”Η καρδιά του ανθρώπου γνωρίζει την πίκρα της ψυχής του”-Παρ.14:10
Τούτη τη γραφική σκέψη έστειλε μου την η πολυαγαπημένη μου θεία που επρόσεξε τελευταίως ότι είμαι διαφορετική… Παρόλη τη κούραση της ημέρας θα θελα να μοιραστώ μαζί σας τις σημερινές μου σκέψεις και προς το τέλος του ποστ, εν να κάμνει νόημα ο τίτλος!
Τούτη η Δευτέρα ήταν η πιο λυπητερή και η πιο χαρούμενη Δευτέρα των τελευταίων 3 ετών! Τί παράξενο – παρανοϊκό συναίσθημα! Επικοινώνησα με ένα πλάσμα με στόχο να παραπονεθώ και ξεκίνησα τα ουαί, τα αλίμονο και τα οημαί (ου στραβάρα μου ήντα ορθογραφία!!!)…αλλά παρά την παραζάλη του τηλεφώνου, πίσω που τον καταιγισμό των κοσμητικών επιθέτων και την πικρία των σχολίων μου (ναι αυτή είμαι εγώ στην ακμή του Προεμμηνοριακού μου Συνδρόμου)…ένιωθα πως αγαπούσα το άτομο στην άλλη γραμμή τόσο πολύ που ήξερα πως όταν θα έκλεινα το τηλέφωνο θα ήμουν ζωντανή νεκρή. Σαν να μιλούσα στη ψυχή μου λίο πριν τη χάσω! Ήθελα η κλίση να κρατήσει μια ζωή…αλλά οι λέξεις εξαντληθήκαν. Εχρησιμοποίησα ούλο το προσβητικό λεξιλόγιο…τζαι έκαμα τζαι επαναλήψεις. Σαν σε βουδιστικο mindfulness, σαν ψυχολογική αποπραγμάτωση…με παρακολουθούσα και ήθελα να με χτυπήσω! Όμως το επέτρεψα να συμβεί. Πως είναι σε ταινίες όταν μια μάνα έχει κολλητική αρρώστια και για να κάνει την κόρη της να απομακρυνθεί γίνεται αυστηρή έως σκληρή (αλλά από μέσα της λιώνει και θέλει να κρατήσει την κόρη της αγκαλιά). Δεν πιστεύκω πως το παράδειγμά μου εν κατάλληλο για την ύλη αλλά σίκιμέ. Ίσως ναι, κάποιες φορές να χρειαστεί να είσαι σκληρός για να κρατήσεις τον εαυτό σου μακρυά από τις αδυναμίες σου, προστατεύοντας τον εαυτό σου και άλλους.
Το τηλέφωνο έκλεισε. Τα πράματα γυρώ μου αν τζαι ήταν τα ίδια…εγίναν ασπρόμαυρα! Ναι… σαν να εμεταμορφώθηκα σε Ρίτα Χέηουορθ (ήθελα πολλά) σε σκηνή της ταινίας ‘A lady from Shanghai’…τζαι ετρέχαν ποταμός τα μάθκα μου…
Έπαιζε συνέχεια στο νου μου η φράση:”Εσύ Κάλιουsh εν έμαθες να συγχωράς; Συγχώρα με!” Ποιά στα σκατά νόμισα πως ήμουν. Αν δεν μπορώ να συγχωρήσω… εμένα ποιος θα με συγχωρέσει για τα δικά μου πάμπολλα λάθη; Πόσο υπερήφανη πρέπει να ακούστηκα! Η υπερηφάνεια προηγείται της συντριβης και το υπεροπτικό πνεύμα της πτώσης- Παρ. 16:18.
Δεν θα δικαιολογηθώ…απλά θα εξηγήσω πως το συντετριμμένο πνεύμα μου είχε ξεράνει τα κόκκαλά μου και είχα ανάγκη ένα γιατρικό να κάνει ξανά χαρούμενη τη καρδιά μου. Και αντί να ψάξω για γιατρικό έψαξα για εκτόνωση. Έπρεπε να είχα ενόραση για τη οποία πάλι παραθέτω εδάφιο: “Η ενόραση του ανθρώπου ασφαλώς καταστέλλει το θυμό του και είναι ωραίο να παραβλέπει την παράβαση”- Παρ.19:11. Και επίσης γνώριζα πως ο οξυδερκής (ο έξυπνος) είναι αυτός που βλέπει τη συμφορά και κρύβεται. Εγώ πήγαινα γυρεύοντας με τα λόγια μου.
Γι αυτό αν ήμουν εγώ στην άλλη γραμμή δικαιολογημένα θα μου έλεγα:” Ευτυχώς που δεν είμαι μαζί σου και δεν σε βλέπω πια… κακιά μάγισσα Κάλιουsh”.
Κι εγώ απλά θα μου απαντούσα: “Το πνεύμα του ανθρώπου μπορεί να αντέξει την πάθησή του, αλλά το συντετριμμένο πνεύμα ποιος μπορεί να το υποφέρει; Διότι το πνεύμα μου(λογική) έχει συντριφθεί από τον πόνο της καρδιάς. Παρόλα αυτά συγνώμη…ζητώ συγνώμη, διότι γνωρίζω πως η ηρεμία της γλώσσας είναι δέντρο ζωής και αν θέλω να είμαι δίκαιη (να κάνω το σωστό) θα πρέπει να στοχάζομαι πριν απαντήσω να μην αφήνω να αναβλύζουν κακίες απ’ το στόμα μου. Στο μέλλον θα προσπαθήσω να δίνω απαντήσεις με πραότητα για να απομακρύνω την οργή διότι ο λόγος που προξενεί πόνο, διεγείρει θυμό”-Παρ.15:1
G.E.T. 