Θα έρθει ήσυχα, με την πράοτητα που χαρακτηρίζει έναν γέρο μοναχό.
Θα έρθει χωρίς να το περιμένεις, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να στο έχει πεί.
Θα σε αρπάξει γλυκά από την πίσω μεριά του καθρέφτη και με τρυφερότητα θα σε σφίξει,μέχρι να μην μπορείς...
άλλο.
Θα σε σφίξει απαλά και σταθερά μέχρι να σου στραγγίσει την τελευταία ανάσα που πήρες.
Θα σε σφίξει δυνατά και καθαρά, χωρίς να διστάσει. Ενώ θα σε κοιτάζει με σκαμμένες αυλακιές πλέον, γύρω από τα μάτια και τα χείλη.
Θα σε κρατάει για ώρες λίγο πρίν το τέλος ενώ θα είναι μέρα μεσημέρι, και
τα σύννεφα τα πλέουν στον απέραντο ωκεανό, και
ο ήλιος θα εκπέμπει άφθονη την ακτινοβολία που μας γέννησε, και
οι θάλασσες θα ξεθυμαίνουν σε πελώρια βράχια, και
εσύ θα κρεμμάσαι από μια λεπτή, χρυσή κλωστή.
Θα σε κοιτάξει με στοργή σαν να σε ήξερε από χρόνια και θα κλείσει τα μάτια καθώς θα σε σφίγγει σιγά-σιγά σε μια σημειακή πηγή φωτός για να ξαναγεννηθείς ίσως καλύτερος. Ίσως δυνατότερος. Ίσως χειρότερος. Ίσως η ζωή στην πίσω μεριά του καθρέφτη να είναι διαφορετική.