BADminton

Χτες αγαπητοί αναγνώστες ήταν ίντρο ντει στο μπαντμιντον. Θα αναρωτιέστε φυσικά τι σχέση έχω με το μπάντμιντον και θα έχετε ένα ποιντ. ΚΑΜΙΑ, η συγκάτοικος όμως είναι μέλος σε κλαμπ και με κουβάλησε γιατί όλα τα μέλη έπρεπε να κάνουν νταμπλ με έναν άσχετο (έπαιξε δωροδοκία σοκολάτας, i am an easy sell what to say?).  Μετά από το χτεσινό δε νομίζω να επαναλάβει το σφάλμα, γιατί ενώ το περίμενα οτι θα ήμουν άχρηστη απλά ξεπέρασα εαυτόν *feeling proud*.

1. Μαλάκα πώς είναι δυνατόν να πάρω στα σοβαρά ένα "σπορ" που το μειν αντικείμενό του είναι αυτό:

 

ShuttleCOCK? SERIOUSLY? Και μετά θες να είμαι σοβαρή και να μην κάνω σχόλια?

2. Η μόνη μου επαφή με ρακέτα είναι το καλοκαίρι που παίζω στην παραλία με τον μπρο (μακριά από άλλους γιατί είμαστε άτομα που σεβόμαστε τον κολυμβητή και ξαπλωτό κάτω από ομπλέλα, διαβάζω βιβλίο, παίζω τάβλι, ακούω μουσική, πίνω φραπέ αμέριμνο άνθρωπο που το τελευταίο πράγμα που θέλει είναι να ακούει τακ τουκ και να φοβάται μη φάει καμιά αδέσποτη γιατί μερικά ζώα χρησιμοποιούν μπάλα του τένις για να μετατρέψουν την παρελάση κορμιού σε challenge -ξεφεύγω όμως-). Οπότε η ρακέτα του μπαντμιντον δε μου ήταν και πολύ γνώριμη και κάθε φορά που έπρεπε να χτυπήσω του "πουλί", ας πούμε έριχνα άσφαιρα. 

3. ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΣΕΡΒΙΣ? Όταν είσαι η b2f προφανώς αδύνατο. Με καμία δύναμη δε μπορούσα να χτυπήσω το "πουλί" (λες να ήταν κανένα υποσυνείδητο συναίσθημα που να με εμπόδιζε να είμαι βίαιη towards the shuttlecock?) και αν τύχαινε και το πετύχαινα είτε πήγαινε προς λάθος κατεύθυνση γιατί προφανώς κρατούσα λάθος τη ρακέτα και στεκόμουνα λάθος κτλ είτε δεν περνούσε καν το διαχωριστικό δίχτυ.

4. Η συγκάτοικος με έκανε σπανγκ με τη ρακέτα! Είπα στους παρευρισκόμενους οτι δίνουμε μεταμεσονύχτιο σοου έναντι κατάλληλης αμοιβής και έμειναν να με κοιτάζουν με βλέμμα αγελάδας. Μιας και είχα πάρει φόρα, "έσπασα" ένα δυο "shuttlecocks" που πήγαν να μου το παίξουν έξυπνοι, και η συγκάτοικος μου έριξε κατσάδα. Μάλιστα μου απαγόρευσε να τρομοκρατώ ανυπεράσπιστα αρσενικά πφφφφφφφφφφφ party pooper. Πώς να διασκεδάσω αφού στεκόμουνα εκεί πέρα χωρίς να πιάνω "πουλιά" στον αέρα και δε με άφηνε να συζητώ με κανένα γιατί στο τέλος δε θα της μιλούσε κανένας στο κλαμπ. 

Συμπέρασμα: Δεν είμαι για ομαδικά σπορ ούτε για ομαδικές συναντήσεις. It seems to me that i have one person per day (to interact with) tolerance. 

Να τα πούμε?

Meeehhhh, ούτε που θα καταλάβει οτι την κάνω για το νησί του ήλιου και του φαγητού!
(και της οικογένειας φυσικά γκούχου γκούχου!)

BRO at the museum part 1

Ο μπρο αποφάσισε οτι θέλει ακόμη μια φορά να τον κάνω ρεζίλι στο μπλογκ μου και ποια είμαι εγώ να του αρνηθώ τέτοια χάρη? Θέλει λοιπόν να σας γράψω τις επικές επισκέψεις μας σε διάφορα μουσεία και τα επακόλουθα. This is for you bro ;-)

Πρώτη φορά που ήρθε στη Φλατλαντ λοιπόν, πετούσα από τη χαρά μου γιατί επιτέλους θα είχα παρέα να παω στο μουσείο του Van Gogh, μιας και όλοι οι φίλοι μου είχαν ήδη παει και δεν ήθελαν να κάνουν ολόκληρο ταξίδι για να ξαναδούν τους πινακές του.

b2f: Μπρο! Θα πάμε και Αμστερνταμ, τι θες να κάνουμε? Μια μέρα δική σου μια μέρα δική μου  as usual.
μπρο: Θέλω να με πάρεις σε τζείνο τον τόπο που γράφει με μεγάλα γράμματα
I AMSTERDAM να φκάλω φώτο τζαι στην red light district τζαι στο hard rock cafe. Εσύ πού θέλεις να πας? Let me guess, σε κανένα μουσείο πάλε να χάσουμε τη μέρα μας να θωρούμε σχεδιάκια.
b2f: Ντουντ suck it up, θα πάμε και θα πεις και ένα τραγούδι, θα σε μάθω για τη ζωή του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου που με την τεχνοτροπία του έγινε ένας από τους αναγνωρισιμότερους καλλιτέχνες (μπλα μπλα μπλα), ξέρεις οτι ήξερε από πάντα πως θα αναγνωριστεί κρίμα που δεν τα κατάφερε όσο ζούσε (μπλα μπλα μπλα), τον συντηρούσε ο αδερφός του που είχε γκαλερί, φαντάσου την τραγικότητα ο αδερφός σου που έχει γκαλερί να μην μπορεί να προωθήσει τα έργα σου (μπλα μπλα μπλα), προς το τέλος της ζωής του τα έπαιξε λιγάκι και έκανε απόπειρες αυτοκτονίας, η πρώτη απέτυχε και έχασε το αυτί του η δεύτερη όχι, μέσα από τα έργα του μπορείς να τα δεις όλα αυτά (μπλα μπλα μπλα)
μπρο: Ιντα βλάκας ούτε να αυτοκτονήσει να ησυχάσει η κκελέ μας να κάμει πιο λιους πίνακες να μεν νεν ανάγκη να βουρούμε τα μουσεία εν εξόρτωσε πφφφφφ άτε σκάσε τωρά τζαι έπρισες μου τα τζαι πε μου πόσα λεφτά να φυλάξω για το Αμστερνταμ γιατί πάλε εφάαμεν τα ούλλα την πρώτη μέρα των διακοπών, μαλάκα είμαστεν τέλλια ζωα.
b2f:Θέλουμε τόσα για το τρένο, τόσα για φαί, τόσα για το τραμ τζαι 15 ευρώ για το μουσείο
μπρο: ΟΙ ΛΑΟΜΟΝ που εννα δώκω 15 ευρώ για να μπω μες το μουσείο να χάσω την ώρα μου, να σου σέσω σις να παεις μόνη σου τζαι εγώ εννα δκιανεφτώ στο Αμστερνταμ!
b2f:Κάναμε συμφωνία μια μέρα οτι θες εσύ μια μέρα οτι θέλω εγώ, θα πάμε! 
μπρο: Ενόμιζα οτι ήταν να ήταν πέντε ευρώ η είσοδος οι 15 απαναγία μου, ελπίζω να μας διούν τζαι φαί μες το μουσείο!

[Επειδή η συμφωνία είναι συμφωνία, ο μπρο έσκασε και υποχώρησε! Φαν φακτ: εκείνη τη χρονιά όταν ήρθε επίσκεψη ήταν κοντά στα γενέθλια της βασίλισσας όπου εδώ πέρα γίνεται μεγάλο πάρτυ και επειδή θα ερχόταν ο Τιεστο στην πλατεία που είχαν τα γράμματα, τα μετακίνησαν σε διαφορετική τοποθεσία οπότε ο μπρο έμεινε με δυο χείλη καμένα και έγινε ο χαμός, το τι άκουσαν τα αυτάκια μου δε γράφεται εδώ μέσα]

Στη σειρά για την είσοδο στο μουσείο:
μπρο: Μαλάκα, τούτοι ούλλοι οι φαλλαρισμένοι, τάχα μου art lovers κάθουντε τζαι περιμένουν μες τον ψόφο να μπουν στο μουσείο, οι μάνα  μου χάνουν τέλλια
b2f: Εσύ να τα βλέπεις ρε βλήμμα που μου κάνεις το δύσκολο και μου έφαγες τα αυτία από την κλάψα. Μια που κουράστηκες να στέκεσαι, μια που κρυώνεις και κερασάκι που κλαις το 15ευρω γιατί θα μπορούσες να αγοράσεις ακόμα ενα πιν από το hard rock cafe. ΠΡΙΧΤΗ
μπρο: Θέλω να δείξω τη δυσανασχέτιση μου και την κάθετή αντίρρηση μου στο καταπιεστικο καθεστώς
b2f: Σιγά ρε Μπουμπουλίνα θα σπάσεις κανά νύχι
μπρο: Θύματα ρε θύματα, δηλαδή θέλεις να πεις τωρά το κάθε κεφάλι είναι 15 ευρώ, κάτσε να κάνω μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς, έχει σίουρα 100 βλάκες δαμέ, που 15 ευρώ ο καθένας 150 ευρώ? Χμμμ εν μου φαίνουνται πολλά...
b2f:Thank god you have the looks dude! 1500 ευρώ
μπρο: Είμαι κούκλος ξέρω το
b2f: Ψώνιο -.-
μπρο: Στο θέμα μας, άμαν έχει 1000 επισκέπτες κάθε μέρα το λιγότερο, αμαναμου φκάλλουν λίρα άκοπη! Εν το χωρεί ο νους μου γιατί να τα διούν στα μουσεία ρε φίλε?

[Με αυτά και με κείνα φτάνει η σειρά μας πληρώνει ξεφυσώντας και μπαίνουμε στο μουσείο επιτέλους. Κατά την είσοδο μαθαίνουμε οτι έχει special exhibition του The starry night που το δανειστήκανε από το ΜΟΜΑ και μας δίνουν  complementary audio guide, γιουχου!]

Μια ώρα αργότερα που τελείωσε η περιήγηση του the starry night....
μπρο: Έχω να κάνω μια εξομολόγηση... Νόμιζα οτι θα βαρεθώ τρελά αλλά η έκθεση ήταν ακριβώς οτι έπρεπε, μια ωρίτσα, είχαμε και το audio που μας εξήγησε την έμπνευση του μπορώ να πω οτι μου άρεσε και εντάξει μπορει να επρίουμουν γιατί εν εξωφρενική η είσοδος αλλά εν εσσυλλοβαρέθηκα πάντως για έτσι μιτσή exhibition εν πολλά τα λεφτά πάλε. Ενιγουει, πάμε?
b2f:(με ύφος duh) Ντουντ, αυτό ήταν τα προκαταρτικά, έχει ακόμα τρεις ορόφους το μουσείο!

μπρο: Ε ΟΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! Αν νομίζεις οτι έχω σκοπό να φαω ούλλη τη μέρα μου στο Αμστερνταμ μες το μουσείο είσαι γελασμένη έχεις ΜΙΑ ώρα τζαι μετά φέφκουμε που δαμέσα άκου τζαμέ τρεις ορόφους που μιαν ώρα ο καθένας εννα τζοιμηθούμε δαμέσα.
b2f:Μα..
μπρο: Με μα με μου, να έρτεις με τον pretentious φίλο σου δαμέσα ξανά, εγώ εννα κάτσω δαμέ να σε περιμένω τζαι σε μιαν ώρα you better be here αλλιώς εννα γίνει χαμός λαλώ σου το.
b2f:Δώσαμε τόσα λεφτά...
μπρο: 59 λεπτά, σταμάτα να διαφωνείς τζαι πίεννε να δεις τέχνη!

[Τι να κάνω η καημένη έσκασα και έκανα speed tour τους υπόλοιπους πίνακες, από τότε έχω ξαναεπισκεφθεί το μουσείο αρκετές φορές αλλά ποτέ ξανά με τον μπρο, ο οποίος είναι να μη θυμηθεί τα 15 ευρώ, αρχίζει την κλάψα και μου σπάει τα νεύρα το ζώον]

Someone Like You (NOT)

Σας έτυχε ποτέ να ακούσετε ένα τραγούδι στο ράδιο και να πείτε:"Πω πω! Πολύ πιασάρικο αυτό το τραγουδάκι" και να σας κολλήσει έστω και αν δεν είναι του γούστου σας? Προσωπικά μου έχει τύχει πάμπολλες φορές τελευταία για παράδειγμα το κόλλημα είναι το Take me to church. Δε θα μιλήσω όμως για ευχάριστα μουσικά ακούσματα σήμερα φίλοι μου αλλά για ακούσματα που για μένα είναι σαν διαφημίσεις του Τζάμπο. Ακούσματα που με κάνουν να θέλω να ξεριζώσω τα αυτιά μου, μου γυρίζουν τα μάτια και τα άντερα ανάποδα, με κάνουν να προτιμώ να ακούω καμπάνες (διάβασε προηγούμενο ποστ αγαπητέ αναγνώστη άμα δεν καταλαβαίνεις το σοβαρό της κατάστασης!) και επειδή μπορώ να συνεχίσω επ'άπειρον θα σταματήσω εδώ.

Το τοπ στη λίστα μου (η λίστα θα έχει μόνο το τοπ γιατί μετά την αναφορά και την ανάλυση θα χρειαστώ την υπόλοιπη μέρα για να καλμάρω τα νεύρα μου) είναι το χιτάκι του κάθε πικραμένου της Αντέλ, Someone like you.Όταν το ακούω παθαίνω κάτι, προτιμώ να μου κάνουν χαλάουα με κρύο κερί (girls you get me), να πάω για καθαρισμό δοντιών στον οδοντίατρο, να κάτσω και να μιλήσω με Γάλλο στα αγγλικά και να προσπαθήσω να καταλάβω τι θέλει να πει, να φαω φαι για vegans, να βγώ και να ποδηλατήσω μες το χιόνι χωρίς γάντια με τον αέρα να φυσά κόντρα, να δω όλο τον κύκλο "Μπρούσκο" μονοκοπανιά.

Μερικοί θα αναρωτηθούν γιατί αυτή η έντονη αντίδραση παιδάκι μου, και μας δε μας αρέσουν τραγούδια αλλά δεν κάνουμε έτσι!

Πρώτον: Αν δεν το καταλάβατε ακόμα είμαι Ντραμα Κουιν, και υπερβάλλω λιγουλάκι όταν λεω τον πόνο μου.

Δεύτερον: Αυτό το τραγούδι αγαπητοί μου είχα την ατυχία να το ακούσω πρώτη φορά όταν ταξίδεψα με "αγαπημένη" συνάδερφο στο πρώτο μας συνέδριο παρέα όπου μοιραστήκαμε μια καμαρούλα μια σταλιά 2χ3 (κόχι και λατρεία-παρασύρομαι όμως και δεν κάνει-). Η μαντάμ έφερε μαζί της το συγκεκριμένο σιντι γιατί της το είχε κάνει δώρο το γκομενάκι και μαλάκα έπαιζε στο ριπιτ ΟΛΗ ΜΕΡΑ! Το πώς άντεξα και δεν έριξα το σιντί μαζί με το λαπτοπ από το παράθυρο ένας Θεός ξέρει, πάντως το θεωρώ μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα μου επιτεύγματα, άξιο αναφοράς και σε βιογραφικό μη σου πω. Μόνο και μόνο αυτό είναι αρκετό να μισήσει κανείς το τραγούδι κατά την άποψη μου.
Στην αρχή άκουγα μόνο τη μελωδία, ε μετά από κανένα τριήμερο (ήτανε μια βδομάδα το καταραμένο το συνέδριο) με το μάτι του τρελού (που η άλλη αγνοούσε επιδεικτικά) είπα να ακούσω και τα λόγια. Ε, αυτό ήταν! Τι στον κόρακα λέει τώρα αυτή και από ποια ταινία του Ντίσνευ το ξεσήκωσε όλο αυτό?

Ας το πάρουμε αναλυτικά το θέμα όμως:
Στην αρχή αυτή μιλάει τάχα στο γκομενάκι (ας πούμε στο τηλέφωνο) και του λέει άκουσα οτι βολεύτηκες με μια άλλη και παντρεύτηκες κιόλας, έκανες τα όνειρα σου πραγματικότητα με μια άλλη. Με λίγα λόγια, δε σου έκανα εγώ που χαραμίστηκα τόσο καιρό δίπλα σου, σε στήριξα σε έμαθα να ντύνεσαι σαν άνθρωπος, σου μαγείρευα και σε έμαθα να συμπεριφέρεσαι για να με παρατήσεις και να παντρευτείς την επόμενη βρε άχρηστε --οκ οκ επαρασύρθειν αγαπητοί--.
Μέχρι εδώ καλά, κάνουμε περιγραφή μιας κατάστασης που μερικοί από μας έχουμε ζήσει σε κάποια φάση οπότε οκ, να το φάω το παραμύθι.
Στην επόμενη όμως μας τα χαλάει η αγαπητή Αντέλ γιατί λεει οτι εμφανίστηκε φάντης μπαστούνι στο σπίτι του ακάλεστη κιόλας γιατί δε μπορούσε να μείνει μακριά του ελπίζοντας πως άμα τη δει θα θυμηθεί τι είχανε θα καταλάβει οτι δεν τη ξεπέρασε και μετά θα ζήσουν happily ever after. Ε ΠΟΤΕ! δηλαδή, σε παράτησε, τον παράτησες whatever δεν έχει σημασία αλλά τώρα που έμαθες οτι είναι με άλλη αποφάσισες οτι τον θες και δε μπορείς μακριά του βρε βλαμμένη? Δε μας χέζεις λεω γω?Ντουντ, δεν είσαι στο δημοτικό να περιμένεις τον πρίγκιπα είσαι κοτζάμ γυναίκα και πρέπει να ξέρεις οτι οι πράξεις σου έχουν συνέπειες.
Και εκεί που φορτώνεις αγαπητοί μου γιατί λες τι μαλακίες είναι αυτές που ακούω μπαίνει στο ρεφραίν η αθεόφοβη και γίνεται ο χαμός!
Δεν πειράζει βρε, γιατί θα βγω εκεί έξω και θα βρω έναν άλλο ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ, καλή ζωή να έχεις αλλά μη με ξεχνάς σε ικετεύω, στη ζωή η αγάπη είτε κρατάει είτε πληγώνει (αυτό σε περίπτωση που δεν το κατανοήσαμε επαναλαμβάνεται πεντέξι φορές).

Μετά από πολύ εσωτερικό ψάξιμο, γιατί το ράδιο για μια περίοδο έπαιζε αυτό το τραγουδάκι κάθε μια ώρα για να το εμπεδώσουμε και ο εγκέφαλος είχε καεί, έφτασα στο συμπέρασμα οτι το τραγουδάκι δεν αντέχεται από μένα προσωπικά γιατί πολύ απλά δε μπορώ να ταυτιστώ (οι λόγοι θα γραφούν στο μέλλον στην αυτοβιογραφία μου, μπρο εσύ θα την γράψεις γιατί άμα τη γράψω εγώ θα φανώ ψώνιο).

Φαν φακτ: Μερικούς μήνες αργότερα (από το μαύρο συνέδριο), βρέθηκα σε ένα άλλο πρόγραμμα. Εκεί γνωρίστηκα με ένα παιδί που είχε (και είχα) ελπίδες να γίνει μελλοντικό γκομενάκι, ως εδώ όλα καλά. Ένα βράδυ με ξεμονάχιασε (άλλο που δεν ήθελα) πήρε και ένα αιπαντ μαζί μας και με οδήγησε σε μια ωραία τοποθεσία με θεα, κατσάμε σε ένα παγκάκι και μου λεει περίμενε να βάλω μουσική. Και εκεί που με είχε έτοιμη στο πιάτο παιδιά τι μου βάζει να ακούσω ο αθεόφοβος? Ω, ΝΑΙ!! Το someone like you, δε νομίζω να χρειάζονται περισσότερες λεπτομέρειες, μετά από αυτό άκουσε ένα δεκάλεπτο κήρυγμα παύλα ανάλυση για τις απόψεις μου γύρω από το τραγούδι και μετά την έκανα με ελαφρά. Ακούς εκεί να μου βάλει το someone like you το βλήμμα!

Εσείς έχετε κανένα τραγουδάκι που σας κάνει να βγάζετε τσούνες στο άκουσμά του?

Για ποιον χτυπά η καμπάνα?

 Ο μπρο αρνήθηκε να το διαβάσει αν δεν ανέβαζα το τραγούδι και επειδή δε μπορώ να χάνω αναγνωστικό κοινό υπέκυψα. ΕΚΒΙΑΣΤΗ!

Έχετε σίγουρα ακουστά το μαρτύριο της σταγόνας, εν συντομία: Ένα άτομο μπορεί να τρελαθεί ακούγοντας σταγόνες να πέφτουν ρυθμικά από τη μισάνοιχτη βρύση (εντάξει το μαρτύριο της σταγόνας έχει να κάνει περισσότερο με κινέζικο βασανιστήριο (φενκς Βεατρίκη) που έδεναν εκεί πέρα ένα φτωχούλη και άφηναν σταγόνες να πέφτουν στο μετωπό του κάνοντας τον να πιστεύει οτι θα του ανοίξει τρύπα στο κεφάλι και οδηγώντας τον στην παράνοια) αλλά και μια ανοικτή βρυσούλα κάνει τη δουλίτσα της κατά τη γνώμη μου!

Από τον Ιούλιο αγαπημένοι συμπλόγκερς η υποφαινόμενη ζει καθημερινά το μαρτύριο της καμπάνας, και μόνο που το γράφω παθαίνω πατατρακ! Τον Ιούλιο όπως ξέρετε όσοι με διαβάζετε με θρησκευτική ευλάβεια μετακόμισα σε νεο σπίτι το οποίο είναι ναι μεν σε κεντρική τοποθεσία, πολύ ωραίο αλλά έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. Είναι δίπλα σε εκκλησία (ααααααααααα). Οι εκκλησίες εδώ δεν έχουν πάρει το μεμο οτι έχουμε ρολόγια, αιφονς, υπολογιστές, εσωτερικό βιολογικό ρολόι και λειτουργούν γαμώ το κερατό μου σαν ρολόγια (αααααααααααααααααααααααααααα).

Τι σημαίνει αυτό? Οτι κάθε τέταρτο χτυπά η καμπάνα (ααααααααααααα) φανταστείτε τους δείκτες ενός ρολογιού, όταν είναι στο 3 και στο 9 η καμπάνα χτυπάει μια φορά. Όταν βρίσκεται στο έξι και στο δώδεκα χτυπάει όσες φορές είναι και η ώρα για παράδειγμα είναι πέντε και μισή? Στις πέντε και μισή θα χτυπήσει ΕΞΙ ΦΟΡΕΣ και στις έξι θα ξαναχτυπήσει έξι φορές, μπορείτε να κάνετε τα μαθηματικά για τα μεσάνυχτα -αααααααααααααα-.

Τα νεύρα έχουν χτυπήσει κόκκινο παιδιά, η καμπάνα είναι μόνιμη και η ψυχική μου υγεία δεν είναι καλά καθόλου καλά! Ακολουθούν σκέψεις ενός βασανισμένου μυαλού (δε μου έφτανε το γράψιμο της πτυχιακής γαμώτο μου έχω και την καμπάνα να παίζει με τα νεύρα μου):

1. Στην αρχή όταν άκουγα την καμπάνα είχα ελπίδες οτι ήταν κάτι δοκιμαστικό, κάτι που θα σταματήσει (όσο ζω ελπίζω) αλλά όσο περνούσε ο καιρός και η *μπιμπ* καμπάνα χτυπούσε ακάθεκτη άρχισα να δίνω περισσότερη προσοχή στο πάτερν και ΕΧΩ ΑΠΟΡΙΕΣ:
ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΡΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ? Ουσιαστικά ΠΟΤΕ δεν είμαι σίγουρη για την ώρα, αν χτυπήσει μια φορά μπορεί να είναι και τέταρτο ή παρά τέταρτο σωστά? Θα μου πεις θα καταλάβεις από την επόμενη φορά που χτυπά. ΠΩΣ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ? Αφου χτυπάει τον ίδιο αριθμό και στις μισή και στην αλλαγή ώρας! *μπιμπ* *μπιμπ* *μπιμπ*
Δε φτάνει που χτυπάει κάθε τέταρτο δεν έχει και λογικό πατερν να βγάζει νόημα όλο αυτό, αν θα τρελαθώ που θα τρελαθώ τουλάχιστον να έχει κάποιο νόημα δε συμφωνείτε? Μετά από αρκετή σκέψη, αποφάσισα οτι θα έπρεπε να χτυπάει μια φορά στον αριθμό 3 και 9 αλλά στο 6 (δηλαδή στο μισάωρο) να χτυπάει δυο φορές για να καταλαβαίνω οτι είναι και μισή.
 Η θεωρία μου είναι καλή αλλά τι γίνεται όταν η ώρα είναι δυο? Ε ΦΑΚ! ΦΑΚ! ΦΑΚ! ακόμα να το λύσω αλλά κάθε φορά που χτυπά η καμπάνα είμαι ένα βήμα πιο κοντά στην τρέλα και στη λύση του γρίφου, το νιώθω!

2. Νταν ταν ταρα νταν ταν, νταν ταν ταρα νταν ταν, τουρουρου (το σαουντρακ του mission impossible) μια Κυριακή θα παω εκκλησια, θα βρω τον επιστάτη της εκκλησίας ακα τον τύπο που έχει πρόσβαση στα κλειδιά και θα τον αποπλανήσω. Θα φτιάξω αντίγραφα των κλειδιών και θα καταστρέψω το μηχανισμό ρολογιού.  
 Και τι θα γίνει αν ο επιστάτης είναι:
α. Παντρεμένος και πιστός στη γυναίκα του?, β. Γκει?, γ. Κουασιμόδος?.
Χμμμμ, το σχέδιο μπάζει νερά, αν η είσοδος εκ των έσω αποτύχει θα δανειστώ εξοπλισμό ανάβασης και θα βγω στο καμπαναριό και θα το ανατινάξω (μουαχαχαχαχαχα ύφος Τζακ Νίκολσον στην Λάμψη!). Ναι αλλά τότε θα σε δουν, επίσης κινδυνεύεις να είσαι παράπλευρη απώλεια, αξίζει η θυσιά? Προς το παρόν, το ένστικτο επιβιώσης υπερνικά αλλά με βλέπω σύντομα να ακούω φωνές ή μάλλον καμπάνες σαν άλλη Ζαν ντ'Αρκ και τότε για το καλό της ανθρωπότητας θα μπω σε στελθ μοουντ, νταν ταν ταρα νταν ταν, νταν ταν ταρα νταν ταν τουρουρου!

3. Μια φωνή της λογικής μου πρότεινε να κάνω συλλογή υπογραφών από τη γειτονιά (πραγματικά τι είναι αυτές οι απελπισμένες λύσεις, εδώ έχω σολιντ πλαν -βλέπε 2-, και μου λεει η άλλη να συλλέξω υπογραφές??? πφφφφφ) μπας και άμα διαμαρτυρηθούμε συλλογικά σταματήσει το μαρτύριο της καμπάνας. Το πλάνο μπάζει γιατί με βλέπω να βάζω στη μαύρη λίστα όποιον δεν συμφωνεί στην υπογραφή της αίτησης και σε περίπτωση που ακούσω και κανένα σχόλιο: "Μα εμένα μου αρέσει!" κινδυνεύει η σωματική τους υγεία!

Επειδή η παράνοια μου έχει χτυπήσει κόκκινο και τώρα είμαι πλεον πεπεισμένη οτι η μέθοδος καμπάνα είναι είδος υπνωτισμού και αυθυποβολής που λειτουργεί πειραματικά σε διάφορες περιοχές με σκοπό να μπει σύντομα γκλόμπαλ και μόνο η υποφαινόμενη έχει καταφέρει να ξεφύγει από τα δίκτυα της μαύρης μηχανής του μπιγκ μπράδερ με κίνδυνο τη ψυχοσωματική της υγεία (μιλάει ήδη στο τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό της) σας ερωτώ με όλη τη σοβαρότητα της κατάστασης ΤΙ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ?

Με εκτίμηση,
Μια σαλταρισμένη!
Σας κρουω τον κώδωνα κινδύνου! ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΚΑΜΠΑΝΕΣ!!!!!

Αγαπημένα

Έχει κόσμο που μισεί τα Χριστούγεννα και άλλο που τα λατρεύει. Προσωπικά δεν έχω σχέση αγάπης/μίσους με τη γιορτή αλλά οφείλω να ομολογήσω οτι μερικά πράγματα που συμβαίνουν μόνο αυτή την περίοδο τα απολαμβάνω και αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας γιατί τελευταία με έχει πιάσει μια μαυρίλα και σκέφτηκα οτι θα με βοηθήσει στην ψυχολογία.

1. Toffee nut latte. Ναι το πρώτο πράγμα στη λίστα μου είναι ο συγκεκριμένος καφές που προσφέρεται μόνο αυτή την περίοδο από την αλυσίδα σταρμπακς (ναι είμαι θύμα του καταναλωτισμού, μου αρέσει ο καφές αυτής της απρόσωπης εταιρείας τα ακούω από τη συγκάτοικο σε συχνή βάση).

2. Χριστουγεννιάτικες αγορές, και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, Γερμανικές χριστουγεννιάτικες αγορές. Κιόσκια με χειροποιήτα στολίδια, τσεκ. Καλό φαγητό, τσεκ. Γκλουβαιν (κρασί βρασμένο σε μπαχαρικά και αρωματικά σερβιρισμένο σε πήλινες κούπες) τσεκ. Χιόνι, τσεκ. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

3. Γκλουβαιν!!!!!

4. Το τραγούδι "Last Christmas" που καμία σχέση δεν έχει με τα χριστούγεννα αλλά για κάποιο λόγο λατρεύω να το ακούω αυτή την περιόδο μόνο (το νιώθω θα με λιθοβολήσετε αλλά ποτέ δεν αρνήθηκα το γεγονός οτι είμαι lame).

5. Σικρετ σαντα! Μ'αρέσει να βρίσκω μικρά, αστεία και φτηνά δωράκια για φίλους και να τα ανταλλάσσουμε σε δείπνα, είναι από τις σπάνιες στιγμές που βγαίνει ο κοινωνικός μου εαυτός στην επιφάνεια οπότε το απολαμβάνω στο έπακρον.

6. Τζάκι, ζιβανία, και λουκάνικα με χαλούμι στα κάρβουνα. Συνήθως τα Χριστούγεννα τα περνάω στην Κύπρο και ο καιρός είναι καλοκαίρι σε σύγκριση με τη Φλατλαντ αλλά αυτό δε με εμποδίζει να απολαμβάνω τη ζεστασιά του τζακιού (μου το χαλάνε οι υπόλοιποι που παραπονιούντε οτι δεν καταλαβαίνουν Χριστούγεννα με τον καιρό της Κύπρου αλλά εντάξει άμα ζεις μες τον ψόφο και τη σκοτεινιά η Κύπρος είναι μια ευχάριστη αλλαγή).

7. Κάστανα, ψημένα στο τζάκι ή αγορασμένα στο δρόμο δεν έχω προτιμήσεις.

Και ένα πράγμα που μισώ από τα βάθη της ψυχής μου:

1. Τις διαφημίσεις του Τζάμπο! Γιατί? Γιατί? Γιατί? Γιατί? Γιατί? Γιατί? Γιατί? Γιατί?

Τhe souvla saga part 1

2 weeks ago:
[η υπογράφουσα έκανε γκεστ επίσκεψη στα πάτρια εδάφη για πολλούς και διάφορους λόγους, ένας εκ των οποίων ήταν να είναι παρούσα στα γενέθλια του μπρο -εδώ να ευχαριστήσουμε την Κατ που είχε την ιδέα και συνέβαλε όχι μόνο στο πλάνο αλλά και στο εισιτήριο του αεροπλάνου-, οι μόνοι που το γνώριζαν ήταν οι γονείς μου και η Κατ, οι υπόλοιποι let's just say they were in for a surprise. Η μάδερ ετοίμασε τραπέζι για την υποδοχή μου, το οποίο κάλυψε λέγοντας πως είναι early birthday celebration for bro, ένα από τα πιάτα φυσικά ήταν η σούβλα γιαμ γιαμ. Γνωρίζοντας οτι θα έχει φιεστά στο σπίτι φυσικά και δεν έφαγα ΤΙΠΟΤΑ πέραν του πρωινού. Μετά το πετυχημένο surprise -o μπρο έμεινε με τη σούβλα στο στόμα και η μάνα μου αγχώθηκε οτι η γιαγιά θα πάθει κανένα εγκεφαλικό από τη χαρά της που θα με δει- έφαγα σαν πασάς -γαμώτο τι τα θυμήθηκα τώρα και λιγουρεύτηκα?-. Την επομένη, πήγαμε στο σπίτι του μπρο το βράδυ και η μάδερ του έβαλε σε ταπεράκι 10 κομμάτια σούβλα, για να φάει το μωρό -το οτι το μωρό δεν χωράει από την πόρτα το περνάμε στο ντούκου. Ακολουθούν σκηνές απείρου κάλλους:]

μπρο: Σις, τι εννα φάεις? Έχουμε κοτόπουλο νουντλς που έκαμε η Κατ, τραχανά, τζαι αν θέλεις βάλλω τζαι μιαν πίτσα που τούτες τες ωραίες που κάμνει η μάμα στο φούρνο. 
b2f: Θέλω σούβλα
μπρο: [με ύφος wtf?] Η σούβλα εν για μένα
b2f: Μη φας έχουμε γλαρόσουπα
μπρο: Οι, εννα φάω τζαι έννα φαω σούβλα
b2f: Καλά να τη μοιραστούμε [παρακαλώ να γραφτεί στα πρακτικά οτι υποχώρησα και είπα να τη μοιραστούμε]
μπρο: Ε, όχι! Καλά μάνα μου, λαλώ σου έχει νουντλς, έχει τραχανά, να σου κάμω και πίτσα και θέλεις να φαεις τη σούβλα μου?
b2f: Να τα φας εσύ τα υπόλοιπα και να μου βάλεις σούβλα εμένα!
μπρο: Καλά ρε κακομαθημένη, να μου φάεις το φαι μου?
b2f:  Ζάβαλε μου... Δεν τρως καημενούλι μου? Γι'αυτό έγινες σαν το θρεφτάρι?
μπρο: Μιλάς εσύ που έγινες όπως το Σουγλάκο?
b2f: Να σου αστράψω μια να δεις αστέρια μαλακισμένο που θα μου πεις εμένα για το βάρος μου
μπρο: Αμαν μου μάσhεσε εσύ εν καλά ρα ηλίθια. Το λοιπόν το πάρτυ ήταν για τα γενέθλιά μου άρα η σούβλα δικαιωματικά εν δική μου, τζαι είμαι σίουρος οτι κάμνεις το επίτηδες, πέρκει να είσαι τζαι χορτασμένη αφού τρώεις ούλλη την ώρα τζαι τωρά θέλεις να μου φάεις τζαι το φαι μου όπως μου έκαμες τζείνη τη φορά που σε ήβρα στον Μούντις να τρώεις μπέργκερ τζαι απαίτησες να σου αφήκω τζαι αφκολέμονη που ΗΤΑΝ ΤΟ ΦΑΙ ΜΟΥ ΜΑΛΑΚΑ, ΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΠΕΡΓΚΕΡ ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ!
Κατ: guys....μεν μαλώνετε πλις.....
Φάδερ: Κόρη μου να σου κάμω άλλη σούβλα αύριο
b2f: Να μου κάνεις, ΑΛΛΑ ΘΑ ΦΑΩ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕ, γιατί το πάρτυ ήταν για μένα!
μπρο: ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΗ, ΑΠΠΩΜΕΝΗ, εν θα σου βάλω ρε!
b2f:ΑΝΩΡΙΜΕ, καλά ρε φίλε αφού εσύ μπορείς να το έχεις όποτε θες αυτό το φαγητό δε μπορείς να μου βάλεις λίγη σούβλα και μένα να φαω?
μπρο: Εν το έχω κάθε μέρα, έτσι περιποιήσεις κάμνουν μόνον άμαν έρτει η πριγκίπισσα
b2f: Μαλάκα με δουλεύεις? Η πίτσα που πας να μου πουλήσεις δεν στην έφτιαξε με τα χεράκια της η μαμά?
μπρο: So not the point here
b2f: No that's precisely the point
.
.
.
[Όλα αυτά έγιναν φυσικά με θεατές την Κατ, το φάδερ και τη μάδερ που απόλαυσαν θέαμα. Εντάξει η Κατ λιγάκι αγχώνεται γιατί είναι μοναχοπαίδι και δεν έδινε ποτέ τέτοιες μάχες, αλλά θα έπρεπε να μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα. Ο μπρο τελικά υποχώρησε -θέλω να πιστεύω γιατί κατάλαβε το λάθος του- και μου έβαλε ΤΡΙΑ κομματάκια σούβλα]

μπρο: [βάζει το πιάτο μπροστά μου] I hope you choke on it BITCH
b2f: Δε θα σου κάνω τη χάρη να σε κάνω κληρονόμο βλάκα
μπρο: [καθ'όλη τη διάρκεια που μασούσε] Τούτο το κομμάτι εν έπρεπε να μετρά για κομμάτι ΕΝ ΟΥΛΛΟ ΚΟΚΚΑΛΟ. Ούλλα τα καλά έπιαν τα η παλαβή που κάθεται τζαι τρώει τζαμε. Μάμα πε μου τι εφάατε το μεσημέρι? 
μάδερ: Ότι έμεινε από το χτεσινό τραπέζι, τραχανά και έφτιαξε και η γιαγιά σου συκωτάκι πολύ ωραίο.
μπρο: δηλαδή το κακομαθημένο έφαεν σούβλα το μεσημέρι?
b2f: Αφού πρώτα η μαμά ξεχώρισε κομμάτια για σένα ρε βλάκα πλας έπρεπε να τα μοιραστώ με τη μαμά, τη γιαγιά και τον παππού οπότε έφαγα λιγότερα από τα δέκα κομμάτια που σου έβαλε στο τάπερ!
μπρο: Ακόμα να πνιείς ηλίθια?
b2f: Ου να μου χαθείς βλήμμα.

Υesterday:
[ο εξής διάλογος έλαβε χώρα μέσω βαιμπερ]

OH ITS ON BRO!

Φιλίες (κατά την b2f)

Στο δημοτικό:

Συνήθως η καλύτερη σου παρέα είναι η διπλανή/ος σου. Συναντιέστε καθημερινά στο σχολείο και συνήθως οι συζητήσεις σας στις πρώτες τάξεις του δημοτικού είναι γύρω από τη νεα κούκλα μπάρμπι, το νεο επιτραπέζιο που πρέπει οπωσδήποτε να παίξετε παρέα ή αν σου αγόρασαν οι γονείς σου την "ατζεντίνα" που διαφημίζει τελευταίως συνέχεια η τηλεόραση για τα χριστούγεννα. Στις τελευταίες τάξεις αρχίζει να επικεντρώνεται στα αγόρια (αν είσαι από χωριό που ΟΛΟΙ οι συμμαθητές είναι οι συγγενείς σου καταλαβένετε αγαπητοί μου πως είναι λίγο δύσκολο να αγγίξεις το θέμα αλλά ευτυχώς γνώρισες τον τάδε τύπο στο τάδε πάρτυ και γίνεται κουβέντα) και στα sleep over evenings (όπου πέφτει τρελή σύγκριση κανόνων που επικρατούν στο κάθε σπίτι, θυμάμαι όλες οι φίλες μου δεν μπορούσαν να το πιστέψουν οτι η μαμά μου μας άφηνε να τρώμε στο δωμάτιό μας φτάνει να πέρναμε τα πιάτα πίσω στην κουζίνα όταν τελειώναμε με το φαγητό).

Στο γυμνάσιο:

Νεο σχολείο, νεα δεδομένα, ως συνήθως η καλύτερη σου παρέα είναι και πάλι η διπλανή/ος σου. Φυσικά υπάρχει και η περίπτωση να πέσεις στο ίδιο τμήμα με την κολλητή του δημοτικού οπότε το κόλλημα συνεχίζεται. Σε μένα δε συνεβηκέ αυτό οπότε απομακρύνθηκα από αυτές τις παρέες και έκανα νεες σιγά σιγά. Το μοτίβο σχεδόν το ίδιο, μιλάμε για αυτούς που μας αρέσουν, μιλάμε στο τηλέφωνο διαβάζουμε παρέα αν έχουμε να παραδώσουμε εργασία μαζί, ατελειώτα sleep overs και ανακαλύψεις της τασσινόπιττας.

Στο λύκειο:

Και πάλι νεο σχολείο (γυμνάσιο και λύκειο δεν ήταν μαζί στην περίπτωσή μου οπότε κάθε φορά που άλλαζα σχολείο άλλαζα και παρέες αναγκαστικά). Αυτή τη φορά προσπαθήσατε να κανονίσετε με τις/τους φίλες/ους σας να είσαστε στο ίδιο τμήμα σε περίπτωση που διαλέξατε την ίδια κατεύθυνση (για νεότερους τον καιρό μου είχε κατευθύνσεις: πρακτικό, κλασσικό, οικονομικό, εμπορικό και αυτό καθόριζε τα μαθήματα που θα παρακολουθούσες). Στην παρέα άρχισαν να προστίθενται και άλλα άτομα (φίλοι φίλων κτλ) και φυσικά σαν τυπικοί έφηβοι μιλάτε πάντα για χτυποκάρδια στα θρανία, προβληματισμούς, σχέδια για το μέλλον πράγματα που δε μπορείτε να συζητήσετε με τους γονείς σας γιατί είναι η περίοδος που δεν σας καταλαβαίνουν κτλ. Τα sleep overs συνεχίζονται, ανταλλαγές ρούχων που θα βάλετε στα πάρτι του σχολείου για να εντυπωσιάσετε το αντικείμενο πόθου, γνωριμίες γκομενακίων (οι έρωτες πάντα να έχουν ένα σεξπιρικό δραματισμό στην υπόκρουση) και ελπίδα να περάσετε στην ίδια πόλη μετά τις προεισαγωγικές για να συγκατοικοίσετε.

Στο πρώτο πτυχίο:

Παρόλες τις φανουρόπιττες που έφτιαξε η μαμά και η γιαγιά δεν περάσατε στην ίδια πόλη με τις κολλητές σου (βασικά όλες περάσατε σε διαφορετικές πόλεις, btw το οτι θα περνούσατε κάπου ήταν σίγουρο!). Νέα χώρα, νεα πόλη (Dorothy we are not in Kansas anymore) νέα σχολή νεα δεδομένα ΟΛΑ ΝΕΑ. Θυμάμαι ένιωθα τόσο χαμένη και προσπαθούσα να συγκρατήσω το άγχος μου που ήμουν έτοιμη να εκραγώ. Πρώτη μέρα στη σχολή γνώρισα τη σημερινή μου κουμπάρα, βασικά τη γνώρισα στο λεωφορείο για τη σχολή και από τότε ήμασταν αχώριστες. Θυμάμαι την πρώτη μέρα όταν γυρίζαμε πίσω από το μάθημα να της λεω "Εμ, ήρθα χτες βράδυ με τη μαμά και τη γιαγιά μου δεν ήξερα καν οτι ξεκινούν τα μαθήματα τόσο νωρίς ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ δεν ξέρω καν πώς να βρω το σπίτι μου -και δεν είχα κινητό (γιατί δεν πίστευα στα κινητά) να πάρω τηλέφωνο τη μάνα μου να με περιμαζέψει-." Με θυμάμαι να σκέφτομαι: "Κάποτε θα το θυμάσαι και θα γελάς αλλά αυτή τη στιγμή η κατάσταση είναι τραγική!". Τελικά τα βρήκα, η μάνα μου και η γιαγιά μου τρελαθήκαν από το άγχος όταν συνειδητοποίησαν οτι το βλαστάρι τους δεν θα ήξερε να βρει το σπίτι της οπότε είπαν να το ρίξουν στον τουρισμό (ναι για τόσο άγχος μιλάμε).
Στην παρέα όπως πάντα προστέθηκαν και άλλα άτομα, άξιο αναφοράς είναι η συγκάτοικος της κουμπάρας με την οποία ακόμα κάνουμε παρέα. Οι φιλίες στις σπουδές που είσαι μόνος σου έχεις το χώρο σου και γενικά ζεις με τους δικούς σου κανόνες είναι διαφορετικές, είναι η δική σου οικογένεια που εσύ διαλέγεις. Κοιμάστε, ξυπνάτε και είστε μαζί, στη σχολή, στο φαί, στο έξω, στο διάβασμα, στο άγχος για τα μαθήματα, στο άγχος για το πτυχίο, στα προβλήματα σχέσεων, στις ατέλειωτες πρωινές συζητήσεις, στο χειρισμό των γονέων από απόσταση, βασικά σε όλα. Στο πλαι εκτός από τις νεες παρέες διατηρείς σχέσεις με τις φιλίες του λυκείου μιας και επισκέπτεστε η μια την άλλη στις πόλεις που περάσατε και πάτε και διακοπές παρέα άμα λάχει.

Στο μεταπτυχιακό:

Ξανά μανά, νέα χώρα, νεα πόλη άγνωστη μες τους αγνώστους. Αυτή τη φορά όμως είχα τη σχέση μου και τουλάχιστον μια ψυχή να μιλάω μέχρι να δικτυωθώ, άσε που μου γνώρισε όλους τους συναδέλφους του και μ'αυτούς που κολλήσαμε ακόμα κρατάω επαφές. Η ζωή τώρα ήταν εντελώς διαφορετική, οι περισσότεροι φίλοι μου είτε είχαν επιστρέψει Κύπρο είτε έκαναν μεταπτυχιακό σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Τότε είχα την πεποίθηση κιόλας οτι μεγαλώνοντας οι φιλίες δυσκολεύουν ενώ αυτές που έχεις κτίσει με τα χρόνια είναι πιο αληθινές και σε γερά θεμέλια. Πιο λάθος δε θα μπορούσα να είμαι! Γνώρισα άτομα με απίστευτο χαρακτήρα που αγάπησα και που με στήριξαν σε πολύ δύσκολες καταστάσεις όπως παροχή στέγης μετά από χωρισμό, βοήθεια στη μετακόμιση σε νεα πόλη (παιδιά το τι μπορεί να χωρέσει σε ένα twingo είναι θαύμα!), βοήθεια με το βιογραφικό, βοήθεια με το γράψιμο της πτυχιακής και άλλα πολλά. Στο πλαι κράτησα τις φιλίες του λυκείου, πήγα επίσκεψη και ήρθαν και σε μένα και επίσης με στήριξαν έστω και από μακριά όταν το χρειαζόμουνα. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις του πτυχίου, τηλέφωνα και γνωριμίες με γκόμενο (νυν σύζυγο), προβλήματα με άλλες φιλίες, με οικογένεια, προβληματισμοί με τη δουλειά, ανησυχίες για το μέλλον.

Στο διδακτορικό:

Επανάληψη μοτίβου, νέα πόλη αυτή τη φορά (είπα να μην ξαναλλάξω χώρα παρόλο που είχα την ευκαιρία) και προσπάθεια στο κτίσιμο φιλίας. Εκείνη την περίοδο ήμουν πολύ ανασφαλής στο θέμα των επιλογών, μόλις είχα βγει με αρκετά άσχημο τρόπο από μια μεγάλη σχέση -που τώρα μου φαίνεται παιδιάστικη αλλά τότε ήταν σημαντική- και αμφισβητούσα τον εαυτό μου σε κάθε βήμα. Ένιωθα πως είχα αλλάξει μέσα από τη σχέση και αναρωτιόμουνα αν οι επιλογές μου ήταν αντίδραση από χρόνια καταπίεση ή αν ήταν επιλογές που έκανα μετά την επίδραση του άλλου πάνω μου και όχι δικές μου. Τότε ήταν που γνώρισα την πρώτη μου συγκάτοικο και έπεσα πάνω της για στήριξη μιας και τόσο πολύ τη χρειαζόμουνα. Περιττό να αναφέρω πως ήταν εντελώς λάθος μου, κάπου στη μέση της συγκατοίκησης το συνειδητοποιήσα και άρχισα να ξεκόβω αλλά πλεον είχα χάσει κάθε εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και τις επιλογές μου οπότε απλά γύρισα στα σίγουρα, τους λυκειακούς φίλους και φίλους από το πτυχίο και μεταπτυχιακό. Η συγκεκριμένη προσπάθησε αρκετά μετά το τέλος της συγκατοίκησης να διατηρήσουμε μια άλφα σχέση αλλά η αλήθεια να λέγεται ενώ της συμπεριφέρομαι ευγενικά και ποτέ δεν της είπα τι με ενοχλεί αποφάσισα πολύ απλά να το αφήσω. Προσωπικά πιστεύω οτι ξέρει τι με ενόχλησε και νιώθει απίστευτες ενοχές αλλά και η ίδια ποτέ δεν απολογήθηκε οπότε το αφήσαμε και οι δυο στο τέλος και δε στεναχωριέμαι. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι οτι συνέβηκε σε περίοδο που ήμουν στα πολύ κάτω μου και με έριξε ακόμα περισσότερο μου πήρε αρκετό καιρό να ξαναεμπιστευτώ τον εαυτό μου αλλά σιγά σιγά βγήκα από το καβούκι μου. Η νέα συγκάτοικος (Queen B) βοήθησε αρκετά και η σημερινή συγκάτοικος Ντι ήρθε να το συμπληρώσει όλο αυτό. Επίσης γνώρισα άτομα από τα συνεχή ταξίδια μου με τα οποία διατηρώ καθημερινή επαφή και νιώθω πώς γνωριζόμαστε από παιδιά όχι μόνο κανά δυο χρόνια. Την περίοδο λοιπόν που δεν ήξερα πού πατώ και πού στέκομαι οι λυκειακές φίλες έτυχε να επιστρέψουν και να βρίσκονται ταυτόχρονα Κύπρο, μέχρι εκείνη την περίοδο είμασταν όλες σε διαφορετικές χώρες. Η παρέα μεταξύ τους φυσικά και ενισχύθηκε μιας και ήταν κοινός παρονομαστής σε μια καινούρια αρχή και ποιος θα το καταλαβαινε καλύτερα από μένα? Τότε ήταν που άρχισε και η παρακμή της μεταξύ μας σχέσης, ξαφνικά εκεί που ήμασταν τρεις μονάδες γίναμε δυο στρατόπεδα, και με τη συμπεριφορά μου και τα προβλήματά μου έριχνα το συνολικό πνεύμα. Εγώ, που έμεινα εξωτερικό και ζούσα το όνειρο είχα παράπονα ενώ αυτές που γύρισαν Κύπρο ζούσαν ξανά με τους γονείς τους και ψάχνανε δουλειά θεωρούσαν οτι αυτό που περνούσαν ήταν δυσκολότερο αλλά πάλι προσπαθούσαν να βρουν μια θετική όψη, σε αντίθεση με μένα. Φυσικά και δεν ήταν ούτε είναι διαγωνισμος για το ποιοι περνάμε πιο δύσκολα ή όχι, αλλά όπως είπα περνούσα ένα περίεργο λούκι και φυσικά μου έριξα ευθύνες γιατί απορροφήθηκα από το δικό μου πρόβλημα και δεν ήμουν δίπλα στις φίλες μου. Σιγά σιγά όμως απομακρυνθήκαμε, τις σκέφτομαι αλλά δε μου λείπουν. Αν κάτι μου έμαθε η συνεχής αλλαγή παραστάσεων και καταστάσεων είναι οτι σε οποιαδήποτε ηλικία μπορείς να δημιουργήσεις φιλίες και εννοώ όχι μόνο για παρέα αλλά άτομα που μπορείς να στηριχτείς πάνω τους. Επίσης ακόμα κάτι που έμαθα είναι οτι αν μερικές φιλίες δεν είναι οι ίδιες πια γιατί μερικοί έχουν (ή δεν έχουν) αλλάξει και νιώθεις πως δεν "κολλάς" πια με αυτά τα άτομα μπορείς να διατηρήσεις επαφές αλλά δε χρειάζεται να αναζητάς και να προσπαθείς να αναπαράγεις αυτό που είχατε στο παρελθόν. Οι σχέσεις εξελίσσονται γιατί εμεις αλλάζουμε και οι καταστάσεις αλλάζουν. Αν όλα τα άλλα αποτύχουν υπάρχει πάντα το facebook να μας κάνει reconnect.

Το πόστ αυτό το είχα στο μυαλό μου μήνες τώρα, αλλά το ποστ της Βεατρίκης με έκανε επιτέλους να κάτσω και να το γράψω. Πάρτε και ένα τραγουδάκι που νομίζω οτι ταιρίαζει ;-).

Εκπαιδεύοντας την b2f

Πριν καμιά δεκαετία (±4):

Ο μπρο ήξερε τι ήταν το Λοστ πριν από μένα και μου έστειλε τον πρώτο κύκλο σε ντιβιντι γιατί ήξερε οτι θα ακολουθούσε τρελό κόλλημα, πράγμα που έγινε φυσικά. Όποτε ήμουνα Κύπρο λιώναμε στο κρεβάτι με ποπκορν και αναψυκτικά κάνοντας μαραθώνιο της σειράς. Όταν ο μπρο ήταν στρατιώτης και η ανυπομόνη αδερφή του δεν μπορούσε να τον περιμένει να βγει εξοδούχος για να δει τα επεισόδια αναγκάστηκε να με μάθει μέσω τηλεφώνου να κατεβάζω σειρές. Σιγά το πράγμα θα μου πείτε, και θα είστε λάθος γιατί μη με βλέπετε τώρα που ξέρω να χρησιμοποιώ τα βασικά των υπολογιστών όλα αυτά έγιναν τα τελευταία έξι χρόνια. Πριν ήξερα να παίζω DOOM στον υπολογιστή, να μπαίνω επιτυχώς στο mirc και να ανοίγω ένα μειλ με το ζόρι, ήμουνα τρελά τεχνοφοβική και επίσης σπουδάζοντας Ελλάδα δε χρειάστηκε ποτέ να χρησιμοποιήσω υπολογιστή για παράδοση εργασιών (όλα στο χέρι! ήμαρτον τώρα που το σκέφτομαι!). 

b2f:Μπρο, πώς στο διάολο κατεβάζω το νεο επεισόδιο του Λόστ?
μπρο: Ρε παλαβή δεν είπες οτι θα περιμένεις να το δούμε παρέα?
b2f: Είπα ψέματα! πες μου πώς να το κατεβάσω πλις πλις πλις πλις ....... πλις
μπρο: Μα νομίζεις είμαι αδκιασερός? Εν έχω όρεξη
b2f: Ντουντ είσαι σίγουρα καψιμι και μαλακίζεσαι ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΩ ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΒΙΕΤΝΑΜ 
μπρο: Σταμάτα να τσιριλλάς ρα παλαβή που το τηλέφωνο, πριχτάκι, αλλά εγώ φταίω που σου το έμαθα. Λοιπόν πρώτα πρέπει να πας παιρατ μπει να βρεις το νεο επεισόδιο
[αυτό το είχαμε μάθει σε προηγούμενο τηλεφώνημα]
b2f: Μέχρι εδώ ξέρω, δεν είμαι καμιά ηλίθια
μπρο: #%$@$^@^$@%^. Έκανες το κόλπο που σου είπα με τα seeds?
b2f: Εεεεεε....

μπρο: ^%&$%&$ διάλεξε είπαμε το λινκ με τα πιο πολλά seeds για να κατεβει το τορεντ πιο γρήγορα (εν του τοίχου που μιλώ μαλάκα κάθε φορά)
b2f: Aααα ναι! οκ νταν
μπρο: Μετά πας στο ντεσκτοπ και από κει διαλέγεις το τάδε πρόγραμμα που κατεβάζει τόρεντ
b2f: Τι είναι το ντεσκτοπ?
μπρο:*&%*&^%(*& εν μιλάς σοβαρά! Είσαι άσχετη θέλεις να μου κατεβάσεις τζαι τόρεντ αποκλείεται να τα έβρεις τζαι έννα μου κάμεις σκατά τον υπολογιστή, περίμενε ως αύριο να το κατεβάσω εγώ ή που εννα έρθει ο παπάς που τη δουλειά τζαι ξέρει καλύτερα που σένα να του εξηγήσω
b2f: :___________(

[μετά από άπειρες προσπάθειες που κράτησαν χρόνια η υποφαινόμενη έμαθε πώς να κατεβάζει σειρές και ταινίες επιτυχώς]

Σήμερα (±8 μήνες):

Με το πέρασμα των χρόνων και μετακόμιση στη Φλάτλαντ οι δεξιότητες μου στη χρήση του υπολογιστή έχουν σίγουρα βελτιωθεί, επίσης ανακάλυψα το γκουγκλ και τώρα πια δεν ενοχλώ τον αδερφό μου κάθε φορά που θέλω κάτι εκτός αν το προσπαθήσω και τα σκατώσω και θέλω να μου τα διορθώσει.

b2f: Μπρο βαριέμαι τρελά να γράψω το thesis μου και είπα να ξεκινήσω μπλόγκινγκ
μπρο: Οοοοοκ, εμένα γιατί μου το λαλείς? για να σου δώκω κουφετούα?

b2f: Λίγος σεβασμός προς τη μεγαλύτερη και μακράν σοφότερη αδερφή σου δε θα έβλαπτε ρε βλάκα! 
μπρο: Όποτε σε συμφέρει είσαι μεγαλύτερη ρε πουρό
b2f: Υποσχέθηκα στον εαυτό μου οτι δε θα συγχιστώ σήμερα οπότε θα αγνοήσω το τελευταίο σχόλιο και θα μπω κατευθείαν στο ψητό, θέλω να μου φτιάξεις το μπλογκ
μπρο: Δουλεύκω δαμέ, εν δουλεύκω τον κόσμο σαν εσένα!
b2f: Μα δεν είπα να μου το φτιάξεις στη δουλειά, εννοούσα στον ελεύθερο σου χρόνο
μπρο: Χέσε μας
b2f: Ευχαρίστως, και να το θυμάσαι αυτό βρε κάθαρμα την επόμενη φορά που το άμαζον δε θα κάνει ντελίβερι στην Κύπρο και θα θες να στείλεις πράγματα στη διεύθυνσή μου!!!
μπρο: Τι ήθελες να κάνω είπαμε?


Το ποστ για μια ακόμη φορά είναι αφιερωμένο στον μπρο, που δείχνει Ιώβεια υπομονή όσον αφορά επεξεγήσεις για γλώσσες προγραμματισμού, ανανέωση του μπλογκ, ανακάλυψη νέων απς και γενικά οτιδήποτε αφορά την τεχνολογία μιας και είμαι ανίκανη να τα βρω μόνη μου.

Sharing is caring

Σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ μερικές άχρηστες πληροφορίες μαζί σας.

1. Επειδή πολλοί αναρωτιούνται: Μια ευρωπαική χώρα είναι φλατ ρε παιδιά, το εθνικό της χρώμα είναι το πορτοκαλί, έχουν βασιλική οικογένεια, τουλίπες, χόρτο, χάλια καιρό και φαγητό και αγαπημένο μεταφορικό μέσο το ποδήλατο. Αν ακόμα δεν το βρήκατε (έλεος) είναι η Ολλανδία.

2. Επίσης επειδή πολλοί αναρωτιούνται: Όταν κωλοβαρούσα ακα δημιουργούσα το μπλογκ άκουγα στο ράδιο ένα τραγούδι της Amy Whinehouse (back to black) και επειδή γενικά βαριόμουνα να σκεφτώ ένα decent όνομα, (επίσης πού να ξέρω οτι θα με διάβαζε κόσμος πέραν του μπρο?) ονόμασα το μπλογκ back2flat (H Αmy γύριζε back2black και εγώ back2flat). Τι? περίμενες κάτι profound και deep? Χαχαχαχαχαχα

3. Πρόσφατα είπα την ηλικία μου σε μια μπλόγκερ και μου είπε οτι διαβάζοντας με νόμιζε οτι είμαι 24 (χαχαχαχα). Φυσικά διαβάζοντας τις βλακείες που γράφω λογικό είναι να σκεφτείς οτι τα μυαλά που κουβαλάω είναι κάπου εκεί κοντά (και πιο κάτω) αλλά ρε παιδιά σοβαρά τώρα αν στα 24 τελειώνα με το διδακτορικό μου πάει να πει οτι προσπέρασα νηπιαγωγείο, δημοτικό και πήγα κατευθείαν γυμνάσιο. Flash news: it did not happen! Λοιπόν βάλε πέντε χρόνια μπάτσελορ, δυο χρόνια μάστερ και τέσσερα χρονάκια διδακτορικό, δε θες και πολύ να βρεις την πραγματική μου ηλικία ;-).

4. Για ένα περίεργο λόγο οι γύρω μου απευθύνονται σε μένα για λύσεις έστω και αν αυτό που προτείνω είναι αρκετά παρατραβηγμένο, ακολουθεί παράδειγμα.
Πριν μερικούς μήνες το κινητό της συγκατοικού μου έπεσε στην τουαλέτα. Αφού το ψάρεψε με ξύπνησε (το έχει αυτό το άσχημο συνήθειο) και μου λέει: "Dude i dropped my phone in the toilet, what should i do?". Ακόμα δεν έχω μάθει αν ήταν μέσα για number 1 or 2 και βαθιά μέσα μου δε θέλω να μάθω ΠΟΤΕ, οπότε το ξήλωσα και το έβαλα σε ρύζι γιατί σκέφτηκα οτι είναι υδρόφιλο και θα απορροφήσει υγρά (επίσης ήμουνα σίγουρη οτι το είδα σε ένα επεισόδιο mythbusters). Η συγκάτοικος απλά συμφώνησε με οτι βλακεία σκέφτηκα (μόλις ξύπνησα και χωρίς ίχνος καφείνης στο αίμα μου). Μια βδομάδα μετά και με fingers crossed το συναρμολογήσαμε, το τηλέφωνο δούλεψε προς μεγάλη μας έκπληξη και η συγκάτοικος άρχισε να ευλογάει την κατασκευαστική εταιρεία! Μιλάμε έγινε Βιετνάμ! Ποια κατασκευαστική εταιρεία χρυσή μου που αν δεν είχες τη Μαγκαιβέρα εκεί πρόχειρη το κινητό θα ήταν ακόμα στον πάτο της τουαλέτας, καμία εκτίμηση τς τς τς.

5. Έχω τρια ποδήλατα (άρχοντας το ξέρω). Αυτό που χρησιμοποιώ συχνότερα (το πρώτο μου απόκτημα) είναι χρώματος έντονου φούξια με λουλουδάκια μωβ. Fun fact: Όταν ανακοίνωσα στον μπρο την πρώτη φορά που ήρθε επίσκεψη οτι αυτό θα είναι το μεταφορικό μας μέσο (τότε ήμουνα φτωχή μαστερού είχα μόνο ένα ποδήλατο) μου είπε οτι μόνο μια παλαβή σαν εμένα θα αγόραζε το ποδήλατο της μπάρμπι (τυπικός μπρο, το φούξια ποδήλατο το κάνεις σποτ από το χιλιόμετρο ειδικά αν τα λέβελ του αλκόολ στο αίμα σου είναι πέραν του κανονικού ενώ αν ήταν κανένα μαύρο φέξε μου και γλίστρισα). Του εξήγησα πως είναι σαν φιμειλ χάρλει από το δικό μου point of view. Με ξέχεσε αλλά τελικά υπέκυψε και με κουβάλησε στο ποδήλατο. Εδώ να καταγγείλω οτι παρολίγο να με σκοτώσει το κάθαρμα μέχρι να βρει τις ισορροπίες.

6. Μετά από μια σύναξη με συναδέλφους και κατανάλωση διεθνούς αλκόολ η υποφαινόμενη δε μπορούσε με καμία δύναμη να θυμηθεί το δρόμο για το σπίτι της. Διαδρομή 15 λεπτών μου πήρε δυο ώρες γιατί πήγαινα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

7. Όταν ζούσα Ελλάδα η γειτόνισσα μου (επί τέσσερα χρόνια) με έλεγε Φραντζέσκα γαμώ το big brother μου γαμώ. Fun fact: Ένα βράδυ είχα παρέα στο σπίτι και μου χτύπησε να ζητήσει κάτι. Όταν ρώτησε αν μπορεί να μιλήσει με τη Φραντζέσκα (δε θυμάμαι τι έκανα αλλά δε μπορούσα να της ανοίξω) οι φίλοι μου της είπαν οτι έκανε λάθος και της έκλεισαν την πόρτα στα μούτρα. Fun fact ii: Το όνομά μου καμία σχέση με το Φραντζέσκα να πεις έκανε το συνειρμό και δεν της μοιάζω κιόλας. Μου είπε σε κάποια φάση οτι ήμουν η πρώτη Κύπρια που γνώριζε από κοντά και της κόλλησε πως όλες μας έχουμε το όνομα Φραντζέσκα (πού παω και τους βρίσκω?).

8. Χάνω μονίμως το κινητό και τα γυαλιά μου. Fun fact: Μιλάω στο κινητό με τον μπρο και βρίζω θεούς και δαίμονες με ρωτάει τι στο διάολο έπαθα και να του λεω δε βρίσκω το γαμωκινητό μου (μετά μου λέει: "έχω άδικο που σε λέω χαντακωμένη?"). Το ίδιο μου συμβαίνει και με τα γυαλιά, τα φοράω και τα ψάχνω ταυτόχρονα.

9. Την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με φακούς επαφής όταν άνοιξα τα μάτια μου και όλα ήταν καθαρά η πρώτη μου σκέψη ήταν: "Θαύμα θεραπεύτηκε η μυωπία μου!"


10. Μπερδεύω το δεξιά με το αριστερά και δεν μπορώ να μάθω το όνομα ενός δρόμου ακόμα κι αν η ζωή μου εξαρτάται από αυτό. Ο αδερφός μου και ο πατέρας μου είναι τα πρώτα άτομα που πέρνω τηλέφωνο όταν χαθώ στην Κύπρο (στο εξωτερικό ας είναι καλά η γλυκιά μου φατσούλα, όταν ζητάω οδηγίες συνήθως με πέρνουνε εκεί που θέλω :-P) γιατί λαμβάνουν υπόψη αυτές τις αδυναμίες μου και μου δίνουν οδηγίες προσαρμοσμένες στα δικά μου μέτρα, για παράδειγμα:
b2f: Μπρο/Φάδερ (ΜΦ) χάθηκα δεν έχω ιδέα που είμαι πώς ξεμπερδεύω
ΜΦ: Δώσε μου ένα στοιχείο μήπως καταλάβω πού είσαι (αν είναι ο μπρο βάζει και ένα είσαι ηλίθια εν έπρεπε να σε αφήνουν να κυκλοφορείς, απορώ πώς τα καταφέρνεις σε τόσες χώρες του εξωτερικού είσαι τέλλια χαντακωμένη κτλ)
b2f: Πήγαινα στη γιαγιά και αντί να βγω από τον αυτοκινητόδρομο/αερογέφυρα (μου θέλαμε και αερογέφυρες γαμώτό μου) στην τάδε έξοδο συνέχισα ευθεία και τώρα δεν ξέρω από ποιά έξοδο να βγω φακ φακ φακ
ΜΦ: (Μπρο: Άχρηστη μάνα μου άχρηστη) Οκ σε λίγα μέτρα στα αριστερά σου (ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ) θα δεις μια έξοδο έχει μια διαφήμιση του τάδε (για να βεβαιωθώ οτι είμαι στο σωστό μέρος) ακολουθείς το δρόμο και βγαίνεις σε μια διασταύρωση, θα δεις ένα περίπτερο με τάδε όνομα στα δεξιά (ΤΟ ΑΛΛΟ ΔΕΞΙΑ) και θα συνεχίσεις....
(Νομίζω πήρατε το νόημα)

11. Κανονικά θα έπρεπε να κάνω παρουσίαση για το αυριανό γκρουπ μιτινγκ αλλά είπα να γράψω ανάρτηση πρώτα γιατί δε μπορώ να σκεφτώ τι θα πω σε δέκα φάκινγκ λέπτα για το πρότζεκτ μου! Επίσης δε μου αρέσουν οι ζυγοί αριθμοί οπότε έπρεπε να τελειώσει η ανάρτηση σε μονό αριθμό για να μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ.

Ας μιλήσουμε για τρίχες

 Το περασμένο Σάββατο ξύπνησα με μοναδική όρεξη να ξανακοιμηθώ μιας και την Παρασκευή δούλευα ως αργά, αλλά πού τέτοια τύχη? Αν θυμάστε καλά η συγκάτοικος με κατάφερε να τρέξω σε μαραθώνιο (πάλι! fool me once shame on you, fool me twice shame on me) με την υπόσχεση οτι θα ακολουθήσει ολοήμερο λιώσιμο σε σπα ;-). Ακολουθεί διάλογος πριν φύγουμε από το σπίτι (ξύπνησα στις 08:30 με το ζόρι και 09:15 έπρεπε να είμαστε στο πάρκο που θα γινόταν η έναρξη του μαραθωνίου):

Ντι: Καλημέρα! Θα ερχόμουνα τώρα να σε ξυπνήσω γιατί ήμουνα σίγουρη οτι ξέχασες τον μαραθώνιο σήμερα (και με αγκαλιάζει)
b2f: μμμμμ...μέρα....Πώς να ξεχάσω που με τρέλανες στα ριμαιντερς όλη τη βδομάδα ρε συ? Εξάλλου ήξερα οτι θα με ξυπνούσες σε περίπτωση που προσποιούμουν τη νεκρή για να το αποφύγω...Need coffee (out of my way!)

Μισή ώρα αργότερα και αφού είχα πιεί καφέ, φάει πρωινό και ετοίμαζα βαλίτσα για το σπα

Ντι: Πήρες μπουρνούζι?
b2f: Όχι
Ντι: Πήρες σαγιονάρες?
b2f: 'Οχι
Προς υπεράσπισή μου ήταν ακόμα πρωί και σκεφτόμουνα τι ρούχα να βάλω για το τρέξιμο όχι τι θα πάρω στο σπα. Μετά που βασικά μου θύμισε τα πάντα που θα χρειαζόμουνα και εκεί που βούρτσιζα τα δόντια μου γιατί είχαμε ήδη αργήσει:

b2f: Χα θυμήθηκα να πάρω μαγιώ!
Ντι: (με ύφος duh) Μα δε χρειάζεσαι μαγιώ για τις εγκαταστάσεις, είναι μόνο γυμνοί, γι'αυτό σε ρώτησα για το μπουρνούζι.
b2f: Μαλάκα σοβαρομιλάς?
Ντι: Ναι...καλά ρε συ αφού έχεις ξαναπάει σε τέτοιο σπα τώρα σε πιάσαν οι ντροπές?
b2f: Μου έστειλες εκτενές μειλ για το timetable, για το ποιοι θα έρθουν, πώς θα πάμε, πού θα είναι, τι θα χρειαστώ κτλ και ξέχασες να αναφέρεις οτι θα είναι φουλ νουντιτι ρε βλήμμα για να δεήσει να ξυριστώ σε κάποια φάση?
Ντι: Ε σιγά το πράγμα, δεν πάμε εκεί πέρα για να βρούμε γκόμενο, εξάλλου ούτε γω πρόλαβα να ξυριστώ...
b2f: Πού να βρω γκόμενο χρυσή μου που θα δει το δάσος του Αμαζονίου the uncut edition: Mysteries of b2f. Τι ζώνη αγνότητας να φορούσα, τι αξύριστη να πήγαινα το ίδιο και το αυτό ρε συ. Επίσης σοβαρομιλάς που μας συγκρίνεις ρε Ντι? Καταγωγή Νότιες χώρες, τρίχα μαύρη που κάνεις σποτ από το χιλιόμετρο συγκρίνεται με τη χρυσομαλλούσα? Δεν ξέρεις πόσο τυχερή είσαι εσυ κορίτσι μου δεν έχεις ανάγκη να ξυριστείς είναι προαιρετικό, ρώτα μας και μας που είναι απαραίτητο γαμώ το κερατό μου!

Και εκεί που ονειρευόμουν μια τέτοια εμφάνιση στο σπα:

Προσγειώθηκα απότομα στην πραγματικότητα:

Ντι: Υπερβολική όπως πάντα
b2f: Ξέρω πως δεν το καταλαβαίνεις αλλά για μένα είναι σαν να εμφανίζομαι άπλυτη (πάνω από δέκα μέρες) στο γραφείο
Ντι: Ε τότε γιατί δεν ξυρίστηκες νωρίτερα αφού έχει τόση σημασία?
b2f:
α. Περίμενα να μεγαλώσουν πολύ για να είναι challenge
β. Βαριόμουνα να κάτσω να αποτριχωθώ με χαλάουα αλλά δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω ξυραφάκι
γ. Πρέπει να αγοράσω νεα ξυραφάκια αλλά κάθε φορά ξεχνάω/βαριέμαι να παω στο σούπερμαρκετ μόνο γι'αυτά
δ. Με ζεσταίνουν τώρα που χειμώνιασε.... (επιστημονικά αποδεδειγμένο)
ε. Λειτουργεί σαν ανασταλτατικός παράγοντας (δεν έχεις αποτριχωθεί) όταν παω να κάνω βλακεία
Reasons enough for you my dear?

 Ντι: Φεύγουμε γιατί θα αργήσουμε σταμάτα να είσαι τόσο ντράμα κουιν!

Κάτσε τώρα εξήγα του άλλου που γεννήθηκε σε μια χώρα που καλύπτουν το 90% του σώματός τους 90% του χρόνου την ανάγκη για αποτρίχωση που έχει αποτυπωθεί στο ντι εν ει μου. Φυσικά τώρα που ζω εδώ πέρα ψιλοχέστηκα αλλά σε κάτι περιπτώσεις που πρέπει να επιδείξω το θεσπέσιο κορμί μου ξυπνά μέσα μου και πάλι η επιτακτική ανάγκη να εξαφανίσω τις τρίχες μου!

Τελικά εμφανίστηκα με το λουκ Αμαζόνας στο σπα και κανένας δεν ασχολήθηκε με τρίχες (ή τουλάχιστον έτσι κατάλαβα) οπότε λεω να το δοκιμάσω σύντομα και σε παραλία της Κύπρου ;-)

ΥΣ: Hot stone massage είναι μια μαλακία και μίση κατά την άποψη της ταπεινής μπλόγγερ b2f! Οπότε αν θέλετε να το δοκιμάσετε δεν το συνιστώ, είναι σαν να σου χαιδεύει κάποιος την πλάτη με ζεστές πέτρες σιγά το πράγμα πας εκει πέρα μαζέυεις πέντε βότσαλα από την παραλία και το κάνεις και μόνος σου!

Memories

O μπρο ανέφερε το μικρό μου πόνυ σήμερα και με έκανε να ανατρέξω στην παιδική μου ηλικία. Ακολουθούν σε ράντομ σειρά μερικά πράγματα που έχω άμεσα συνδεδεμένα με την παιδική (και αργότερα εφηβική) ηλικία.

1. Σάντυμπελ: η σειρά δεν παιζόταν στην τηλεόραση αλλά νοικιάζαμε βιντεοκασέτες για να τη δω. Μιλάμε μεγάλο κόλλημα, τόσο που μέχρι σήμερα θυμάμαι το τραγούδι (στα ελληνικά πάντα) και όλους τους πρωταγωνιστές. Ο Μαρκ ήταν ο πρώτος μου έρωτας (καρδιούλες και αστεράκια πετάγονται δεξιά και αριστερά και γω να αναστενάζω)

 

2. Μικρό μου πόνυ: Xάριν στο μικρό μου πόνυ έμαθα να χρησιμοποιώ το βίντεο πριν τη μάνα μου. Το κόλλημα ήταν τόσο μεγάλο που ακόμα και οι γονείς μου και ο μπρο ξέρουν το τραγούδι έναρξης τίτλων. Θυμάμαι μια φορά έβλεπα τη σειρά και η μαμά μου μου μιλούσε (βασικά μου έλεγε οτι θα είναι έξω στην αυλή και να μην αγχωθώ αν δεν τη βρω). Τελειώνει η σειρά και εγώ να γυρεύω τη μαμά μου στο σπίτι και να μην τη βρίσκω (ΟΥΑΑΑΑ, έντερ κλάμα, έφυγε και με άφησε η κακούργα τι να κάνω αααααα ΠΑΝΙΚΟΣ), οπότε πήγα στην γειτόνισσα, και όχι δεν είδα τη μαμά μου στην αυλή ούτε και κείνη (ο μπρο ήταν αγέννητος, οπότε οπωσδήποτε ήμουνα μαξ 4 χρονών). Ευτυχώς η γειτόνισσα πήρε τηλέφωνο και της είπε οτι είμαι στο σπίτι της και τρώω μπισκότα για να ηρεμήσω που με εγκατέλειψε η μάνα μου (aaaaallllll byyyy myyyseeeelf).Περιττό να αναφέρω οτι έγινε χαμός, η μάνα μου ακόμα το θυμάται και μου εύχεται να κάνω παιδιά σαν εμένα (μετά αναρωτιέται γιατί δεν έχει εγγόνια).

 

3. Είναι μια μόνο μια και δε χρειάζεται νομίζω άλλες εισαγωγές! Η ΕΡΤ σημάδεψε την παιδική μου ηλικία με αυτή τη σειρά.

4. Οι επόμενες δυο δεν ξέρω αν ήταν σειρές της τηλεόρασης ή βιντεοκασέτες πάντως δεν έχανα επεισόδιο και πάλι. Δείχνει κιόλας πώς εξελίχθηκαν οι σείρες από αθώα πόνυ, λάχανικά και τη Σάντυμπελ πήγαμε στα περίεργα ζωάκια, σπαθιά και τέρατα. Χάθηκε η εποχή της αθωότητας. Όπως και να'χει δεν έχανα επεισόδιο για επεισόδιο ;-).

 

Φυσικά τις σειρές αυτές παρακολουθούσα τρώγοντας μπισκοτάκια (που τα βουτούσα σε λεμονάδα):

 

Και σοκολάτα (υπάρχει αυτή ακόμα??)

5. Μετά τη μανία με την τηλεόραση η δεύτερη μου μανία ήταν τα κόμικ! Η συλλογή μου ήταν τεράστια (αλλά τώρα δεν ξέρω πού στον κόρακα κρατάει η σκούφια της γιατί όταν μετακόμισα για σπουδές ΚΑΠΟΙΟΣ ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγουμε -μπρο- μετακόμισε στο δωμάτιό μου, πέταξε ότι μου άνηκε και δε μπήκε καν στον κόπο να μάθει που τα καταχώνιασε η μάνα μου, το μαλακισμένο! Ακόμα έχω ψυχολογικά τραύματα σνιφ σνιφ κλαψ κλαψ).

 

Μετά μεγάλωσα και το Μπέβερλι Χιλς έγινε το απόλυτό μου μαστ. Για τον Ντύλαν (του τότε έτσι για να μην παρεξηγούμαστε) ακόμα λιώνω (καρδούλες, φτερουγίσματα ας μην επαναλαμβάνομαστε).

Tragic fact: Η ξαδέρφη μου (της οποίας ρίχνω μια δεκαετία) ήρθε διακοπές από Ελλάδα και ήθελε να βλέπει το Μπέβερλι (το δείχνανε τότε σε επανάληψη καθημερινά σε ένα συνδρομητικό κανάλι).
b2f: Έλα μωρέ ξαδέρφη που μου θες Μπέβερλι τώρα, αυτό ήταν από τον καιρό του γυμνασίου.
ξαδέρφη: Αααα εγώ πρώτη φορά το βλέπω, πότε έπαιξε? Ήμουνα γεννημένη? γιατί έχουμε και μια διαφορά ηλικίας μην το ξεχνάς (έντερ σατανικό χαμόγελο).
b2f:

 

Ξαδέρφη you are dead to me!

b2f vs flatmate

Εδώ και μερικούς μήνες έχω μετακομίσει σε νεα κατοικία και εξυπακούεται οτι έχω και νέα συγκάτοικο, ας την ονομάσουμε Ντι (από το Ντούρασελ). Η Ντι είναι μια συμπαθέστατη κοπέλα με μεγάλο κοινωνικό κύκλο, απίστευτα δραστήρια, πάντα μα πάντα ορεξάτη, ανοικτή στο μεταφυσικό, τρομερά οργανωμένη και απίστευτα εκο-φρεντλυ. Αν θες να μας συγκρίνεις απλά φαντάσου δυο αντίθετα άκρα μιας ευθείας και έχεις χτυπήσει διάνα. Εν αντιθέση με τη Ντι, ο κοινωνικός μου κύκλος αποτελείται από μετρημένα άτομα -οι υπόλοιποι με φοβούνται-, είμαι τεμπέλα, έχω όρεξη μόνο για φαγητό, κοροιδεύω οτιδήποτε μεταφυσικό, απίστευτα ανοργάνωτη και είμαι παμφάγο. Όπως κατάλαβατε η συγκατοίκηση είναι μια καθημερινή πρόκληση.

Η Ντι με βομβαρδίζει καθημερινά με προσκλήσεις για εξόδους, τόσο που σκέφτομαι να κάνω νταιρεκτ τα μειλ της στα σπαμ. Με έχει γνωρίσει σε όλους της τους φίλους και τώρα με βομβαρδίζουν και εκείνοι με τα δικά τους μειλ. Περιττό να αναφέρω οτι διαβάζω ένα στα δέκα μειλ και αγνοώ τις απαντήσεις και τα σχόλια με αποτέλεσμα η Ντι να μου κάνει παρατήρηση οτι δεν απαντάω και αυτό είναι αγενές. Της είπα οτι τα μειλ της είναι εκτενή, με μεγάλες εισαγωγές και μερικοί δεν έχουμε όρεξη να διαβάζουμε μαλακίες όλη την ώρα, επίσης δε μπορώ να πάρω άμεσες αποφάσεις για εξόδους που είναι προγραμματισμένες μετά από δυο-τρεις μήνες. Αντί να με βγάλει από τη λίστα όπως ήλπιζα απλά γραφεί μειλ δυο γραμμές για να τα διαβάσω, νταμν ιτ!

Η Ντι κάνει σπορ 5 φορές την εβδομάδα!!! Στο πλαι τρέχει σε μαραθώνιους και ένα ριλάξινγκ απόγευμα γι'αυτήν είναι να ποδηλατήσει από τη μια πόλη στην άλλη (3 ώρες μίνιμουμ απόσταση με το ποδήλατο). Φυσικά δίπλα της είμαι άνθρωπος σε κώμα, η μόνη γυμναστική που κάνω είναι η ποδηλασία στη δουλειά και το μάσημα φαγητού άντε να περπατήσω μέχρι την τουαλέτα του γραφείου και πίσω, είμαι λιγάκι θέλω να πεθάνω και βαριέμαι να ξαπλώσω κατάσταση. Από τη μέρα που συγκατοικήσαμε έχω τρέξει σε μαραθώνιο (παρολίγο να παραδώσω πνεύμα κατά τη διαδικασία), έχω ποδηλατήσει μακρύτερα από το γραφείο και έχω κάνει μπόγκα γιόγκα (για τους άσχετους μπόγκα γιόγκα: κάνεις γιόγκα σε κανάλι πάνω σε surfing board). Είμαι σίγουρη οτι έχω κάνει και άλλες απίστευτες δραστηριότητες αλλά τις έχω θάψει στη μνήμη μου σαν τραυματική εμπειρία.

Η Ντι βλέπει όνειρα τα οποία πιστεύει οτι έχουν μεταφυσικό χαρακτήρα, εχεί βαθιά πεποίθηση οτι είναι ένα με τη φύση, πιστεύει στην αύρα και την ενέργεια που εκπέμπει ένας άνθρωπος. Μερικές φορές νιώθω οτι είμαι το πετ πρότζεκτ της, όταν μου λέει μαλακίες για ενέργεια που εκπέμπω κτλ άσε που κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην την κοροιδέψω όταν μου λέει οτι νιώθει κάτι κακό θα συμβεί και αυτό την κάνει ανήσυχη και δε μπορεί να κοιμηθεί (μια φορά της είπα οτι μάλλον βαρυστομάχιασε γιατί έφαγε αργά και καταλήξαμε σε διωρη συζήτηση οτι το σώμα με το μυαλό είναι ένα όταν είσαι ανοικτός στα σημάδια οπότε από δω και πέρα το ράβω το ρημάδι και προσπαθώ να μειώσω το eye rolling, αφού αυτό την ηρεμεί και την καθησυχάζει no need to interfere).

H Ντι για να προλαβαίνει όλα τα πιο πάνω έχει ατζέντα που είναι κλειστή για το επόμενο εξάμηνο, αν θες να πας έξω για ποτό μαζί της πρέπει να το κανονίσετε σήμερα για τον Γενάρη. Εγώ συνήθως ξεχνάω και αυτά που έχω κανονίσει, λειτουργώ πιο πολύ on a week to week basis. Γενικά με πιάνει πανικός όταν προγραμματίζω από νωρίς όλα μου τα σκ, νιώθω εγκλωβισμένη και οτι χάνεται ο αυθορμητισμός οπότε μόνο αν δε μπορώ να το αποφύγω κάνω πλάνα πέραν της εβδομάδας. Την Κυριακή η Ντι ακολούθησε το δικό μου πρόγραμμα, δηλαδή ξύπνησε αργά, φάγαμε μεσημεριανό αντι για πρωινό. Πήγαμε μια χαλαρή βόλτα μετά μαγειρέψαμε βραδινό και αράξαμε στον καναπέ με κουβέρτες και ταινία. Σε κάποια φάση γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε οτι πρώτη φορά ένιωσε την εμπειρία του να κάθεται στον καναπέ χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα αλλά να το απολαμβάνει. Της απάντησα οτι χρειάζεται κάποιον προ σαν εμένα να της δείξει τον τρόπο και η "μοίρα" με έβαλε στο σταυροδρόμι της!

Η Ντι έχει απίστευτη περιβαλλοντική συνείδηση. Αγοράζουμε μόνο βιολογικά προιόντα (ο μπρο μόνο που δε μου πέταξε τη βιολογική "νουτέλα" στα μούτρα όταν την είδε) και ανακυκλώνουμε με θρησκευτική ευλάβεια. Όλα τα προιόντα καθαρισμού στο σπίτι είναι οικολογικά, τα ρούχα της είναι second hand και όλοι οι φίλοι της είναι βετζετάριαν ή βιγκαν. ΄Οπως καταλάβατε στα κοινά προιόντα δεν έφερα αντίρρηση μιας και ήδη αγόραζα βιολογικά και ανακύκλωνα απλά όχι με θρησκευτική ευλάβεια (δε θα με πιάσει πανικός δηλαδή αν δω στα σκουπίδια πλαστικό και όχι στην πλαστική ανακύκλωση). Προσπαθώ να αγοράζω fair trade προιόντα αλλά πάλι αν αγοράσω κάτι made in bangladesh δε θα δω εφιάλτες το βράδυ και ευτυχώς οι φίλοι της δεν μου είπαν τίποτα για τις διατροφικές μου συνήθειες (ακόμα!).

Η συγκατοίκηση με την Ντι είναι μακράν η μεγαλύτερη πρόκληση μου και νομίζω και γω το ίδιο. Θα περίμενε κανείς οτι η πρόκληση θα ήταν ποια θα καταφέρει να επίβληθει στην άλλη αλλά βλέπω οτι και οι δυο κάνουμε υποχωρήσεις για μια ομαλή συγκατοίκηση, το Σάββατο με έπεισε να ξανατρέξω σε μαραθώνιο με την υπόσχεση να πάμε σε σπα αμέσως μετά.

Αυτό θα πει συμβιβασμός υποθέτω ;-P.

Brace yourself

Τον τελευταίο καιρό η γιαγιά από την πλευρά του πατέρα μου δεν είναι καλά. Χτες ο μπρο και η μαμά μου, μου είπαν να προετοιμάζομαι για το αναπόφευκτο. Μέχρι σήμερα δεν έχω χάσει από θάνατο κοντινά πρόσωπα οπότε με την απώλεια δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη. Η απόσταση το κάνει πιο δύσκολο, πάντα μου λείπουν οι κοντινοί μου ανθρώποι αλλά δεν είναι πια μέρος της καθημερινότητας μου οπότε νομίζω κάνει ακόμα πιο δύσκολο να κατανοήσω την παντελή απουσία τους και όχι την "προσωρινή".

Δεν ξέρω ακόμα πώς θα το χειριστώ, είμαι πολύ μες το μυαλό μου. Όταν ξεπέρασα το αίσθημα ενοχής γιατί δε θα είμαι εκεί για την οικογένειά μου, ακολούθησε ένα αίσθημα μοναξίας. Πήγε να με πιάσει μια μοιρολατρεία αλλά με κάποιο τρόπο κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου οτι έχω ανθρώπους γύρω μου που δε θα τους ενοχλήσω αν τους πω οτι είμαι στεναχωρημένη και θέλω έναν άνθρωπο να μιλήσω. Χαίρομαι που το είπα, που έστειλα μηνύματα που μίλησα γιατί έστω και αν δεν μειώνεται το αίσθημα λύπης ξέρω οτι δεν είμαι μόνη μου σε όλο αυτό.

Μετά πήγα σπίτι και σκεφτόμουνα τη γιαγιά. Η σχέση μας, συγκρινόμενη με την άλλη γιαγιά, ήταν πολύ τυπική. Φταίω και γω που τις σύγκρινα και αδυνατούσα να καταλάβω γιατί δε μπορούσε να με αγαπήσει με τον ίδιο τρόπο όπως η άλλη γιαγιά. Μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας την κατάλαβα καλύτερα και ήμουν πιο ανοικτή. Όπως και να'χει είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου και όταν τη σκέφτομαι διάσκορπες αναμνήσεις μου έρχονται στο νου. Τη γιαγιά να φοράει πάντα φορέματα, να έχει μακριά μαύρα μαλλιά (που με τον καιρό γκριζάρανε) και τα πιάνει ψηλά στην ίδια κοτσίδα. Να μυρίζει φαγητό, άλλες φορές δάφνη, άλλες φορές κανέλα με μια γλυκιά μυρωδιά καθαριότητας στο πίσω μέρος. Την έχω συνδέσει με φαγητό γιατί πάντα τη θυμάμαι σε μια κουζίνα να μαγειρεύει και ποτέ να μη μου χαλάει χατήρι όταν ζητούσα να μου φτιάξει καττιμέρκα. Τη σκέφτομαι να φουρνίζει φλαούνες και να προσπαθεί να με μάθει να ανοίξω φύλο με σκουπόξυλο, ειδικά με το τελευταίο μου έρχονται δάκρυα από το γέλιο γιατί ήμουνα τραγική και παρολίγο και βγάλω και το μάτι της μάνας μου που καθόταν κάπου εκεί κοντά.

Το σίγουρο είναι οτι θα τη θυμάμαι όπως την τελευταία φορά που την είδα, κάπου κοντά στα Χριστούγεννα με την αρρώστια να την έχει καταβάλει, να πηγαίνει σιγά σιγά στο δωμάτιό της πριν την αποχαιρετίσω, και να επιστρέφει με ένα κουτάκι στο χέρι. Μέσα ήταν ένα δακτυλίδι, της το είχε δώσει η δική της γιαγιά και το κρατούσε για μένα να μου το δώσει όταν με το καλό παντρευόμουνα.
Μου είπε οτι δεν ξέρει πότε θα με ξαναδεί και ήθελε να έχω κάτι δικό της.

b2f vs LV

Σήμερα αγαπητοί μου θα μιλήσουμε για μάρκες και συγκεκριμένα για μάρκες τσάντας, και την αγαπημένη προτίμηση των απανταχού θηλυκών στην Κύπρο τις LV. Αν δεν γνωρίζεις τη μάρκα είσαι σινγκλ αρσενικός ή εντελώς ανενημερώτο θηλυκο/αρσενικό. In any case i consider you normal αλλά αναρωτιέμαι πώς και δε σε έχουν εξοστρακίσει ακόμα?!

Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω τη μανία με τις συγκεκριμένες τσάντες:

- Ομορφες δεν τις λες. Πλαστικούρες ναι!

- Πρωτότυπο ντιζαιν δεν τις λες. Να εκεί πέρα ένας ηλίθιος έβαλε τα αρχικά του ονόματός του σε ένα επαναλαμβανόμενο πατερν και μερικές ψωνάρες που θέλουν να κάνουν show τον κάνανε φίρμα.

- Σχεδιαστική καινοτομία δεν τις λες. Για παράδειγμα δεν είναι η τσάντα της Μary Poppins! Ακριβώς την ίδια χρησιμότητα που έχει μια φτηνή πλην τίμια τσάντα (πορτοφόλι, κλειδιά, κινητό, χαρτομάντηλα, καθρεφτάκι, σοκολάτες : ότι βρίσκεις σε κάθε γυναικεία τσάντα δηλαδή) έχει και η LV.
 

Γιατί φίλοι μου έγινε το απαραίτητο αξεσουάρ και της κουτσής Μαρίας στην Κύπρο ήταν για μένα απορίας άξιον. Η τιμή της φθηνότερης είναι ένα μίνι ταξιδάκι αναψυχής. Δηλαδή για να το κάνω ακόμα πιο λιανά: έχεις την επιλογή (γιατί την απόφαση την έχεις πάρει) να ξοδέψεις ένα μεγάλο μέρος του μηνιαίου σου είσοδήματος πάνω σε μια τσάντα (τσάντα το επαναλαμβάνω, γιατί αγαπητοί μου ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ) ή ένα ταξίδι στο εξωτερικό και επιλέγεις την τσάντα το κέρατό μου μέσα?!

Μετά από εκτενή σκέψη έφτασα στο ακόλουθο συμπέρασμα, η LV έχει μαγικές ιδιότητες!!! Ναι, μαγικές ιδιότητες διαβάσατε πολύ καλά! (τα ακόλουθα είναι συμπεράσματα βγαλμένα από προσωπικά βιώματα και φαντάζομαι πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις απλά δεν τις έχω γνωρίσει)

 1. Θες να αποκτήσεις θέση στην κοινωνία? Δε χρειάζεσαι παιδεία, δε χρειάζεσαι τρόπους για να κερδίσεις τον σεβασμό και την εκτίμηση των άλλων. Με μια τσάντα LV προσπερνάς όλα τα "βαρετά" στάδια αποδοχής και κάνεις αμέσως ένα στατους upgrade. Μια τσάντα σου δίνει αυτομάτως αξία και κοινωνικό στάτους. 

2. Έχεις προβλήματα στο σχέση σου? Όχι ο σύντροφος σου και συ δε χρειάζεται να δουλέψετε πάνω στη  σχέση σας, μια LV τα λύνει όλα. "Μάνα μου ρε, είδες τι δώρο μου πήρε για την επέτειό μας?" (έντερ επιδείξη LV και βλέμματα ζήλειας από άλλα θηλυκά)
Η σχέση σας δε χρειάζεται δουλειά, μια τσάντα LV τα λύνει όλα μαγικά. Αν τύχον προβλήματα προκύψουν μην αγχωθείτε έχουμε πορτοφόλια και ζώνες να ταιριάξετε!

3. Θες να κάνεις "διακριτική" επίδειξη πλούτου και αφθονίας? Μια LV με το διεθνώς αναγνωρισμένο λογότυπο θα σου κερδίσει βλέμματα φθόνου και μίνι οργασμούς καθώς θα την περιφέρεις στον κοινωνικό σου κύκλο και όλοι θα θέλουν να σου μοιάσουν.

Θα το αφήσω εδώ γιατί πολύ με κούρασε αυτή η εμμονή με το περιτύλιγμα και όχι με το περιεχόμενο που έχουν μερικοί ανθρώποι. 

Red wave is coming...

Red wave = Περίοδος (για όσους δεν γνωρίζουν, ξέρουν αυτοί ποιοι είναι)

Η γραμματεία του τμήματος με ενημέρωσε οτι από την ερχόμενη εβδομάδα θα έχω νέο office mate γένους αρσενικού. Τα τελευταία χρόνια έχω αλλάξει εφτά (7) office mates όλοι του αντίθετου φύλου και πάντα στην αρχή της γνωριμίας μας τους δίνω ένα σύντομο οδηγό επιβίωσης (για να μην έχουμε άλλου είδους αιματοχυσίες στο γραφείο) σε μορφή μηνιαίου mood swing.

Week 1: Η εβδομάδα μετά τη λήξη της περιόδου ή αλλιώς η μόνη νορμάλ βδομάδα του μήνα

Αυτοπεποίθηση στα ύψη? Τσεκ!
Μπορώ να κάνω τα πάντα? Τσεκ!
Μπαίνω και πάλι στο τζιν μου? Τσεκ!
Η ζωή είναι ωραία, είναι ένα μπουμπούκι που περιμένει να το μυρίσω κτλ.
Χιντ: Πώς θα καταλάβεις οτι είμαστε στο week 1? Θα σου πω καλημέρα το πρωί ;-)
Τιπ: Αν θες κάτι από μένα τώρα είναι η ευκαιρία να το ζητήσεις!

Week 2: ή αλλιώς η εβδομάδα δε μου κινεί τίποτα το ενδιαφέρον γιατί το θετικό μπουστ που πήρα από τις ορμόνες μου τελείωσε.

'Οπως λεει και η εικόνα, έναρξη μπιτς mode! Όλες μου οι απαντήσεις και σχόλια έχουν μια δόση ειρωνίας και βαριέμαι αφόρητα τα πάντα.
Χιντ: Αν θες κάτι από μένα keep it short and simple αλλιώς θα μπω στο ignore mode μετά από ένα λεπτό συνομιλίας.
Τιπ: Αν θες κάτι από μένα φέρε σοκολάτα στο γραφείο και δωροδόκησέ με.

Week 3: Welcome to hell ή αλλιώς i kill you week:

 Μίλησες? Οτι βγει από το στόμα σου έχει σκοπό απλά να με εκνευρίσει-->Θέλω να σε σκοτώσω
Αναπνέεις? Σκόπιμα αναπνέεις δυνατά με μοναδικό στόχο να με εκνευρίσεις--> Θέλω να σε σκοτώσω
Γράφεις στο πληκτρολόγιο? Σκόπιμα χτυπάς τα πλήκτρα δυνατά για να κάνεις αχρείαστο θόρυβο και να με εκνευρίσεις --> Θέλω να σε σκοτώσω
Λούστηκες και αρωματίστηκες? Τι είδους κολώνια είναι αυτή που φοράς και έχει ντουμανιάσει το γραφείο και μου έρχεται εμετός --> Θέλω να σε σκοτώσω
I think you get my point
Χιντ: Αν θες κάτι από μένα περίμενε για τη week 1
Τιπ: WORK FROM HOME

Week 4: Red wave arrival ή αλλιώς kinder surprise emotional reaction to anything

Δε σου μπαίνει το τζιν και νιώθεις χοντρή? Τσεκ
Κοιτάζεις τον καθρέφτη και βλέπεις μόνο ρυτίδες, μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και σπυριά? Τσεκ
Νιώθεις ένα συναισθηματικό ράκος, κανείς δε σ'αγαπά, η ζωή δεν έχει νόημα, όλοι θα καταλήξουμε δυο μέτρα κάτω από τη γη, γιατί συνεχίζεις να αναπνέεις μέσα σε όλη αυτή τη ματαιότητα? Τσεκ
Φανταστείτε όλους σας τους φόβους, ανασφάλειες, αβεβαιότητες να μεγενθύνονται σε ανεξέλεγκτο σημείο. Ταυτόχρονα φανταστείτε να πεινάτε τρελά και τίποτα να μη μπορεί να χορτάσει την πείνα σας. Κερασάκι στην τούρτα έχετε παράλογες εξάρσεις θυμού. Για παράδειγμα μπορεί να μπω στο γραφείο και ο office mate να μου πει καλημέρα, ούτε και γω ξέρω πώς θα αντιδράσω:
1. Καλημέρα? Κακή ψυχρή και ανάποδη γαμώ τον Μέντελ μου γαμώ και τα χρωματοσωμά του. Πού την είδες την καλή μέρα ρε penis bearer? Ασιχτίρ
2. Μάνα μου ρε, μου είπε καλημέρα? Με νοιάζεται τι συγκινητικό να σε αγαπά κάποιος στον μάταιο τούτο κόσμο (έντερ δάκρυα)
3. Τι μυρίζει? Σοκολάτα? MINE MINE MINE MY PRECIOUS

Χιντ: Chocolate can get you places my friend
Τιπ: Keep emergency chocolate stash in your desk to offer me!

Προς τιμήν όλων των office mate μου έχω να πω οτι με προμήθευσαν με αρκετή σοκολάτα όταν στην πραγματικότητα είμαι σίγουρη οτι θα ήθελαν να μου πουν το ακόλουθο: