had ik stevig papier nodig. Bijvoorbeeld de clubblaadjes van AZ. Maar ook kaften van glossy’s doen het goed.

Verder had ik een rond voorwerp nodig met een diameter van ongeveer 20 cm. Het blauwe ontbijtbord was perfect. Het had in tegenstelling tot de andere borden namelijk geen rimpelrand. Het bord gebruikte ik om cirkels te tekenen, en daarna knipte ik ze uit.

Twee van die cirkels lijmde ik met een overlap van ongeveer 4 centimeter op elkaar.

Daarna vouwde ik de cirkels in de vorm van een trechter en plakte de andere kant vast. En zo door tot alle cirkels op waren.

Om het feest nog wat verder aan te kleden, gebruikte ik deze advertenties van de Belastingdienst.

De vlaggetjes knipte ik twee aan twee uit, vouwde ze dubbel en stopte er een cocktailprikker en een drupje lijm tussen.

De knijpers bewezen opnieuw goede diensten.
Iemand zin in een stukje kaas?

Portefeuille

Een paar maanden terug maakte ik een portemonnee, om de financiën een beetje in de gaten te kunnen houden. Inmiddels zijn de eerste facturen vanuit het thuiskantoor verstuurd en, nog leuker, ook betaald. Dus er is weer wat meer geld. Niet alleen meer muntjes, maar ook papiergeld. En papier bewaar je niet in een portemonnee, maar in een portefeuille.
Die kun je maken uit een stevige uitklappagina, van de kaft van een tijdschrift bijvoorbeeld. In de 40 kilo zat een woongids met twee van zulke uitklappagina’s.

Ik vouwde een van de opengeslagen pagina’s volgens dit patroon. De gearceerde stukjes knipte ik weg. De flapjes onder en boven aan strook 1 en 3 vouwde ik naar binnen en daarna strook 1 en 4 naar het midden. Daarna vouwde ik alles dubbel (zodat strook 1 nu op strook 4 kwam te liggen) en vouwde de overige flapjes naar binnen. Een eventueel drupje lijm zorgt ervoor dat ze op hun plek blijven.

En klaar is de portefeuille. Wel een beetje groot, de briefjes lijken wel speelgoedgeld. Terug naar de tekentafel voor een ‘new and improved’ model.

Een briefje van 50 is wel zo’n beetje het grootste dat ik ooit in mijn portemonnee heb. Dit werd dus mijn mal voor de verbeterde versie.

Aan de zijkant kon er een grote strook vanaf en ook aan de bovenkant werd het papier ingekort. Het resultaat: een kleinere versie waarin de briefjes niet meer verdwaald raken.

Met een portemonnee en een portefeuille heb ik nu al mijn bankzaken op orde.

(Overigens, nog drie projecten en dan heb ik de 40 gehaald. Ooit gedacht dat het zou gaan lukken?)

Bloemetjes

Na het zaaien van vorige week is het nu tijd voor bloemen.
En het wordt ook tijd om eens wat te verzinnen voor al de saaie pagina’s in de 40 kilo. De mooie pagina’s zijn steeds dunner gezaaid, en wat er overblijft zijn de witte pagina’s met zwarte tekst.
Maar ook daar is een bestemming voor te vinden.

Met behulp van ronde voorwerpen die als mal kunnen dienen, heb ik cirkels geknipt uit de saaie pagina’s. Daarna heb ik de cirkels ingeknipt zodat ze op bloemen gingen lijken. Bij de kleinste cirkels knipte ik de rand in, zodat het op franje leek.

Met verf wordt het allemaal wat leuker. Ik had helaas maar een beperkt aantal kleuren tot mijn beschikking (3) maar het bleek genoeg. Het is niet nodig om het hele blad te verven, de randen zijn voldoende. Ook is het wel leuk als de letters nog een beetje door de verf heen schemeren. (Het eierrekje uit de koelkast is trouwens een ideaal verfpalet.) De blaadjes gingen heel erg krullen, maar dat kwam weer goed toen ze droogden.

Omdat ik een beetje bang was dat het glossy papier te slap zou worden, was ik blij toen ik in de Marie Claire de zomerleesbijlage ontdekte. Net als die uit de Vriendin was ook deze op krantenpapier gedrukt. En een oude hoelaslinger bleek ook een prima mal. Ook hieruit knipte ik verscheidene bloemblaadjes van klein tot groot. Een stuk of 7, 8 is wel voldoende voor één bloem. Hoe meer blaadjes, hoe voller de bloem wordt.

De blaadjes werden gestapeld van groot tot klein om een bloem te vormen en daarbij zocht ik dan een mooi knoopje als hart.

Het bleek trouwens helemaal niet waar dat de zwart-witte pagina’s te saai zijn om iets moois mee te knutselen. Je moet alleen wel van zwart en wit houden.

Voor deze bloem gebruikte ik een vorm met heel lange en smalle blaadjes, zodat ik de uiteinden makkelijk om kon krullen. Om een mooie volle bloem te krijgen had ik wel 14 grote en 16 kleine bloemetjes nodig. (Het knippen gaat sneller als je de pagina twee keer vouwt en de vorm dan vier keer tegelijk uitknipt.)
Om de blaadjes en het hartje op hun plek te houden reeg ik de knoop aan een draadje en haalde het uiteinde door alle lagen heen.

Nu nog een speldje aan de achterkant vastmaken en je kunt je nieuwe bloembroche meteen opspelden.

Wel zorgen dat je er niet mee in de regen gaat lopen, want daar kan ie niet tegen. Maar als ie toch verlept, dan maak je toch gewoon weer een nieuwe?

Groei en bloei

Dit project kwam ik tegen op internet en ik vond het zo leuk dat ik het wel moest maken. Alles wat ik aan papier nodig had was ongekleurd krantenpapier. Helaas was de krant uit de 40 kilo al verdwenen in de pruik van Sidonia. Bovendien was dat geen zwart-witte krant. Maar de Vriendin bracht uitkomst: de zomerse leesbijlage was gedrukt op grauw krantenpapier.

Daar maakte ik allemaal reepjes van. Ondertussen had ik in een bakje een schepje bloem met wat water glad geroerd, tot het de dikte van lijm had. En al eerder die dag had ik bij het tuincentrum wat zakjes zaad gekocht.

Toen kon ik aan de slag. Met een stokje telkens een paar drupjes lijm op een strook doen en dan een op elk drupje een zaadje. Met een lineaal erbij om te zorgen dat de aanbevolen afstand tussen de zaadjes wordt bewaard.

Dan moeten de stroken een paar uur drogen. Daarna heb je instant zaairegels: in de tuin leggen, een beetje aarde erover, water geven en dan maar afwachten.

Dit is een mooi cadeautje voor vrienden van mij met een volkstuin. Ik heb een paar weken terug helaas hun verjaardag moeten missen die ze ‘op de tuin’ vierden. Deze strookjes passen prima bij het thema tuinfeest. Nu alleen nog een handige manier vinden om het als cadeautje te geven. In de keuken kwam ik de perfecte verpakking tegen: een eierdoosje (helaas niet uit de 40 kilo). Opgerold passen de stroken mooi in de bakjes.

In het deksel kon ik informatie kwijt over de verschillende planten die hopelijk uit de zaadjes tevoorschijn gaan komen.
Nu alleen de buitenkant van de doos nog een beetje opvrolijken.

Dat gebeurde met een strook papier en een heleboel tuinplaatjes.

Misschien nog een bolletje plantentouw erbij en klaar is het zelfgemaakte cadeautje. Nu maar hopen dat ze deze blog niet meteen morgen lezen.

Waaier

Pff, wat is het warm. Veel te warm om iets te knutselen. Maar misschien kan ik iets maken om een beetje af te koelen?

Een waaier bijvoorbeeld. Maar ja, dat is wellicht een beetje te simpel om als project te gelden.
Ik heb eerder waaiers gevouwen, tijdens een workshop. Die waren bedoeld als versiering op een cadeauverpakking. Hmmm….

Met het juiste papiertje kun je voor iedereen een gepersonaliseerde verpakking maken. Van een restje van het alternatieve inpakpapier maak je een waaier…

… die je op het pakje plakt, et voilá.

Maar je kunt een pakje ook opleuken met een bandje eromheen. Een diagonaal gevouwen pagina geeft de langste stroken en bovendien een interessant patroon.

En met het vel inpakpapier in de 40 kilo werd het wel heel makkelijk. Daar kon ik zelfs dat grote cadeau in kwijt.

Eén ding is duidelijk: ik hoef nooit meer cadeaupapier te kopen.
En op deze site staan nog veel meer ideeën voor inpakken met ongewone materialen

Aan een draadje

Ik had natuurlijk een voetbalknutsel moeten maken. Maar ja, het was helemaal niet zeker dat de Nederlandse elf na vandaag nog wel in Zuid-Afrika zouden blijven. En na de eerste helft leek de winst ook aan een zijden draadje te hangen. Uiteindelijk kwam het allemaal goed, maar toen had ik geen tijd meer om deze ingewikkelde voetbal in elkaar te zetten, waarvoor Daniëlle me de link stuurde.

Dus toen maar weer eens iets Japans geknutseld, ter ere van de Japanse scheidsrechter. Want ik dacht alle Japanse papierkunsten gehad te hebben. Natuurlijk niet. Van een volk dat zelfs paraplu’s maakt van papier kun je alles verwachten. Zo kwam ik erachter dat ze in Japan ook draad maken van papier. En daarvan weven ze dan weer stof om kleren van te maken. Echt waar. Ze gebruiken daarvoor een speciaal papier dat ‘washi’ heet. De stof die het resultaat is, heet ‘shifu’.

Nou had ik in de 40 kilo helaas geen washi-papier. Ik had wel een stukje krant en een nationale voetbalgids. Dus toch nog een beetje een voetbalproject. Het was mooi ruw papier, niet van dat gladde glossy spul. Daar scheurde ik repen van en met behulp van mijn spintol maakte ik er een dikke draad van.

Dat viel nog heel niet mee. Papier is veel minder flexibel dan wol, het gebruikelijke materiaal voor de spintol. Ik heb eigenlijk meer met de hand de draad gerold dan echt gesponnen. De spintol was ook iets te zwaar, waardoor de draad regelmatig brak. En de stroken papier waren niet erg lang, zodat ik vaak opnieuw moest aanhechten.

Uiteindelijk was het resultaat toch nog een aardige lengte papiertouw.

Daar zou je natuurlijk weer een ander project mee kunnen verzinnen. Een stukje weven met de kartonnen weefkam bijvoorbeeld. Maar daarvoor was het vanavond véél te warm.
Je kunt het touw ook gewoon als touw gebruiken. Om je frambozenstruik bij elkaar te houden.

Wie wil mijn aliens zien?

Eigenlijk had ik natuurlijk iets voor/over het WK moeten maken. Maar ja, vlaggetjes heb ik twee weken geleden al gedaan en veel meer kon ik niet verzinnen. Zo veel oranje zit er trouwens niet in de stapel.
Dus toen maar een idee van mijn lijstje gehaald. Kijkdoos, stond daar onder andere nog op. En laat de Okki mij nou op mijn wenken bedienen: een kant-en-klare ruimtevaartkijkdoos in het hart van dit blad, je hoeft hem alleen nog maar in elkaar te zetten.

Om er toch een beetje een 40 kilotintje aan te geven, en ook omdat ik geen schoenendoos had, gebruikte ik deze 40 kilodoos als basis. Net zo breed als een schoenendoos, alleen iets hoger.

Voor de achterwand moest ik dus een alternatief plaatje zoeken. Gelukkig zaten er in de Okki’s genoeg ruimtevaartplaatjes.
Om het nog iets spannender te maken, voegde ik ook wat extra attributen toe. Keus genoeg uit mijn buit van de jaarlijkse rommelmarkt in Abbenes.

Alleen het fotograferen van de kijkdoos was lastig. Door het kijkgat zag mijn fototoestel niets. Dus toen maar een foto gemaakt met de hele voorkant open. Maar als je echt wilt zien hoe mooi het is, moet je gewoon eens langskomen.

Filigraan

Nog maar 10 weken te gaan om zoveel mogelijk materiaal van de 40 kilo op te maken. Dit is inderdaad al het 31e project. Maar erg veel papier had ik er niet voor nodig, helaas.

Een paar strookjes gekleurd papier waren al voldoende. Die strookjes waren ongeveer een halve centimeter breed.

Ik rolde ze op met behulp van een grote naald.

Het leek een beetje op de kralen van papier van een eerder project. Maar nu hoefde het papier niet stijf opgerold te blijven. Juist niet zelfs. Na het rollen liet ik het rolletje los zodat het zich wat uitrolde. Ik bepaalde wat ik een mooie maat vond en plakte het uiteinde op die breedte vast met een drupje lijm. Dat gaat prima met een cocktailprikker.

Met behulp van een speld verschoof ik het midden van de spiraal naar de zijkant. Om dat zo te houden, deed ik er weer een drupje lijm op, zette het vast met spelden en liet het drogen.

Toen de lijm droog was, kneep ik de cirkel tot een druppelvorm. Met een tweede druppelvorm ernaast werd het…

… een hartje. Nu nog een strookje heel strak oprollen, om een oogje te maken.

Het oogje komt boven aan het hartje te zitten, met een druppeltje lijm.

Met een touwtje door het oogje heb je een leuke ketting. Natuurlijk kun je het hartje ook op een kaart plakken. Of er een cadeautje mee versieren.

Nu nog negen projecten te gaan. Hopelijk verzin ik er nog een waarvoor een heleboel papier nodig is. Zodat de stapel papier straks een stuk kleiner is dan de 67 cm waar ik mee begon en een stuk lichter dan 40 kilo.