Egon Schiele, Woman With Black Stockings

Αυτό που παριστάνει ο ζωγράφος είναι και φαντασίωση.Δεν λέει ότι αυτό που βλέπει είναι κάπως έτσι,αλλά αυτό έτσι είναι. Ο Έγκον Σίλε είναι ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής του. Διάβασε πιο βαθιά την εικόνα και θα δεις. Είναι ζήτημα κατανόησης,κάνε την προκατάληψη πέρα και θα δεις το ζωγράφο .Το έργο είναι πάντα υπέρβαση.Υπάρχει κάτι δυσοίωνο; Παραβίασε τα κοινά δεν έσπασε τα όρια ,είδε σε νέο ορίζοντα το πάθος, τό θάνατο.Έφερε στο φως. Εκόμισε στην Τέχνη.Το άσεμνο το Ιερό Το Βέβηλο.Η ένταση του έργου του είναι διαρκείας.(“Ένας οιωνός είμαστε,ανεξήγητος”).

Δες αυτά εδώ τα έργα,να μπείς στον ψυχικό του χώρο.Να νιώσεις πώς αφομοιώνει την πραγματικότητα ,την κάνει δική του.Όπως ερωμένη του .Δεν ομοιώνεται μαζί της ,αφομοιώνεται πλήρως.Έτσι τον θέλγει η εικόνα.Την τραβά απ τα έγκατα να του μαρτυρήσει το πάθος του.Δεν ζωγραφίζει ό,τι βλέπει,η όρασή του είναι εικαστική συνθετική,συνθέτει αυτό που βλέπει.Σε μια αυτοκρατορία που καταρρέει ,την Αυστρία των Αψβούργων ,με μια ακτινοβολία ύστατη κραταιού ηλιοβασιλέματος .Και είναι σε μας να δούμε δίπλα εκεί να ανασαίνουν οι Φρόυντ Βίτγκενσταϊν Τράκλ Γιούνγκ και πολλοί άλλοι,να ακούγεται ο ζωγραφικός πυρετώδης ύμνος ζωγράφων και μουσουργών της, και οι κλαγγές του πολέμου που θα γκρεμίσουν τη Βιέννη. Τα τελευταία του λόγια ήταν  «ο πόλεμος τελείωσε και πρέπει να φύγω».Ο δικός του πόλεμος.

*

Η γραμμή στα χέρια του σπάει,για να παραστήσει με τα θραύσματα του κόσμου που γύρω του καταρρέει ένα κόσμο τόσο ιδιωτικό που τον παραδίνει δημόσιο κτήμα.Το ατέλειωτο έργο θα αντηχήσει έτσι και στα μεγάλα μυθιστορήματα του Μιούζιλ του Μπρόχ ,αργότερα του Μπέρνχαρντ. Η Βιέννη θα καθρεφτιστεί τελευταία φορά με τα παλιά της φτιασίδια στα μαυρονέρια του Δουνάβεως.Και θα βουτήξει.Η αριστοκρατία της,τελευταία στο είδος της ,για την Ευρώπη,μ ένα μαύρο Βάλς θα χαθεί στα θανατερά νερά του παρελθόντος ,θρηνώντας μαζί με την Άλμα του Μάλλερ,την τελευταία θεά της (γνωστή και ως αρραβωνιαστικιά του ανέμου του γνωστού πίνακα) καθώς εκείνος θα τα στοιχειώνει όλα στη μουσική του. (Καλά είναι να ακούσει κανείς και ένα τραγούδι για τη μεγάλη Άλμα,σύγχρονη του Έγκον και της περιρρέουσας,δίνει στίγμα αδρό σε ό,τι υπαινίσσεται και ο ίδιος.https://www.youtube.com/watch?v=CIBZ-QtCnoQ ).

Γιατί ζωγραφίζω θα πει δίνω στον κόσμο μορφή.Κάνω μεταφορά.Τον ανεβάζω σε μια ιδιαίτερη σκηνή.Σε ένα χώρο όπου μπορώ να σας τον δείξω.Νά.Κοιτάξτε.Ο κόσμος.Δεν είναι ό,τι φαντάζεστε.Είναι ό,τι εγώ ξαναθεμελιώνω!Για να ζήσουμε; Ίσως και για να ζήσουμε.Ο Κόσμος, παρόλη τη διακινδύνευση,έχει χρώμα έχει σχήμα,έχει μορφή.Σας τον δίνω με διαβρωμένα τα χαρακτηριστικά του.Και προβάλλει ισχυρός.Ισχυρός από το βάθος του.Όπως λαχταριστό αιδοίο.Πηγή του.

Οι εκλεπτύνσεις της παρακμής είναι απαράβλητες.Οι άνθρωποί της το ξέρουν πόσο εύθραυστοι είναι, κι ασθενικοί.Κι ύστερα έρχονται και χτυπάν και οι ίδιες οι ασθένειες, καθόσο είναι και επιρρεπείς σ αυτές. Και το λεπτό βάζο θα σπάσει.Τα θραύσματά του θα είναι κοφτερά.Η πλούσια ζωή μιας από τις πρωτεύουσες της Ευρώπης θα κάνει φτερά,όπως συνέβη παλιότερα με το Βυζάντιο με τις φλεγόμενες παλαιολόγειες πνευματικές μορφές του. (Και το ερώτημα γεννιέται.Χρειάζεται να καταρρεύσει το κοινωνικό μόρφωμα για να μπορέσει ο άνθρωπός του να δει ως τα σπλάχνα αυτό που τον κυριαρχεί; Και έτσι γεννιούνται ψυχαναλύσεις φαινομενολογίες οραματικές ποιήσεις και τα όμοια;).

Η χαρά έρχεται και τον συναντά από το πιο ασφυκτικό πλαίσιο όπως δείχνουν ακόμα και τα μουντά χρώματα στα τοπία του.Κι είναι τόσο πιο βαθύς ο καημός όσο βλέπει τη μουντάδα που τον κυκλώνει.Έχει ακροαστεί το δυσοίωνο σε όλα τα φόντα,και δεν ήταν που είχε μόνο τα φόντα για τούτο.Τον είχε εμπλέξει η ίδια του η μοίρα.

*Τον καταχωρώ στους Προφήτες του μηδενός.(Όσο παράγεται και ο κόσμος έχει ανάγκη ένα τέτοιο έργο, το μέλλον αναγγέλλεται μακρύ ό,τι και να συμβεί).

Σε αφήνει εκστατικό,τι πινελιά ο αθεόφοβος.Πόσο ωμός με το χρώμα.Το μάτι μας κοιτάζει,αμείλικτα.

1 . Ποιός να αγοράσει γράμματα ευρωπαϊκής κοπής στη σύγχρονη Αθήνα; Γι αυτό θα γίνεις αγοραίος.Θα κατέλθεις στον αγώνα,θα σκονιστείς.Μ’ αυτή τη σκόνη κοίτα τι μπορείς να χτίσεις όπως οι τερμίτες,που οι κατασκευές τους είναι πιο ανθεκτικές από γρανίτη.

2.Το υλικό της ιστορικότητας ,ο χρόνος,έρχεται με μέλλον.

3.Με το Σωκράτη η Φιλοσοφία παίρνει τους δρόμους στο αττικό άστυ, αποκτά ήθη παλαίστρας. Κυλίεται στη σκόνη νικά και νικιέται.Μιλάει τη γλώσσα των σιδεράδων.

4.Ο νους είναι που σπρώχνει τον άνθρωπο προς τα πάνω-όταν παίρνει φωτιά και γίνεται φλόγα.

9.μέσα στην Ιστορία παίζεται το είναι μας.Και η ύλη θα πάψει να είναι δεσμά.Σαν σιμώνει λευτεριά.

10.Και τώρα ο πάγος ,στην κούπα του μηδενός .Το κακό και το καλό είναι οι δυό φτερούγες του ανθρώπου,μια μαύρη και μια άσπρη.Μία τον οδηγεί ψηλά κι η άλλη χαμηλά.

Βίος πλήρης ουσίας: Και τραγωδία και Κωμωδία.

(το Εγώ είμαι δεν είναι ένα «όν», αλλά η αντίθεση σε όλα τα όντα , δεν είναι ένα αντι-τίθεσθαι των αντικειμένων – Χούσερλ, 33)12.Ο ποιητής θα δωρήσει το σωτηριώδες -φύσημα ζωής,το μόνο φως που σώζει, creatio continua.

ἴδε ό γλυκός άγών*

Η πρώτη παρατήρηση είναι ο ρυθμός . Η πυκνή σύνθεση καθώς ανασυντάσσεται με ρυθμική ακρίβεια κι ένα κάποιο μέτρο,δίνει ένα άλλο τόνο κάτι από αίσθημα σκιρτά και λυτρώνει . Ίσως με την αντίθεσή του στην ανάπτυξη πεζολογώντας να δίνει κάποιες δονήσεις ψυχικά απαραίτητες. Όμως ποτέ δεν πάει μόνο του. Κι αυτή η ανάγκη να ειπωθούν πράγματα με διάφορους τρόπους να απηχεί το ιδιαίτερο στάδιο που διανύουμε ως λαός. Γιατί πάσχουμε στη συνειδητή εργασία, την οργάνωσή της. Έτσι που το πάσχος μας διακρίνεται και στην ανύπαρκτη εργασία γύρω από την τέχνη της σύνθεσης.Το ποιητικό αντίκρυσμα δεν έχει συνάλλαγμα.

*

1.Σαν που μεταφράσαμε το αρχαίο κείμενο χάσαμε τη μορφή του κι έτσι περάσαμε σε ένα κατά πολύ πιο φτωχό περιεχόμενο από ότι αναμενόταν.Έτσι έχασε η γλώσσα το γνήσιο καρπό και βηματισμό της. Αγνοήσαμε τη μορφή που δεσμεύει μαζί ένα άκρο νόημα.Πρώτα απ όλα το συνθετικό της μέγεθος.- Κι αφού συμβαίνει αυτό,κι αφού αφήσαμε πίσω την ψευδαίσθηση μιας γλώσσας που δεν μπορούμε να κινηθεί έξω από τη γραφή, έξω από τους κώδικες και τους τύπους,φάνηκαν οι χυμοί και οι δεσμοί ,φάνηκαν οι αρμοί στη μιλούμενη γλώσσα καθώς καλλιεργήθηκε. Μοιάσαμε επιτέλους του εαυτού μας .Αρχίσαμε να ενώνουμε σκέψη με αίσθημα.

2.Στα βάθη να διακρίνεις των αντιθέτων τις ομορφιές.Με πολλούς τρόπους προσεγγίζεται ο ρυθμός, όμως έτσι η μορφή πληγώνεται ,χάνει σβήνει στη ματιά μας το στοιχείο που θα σηκώσει το σφυρήλατο μέταλλο πολύτιμο. Θέλουμε μαζί τον ειδικό τόνο αυτό που σταλάζει στα έγκατα και γίνεται εσωτερικό μας κτήμα. Η πραγματική ωραιότης είναι αυτό, και είναι αυτό που δίνει το νόημα πραγματικότερο.Τα περιεχόμενα έπονται σε αξία,που κατά βάθος από δώ εισπράττουν. —

3.Αυτό που δεν μπορεί το έθνος καθώς το ποδηγετούν δυνάστες και του είναι ανέφικτο να συνταχτεί για να παρακολουθεί τις εξελίξεις ,το πετυχαίνουν κατά μόνας άτομα με ικανότητες .Αυτό είναι και η μόνη οδός εμάς των Νεοελλήνων . Γιατί είναι βοή μέσα μας το ανέκφραστο που ψάχνει εκφραστική έξοδο, να γαντζώσει στον κόσμο της γλώσσας να σπάσει το κουκούλι της χρυσαλίδας επειδή τα λόγια πετούν σπίθες πετούν στον φλογισμένο από την αναμονή άνεμο . Από το μαστίγιο της αστραπής θρυμματίζονται βουνά δαρμένη σκύλα η θάλασσα ουρλιάζει στα βράχια Την ώρα του τυφώνα η καταιγίδα μοιάζει χαμόγελο.

*

Να τονιστεί η σημασία που παίρνει ένα δυνατό έργο για όλη τη χώρα. Της δίνει ψυχή.Την εμψυχώνει. Λυτρώνει σαν να έλυσε κάποιο γρίφο της Σφίγγας όπως ο Οιδίπους,όμως ευθύς αμέσως ένας άλλος γρίφος μάς περιμένει,το κεκτημένο όμως μένει ες αεί. Αν όχι ως μάθημα, ως εφαλτήριο. Κι αυτό δεν είναι λίγο. Μόλις θα είμαστε ικανοί να στρέψουμε τη ματιά μας στα μεγάλα έργα είμαστε έτοιμοι και για νέα. Μέλλον να θεωρείται αυτό.Η ενεργή μας σχέση με το χρόνο δηλ. με τη δημιουργία. Χρόνος είναι η πρώτη μας ύλη για όποια ιστορία. Ακόμα και για μια πρωτογενή αφήγηση.-

*

Όλο και πιο πολύ διψώ το βαθύ ποίημα που προς στιγμή με ξεδιψά μερικά ποιήματα τα αναζητώ ξανά και στη νέα έφοδο ρίχνουν νέους χυμούς ,τότε ξοδεύομαι.

Μη δημιουργική γραφή αδημιούργητη και δημιουργική και σαν αχειροποίητη τα μονοκοντυλιά φτιαγμένα και τα άλλα που αλλάζουν διαρκώς όπως τα σύννεφα κι όπως τα κύματα σαν να χύνεις καπνό σε μπουκάλι με νερό

Τώρα είναι η ώρα να ουρλιάξουμε ώστε να μας ακούσουν όλοι μας οι αρχαίοι πρόγονοι να βγούν από τα τάρταρα τις μακάριες νήσους να γίνει εδώ της περσέπολης-

Γιατί είναι βοή μέσα μας το ανέκφραστο που ψάχνει εκφραστική έξοδο να γαντζώσει στον κόσμο της γλώσσας να σπάσει το κουκούλι της χρυσαλίδας επειδή τα λόγια πετούν σπίθες πετούν στο φλογισμένο από την αναμονή

Μια χαρακιά στο κακό κάνει να αναβλύζει ωραιότητα

*

Θαλασσόξυλα ή θαλάσσια ξύλα

-Στα χείλη σου καθώς σβήνουν τη φλόγα του κεριού ανάβει η φλόγα του έρωτα -Η αιωνιότητα θα σε αλλάξει,θα σε κανει εσύ. -Η πένα αρπάζει από τα αιωρούμενα ,τα ερώμενα,και τα εκφράζει στην κίνησή τους.

-Ποιητική με των κυμάτων την τριβή των ακουσμάτων στα χαλίκια καθώς τσακίζονται μεταξύ ήλιου και πυθμένα μεμουσωμένα.

-Χαρταετό θα τον ανέβαζα ,να νιώσει την πλάνη του που δεν είναι αετός. -νησί μου άρνηση.Με την άρνηση ,πέρασε τις συμπληγάδες του Άδη’ άνω τελεία κι αλλάξαμε ζωή (είναι ο χεγκελιανός τρόπος να παράγεται έργο)

-φόρεσε ο ουρανός χαμόγελο δρεπάνι χείλη το λιανοφέγγαρο -ποτάμι με μιά όχθη είναι η ζωή πότε πότε θυμάται την άλλη που σιμώνει -το μουστάκι σαν υπογραφή σου λαδιά στο πανωχείλι -καθώς καίγονται τα κεριά στη θέση τους ο καπνός κάνει κοράκια

-νεροσυρμή στα σύρματα ο μίτος γίνεται γαζί στη σάρκα του ανέμου -βρόγχοι αφρισμένοι Αχέροντα κατεβασμένου στο σκούρο γαλάζιο το θαλασσωμένο -ψυχορραγήματα χάλκινα αγήματα οι καθρέφτες τρίμματα

*

Όνομα και πάχνη

Σε ονομάζω ακακία γιατί ποθώ Σε ονομάζω γήπεδο γιατί χορεύεις

Σε ονομάζω γιορτή γιατί παιδεύεις

Ώ λιγοστό μου βράδυ με κάνεις να μελαγχολώ

ω βράδυ μου θλίψη με κάνεις να πονώ

Σε ονομάζω αρχή γιατί λείπεις Σε ονομάζω βάσανο γιατί φεύγεις

Κάθε απόγευμα πίσω από τις κουρτίνες ένας ψίθυρος φέρνει

Κάθε γύρισμα του αέρα τη φωνή αλλάζει

Κάνε με άλογο κάνε με αναβάτη μαζί σου ιππέυω

Κοίτα το θαλασσοβάτη καθώς σε θωπεύω

Σε ονομάζω πράσινο γεφύρι περνώ

*

Η διαλεκτική της ωρίμασης ποιητικώς

Αναμέτρηση δυο σκιωδών υπάρξεων

η μιά που ψηλά κυματίζει

η άλλη που κάτω δειλιάζει

Μιά σπάθα ευλύγιστη κοφτερή ατσάλινη

Ένα φτωχό μαχαιράκι σχεδόν ξύλινο

κι ετρέχανε μες στη φωνή

ζευγαρώνουν οι στίχοι αναδιπλώνονται σαν εραστές

δίνουν τη μάχη του έρωτα της μνήμης του έρωτα

που πιά ο ποιητής στεριώνει όπως όταν

βγαίνει η φωτογραφία απ τα υγρά

το ποίημα κάνει την εμφάνισή του

από τα βάθη υγρής ψυχής

*

(Ευέξαπτη φυλή,εύφλεκτη φάρα ,η των ποιητών δεν έχει επιδερμίδα,όπου αγγίξεις πονά).

Με μουζικές σαν ακουστεί το βράδυ καθώς του σύννεφου βράζει η βροχή

μαζεύονται οι άγκυρες όρτσα πανιά απανωτά μοιράζονται χαρτιά λευκά ,γράφεται η μοίρα.

Ο στίχος επιχειρεί το ισοδύναμο του θανάτου όπως μάνα που μοιρολογεί το γιό της βάνει τόση ψυχή ώστε να βγει απ το χώμα,

κι ο στίχος θέλει ισάξια να σταθεί του έρωτα όπως κορίτσι που κεντά και ‘φαίνει στον αργαλειό φεγγάρια δέκα δυό του αγαπημένου της ισάξια να τον φέρει κοντά στην καρδιά της,

ο στίχος κονταροχτυπιέται με την έχθρητα στην μαλιάν του χάροντα ,πολέμου, κι ισάξιος να σταθεί στις Τροίες που απολείπονται, στις χάσεις των Αντώνιων Σαν άξαφνα ακουστεί.

Στη χώρα των κινδύνων την ώρα των κινδύνων ο ποιητής αγωνιωδώς μάχεται, με γλώσσα στα θεμέλια, η κορωνίδα της δημιουργίας ,συνέχονται τα νήματα της γλώσσας,τα παίρνει το δοξαστικό και μας λυτρώνει.

Μια διαρκής μεταφορά σαν δέσμη αστραπών στα νύχια του αετού,η ανώτατη αυτή συμβολική εικόνα πνευματικής καρποφορίας,ο κεραυνός στο εργαστήρι του ζωγράφου, Τολέδο σε κρατώ σε κάνω να υπάρχεις. μέσα στον χρόνο της σύνθεσης.

Με το επίμονο του ρυθμού τα πράγματα λαβαίνουν υπόσταση ,λύτρο η καταιγίδα του πνεύματος ,αγνιστική δαπάνη εν ελευθερία έλευσις.

*

Πόσο γλιστράει με θάνατο

αλατίζοντας το στίχο

ιαματικό αεράκι ,αύρα θεραπευτική

τρεμουλιαστή σταγόνα

άνεμος θαλασσινός διασχίζει

μίλια και μίλια αρμύρα και πικρό

είναι η ομορφιά που σωπαίνει

μαζί με ασφόδελους

οπιοφόρα λευκή μήκων.

*

Χώρα,

δυό πλατανόφυλλα που τα χαϊδεύει το κύμα

χώρα,

που από τους λόφους της, βύζαξαν οι αιώνες

κι ανατράφηκαν τα παιδιά της

χρυσάφια μαστών

από κορίτσια γινωμένο μούστο

Τί πίνω απ τις μαβιές σου ρώγες;

————————-

* ἴδε ό γλυκός άγών, ἴδε ό μακάριος συναλλαγμός, Θεοδώρου Στουδίτου Επιστολαί

Στερεότητα γης από αστάθεια

Έχει μέτρο ,είναι η μονάδα που μετρά την ανάσα των λέξεων. Έχει ρυθμό ,είναι ο τρόπος που συντίθενται οι μονάδες στο χρόνο της ομιλίας, της προσωδίας. Έχει αρμονία ,είναι η στοίχησις του ρυθμού στην ενότητα της σύνθεσης

Ramplas. Δομικά στοιχεία φράσης και δόμησις των φράσεων στην προοπτική του έργου. Το δόμημα του λόγου που αποκαλούμε ποίημα, όσο κι αν είναι ελεύθε

ρος στίχος υπόρρητα υποδορρείως έχει φλέβες έχει αρτηρίες. Μέσα του ο χρόνος κυλά σαν αυλάκι σαν ρυάκι σαν χείμαρρος σαν ποταμός σαν ωκεανός. Σαν κεραυνός. Σαν χρυσάφι σαν λάβα.
Σαν ροή γυμνών κοριτσιών στο κέντρο της Βαρκελώνης σαν ροή σάρκας εκεί που συνήθως ρέει λαμαρίνα λάστιχο γυαλί. Κοριτσίστικο δέρμα σφύζον πρόκληση έκθεση γύμνιας με πρόσχημα.

Προσχηματική της καλλιτεχνικής φωτογράφησης που ντύνει το γεγονός. Πληθυντική Εύα ευάριθμα γυμνά έπαρση σάρκας γιγαντιαίο σλάλομ ομορφιάς μετά την ομορφιά.

Έξωση από το φύλλο συκής απόταξη της ενοχικής του γυμνού του γδυτού. Σπάσιμο της παραδείσιας αρμονίας της εφησύχασις. Τα αυτοκίνητα οι πόλεις ξαναγίνονται άγριες. Αυτοκίνητα και κτίρια δαγκώνουν.

Δαγκώνει η ομορφιά με το αναρίθμητο γυμνό της στόμα. Η κόλαση ρίγησε. Η νεότης έχει ξεπαρθενέψει δια παντός. Το ποτάμι της κύλησε. Πρόγευμα για γυμνό στην άσφαλτο. Λάστιχο κορμιού.

Φαίνεται πως η ιστορία του κόσμου δεν γράφεται πια με λέξεις μήτε με εικόνες. Ξεχείλισε ο χρόνος του κόσμου. Το βιολογικό πλήθος άνθρωπος έσπασε τους δείχτες βιολογικών ρολογιών από υπερβολική επιτάχυνση και υπερυπερβολή πύκνωσης των πόλεων.

Είναι τόση και τέτοια η σκιά που ρίχνουν τα σώματα ώστε κανένα γδύσιμο δεν προσεγγίζει ως της σκιάς το ρούχο.

Το χαμήλωμα του ήλιου στον ορίζοντα έδωσε ευκαιρία στα μικρά αναστήματα να σκιάσουν απότομα τον κόσμο. Όση γύμνια τόσο το αναποκάλυπτο τόσο το μάτι υποφέρει στη σκιά το βλέμμα του φέρεται από τη σκιά βαθειά μέσα του του νοήματος. Σκιά στο βλέμμα του καλλιτέχνη όσο αν υποψιάζεται την τέχνη του.

Κλείνει το μάτι όμως τον περικλείνει η εποχή. Όσο ρίχνει την τιμή της σημασίας ανεβάζει την πτώση στα ύψη. Η γύμνια γίνεται αδιαπέραστη κι ότι η μνήμη απεκάλη επέραστη στην ανιέρωση στην τρύπα της εκκοσμίκευσης που ανοίχτηκε ξαφνικά με το κάψιμο του νοήματος. Ουλή του κόσμου καμμένο νόημα.

Στις άκρες του κόσμου περισσεύουν τα ναυάγια. Καρποί του χρόνου της εξατομίκευσης που το σκοτείνιασμα από πύκνωση τον αναγκάζει να ρίξει ματιές μέσα του. Ανοιγόμενος όμως εισρέουν μαζί σκοτάδια στα ήδη ενυπάρχοντα εκεί.

Εξυφάνσεις. Αυλακώνω το λευκό λαβύρινθο του χαρτιού. Νοητικές αυλακώσεις και επινοητικές. Άραγε ετούτο το σπάρσιμο ετούτο το κρύψιμο σπόρου θα βρει τρόπο να βλαστήσει να δει τον ήλιο της ημέρας;
Όταν πέφτει σκοτάδι στη γή πρέπει να αποφασίσουμε με ποιό όνομα θα μας φωνάζουν