Αντικαπιταλιστικη Πολιτικη Ομαδα

Month: Μαΐου, 2017

Επιμονή στην «ανοιχτή» περίοδο και τις δυνατότητες της Αριστεράς και του κινήματος

Ψηφίστηκε από τους κυβερνητικούς βουλευτές ακόμη ένα μνημονιακό πακέτο το οποίο περιλαμβάνει νέα μέτρα ταξικής λιτότητας με επίκεντρο τις περαιτέρω μειώσεις των συντάξεων και του αφορολόγητου καθώς και την επιπλέον αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κυ­βέρ­νη­ση προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο να συ­γκα­λύ­ψουν ή έστω να σχε­τι­κο­ποι­ή­σουν την τα­ξι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής. Χρη­σι­μο­ποιούν συχνά απρο­κά­λυ­πτα ψέ­μα­τα («ούτε ένα ευρώ λι­τό­τη­τα»), ομι­χλώ­δεις υπο­σχέ­σεις (αντί­με­τρα) και μπό­λι­κο επι­κοι­νω­νια­κό πε­ρι­τύ­λιγ­μα (από την κη­δεία του Κά­στρο μέχρι το σπίτι του Μπε­λο­γιάν­νη). Κυ­ρί­ως όμως επα­νέρ­χο­νται στο «ιδρυ­τι­κό» επι­χεί­ρη­μα αυτής της κυ­βέρ­νη­σης ότι δεν συμ­φω­νούν με την επι­βαλ­λό­με­νη από την επι­τρο­πεία πο­λι­τι­κή και πως με­θο­δεύ­ουν την λύση στην υπό­θε­ση του χρέ­ους. Ο Α. Τσί­πρας δη­λώ­νει πως δεν θα υλο­ποι­ή­σει τους νό­μους που έφερε και ψή­φι­σε εάν δεν συ­νο­δεύ­ο­νται από την ελά­φρυν­ση του χρέ­ους. Πλην όμως καμιά τέ­τοια ρήτρα δεν υπάρ­χει στην συμ­φω­νία ούτε και «λευ­κός κα­πνός» προ­κύ­πτει από τις σχε­τι­κές συ­ζη­τή­σεις με­τα­ξύ ΟΝΕ/ΕΕ – ΔΝΤ. Ακόμη κι αν αυτό (μπο­ρού­σε να) συμ­βεί, μαζί με την επι­στρο­φή στην «ανά­πτυ­ξη» και στις αγο­ρές, δεν θα άλ­λα­ζε ούτε στο ελά­χι­στο τον πυ­ρή­να της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής, που στην Ελ­λά­δα εφαρ­μό­ζε­ται δια μνη­μο­νί­ων και αφορά στην υπο­τί­μη­ση της ερ­γα­σί­ας ένα­ντι του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου – πρω­τί­στως του εγ­χώ­ριου – καθώς μι­λά­με για την ανά­τα­ξη της κερ­δο­φο­ρί­ας στον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Η πρό­κλη­ση για την Αρι­στε­ρά αφορά στην ανα­τρο­πή του τα­ξι­κού συ­σχε­τι­σμού στην χώρα, τον οποίο τα μνη­μό­νια έχουν δια­μορ­φώ­σει λε­ό­ντια υπέρ του κε­φα­λαί­ου, συ­ντρί­βο­ντας μαζί με το βιω­τι­κό επί­πε­δο εκα­τομ­μυ­ρί­ων, τις κοι­νω­νι­κές κα­τα­κτή­σεις του κι­νή­μα­τος πολ­λών δε­κα­ε­τιών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ούτε – ούτε»: «Τί μπρόκολα, τί λάχανα» ή «Ni Patrie, Ni Lepen, Ni Patron, Ni Macron» ;

Οι γαλλικές εκλογές αναζωπύρωσαν, όπως ήταν αναμενόμενο, την πολιτική συζήτηση. Πολύ περισσότερο που τα αποτελέσματά τους τροφοδοτούν όλες τις σύγχρονες πολιτικές αντιφάσεις μέσα στην δίνη της ευρωπαϊκής κρίσης, αναμορφώνοντας το γαλλικό πολιτικό σκηνικό.

Από την σκο­πιά της Αρι­στε­ράς η επί­δο­ση του Με­λαν­σόν ξα­να­νοί­γει την συ­ζή­τη­ση για τις δυ­να­τό­τη­τες μα­ζι­κής αρι­στε­ρής ρι­ζο­σπα­στι­κής πο­λι­τι­κής μέσα στην πε­ρί­ο­δο, καθώς συ­γκέ­ντρω­σε σχε­δόν 20%, δι­πλα­σιά­ζο­ντας την επί­δο­σή του το 2012, σε μια γραμ­μή, αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη και ρι­ζο­σπα­στι­κή με ανοι­χτή την προ­ο­πτι­κή της ρήξης με την ευ­ρω­ζώ­νη χωρίς ωστό­σο να ξε­κι­νά από την προ­ϋ­πό­θε­ση της εξό­δου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχεδίασε έναν Ιστότοπο όπως αυτός με το WordPress.com
Ξεκινήστε