Body...

Houthakker's strijd om een mooi gazonnetje in de wei.

Die duurt al jaren voort....

Momenteel, met de huidige veestapel van twee ezels, twee schapen, drie kalkoenen en een schare kippen, lukt het aardig,

 en voor het eerst sprak hij dan ook afgelopen jaar

vol trots over hoe mooi het er bij lag, zo bijna zonder onkruid en dat ze het

zo goed korthouden, gelijkmatig ook en lekker vol en vlak.

Enfin, je zou dr blij van worden.

Dit voorjaar bleek er een zwakke plek te zitten in de gelijkmatigheid van het gras.

Het weitje had natuurlijk zowiezo heel wat geleden met al die nattigheid.

Houthakker had dan ook wat afgemopperd over hoe ze alles weer vertrapten

en dat er niks van over zou blijven, moet je kijken, alles blubber,

 en we kwamen dr nog wel achter.

Het viel mee.

Op die zwakke plek na.

Nu heb ik 'm hoog zitten hoor; mijn houthakker,

en hij heeft er echt veel verstand van, 

van gras en hout en bomen enzo.

Maar wat ie toen deed was best een beetje eh...

zeg maar....tja...

Hij zaaide het gras in op de zwakke plek. 

En plaatste vervolgens prikstokken.

Waar hij grote slingers afzetlint aan knoopte.

Dat zal ze afschrikken, moet hij hebben gedacht....

Nope..

Dan ken je de kippen nog niet.

Die stonden al popelend te wachten toen hij het inzaaide..

Het dichttrekken van het hek door houthakker was voor hun het startsein:

De slingers waren immers al opgehangen;)

ETÙÙÙÙÙÙN!!

Het werd een janboel.

De kippen waren er niet vandaan te slaan, en ook de ezels kwamen kijken,

vertrapten alles en trokken het lint van de stokken.

Met lede ogen moest hij toezien hoe het duurgekochte graszaad

werd weggesnoept als was het strooigoed...

Tijd voor poging twee dus.

Opnieuw moest er gezaaid maar nu werd alles direct vakkundig toegedekt 

met vliesdoek en kregen de prikstokken een schrikdraadje.

De kippen liepen de volgende dag verbaasd over het doek.

je zag ze denken, beetje verontwaardigd ook...

Mijnheer van Rijswijk stootte één keer zijn neus aan het draadje

en liep vervolgens met een grote boog naar achterin de wei.

Durfde ook niet meer het hok in die avond.

Daar moest eerst behoorlijk voor gepraat worden....

Toen we terug kwamen van een weekje vakantie hadden ze nog wel een grapje uitgehaald,

de kippen.

Maar ach, dat waren maar kleine gaatjes, dat viel gelukkig mee,

en houthakker kon er ook wel de humor van in zien, gelukkig..

dagen, weken gleden voorbij, af en toe werd er beregend,

maar verder gebeurde er niets.

Het lag daar maar, dat grote geheimzinnige stuk doek.

Dus toen we afgelopen week heerlijk in de zon op het bankje schommelden voor de keet

bekende ik dat ik toch wel heel nieuwsgierig was geworden naar wat er nu allemaal

onder dat doek was gebeurd..

"wanneer had je nu eigenlijk die spectaculaire opening van je nieuwe sportveld gepland?"

vroeg ik dan ook een beetje spottend,

 in de veronderstelling dat hij ook nog niet wist hoe het eruit zou zien.

Oh, maar ik heb het allang een keer gemaaid hoor, was zijn antwoord.

Tot mijn verbazing.

"het moet alleen nog wat body krijgen" 

dochter lag in een deuk en riep "whahaha,

dan moet je er bodylotion op smeren zeker!?" 

en ik.. 

ach ja...

 sorry hoor,

ik denk altijd in plaatjes;)

-wordt vast vervolgd...-

Weer helemaal wakker...

Na het spannende avontuur met de mus en de cavia was ik moe maar voldaan

in bed gekropen. 

Het wilde dan wel geen winter worden, maar ach.. het was toch wel erg vroeg donker

en heel kort dag.

En ik weet zeker dat ik de wekker zette, dat controleer ik altijd dubbel voor ik mezelf

stevig en diep onder het dekbed stop, maar eerlijk, misschien negeerde ik het alarm,

en draaide me nog eens om. Of was de snooze knop gewoon kapot, ik weet het niet.

Echt niet.

Hoe dan ook

Op een goede morgen werd ik wakker

en dacht zonnestralen door het gordijn te zien ..

Not..

Er stond een Koude Gure Noorden Wind,

die slagregens meebracht en ijzige korrels hagel.

Die de golven woest liet beuken op het strand en de polderluchten dreigend donker kleurde....

Maar vanmorgen...

..piepte ik er al heel vroeg tussenuit

en zag de polder wakker worden onder een helderblauwe lucht.

Een groene specht vloog golvend voor me uit terwijl mijn wielen over het asfalt rolden.

 Ik zag de schapen met hun lammetjes aan de polderdijken,

een buizerd werd verjaagd door ongeruste kievietsouders,

twee grote meeuwen pikten aan een dode vis aan de kant van de weg.

Het pad door de duinen was adembenemend mooi;

konijntjes huppelden door het gras en mijn fiets vond de weg naar de zee,

ruisend in de verte.

Met de wind in mijn rug reed ik terug naar huis.

Genoten. 

Heerlijk....

Ik ben weer helemaal wakker!

Van de Mus en de Cavia..

Ik zit achter mijn laptop in de kamer als ik diep in mijn onderbewustzijn een vreemd geluid bespeur, eerst nog onopgemerkt, even later kijk ik geërgerd achter me, wat doet die hond nu weer vreemd.

Ik typ weer door waar ik was gebleven, en dan is het er weer; een soort dof getik. Wat is dit toch.

Ik kijk opnieuw achter me. Het is muisstil in huis. Hond slaapt. Oudste zit aan de keukentafel te werken en dochter hangt in de stoel met ogen op smartphone stand.

Dan ineens…ik geloof mijn ogen niet en kijk nog es goed.

Vanachter het zwartgeblakerde ruitje van de kachel kijken twee kraaloogjes me aan. 

Een Mus!

Als in een grijs-zwart gefilterd schilderijtje. Een stilleven lijkt het.

Ik gil het uit; nee dit geloof je niet, moet je hier nu zien, kijk nou joh!!!

 Grijp mijn telefoon en schiet uit mijn stoel om het van dichtbij te bekijken. 

Dan komt alles in actie; Mus fladdert de zwarte kacheldiepte in en ik roep

“doe die hond naar buiten, doe weg dan!!” 

Terwijl aangevlogen oudste al bijna het deurtje van de kachel vastpakt en dochter hond bij zijn halsband grijpt. In een tel trekt hij het deurtje open en geeft een gil van schrik omdat Mus via zijn gezicht de kamer in fladdert, samen duiken ze achter de stoel en na enig gegraai heeft ie ‘m in zijn grote mannenhand; een Angstig Hijgend Stoffig Geworden Mus. 

We lopen gedrieën naar buiten om hem de vrijheid te geven, maar mus blijft zitten op zijn inmiddels vlakke hand. Snaveltje open, happend naar lucht, 

totaal in shock constateren we.

 “Oma” roep ik, “breng ‘m naar oma” 

en terwijl we in colonne naar Buurvrouw-oma’s voordeur lopen, schiet me de cavia te binnen. 

“eind van de week is ze uitgeteld” had ze nog gezegd, toen ze er voor een paar dagen tussenuit ging deze week “maar ze zou je best deze dagen al kunnen verrassen”..  

Dat was niet gebeurd, maar met dit gegeven in mijn achterhoofd loop ik even langs de caviakooi voor ik naar binnen ga. En daar zie ik twee kleintjes rondhuppelen, 1 bewegingloos bolletje liggen en daarnaast een mini beestje op apegapen met nog een klein beetje stuiptrekkingen.

 Ooow…  

ik vlieg naar binnen waar inmiddels oudste en dochter in de deuropening van haar slaapkamer hun verhaal staan te doen met Mus. Buurvrouw-oma zelf klimt gehaast en met haar op slaapstand uit haar verstoorde middagslaapje, duikt haar bril en gehoorapparaten op en mompelt ondertussen “altijd fijn als je nodig bent”. Ik val alles en iedereen in de rede met het caviagebeuren waarop ze een verbouwereerde oudste met Mus op hand voorbijloopt en roept “eerst de kraamvrouw.”

Eenmaal bij de cavia-kooi aangekomen pakt ze de levenloze boreling op, luistert even, schudt wat en zegt droogjes “ Nee...die heeft dag gezegd”. Waarop de volgende wordt opgepakt, bekeken en terwijl ze ook hier aan voelt constateert ze hardop en bedenkelijk fronsend: “die zegt nog geen hallo.”

Hij mag mee de keuken in. gauw, een schaaltje water, en met in de ene hand een baby cavia pakt ze met de andere hand de ketel warm water van de kachel. Een schaaltje wordt gevuld, wat koud erbij, en hup, daar gaat mini in de tummytub. 

Even is het stil, dan spartelen zijn pootjes en geeft hij een kreetje. 

Ze masseert hem, geeft wat tikjes, wrijft hem droog, en blaast wat adem in zijn neusje.

 Dit ritueel herhaalt ze een paar keer en Mini komt weer wat tot leven. 

Terwijl oudste achter haar nog steeds met Mus op zijn inmiddels volgepoepte hand staat, 

  

wordt er een pannetje gepakt, wat zacht papier erin en daar gaat Mini op de kachel.

 “Ik doe niets anders” zegt ze, terwijl ze bezig is, “dan wat zijn moeder zou doen”, en Cavia strekt zijn pootjes. Hij valt om, en richt zich weer op. Hij piept wat, er zit leven in. Om deze hele tragikomedie nog hilarischer te maken roept Poter, de papegaai vanuit de kamer: “wie is daar?”  

“wie daar is?...”  antwoordt  Buurvrouw-oma, met mini cavia weer in haar handen voor wat newborn massage “ een wit met zwarte cavia… als ie hallo wil zeggen…” 

Mini gaat weer op de kachel en terwijl zij naar de cavia-kooi loopt, want wie weet wat de kraamvrouw nog meer voor verrassingen heeft,  kan onze aandacht weer even naar Mus, die inmiddels anders uit zijn ogen kijkt. Of het door die aandacht is, dat ontgaat ons, 

maar ineens fladdert hij op, richting keukenraam.

 Ik buig me direct over de wasbak vol sop en gil “pak em dan, straks verzuipt ie alsnog…”

Hijgend landt Mus in het raamkozijn, precies op de plek waar aan de andere kant van het raam de vogelvoederplank staat.

Nou, das mooi dan, zeg ik. Hup het raam open, die is dr weer klaar voor.

We openen het raam en mus hipt naar buiten. Zit nog even versuft om zich heen te kijken en in een tel vliegt hij op en verdwijnt.

 Dag Mus Dus.

Hè hè… ik moet hier even van bijkomen, en realiseer me ineens dat ik moest werken deze middag.

Als ik opgefrist en met jas en tas opnieuw even bij Buurvrouw-oma naar binnen loop staat ze met dochter over het pannetje-op-de-kachel gebogen.

Inmiddels liggen er drie mini’s.  

Want, zo legt ze uit, hij moet natuurlijk ook weer het geurtje krijgen van z’n broertjes.

 Mini zelf doet ’t weer, hij piept, knort en beweegt. Maar hij valt ook om, dan naar links, dan naar rechts. Hersenletsel, constateer ik beroepsmatig. Als die ’t maar redt…

En met heel dit verhaal fiets ik naar mijn werk. Waar ik het tijdens het avondeten in geuren en kleuren vertel aan de cliënten. “Dus als je vannacht iemand hoort hoesten buiten…”besluit ik, “dan weetje ’t hè… das dan die Mus, met nog een beetje roet in zijn longen”

Ze liggen in een deuk…

 Kortom...

Wat een dag weer mensen, 

ik zei het al…nooit saai hier..

In en om thuis..

Ze bakte een appeltaart,

zo heerlijk, een dochter die graag bakt;)

Het was voor een feestje, 

maar eerst even dit,

Mooie roosjes van appel, 

die op facebook "langskwamen"

dat moest ook even geprobeerd worden door haar natuurlijk,

zo mooi en goed gelukt!

(en lekker..)

Feest dus..

Al zolang had hij uitgekeken naar deze dag.

10 jaar, wat een eind al, en wat een grote stoere jongen wordt hij!

Bijna dagelijks moet hij beloven nog met me te blijven knuffelen tot ie het huis uit gaat.

Iets wat hem nu nog geen enkele moeite kost gelukkig. Maar wat wordt hij groot,

man wat gaat dat hard!

Hij weet precies hoe hij het hebben wil;

ontbijt op bed graag..

(met kado)

Ja hoor, het aftelschema is vol..

Een leuke dag was het, precies midden in de herfstvakantie.

Wel vermoeiend, aangezien hij een aantal dagen niet he-le-maal lekker was,

hoesten, keelpijn en nog meer van dat.

De dag erna dus lekker op de stoel met poes op schoot en een filmpje aan,

beetje bijkomen.

Hij is erg van de filmpjes; vissen, Freek Vonk, klokhuis.

Maar ook wat stoerdere filmpjes, er is ook zoveel te zien en te vinden, en met twee oudere broers

en een zus ziet hij niet anders dan mobiel vertier.

Ik merk dat het ontzettend trekt, al die schermpjes, en vind het weleens moeilijk hierin

de juiste grenzen te vinden. Het leeftijdsverschil is aardig groot, toen de oudsten zijn leeftijd hadden,

was er helemaal nog niet zoveel te doen op internet, en hoefde ik lang niet zoveel te pushen

om te gewoon te spelen, bovendien was er ook altijd wel een (vervelend;) broertje of zusje in de buurt ter vermaak..

Hoe doen jullie dat eigenlijk?

Afgelopen zaterdag stond ik samen met Kris op het bijbelfestival.

Te workshoppen.

Zo'n gave poster was er gemaakt,

helemaal echt;)

En de locatie was ook al zo leuk; de Fabrique in Utrecht.

Eerlijk gezegd heb ik er niet zo heel veel van gezien, de worskhopruimte zat

continue vol, ook wel weer fijn natuurlijk, een leuke ervaring!

Mijnheer van Rijswijk#selfie

Het gaat goed met de ezels! Ze scharrelen de hele dag door de wei,

altijd bij elkaar in de buurt, net een siamese tweeling. Met toch af en toe

nog wat irritatie omdat hij het niet kan laten haar lastig te vallen.

Maar gelukkig niet al te erg meer.

En ze kunnen toch ook niet zonder elkaar dus...

De kippen.

Bijzondere beesten zijn dat toch, ik mag er graag naar kijken.

Kijk als je dan zo'n kip ziet drinken, das toch knap, zo op je tenen!

Ik krijg sterk de neiging om er armpjes bij te tekenen;)

Het bruine kipje (die bruine zijn nog het meest bijzonder vind ik)

stond maar wat te staan daar. Roerloos stil, wel tien minutenlang. 

Ook toen ik dichterbij kwam, en tegen 'm (haar) praatte..

Ik vroeg natuurlijk, wat doe je daar nou, waar sta je op te wachten, wat is er toch?

Wat bleek; ze stond gewoon te luisteren naar de molshoop,

waarschijnlijk in beweging voordat ik aan kwam lopen.

En misschien een lekker wormpje in 't vooruitzicht?

De keet;

Nog steeds heel blij mee.

En iedere avond, of inmiddels middag, staat de zon er zo heerlijk op.

Zelfs in het donker geeft ie nog een beetje licht, gewoon door de maan ofzo.

Zo'n schattig gezicht.

Maar nog steeds niet in geslapen overigens.. zal wel volgend jaar worden.

Mij te koud nu;)

Het herfstlicht is weer zo mooi nu,

schijnt vrolijk naar binnen en geeft overal danslichtjes op de muur.

Ik hou van de herfst. 

Vooral als de zon schijnt..

Kijk, de pompoen die jongste maakte, is een oud mannetje geworden

Er is nog zoveel te zien buiten.

De geraniums doen het nog steeds!

Na de vakantie mocht ie trakteren, en oh, ik was het totaal vergeten:(

(hij trouwens ook hoor)

dus mocht het dinsdag, en werd het een papa-zoon activiteit

op de maandagavond.

 samen maakten ze mummiebroodjes.

Zo lief..

Buurvrouw-oma was een paar dagen weg,

dus mochten we op de beestenboel passen. 

Robbie raakt er al aardig aan gewend; eerder piepte hij altijd van heimwee,

tegenwoordig weet ie zijn plekje op de bank al,

en de afgelopen nachten sliep hij zelfs hier, gezellig hoor!

Voor haar keukenraam voert ze de vogels, 

leuk die mussen, het worden er met de dag meer,

hele zwermen vliegen op als je er langs loopt..

die komen de winter wel door straks..

En zo lagen ze er vanmorgen bij, heerlijk samen in de zon,

schattig toch?