Δεν έχω τίποτε άλλο
παρά την ηχώ από όσα έγιναν
να αλυχτά στη μνήμη μου
Φωνές
όσων ειπώθηκαν
και δεν απηχούν κάν πια
σημερινές αλήθειες
Τις έσπασε ο χρόνος
στις συνθήκες παραδόθηκαν
στου τετελεσμένου
-εκτελεσμένου-
τη φθορά
Δεν έχω τίποτε
εκτός από μια πεθαμένη Ελπίδα
Το νεκρικό της σώμα
που δεν θα αναστηθεί
Και την Επιθυμία
-γυμνή κι αστόλιστη-
να κλαίει πάνω στο μνήμα της
Παρακαλώ θεούς και δαίμονες
κι αυτή να την λυτρώσουν
να με περιμένεις
να φτάσω απαλλαγμένη
από κάθε βάρος
από κάθε ήττα
να έρθω ολόφωτη
με όλα τα εφόδια
της ευτυχίας
με την ψυχή μου
ασύλητη
κι όλη δική σου
σε μιαν άλλη ζωή
θα συναντηθούμε
ξανά
Απελεύθεροι
Αιώνες μετά
η γερασμένη Σεχεραζάντ
Γνωρίζει
Διηγήθηκε ιστορίες πολλές
κι έκανε
Στα χέρια της τύλιξε την ηδονή
και στην επιθυμία
προσηλώθηκε ολόψυχα
Κοίμισε τους φόβους του
και γιγάντωσε την ισχύ
Λίκνισε την αγάπη
την νανούρισε
Αφοσιώθηκε
Αιώνες μετά γνωρίζει
πως τώρα πια
η ζωή που της χαρίζεται
είναι από αδιαφορία
_________
♬
Να σκοτωθείς Ιφιγένεια
Να θυσιαστείς
Δεν σου πρέπει άλλος θάνατος
μόνo αυτός
Της αυταπάρνησης
εσύ
η μονάκριβη κόρη
Στην κρύα πέτρα ακούμπησε το κεφάλι σου
και παραιτήσου
απ’ την αυριανή σου τύχη
Να τελειώνεις Ιφιγένεια
Να φεύγεις
Μην νομίζεις ότι είχε αξία η ζωή σου
Ασήμαντη ήσουν και θα είσαι
Αμνός
Έτσι μόνον
Θυσία να γίνεσαι
Για να πνέουν ούριοι οι άνεμοι της ποίησης
Πάει καιρός που πρωταγωνιστούσα
στις ώρες σκέψης σου
σε κείνη τη σκηνή
του πόθου και του πάθους
Πάει καιρός που ήμουν στο προσκήνιο
Όχι πως έπαιζα μονάχη
δίχως κομπάρσους και βοηθητικούς
-δεν μου επεφύλαξες ποτέ
μονόλογους προσήλωσης-
αλλά τον προβολέα σου τον έριχνες σε μένα
καμαρώνοντας
Πάει καιρός..
Τώρα απόμαχος στα αθέατα
απόμεινα
να κεντώ τα υφάδια
του ήθους που εποίησα επί σκηνής
και τον απόηχο
εκείνων των χαμένων ρόλων
Με την εκτίμηση του κοινού
.png)
