Η προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυρίαρχη αστική, νεοφιλελεύθερη αντίληψη για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης, υπογράφοντας το 3ο Μνημόνιο λιτότητας στο όνομα του «κινδύνου» της εξόδου της χώρας από το ευρώ, έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα στην κοινωνία και σε όλη την Αριστερά.

Κα­νείς στην Αρι­στε­ρά δεν έχει δι­καιω­θεί από τις εξε­λί­ξεις. Πολύ απλά γιατί δεν δι­καιώ­νο­νται οι ερ­γα­τι­κές, λαϊ­κές και νε­ο­λαι­ί­στι­κες προσ­δο­κί­ες και η δια­δι­κα­σία της κοι­νω­νι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης, που εκ­δη­λώ­θη­κε στην πε­ρί­ο­δο της κρί­σης και των μνη­μο­νί­ων. Μια πε­ρί­ο­δος που χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε από την επι­μο­νή της κοι­νω­νι­κής προσ­δο­κί­ας ακόμη κι όταν η δεξιά πο­ρεία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν «ορατή δια γυ­μνού οφθαλ­μού», ανα­δει­κνύ­ο­ντας τη δια­θε­σι­μό­τη­τα ενός ευ­ρύ­τα­του κοι­νω­νι­κού τμή­μα­τος για επι­λο­γές ρήξης και ανα­τρο­πής. Η μα­ζι­κή συμ­με­το­χή της νε­ο­λαί­ας στο ΟΧΙ του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, η μόνη μα­ζι­κή επά­νο­δός της στην κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­κή πάλη μετά τον Δε­κέμ­βρη του 2008, απο­τε­λεί αιχ­μη­ρή επι­βε­βαί­ω­ση της δυ­να­τό­τη­τας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »