Οι διαδικασίες του εγκεφάλου ξεπερνούν εκείνες του σύμπαντος ,λένε οι ερευνητές της γνωστικής επιστήμης.Αλλά άπειρο είναι και το διπλανό δωμάτιο,άπειρο κι απροσπέλαστο κι ένα μόριο σκόνης.Ο εσωτερικός χρόνος είναι δική μας υπόθεση:

Ο εσωτερικός χρόνος είναι δική μας υπόθεση:»η πράξη μας ανοίγει τον χρόνο σαν φύλλο κι εκείνος τα βλέπει όλα».

Η απόσταση που χωρίζει τους ερωμένους είναι μεγαλύτερη από την απόσταση που χωρίζει δυό αστέρια των οποίων το φως δεν έχει φτάσει ακόμη από το ένα στο άλλο,έγραφε στην Κιμίκο ο Λευκάδιος.(Λέει και κάτι ακόμα πιο σπουδαίο εκεί,ο Χερν: Η προσπάθεια που κάνει μια ψυχή να ξεχάσει ,είναι απείρως πιο εύκολη από την προσπάθεια να ξεχαστεί από τον εραστή της- Κιμίκο : Να ξεχάσω δεν έχει πόνο, να με ξεχάσει συγκλονίζομαι.-Να πεις στον πατέρα σου,χάρηκα που είδα το γιό σου).

Το φως του Κάλβου για να φτάσει εδώ κάτω ,πέρα του ότι χρειάστηκε να συμβάλλει τα μέγιστα ένας Παλαμάς,πήρε εβδομήντα χρόνια, τόσο μακρινό αστέρι ήταν.

«Ο χρόνος της ψυχής είναι διάρκεια και η ιστορική της εκδοχή αυτογνωσία».

Όλοι οι χρόνοι είναι εδώ σε μας πρώτα απ όλα.Ένα μουσικό κομμάτι μπορεί να τον διαστείλλει πάραυτα ,για να έχω ένα παράδειγμα.Στην έκσταση και τον έρωτα επίσης.

Η μέρα έχει πολλές τσέπες ,λέει ο Νίτσε.

Παρατηρώντας μία και μόνο μέρα, βλέπει κανείς πως δεν είναι σε όλα τα σημεία της ισόχρονη,έχει κενά και πλήρη σαν μουσικό κομμάτι.Οι παύσεις είναι το σπουδαίο.Το φρένο στην ανάσα, το λαχάνιασμα. Όταν ασθμαίνοντας μετράς οξυγόνο και το νιώθεις πολύτιμο.

Ύστερα είναι ο χρόνος ονείρου ο χρόνος ταξιδιού.

Η γλώσσα μάς μιλάει όπως εκείνη θέλει, έρχεται από πολύ μακριά και εμείς δεν είμαστε παρά τα εφήμερά της στην κυανή της διαφάνεια

.——————-

https://www.youtube.com/watch?v=gw9fKuymA0I&t=2781s

βαλς με βράχια κι εμείς με βράγχια

έχω φτιάξει μια σχεδία με καρύδες και πάμε

για πανί φύλλο φοινικιάς ,

φύλλο στο φύλο ιβίσκος στα μαλλιά σου με φωτίζει

πίνω απ το κοχύλι σου καθώς με τρυγούν χείλη σου

σε μια πιρόγα με μια πειραστή μ’ έχει απαγάγει η ομορφιά της

με εισάγει στα πάθη της στα μυστικά κοράλια της

και μες στο στρείδι θερίζουμε μαργαριτάρια ηδονές

όχι χρώματα μόνο ρίζες μάγμα, αλούβιες ουσίες

γύρω όστρακα μια καλύβα με σκελετό από αρχαιοϊχθύ

σπηλιά υποθαλάσσια με έχεις αιχμαλωτίσει

μου έχεις κρύψει τον αναπνευστήρα από κάπου σου τραγουδούν ξωτικά

φυσικό ραδιόφωνο είσαι καλή θα σου το χρωστώ

σε ανασαίνω επιθυμία επιθυμώ την επιθυμία σου

ψάρι σου άφωνος βρίσκεις τρόπο να ανοίξεις

σαν σε γυάλα χρυσοσκορπίδια και γύρω λάβα και μέσα λάβα

και να αστράφτεις στον ήλιο κορμί αναμμένο μεσημέρι

δεν μου φτάνουν τα χέρια να σ αγκαλιάζω θέλω κι άλλο

σε αγκαλιάζω όλη και περισσεύεις άλλη τόση

απέραντη αδιόδευτη μυρίζω το λουλούδι σου είσαι νέκταρ

κρασί οινοχόη ακολουθώ το στόμα σου μαγεμένος

«γκρεμοτσακίζονται ένα κοπάδι σμέρνες

σπάνε οι πόρτες του βυθού» γλείφω μαύρο αλάτι

δεν είμαι τράγος είμαι τραγούδι

πώς τη λένε αυτή την αποστολή;

τα νύχια σου κοχύλια με οδηγούν ,

βενθικά πελάγη ώ βένθος μου

πόσο θέλω να σε κατέβω! πόσο θέλω να σε ανέβω!

δεν έχεις όχθες μόνο αλάβαστρο καμπύλες

που με ανατέλλουν είσαι η Συντέλεια

(με την έννοια της πολύ τέλειας)

ξέρεις τι θα πεί όλεθρος , καταστροφή

εγώ μόνο προσευχή, στον ήλιο μου, εσένα.

την ανελέητη, να με ελεήσεις

που πολλά τα ελέη σου δέσποινα  κι έγειανα!

αγάπη θαλασσοταραχή! καύτρα με καύτρα

600 βαθμοί με 600,τόσο είναι στην κάφτρα του τσιγάρου

λιώνουν τα μέταλλα φαρμακομο..α    είσαι πουλί

είσαι θαλασσοπούλι ταραχή να κι εγώ να φανερώνω τα μυστικά σου.

μέσα στην αμυγδαλόκαψα η ψίχα και παραμέσα το άνθος,μάτια μου,μάτια μύγδαλα
και στον κανθό ακριβοθορώ
απο κεί
που τρέχει λάδι οπιούχο
και μ αρρωσταίνει
γιατί ακούω
κραυγή
ναι
λοξή
λοξή των ματιών κραυγή
και μαύρα κύματα
μελανούρι
έβαψες τα χείλη με μελάνι
και τι άλλο έβαψες με μελάνι;
με σκοτάδι;
πηγάδι μαύρο
με καταχνιά στα μάτια
τι θες;
τι δε θες;
τι χθες
τι προχθές
τι α-χθες
τι αχ-ποτέ;

…

Σε τί έχω εμπιστοσύνη;Εμπιστεύομαι εμένα,οπότε τα άλλα ακολουθούν.Το θέλεις να είναι εκκλησία, που δεν είναι, και θέλεις παράλληλα να είναι κατάλληλο για την άπλα σου,που πάλι δεν είναι,γιατί είναι στενό σ αυτά.
Είναι σαν να ζητάς απ το βιβλίο να σου τα πει όλα με τη μία,όσα εσύ δεν ξέρεις αλλά τα θέλεις μονομιάς.
Όποιος δεν αντιλαμβάνεται τι είναι τούτο εδώ,δεν πρέπει να έχει και την αξίωση να τον ακούμε,λες και ξέρει το Διαδίκτυο σαν το χέρι του ή καλλίτερα,η καλλίτερη κριτική είναι να πάει σπίτι και ν α αφήσει αυτούς που κάτι σκαμπάζουν ,να έχουν το λόγο επ αυτού ή όποιου άλλου ζητήματος,δεν είναι όλοι για όλα.
«το ξύλο είναι πιο δυνατό στο νερό απ’ το ατσάλι, ας αφεθούμε όπως το ξύλο να μας πάει το νερό,μη παριστάνουμε το σίδερο,γιατί θα πάμε στον πάτο-μην στέκεις αυτού λες και κατάπιες ρομφαία.
Το Διαδίκτυο είναι ο κόσμος ανεβασμένος σε νεοφανή ορίζοντα,ό,τι και όποιος είναι εκτός είναι και τεχνολογικά και πνευματικά απροσάρμοστος και κατά πάντα άτυχος.Όσο για το φβ είναι μια επί μέρους πλατφόρμα του ΔΔ ,με πολλαπλές δυνατότητες ,ένας επικοινωνιακός χείμαρρος.
Aλλά,αν έχουν,μπλογκ, σελίδα ,εμαιλ,προφίλ, σε καμιά δεκαριά σάιτ ,και σε φόρoυμ εγγραφές,είναι και φαρισαίοι.
Δεν αξιολογείται έτσι το ΔΔ και οι νέες τεχνολογίες ,παρά μόνο από τους έχοντες στενό ορίζοντα.Όχι μόνο χρειάζονται ,είναι επέκταση του πνεύματος κι όχι απλά του χεριού όπως αίφνης είναι το εργαλείο.Είναι πνευματικές διατάξεις,ανήκουστες μισό αιώνα πριν,ανατρέπονται άρδην τα μέχρι πρότινος δεδομένα.Χώρος και χρόνος αλλάζουν ,μαζί και η έννοιά τους.
Δεν ακούω εγω τέτοια,τα απαιχθάνομαι.Δεν με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι γενικά και οι ανθρωπότητες ,τίποτε το αφηρημένο δε με νοιάζει,τίποτε γενικό κι αδιάφορο.Με ενδιαφέρει η λεπτομέρεια,και η ανάλυση του συγκεκριμμένου μετά λόγου γνώσεως ,κι όχι κουραφέξαλα και έξαλλα.
Και μη βαφτίζεις τις κουταμάρες απόψεις,άλλωστε και οι τελευταίες έχουν διαβάθμιση ,καλές λιγότερο καλές κακές χείριστες.

*ας εκτροχιαστεί και κάπως το ζήτημα δεν θα το κάνουμε ομογενοποιημένο γάλα.

Μελέτη της διάλυσης,η νέα μορφή θα προκύψει από δρόμους που η μαντεψιά τους δύσκολη,και όμως κυοφορείται.Παρακολουθούμε το τέντωμα,είναι οι τάσεις νέων δυνάμεων που ωθούν ως τεκτονικές πλάκες,γιατί τεκτονικές αλλαγές έρχονται.Μεγάλα κατ αρχήν Πολιτειακά σχήματα.Γιγαντιαίες αλλαγές στο ενεργειακό τεχνολογικό, διαστημικό κλπ
Αλλά από κάτω οι σχέσεις είναι σε πιο δυναμική πορεία,την επιφάνεια τους αντιλαμβανόμαστε ,τα σημαντικά είναι αόρατα

τα πράγματα δεν συμβαίνουν σύμφωνα με τους δείχτες του ρολογιού,τους δείκτες της ιστορίας πρέπει να τους κινήσουμε εμείς καθώς και τους δείκτες της σκέψης,αλλιώς το μυαλό μας θα μείνει ακίνητο να κοιτάει ως Ραν ταν πλαν.

Τι σημαίνει αυτό,έχουμε επικυριαρχία στον πνευματικό ορίζοντα ιδεοληπτικών μοτίβων, με αυτά πήγαμε στον πάτο.
Πνευματική αφύπνιση θα έχουμε όταν αυτό γίνει συνείδηση και το αποτινάξουμε να λυθούν οι ζυγοί που μας βουλιάξανε. Ανάσχεση της πνευματικής τυραννίας ,πίσω στα δικά μας και νέο βήμα πρόσσω.
Και θα αναλάβουμε την πραγματική στήριξη της χώρας να πούμε που πως θα συμβεί και είναι αναγκαίο και προϋπόθεση ανάταξης.Αναγκαστικά τα δάνεια όμως η ελευθερία δική μας.

Τα μάτια δεν βλέπουν καλά το Θεό, παρά μόνο μέσα από δάκρυα.Βίκτωρ Ουγκώ.

Κάτι ρυθμικό είναι πάντοτε παρόν στον τραγικό στίχο,ακόμα και στη δημοτική.

Όταν καμιά φορά παρίσταμαι σε παρουσιάσεις ποιητικών συλλογών,τη στιγμή που απαγγέλλεται ποίηση ,κάνω μια νοερή απαγγελία του «άσματος ασμάτων» στην εξωτική μετάφραση των 0′ (=εβδομήκοντα) και ύστερα στρέφω το αυτί μου στα απαγγελλόμενα , ακονισμένο σ αυτή τη ρυθμική μουσική κλίμακα ,διαπιστώνω ότι είναι ιδιαιτέρα απαιτητική η ακοή μου τότε.

Ο στόμφος στην ελληνική ,μόνο ως στόμφος γίνεται κατανοητός,δηλ ως παίξιμο του ηθοποιού ανεβασμένο στους κοθόρνους της απαγγελίας.Μόνο απεναντί μας.

Σήμερα ο στόμφος ,στην τρέχουσα ποίηση,είναι απαράδεκτος.

Η ανάγνωση της ποίησης από τον ίδιο τον ποιητή μόλις που πρέπει να χρωματίζει τα νοήματα.

«Η αδύναμη ομορφιά μισεί τη διάνοια»(Χ.)

‘Οταν ανατάμεις με ένα υπόγειο καυστικό χιούμορ τις ποιητικές έξεις σίγουρα οδηγείσαι σε μιά ποίηση που δεν βασίζεται σε στολίδια για να αρέσει.Εκτιμάς και τα κόκκαλα της γλώσσας και τη σάρκα του νοήματος,αξιώνεται το νέο αίσθημα,οι συλλήψεις οδηγούνται τουλάχιστον εκτός πεπατημένης,κάτι καινούργιο αρχίζει να ζεί.

Να, γιατί απονέμουν τα εύσημα στον Όσκαρ. Επειδή τραβάει το χαλί στις ωραιοπάθειες,κι επειδή ξηλώνει τα τετριμμένα και όσα χαϊδεύουν τ αυτιά .Για το διαβρωτικό οξύ του.Η φράση πρέπει να απαλλάσσει το λόγο από τα φτιασίδια ,όπως το πορτραίτο διαβρώνει τα κύρια χαρακτηριστικά για να περάσει πέρα απ το φθαρμένο γούστο της καλαισθησίας.

Και η τερατώδης φωτογράφιση με τα χιλιάδες κορμιά γυμνά στο δρόμο.

Εκείνο που πουλιέται είναι ακριβώς αυτή η έκθεση ,του γυμνού.Ένα σχεδόν σμπρωξίδι για το μάτι.

__________

Έχεις φτάσει κι έχεις μείνει στην κάτω χωραφιά ,εκείνη με τη βρίζα και τη βρώμη και νομίζεις πως πήγες εκεί που σου είπε ο πατέρας σου να θερίσεις σιτάρι.

Αλλά εσύ επιμένεις με αυτό που κάνεις, θερίζοντας βρώμη, ότι μπορείς να ταΐσεις το σπίτι ψωμί.

Το χωράφι με το σιτάρι είναι ένα επίπεδο πιο πάνω,δεν είναι στα λιβάδια για τα ζώα,είναι για να τραφεί η φαμίλια ,να φτιαχτούν και τα πρόσφορα για τις πέρα ψυχές.Κι απλώνονταν στη χωραφιά η χρυσή γοητεία των ώριμων σταριών σαν το κορμί σου με το σταρίσιο δέρμα ή αν προτιμάς δέμας.

————–

Το θέμα είναι να μιλήσεις από δικού σου ,μέσα έξω κι ανακατωτά.Είτε με την οξύτητα της εικόνας είτε με της πένας το χορό στα λευκά κύματα.

Παρατηρείς το συγγραφέα, που καθώς προχωράει ανεβαίνει επίπεδα δυσκολίας,παρότι απλοποιεί τη γραφή του.Είναι βλέπεις που η αυτοκατανόηση έχει βαθύνει και αναδύονται των ψυχισμών νέα στρώματα άγνωρα,γι αυτό δυσχείριστα. Απλώνει βαθαίνει.Μια σταγόνα λάδι στο χαρτί τείνει να το ποτίσει όλο, μια πινέζα στο ξύλο όλο και πιο μέσα να εξαντλήσει το απρόσβατο.Καθώς τον διαβάζω ανοίγω νέες προσβάσεις,γι αυτό και η απόλαυση δυναμώνει.Με έχει βρεί το βέλος κατάστηθα. ************************* Σχόλιο:Η ποίηση δεν ασκεί βία στη γλώσσα,ούτε στη λέξη.Την τελευταία την αναβαπτίζει σε στόμα στρογγυλό , αναπαρθενεύει .Και πάντα φροντίζει η έκκλιση να είναι η πιο λίγη από το απλό,το τρέχον ,το πράγμα του δρόμου,αδιαφορεί για τα ατελώνιστα..Έχει φρόνηση έχει φροντίδα έχει φρένο.Και πίνει φρέντο.

σε κάθε δρόμο υπάρχει μιά φτωχή γωνιά όσο εφόδιο είναι κάτι για το δρόμο σε κάθε δρόμο υπάρχει

Για δες πως τρεκλίζει ο γείτονας μου ,μπορεί να μοιάζει του ποιητή μου;

Ο τρόπος με τον οποίο χωνεύει κανείς τα πνευματικά πράγματα και ο ρυθμός έχει να κάνει με αντιστάσεις απέναντι στην πρόσληψή τους σαν ένα είδος προστασίας απέναντι στο πολύ αλάτι ή στις πολλές σάλτσες. Ό,τι συντελεί στην αφομοίωση είναι καλό μέχρι να μάθεις τί κάνει το φαγητό πνευματικό.

Επειδή έζησα τόσα χρόνια ,αυτό δεν σημαίνει ότι θα απαλλαγώ από το βάρος να ζήσω κάποια ακόμα,εκείνα που έζησα ούτε μου χρωστάνε ούτε θα με πάρουν στην πλάτη για το υπόλοιπο του χρόνου.Πρέπει να ξυπνάω με τον ίδιο κι απαράλλακτο τρόπο που το έκανα ώς τώρα βρέχοντας το πρόσωπο με ψυχρό νερό.

Σ αυτό το σημείο θα αναφερθώ στο Σεφέρη,όχι για το νερό,αλλά για να θυμηθώ πως είχε μυηθεί από τον Ρίτσαρντς (πχ Το νόημα του νοήματος ) ,στα θεωρητικά της ποίησης και πως είχε καλλιεργήσει την υπομονή να παρατηρεί το ποίημα στους ποιητές που αναφερόταν.Σεβάστηκε πολύ τους έξω μεγάλους μοντερνιστές, όσο αντίστοιχα δεν τίμησε ,χρησιμοποίησε όμως,τους εδώ ομοτέχνους.Είχε μια στάση νεοφτασμένου , που απεχθανόταν ο Φλωμπέρ,αλλά τη “μο ζυστ” την υπηρέτησε πυρετωδώς.Κράτησε πιστά την ξένη γραμμή από την ουρά ,μέχρι που σιγούρεψε το βήμα και συνέχισε μόνος. Τα πράγματα εδώ τα υπαγόρευσε σύμφωνα με τι υλικό βρήκε και τους έδωσε και του έδωσαν την δέουσα ώθηση.

παρένθεση:“Όσο περισσότερο αγαπά κανείς μιά τέχνη τόσο λιγότερο πιθανό είναι να θέλει να παραβιάσει το χώρο της” -Με βάση αυτό έχω να παρατηρήσω ότι καθόλου δεν ήταν έναντι της ποίησης ευνοϊκός -δεν αναφέρομαι στον ποιητή ,αλλά σε αρνητή του.- μπορεί η αποστροφή του να ήταν αποτέλεσμα πρωταρχικού τραύματος.Σκουντιά που εισέπραξε από την “άρνηση” του Σεφέρη. Μπορεί όμως αυτό να σε κρατήσει μακριά από την ποίηση διά βίου , ή μήπως συναθροίζεται αγευσία μούσης; Μήπως δεν σε θέλει και η μούσα των ποιητών μαζί με τον ποιητή;Ναι ,αν υπογραμμίσουμε ότι γνωρίσαμε κι όσους θαμπώθηκαν απ της υψηλόκορμης το λαμπερό φόρεμα.

Μόλις η φράση φουσκώσει όπως τα ψωμιά ή όπως φουσκώνει το νερό με τη νεροποντή στ’ αυλάκια, είναι το μόνο εξαγοράσιμο τίμημα.-Γιατί να περιμένει τα σταφύλια να χάσουν το πράσινο χρώμα τους; -Μα είναι η αναμονή να του έρθει το ποίημα στην πληρότητά του.Τα πράγματα θα σου έρθουν θα σου συμβούν,όπως ακριβώς έχουν συμβεί στον καθένα,και είναι,αμετάκλητα αυτά που θα τεθούν υποχρεωτικά προς υπεράσπιση .Επειδή αυτά είναι.Η ανάπτυξη γίνεται και κατά αναβαθμούς σπουδαιότητας .Ο δείκτης όσο ανεβαίνει τόσο λεπταίνει και αντιστοίχως βαθαίνει , αναδεικνύοντας τον πραγματικό στόχο σε ανάγλυφο φόντο.Οι τελευταίες σελίδες ομολογώ ότι θίγουν κατά τρόπο καίριο την εικόνα του πραγματικού.Είναι μάθημα για αποστήθιση.

Δεν σε σκότωσα εγώ αλλά η σφαίρα.

 Ξαφνικά,καθώς περνούσα έξω από το ενεχυροδανειστήριο, βλέπω από τα κάγκελα την επιγραφή “Πωλείται η ψυχή του καθρέφτη”.Δεν έχασα χρόνο κι αμέσως μπήκα και απευθύνθηκα στον υπεύθυνο.Μπορείς σταλήθεια να μου πουλήσεις την ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ; του είπα. Έκείνος σε απάντηση μου ένευσε όχι, και στο καπάκι πρόσθεσε, μόνο η ταμπέλα πουλιέται. 

Η πορεία προς το ρήμα είναι υπόθεση γενιάς κι άλλης γενιάς.Μια απάντηση στα Πώς για έναν λαγό που παίζει στα τριφύλλια με το θάνατο

Νυχτερινό βασίλειο του σκότους 

Απουσίες κρουστές σιωπή συμπαγής 

μουσική μουσική  ίδια η υπόσταση 

Σύρονται τα μάνταλα η θάλασσα Τα χέρια  

μου τ’ αμάθητα τα προ χειρών  

ξαναμαθαίνουν 

Μέσα από τα πράγματα γύρω από τον κόσμο 

ψαύοντας 

ανέλπιστα με αγκυλώνουν οι αφυπνιστικές αιχμές τους

Τον άθλο της γλώσσας της ελληνικής, και τη νεοελληνική αναγέννηση, 

τα έφερε η ποίηση. Γλώσσα και Ελευθερία. 

&

Με διάθεση ποιητικοδιασκεπτική. Είναι σαν εντολή 

να ζήσουμε ιστορικά. (Χωρίς θρησκευτική υπόσταση, πάει να πει  

δεν είμαστε έτοιμοι  να ζήσουμε μια ιστορική ζωή).Είμαι 

στον κόσμο σημαίνει είμαι στο νόημα του κόσμου. 

&

Ο λογοτέχνης κρίνεται και από το πόσες εικόνες, μεταφορές, 

Θα κάνει για τη θάλασσα. 

https://staxtes2003.com/2021/09/13/13-9-21/?fbclid=IwAR3u0C6m6ado2SNEaWHv5vhTbkXHYXb0zXLJaah9KJ3obkkJPX3WXkrL-5w

Επιθυμίες που φούντωσαν ορμάνε σαν τα πουλιά γύρω απ’ τα πλοία. Φαίνεται αυτά είναι πλοία φαντάσματα

1.Είναι κοινός τόπος το νέο ανατρεπτικό πνεύμα με την ανατολή του 20ου αι. ,κάθε είδους κίνημα στην τέχνη στην πολιτική ,επιστημονικές καινοτομίες, τεχνολογία, τρόπος ζωής.

Από άλλη χορδή άλλο και το βέλος

-Ο σπασμός του Νταντά προδιέγραφε τους ολοκληρωτισμούς, της αφασίας που ερχόταν , εγκλήματα που διαπράχτηκαν για μισόν αιώνα. Ένας πνιγμός για την Τέχνη σήμαινε μια θηλιά στου ανθρώπου τις τύχες.

Οι πιο σοφοί παρατηρητές τελούσαν σε αδράνεια. Αυτοί που θα αναστήλωναν το πνεύμα αργότερα ,σαν να είχαν ακούσει το σωκρατικό :μουσική ποίει και εργάζου. Εργασία των μεγάλων ανθρώπων είναι ο εαυτός τους. Δεν αμελούν ποτέ. Είναι ο καταλύτης λευκόχρυσος στην ανάπλαση του κόσμου. (Στον καθρέφτη μια μύγα σέρνει τα έντερά της .Πολύ ποιητικό εκ μέρους σου, που την ξεκοίλιασες.Dada. Μπιντές : η βρύση του Ντυσάν-) Θάφ’ τους όλους ανάμεσα ναζισμό κομουνισμό η ζωή συνεχίζεται τα σήριαλ κόβονται.

2.Τι ποδοπάτημα οι όχθες σου άορνη λίμνη, πώς κοχλάζει απ’ τ’ αλύχτημα το μαύρο νερό σου; άφωτη λίμνη με τα μαύρα χόρτα.

-Έρχεται το φεγγάρι κάθε νύχτα και προσπαθεί να σε αγκαλιάσει ολόκληρη να σε τραβήξει μαζί του καθώς κατεβαίνει μέσα στη νύχτα στα άλλα σκοτάδια. Μια θεολογία χωρίς χειραγώγηση του έργου της .Έτσι θα δεις κι έναν θεό χωρίς ράσα. Το ιερό στον πραγματικό θεολόγο που δεν θεολογεί, που αναρωτιέται για το Γνόφο. Σελήνη μου απόψε μα πόσο κρύο το ασήμι σου στάζεις πάνω στις στρώσεις του χιονιού; Κι αργοκινείται το σκοτάδι μέχρι το πρωινό, τάχα κρύβεις ελλείψεις απουσίες λησμονημένα;

3.Το ιερό μπορεί να είναι σωτήριο, αλλά μπορεί εξίσου καταστροφικό με το βέβηλο .Η ιερή καταιγίδα μπορεί όλα να τα σαρώνει. Η σύμπτωση των αντιθέτων διατηρεί την αρχέγονη φωνή. Μέσα στο όλο ούτε πρόσθεση χωρεί ούτε κι αφαίρεση. Ένα εγώ έτσι όπως ήρθε έτσι θα φύγει

-Τι ήταν το νόημα αυτής της ξεχωριστής υπόστασης;

4.Το προοδευτικόμετρο κι ο παρθενώνας.

Το φως της σελήνης απλώνονταν σαν ζελατίνα ολούθε όπως η νύχτα απλώνεται πάνω στο κύμα ή όπως το κύμα απλώνει τη νύχτα πάνω στα βότσαλα ,παραχώνει μαύρο στις αμμουδιές μέχρι να χαράξει να την καταδιώξει από παντού το φως-λευκός εργάτης.

5.Οι ταγμένοι ποιητές ψυχανεμίζονται τα έσχατα γιατί ήρεμα κοιτάζουν το αγκάθι στα πλευρά της ζωής, τον άνεμο που φυσά πάνω από τους κέδρους του δάσους -φέρνει εδώ τις ιαχές από τις πολεμίστρες και τη σφαγή σαν μουσική.

Το τραγικό σχίζει τις σελίδες της παρωδίας κι ό,τι από τα λόγια πάει χωλαίνοντας παριστάνοντας τον τραγωδό -ενώ η μάσκα τού έχει πέσει.

de te fabula narratur

Ένα κλωνάρι ερωτιά- Σπουδή στο όρος

του ανθρώπου με τo θαβώρειο φως-

Το κορμί σου στα χέρια μου ρίγος

πλησιάζει ο τρύγος ακαταμάχητο σφρίγος

στις καμπύλες σου καταφλεγομαι

φλόγα λευκή φλόγα μελαψή

στον ψίθυρο των χειλιών σου

σπάζουν πορσελάνες οι αγάπες

σε θέλω σε φιλώ σε θωπεύω

Κι εγώ ανθρωπεύω

Στην κλίμακα της θηλυκότητας σου

η επιδερμίδα σου διδάσκει το χέρι μου

λεπτότητα λευκότητα αβρότητα

η ομορφιά μορφώνει εκφράζω ό,τι μου δίνει η μορφή σου

στη γλώσσα τους γεννιέται κόσμος νέος

θέλω ο λόγος να πηγάζει από το κορμί σου να με ξεδιψας

αυτό και πολλά άλλα συνιστούν ίνδαλμα

Το βάρος του πνεύματος που σηκώνει η γλώσσα

Με το λυχνάρι κοιτώ τις ομορφιές σου

Επιθυμώ την ήσυχη νύχτα σου να με μεθύσεις

Με το πρώτο χάραμα η ψυχή μας τεντώνεται ψάχνοντας τα χείλη

για φιλί Γλυκό κορίτσι σμίγω τα χείλη σου που ανοίγουν χαράζουν ρόδινα

σαν το πρωί

Lascio le ombre e mi risveglio(αφήνω τις σκιές και εγείρομαι).-

Τα πέπλα τρελαμένα στροβιλίζονται

γύρω απ την γύμνια σου

γύρω απ το ελαστικό κορμί σου

που απρόοπτα λυγίζει και σκιρτά ,

ορθώνεται σαν θαυμαστικό σαν φλόγα ,

γοητευμένα κατά πάντα ερωτευμένα

σκιρτούν κι αυτά με πόθο

μένω έκθαμβος

Στο χορό σου μπαίνω

Σιγά σιγά τρυγώ τα φρούτα σου ακριβή μου

κόμπο τον κόμπο μέλι

γύρω από μια λεπίδα φως

Η αγάπη μου γυρίζει νύχτα

αποτρελαμένος απ την ομορφιά σου

είχε φουσκοθαλασσιά αυτό το μεσημέρι

η αγάπη μου γαλάζια έλεγε τραγούδια

χόρεψε με τα κύματα

η αγάπη μου λευκή αχιβάδα

έχει ένα βράχο για σπίτι

στη χώρα του ανέμου

μου δίνει τα στήθια της να τα χορτάσω

μου δίνει τα χέρια της γεμάτα χάδι

η αγάπη μου με γεμίζει ψυχικά χάδια

η αγάπη μου

η αγάπη μου νήθει εσωτερικό υφάδι

η αγάπη μου είναι αριάγνη

η αγάπη μου ζει στο πιο αρχαίο παλάτι

ανάμεσα σε κρίνα λωτούς και υάκινθους

η αγάπη μου όταν προφέρει τη λέξη αγάπη δεν μιλάει ,ψιθυρίζει

η αγάπη μου είναι λυβικό πέλαγος,η αγάπη μου

η αγάπη μου μερώνει και το σιμούν και την έρημο

η αγάπη μου είναι κήπος βοτανικός

η αγάπη μου είναι θεραπεύτρια των τρελαμένων από έρωτα,

ξέρει και έχει όλα τα θεραπευτικά βοτάνια

η αγάπη μου ειναι η ιέρεια με τις παπαρούνες όπιου

η αγάπη μου έχει το αγαποβότανο

κι όποιος αντέξει

είσαι ωραία στον έρωτα όμορφη στις αγάπες

της ακριβής μας συντροφιάς όλα τα λόγια τά ‘πες

Όταν φιλώ τα χείλη σου τα πετροκέρασα

καλπάζων ο έρωτας μου για σένα

να προλάβει την ψυχή σου ανοιχτή

The crazy veins swirl around your nakedness

your elastic body unexpectedly bending and curling,

stands up as an exclamation mark like a flame,

charmed always in love shadows and those with a craving

I’m stunned

I’m getting into your dance

Slowly I reap your expensive fruit

knot the knot honey

around a blade of light

My love is turning night

deprived of your beauty

had bloating this afternoon

my love was singing blue

danced with the waves

my love white clam

has a rock for home

in the country of wind

gives me her breasts to satiate

gives me her hands full of caress

my love fills me with spiritual caresses

my love

my love fades inward

my love is arias

my love lives in the most ancient palace

between lotus lilies and hyacinths

my love when you say the word love does not speak, it whispers

my love is lybolic sea, my love

my love partakes of it and the wilderness

my love is a botanical garden

my love is a healer of crazy love, he knows and has all the healing herbs

my love is the priesthood with opium poppies

my love has its cherry

and whoever can afford it

you are beautiful in love beautiful in love

of our exact companion you said all the words

When I kiss your lips I rock them

gallop my love for you to keep your soul open